Art is My Life: ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ ရွာပံုေတာ္ ၂

Sunday, February 25, 2007

ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ ရွာပံုေတာ္ ၂


လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ပ်င္းျပေနခ်ိန္မွာ လုပ္မိတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ တူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္သလို တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္သက္စာ ရွင္းမရတဲ့ အမွားေတြလည္း ျဖစ္သြားတတ္ၾကသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာမည့္ ဆိုးႀကိဳးမ်ားကို အဆံုးထိသာ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။ အဲဒီေလာက္ ငါ့ကံၾကမၼာက ဆိုးရြားခဲ့ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားႏိုင္လဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္သည္။ အေကာင္းဘက္က စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္သာ သူပိုက္ဆံေတြ ျပန္ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာသြားမလဲ။ တကယ္လို႔ အမႈခင္းတစ္ခု မွာပါ၀င္ပတ္သက္ ေနတယ္ဆိုရင္ အဆိုးဆံုး အေျခေနသည္ ရဲစခန္းေရာက္ ရံုးေရာက္ ေျဖရွင္းရမည္။ ကၽြန္ေတာ့ဘက္က မွန္ေနသျဖင့္ အမႈမွာ ပတ္သက္ခဲ့သည့္တိုင္ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ေျဖရွင္းပါက ဘာမွျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပိုင္ရွင္လက္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ အခုေလာက္ဆိုရင္ ေတာင္ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္စိတ္ပူေနေရာမည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဖုန္းထပ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းကိုင္သည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလားလို႔ ကၽြန္ေတာ့က ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူ တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ျပာရာခတ္ ေနေရာမည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏အသံက ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္။

ကိစၥရွိလို႔လား

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ရထားလို႔ပါ။ အဲဒါဘယ္ေနရာကို လာေပးရမလဲလို႔

တကယ္ေျပာတာလား၊ မလိမ္နဲ႔ေနာ္

အာ မလိမ္ပါဘူးတကယ္ပါ

ဒါနဲ႔ ေစာေစာက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ လူေတြရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့ေသးလား

မျဖစ္ပါဘူး

ဟုတ္လား တကယ္ေနာ္

တကယ္ပါ

ေအးကြာ ငါဒီမွာ ျပသနာနဲနဲရွိလို႔ အခုေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ ညိွလိုက္တာ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ မင္းအခုဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနတာလဲ

ကၽြန္ေတာ္ ဆူးေလ ကဆက္ေနတာပါ

ပိုက္ဆံအတ္ထဲမွ ဘယ္ေလာက္ ပါသလဲ ငါကေျပးရင္းလြားရင္း ဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့လို႔

အဲဒါေတာ့မသိဘူးဗ်

ဒါဆိုရင္ မင္းပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႕ကိုလာခဲ့ကြာ ဒီမွာ ရဲေတြကို ျပဳစုရေအာင္ ေကာင္မေလးေတြလဲ ေခၚထားတယ္၊ မင္းေစ်းအေရွ႕ေရာက္တာနဲ႕ ၾကည့္လိုက္ ေကာင္မေလးေတြ ေကာရွိေနေတာ့ မင္းျမင္လိုက္တာနဲ႔ သိမွာပါ။

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုထြက္လာမယ္

မင္းက ဘယ္လုိပံုစံလဲ

T Shirt အ၀ါေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ေဘးလြယ္အိတ္ အစိမ္းေရာင္ကို လြယ္ထားတယ္

ကၽြန္ေတာ္ Taxi ေပၚေရာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ ေစာေစာက ဖုန္းကိုင္တဲ့လူသည္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ဟုတ္ပါ့မလား။ သူေျပာတဲ့ ပံုအရဆိုပါက သံသယျဖစ္စရာ မ်ားစြာရွိသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရေတာ့မည္လို႔ သိလုိက္ရခ်ိန္မွာ မည္သူမွ် ၀မ္းမသာပဲ ေနလိမ့္မည္မဟုတ္။ သူ႔ အသံက ၀မ္းသာပံုမရ ပိုက္ဆံေပးမွာ ထားတဲ့ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေနရာေရာက္ေအာင္ ပို႔ခုိင္းေနသည္ထက္ သူေလသံက ပိုမထူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္ပါက ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိရမည္။ ဒီေတာ့ ဖုန္းကိုင္သူသည္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ မျဖစ္ႏိုင္။ ဒါဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။

ကားလိုင္စင္ ပါတာပဲ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေတာ့ အလြတ္ ရတတ္ၾကသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္အမွန္ဆိုရင္ ကားလိုင္စင္ထဲက မွတ္ပံုတင္နံမွတ္ကို အလြတ္ရရမည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုျဖစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို အလြတ္မရႊတ္ျပႏိုင္ပါက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ယူလာမည္။

ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ခေပးၿပီး ကားေပၚက ဆင္ခဲ့သည္။ ေစာေစာက တယ္လီဖုန္းထဲတြင္ ေျပာေသာ ေကာင္မေလး မ်ားႏွင့္ လူအုပ္ကို မေတြ႔။ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို မေတြ႕ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့ကို သူတို႕ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေစ်းအေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္ျပေနသည္။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာသြားၿပီ အေျခအေနက ထူးမလာ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းျပန္ဆက္ၾကည့္သည္။

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလား

ဟုတ္ပါတယ္

တဘက္ေျပာသည့္ အသံက ေစာေစာက အသံႏွင့္ လံုး၀မတူသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထား လိုက္မိသည္။ ဒီလိုဆုိရင္ေတာ့ အေျခအေနက ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာထက္ ပိုရႈပ္ေထြးေနၿပီ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဟန္မပ်က္ စကားဆက္ေျပာလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ေနၿပီ

ဗ်ာ

တစ္ဘက္က ဖုန္းေျပာသည့္ လူတုန္လုပ္သြား သည္

ခင္ဗ်ားပဲ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕မွာလာေပးဆို

ပိုက္ဆံအိတ္ တကယ္လား၊

တစ္ဘက္လူ ၀မ္းသာအားႏွင့္ေအာ္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ငိုသံႏွင့္ဆက္ေျပာသည္။

မေနာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ဖမ္းဦးမလို႔လား

မေနာက္ပါဘူဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ပိုက္ဆံ အိတ္ရထားလို႔ ခင္ဗ်ာကို လိုက္ရွာေနတာ

အစ္ကို အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့ဖမ္းမဲ့ လူေတြေတာ့ မဟုတ္ပါေနာ္

ကၽြန္ေတာ့ကို မ၀ံ့မရဲႏွင့္ျပန္ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူဆက္ငိုေနသည္။

မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ တကယ္ပါ။ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကားလိုင္စင္ေတာင္ ပါေသးတယ္။

သူကၽြန္ေတာ့ အေပၚမွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်သြား ေအာင္ ပိုက္ဆံအိတ္အတြင္း ကားလိုင္စင္ပါေၾကာငး္ ေျပာျပလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာဘဲ သုူကို ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ ဟုတ္မဟုတ္ သိရေအာင္ သူ႔မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။

၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ

သူငိုသံႀကီးနဲ႔ ေျပာၿပီးဆက္ငိုေနသည္။ ငိုေနသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို မရႊတ္ျပႏိုင္ေအာင္ရွိေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးငို ၿပီးမွာ သူမွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပသည္။ ၿပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနသည့္ ပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႔ကို လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီးဖုန္းခ်သြားသည္။ ဖုန္းခ်သည္ အထိသူငိုသံက မတိတ္ေသး။ ပါးစပ္မွလည္း အေယာင္ေဆာင္ေတြ ေယာင္ေဆာင္ေတြ ဟု တတြတ္တြတ္ ေျပသြားေသးသည္။ ဘာကို အေယာင္ေဆာင္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္နားလည္။ သူ႔ေယာင္ကို ေဆာင္တာကို ဆိုလိုခ်င္တာလား။ ကိစၥမရွိ သူလာမွပဲ ေမးေတာ့မည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ Taxi တစ္စီးေရာက္လာသည္။ ကားထဲမွာပါလာသူ ကေတာ့ ေစာေစာေျပးသည့္လူ။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ဖုေရာင္ေနသည္။ ႏုတ္ခမ္းက ကြဲထြက္ၿပီး ေသြးမ်ားစီးက်ေနသည္။ သူက ဆင္းမလာ ကားေပၚကေန ကၽြန္ေတာ့ကို လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုပိုက္ ဆံအိတ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူလွမ္းယူသည္။ ပိုက္ဆံ အိတ္လွမ္းယူေသာ သူလက္မွာ ေသြးမ်ားႏွင့္ နီရဲေနသည္။ ၾကည့္ရတာ လက္မွာလည္း ဒဏ္ရာ ရထားပံုေပၚသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ငိုရင္းႏွင့္ တစ္ဖြဖြေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို ဘယ္ျပန္မွာလည္းလို႔ ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၿမိဳ႕ထဲျပန္မည့္ အေၾကာင္ ေျပာေတာ့ လမ္းႀကံဳသည္လိုက္ခဲ့ပါဟု သူကေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဘယ္လို ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းစံု သိခ်င္တာေၾကာင့္ ကားေပၚအတူလိုက္ခဲ့သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းသံႏွင့္ သူရႈိက္ရႈိက္ၿပီးငိုေနသည္။ အေယာင္ေဆာင္ေတြ၊ သူတြင္ တမိသားစုလံုးမွာ မွအဖြားတစ္ေယာက္သာရွိၿပီး အဖြားျဖစ္သူမွာ ယခုေဆးရံုတက္ေနရသည္။ ဆိုတာေလာက္ ကလြဲၿပီး ပိုေျပာႏိုင္ခဲ့။ ရွိေစေတာ့ သူ၀မ္းနည္းၿပီးငိုေနတာပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ေပ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကားရပ္ခိုင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆင္းခဲ့သည္။ သူကကၽြန္ေတာ္သြားခါနီးမွာ ေက်းဇူးတင္ပါ ေၾကာင္းႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္ရန္ နာမည္ႏွင့္ဖုန္းနံပါတ္ ေပးခဲ့ပါရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ေပးၿပီး ျပန္လာခဲ့သည္။ ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ စိတ္ကပ်င္းျပေနသည္။

ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့ဆီကို ဖုန္းဆက္သည္။ ၃၉ လမ္းမွာ ေရာက္ေနပါေၾကာင္း ႏွင့္ ေက်းဇူးတင္စကား ေအးေအးေဆးေဆးေျပာရန္ လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္လည္း မရင္းႏွီးသလို သူဘာျဖစ္ထားမွန္းလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိေသး၊ အကယ္၍ ဆင္းသြားရင္ . . . ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ၿပီး စာေမးပြဲရွိလို႔ မဆင္းေတာ့ ဘူးလို႔သူ႕ကို လိမ္ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုတာကို လည္းသိခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူအၾကာင္းကို ဖုန္းထဲကပဲ ေမးလိုက္ေတာ့သည္။

သူေျပာျပတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူေျပာတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းမွာ သတိထား ဆင္ျခင္စရာေတြ၊ ဆန္းက်ယ္တဲ့ ကံၾကမၼာေတြ၊ ၀မ္းနည္းေၾကာက္လန္႔ စရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားသိရွိလုိက္ရသည္

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ေျပာတဲ့ သူ၏အျဖစ္ အပ်က္

ဆႏၵရွိလွ်င္ ဆက္ေရးပါမည္

No comments: