အေၾကာ္သည္ ကုလားမင္း အပိုင္းႏွစ္

အပိုင္း တစ္မဖတ္ရေသးရင္ ဒီကို ကလစ္ေခါက္လိုက္

အဲဒီလိုနဲ႔ အေၾကာ္သည္ကုလား ဘုရင္ရဲ႕ ဆမူဆာေၾကာ္ေၾကာ္တဲ့ ပရိုဂရမ္ေတြဟာ ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည္နယ္က တီဗီလုိင္းေတြမွာ ပါၿပီးတဲ့အခါမွာ သူေက်နပ္ၿပီး အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနတာေပါ့ေလ။

တစ္ရက္ညီလာခံမွာ အမတ္ၾကီးတပါးက အေၾကာ္သည္ကုလား မင္းကို ေလွ်ာက္တင္တယ္ အရွင္ဘုရား ဘုရင္ျဖစ္တာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ယိုယြင္းေနတဲ့ စီးပြားေရးေတြကို ျပဳျပင္ဖုိ႔လဲ ႏွလံုးသြင္းေတာ္မႈပါဦးေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားမင္းက ဘာျပန္ေျပာလဲ ဆုိေတာ့ ငါက အခုမွ ဘုရင္ျဖစ္တာ တစ္ပတ္ပဲ ရွိေသးတယ္ အိုဘားမားဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ ဘယ္မွာလဲ အေမရိကန္စီးပြားေရး ျပန္ေကာင္းေသးလို႔လား လုိ႔ဆုိၿပီး ေစဒက ျပန္တက္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ အမတ္ၾကီးက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရား ဒီလိုေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူရွိန္ေအာင္ေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေခၚၿပီး အစည္းေ၀းလုပ္ရမယ္ လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားက ခဏစဥ္းစားၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ အစည္းေ၀းလုပ္ဖုိ႔ သေဘာတူလုိက္တယ္…..

အဲဒီစီးပြားေရး ညီလာခံကို တက္ေရာက္ လာၾကာတာကေတာ့ သူေဌးၾကီး အနိစၥဦးေဆာင္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္အဖြဲ႔ပါ။ ဒီေနရာမွာ သူေဌးၾကီးအနိစၥနဲ႔ စပ္လင္းၿပီး ေျပာျပရရင္ေတာ့ သူကလဲ နယ္နယ္ရရေတာ့ မဟုတ္ဘူး မ်ိဳးနဲ႔ ရိုးနဲ႔ ကုန္သည္ေတြေလ။ သူ႔နာမည္ကို ေပးခဲ့တာေတာ့ သူ႔ေဖ သူေဌးၾကီး အနာပလပြက ေပးခဲ့တာ။ သူသားေလး ေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔သားေလးကို နာမည္ေပးခ်င္တယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္းေလ လူဆိုတာ နာမည္နဲ႔လုိက္ၿပီး ကံၾကမၼာက ေျပာင္းလဲတတ္တယ္လုိ႔ အယံုအၾကည္ရွိၾကတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ သူ႔သားေလး နာမည္ကို အနိစၥလုိ႔ေပးလိုက္တယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွာ မတည္ျမဲတဲ့ မျမဲျခင္းတရားဆုိတဲ့ နိရာမရွိတယ္။ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ မျမဲျခင္းတရားကေတာ့ အျမဲတမ္းတည္ျမဲေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔သားေလးကို အျမဲျခင္းတရားလို အျမဲတမ္းတည္ျမဲ ေနပါေစလို႔ ရည္စူးၿပီး သူ႔သားေလးကို အဲလို နာမည္ေပးလိုက္တာ။ ဒါက သူေဌးၾကီး အနိစၥအေၾကာင္းပါ။

ေစာေစာကဟာကို ျပန္ဆက္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သူေဌးၾကီး အနိစၥဦးေဆာင္တဲ့ ကုန္သည္ေတြက ညီလာခံမွာ ေရာက္ေနၾကၿပီေပ့ါေလ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာ္သည္ကုလားက ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္လုပ္ေနၿပီဆုိမွေတာ့ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း သိကၡာက်ေတာ့ မခံဘူးေလ။ သူေဌး အနိစၥကိုေမးတယ္ မင္းဘာလုပ္ငန္း လုပ္လဲ တစ္ႏွစ္ကို ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံၿပီး အျမတ္ဘယ္ေလာက္ရလဲေပါ့။

သူေဌး အနိစၥက စဥ္းစားတယ္။ ငါ့လုပ္ငန္းကို ေမးတာ ဘယ္ေလာက္ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံတာက ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရွာ့ရွိတာက အျမတ္ေငြ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အမွန္တုိင္းေျပာရင္ အခြန္ေတြ အမွန္တုိင္း ေဆာင္ရမွာစိုးတာကိုး။ အဲဒီေတာ့သူက ေလွ်ာ့ေျပာမယ္လုိ႔ စဥ္းစားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီးက ကြန္ပ်ဴတာ OS ေဆာ့၀ဲေတြ ထုတ္ပါတယ္။ ရင္းႏွီးျမွမ္ႏွံမႈကေတာ့ ေရေပၚ ကုေဋ ေလးဆယ္ ေလေပၚ ကုေဋေလးဆယ္ ရွိပါတယ္ဘုရား။ အျမတ္ေငြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ကို တစ္ကုေဋျမတ္ပါတယ္လို႔ တင္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားမင္းက ထပ္ေမးတယ္။ တျခားကုန္သည္ေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြေရာ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ ၾကလဲဆုိေတာ့။ သူေဌးၾကီးအနိစၥက တျခားကုန္သည္ေတြလဲ အခြန္သက္သာပါေစ ဆုိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ တျခားလုပ္ငန္းေတြရဲ႕ အျမတ္ေငြဟာလဲ ကၽြန္ေတာ့္လုိပါပဲ တစ္ႏွစ္ကို ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံမႈရဲ႕ ရွယ္ဆယ္ပံု တစ္ပံုပဲ ျမတ္ပါတယ္။လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားက ဟုတ္လား ဒါဆုိရင္ မင္းတုိ႔ေတြအားလံုး ဗယာေၾကာ္စက္ရံု တည္ေဆာက္ရမယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဗယာေၾကာ္က ကုလားပဲ တစ္ပိတာကို ႏွစ္ေထာင္၀ယ္ၿပီး အေၾကာ္ေၾကာ္ၿပီး ျပန္ေရာင္းရင္ တစ္ေသာင္းရတယ္။ ဆီဖိုးနဲ႔ မီးေသြးဖိုး ႏုတ္လုိက္ရင္ စားၿပီးေသာက္ၿပီး အသားတင္ ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ က်န္တယ္။ ငါတုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ GDP တိုးတက္ေစဖုိ႔ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ဗယာေၾကာ္စက္ရံု မျဖစ္မေန ေဆာက္ေစ။ တတ္ႏုိင္တဲ့လူက တတ္ႏိုင္သလို ဗယာေၾကာ္စက္ရံုၾကီးေတြ ေဆာက္ဖုိ႔ ေျမေနရာေတြ ခ်ထားေပးမယ္။ မတတ္ႏုိင္တဲ့လူက မတတ္ႏိုင္သလို ႏုိင္သေလာက္ အိုးေလးနဲ႔ မျဖစ္ေနမေန ေၾကာ္ရမယ္။ ဒါငါတုိ႔ ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည္ၾကီးရဲ႕ GDP တိုးတက္ဖုိ႔ပဲ။ လို႔ မိန္႔လိုက္တယ္။

အဲဒီမွာ သူေဌးၾကီး အနိစၥက အျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး အရွင္မင္းၾကီး မျဖစ္ႏုိင္.... လို႔ ဆုိကာရွိေသးတယ္။ ေတာ္တန္တိတ္ အနိစၥ ရွာမရွည္နဲ႔ ။ မင္းလုပ္ရင္ မလုပ္ရင္လဲ ေန မင့္သေဘာပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ မင္းမလုပ္ဖူးဆုိရင္ မင့္ကုမၼဏီ ထုတ္ကုန္အားလံုးကို ၁၀၀% အခြန္ေကာက္ၿပီး မင့္ျပိဳင္ဖက္ ထုတ္ကုန္ေတြကို အခြန္ကင္းလႊတ္ခြင့္နဲ႔ ထုတ္ေပးလိုက္မယ္ ဘာမွတ္လဲ ဆုိၿပီး အေၾကာ္သည္ကုလားမင္းက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ သူေဌးၾကီး အနိစၥကလဲ ဘာျပန္ေျပာလဲဆုိေတာ့ ဒါလိုလဲ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး ေဆာင္ရြက္ေပးပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီးကို ပါမစ္တစ္ခုေတာ့ ျပန္ေပးရမယ္။ အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားမင္းက ဒါဆိုလဲ ရတယ္ေလ မင့္ကို ငါတုိ႔ တျပည္လံုးမွာ ရွိတဲ့ ဆိုကၠားေတြကို မီတာ တပ္ခြင့္လိုင္စင္ခ်ေပးမယ္လုိ႔ မိန္႔လိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ အနိစၥသူေဌးက ဘာေျပာျပန္ေျပာမယ္။ အရွင္မင္းၾကီး စဥ္းလဲစဥ္းစားပါဦး ဘယ္သူက ဆုိကၠားကို မီတာနဲ႔စီးမွာတုန္းဗ်။ တပ္လဲ ငတပ္ေပါ့ ဘယ္သူမွမစီးဘူး ဘုရင္ၾကီးကို ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေၾကာ္သည္ကုလားက ငတံုးရဲ႕ ဆုိကၠားမီတာ တပ္ရင္ ဘယ္သူမွ မီတာနဲ႔ မစီးတာ နင္ေျပာမွလား ကေလးေပါက္စေတာင္ သိတယ္။ စီးတာ မစီးတာ မင့္အပူပါလို႔လား။ ပါမစ္ယူမွာလား မယူဘူးလား မယူခ်င္ေန သူမ်ားေပးလိုက္ မယ္ ဆုိေတာ့။ သူေဌးၾကီးကလဲ ယူပါမယ္ ယူပါမယ္လုိ႔ ေခါင္းကို တြင္တြင္ျငိမ့္လိုက္တယ္........

ေနာက္တစ္ရက္ဆက္ဖတ္ရန္.....

Read More...

Summary only...

ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည့္ရွင္ အေၾကာ္သည္ကုလားမင္း

တရံေရာ အခါက ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည္နယ္မွာ အေၾကာ္သည္ ကုလားၾကီးက မင္းလုပ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တယ္တဲ့...။ ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည္နယ္က ဘုရင္ အေၾကာ္သည္ ကုလားကို မိတ္ေပးရမယ္ ဆုိရင္ သူဘုရင္ ျဖစ္လာပံုကလဲ သိပ္ဆန္းတယ္ကိုး။
ေရွးေခတ္ ေရွးကာလကေတာ့ ဘုရင္ကို သတ္ႏုိင္ရင္ မင္းျဖစ္တဲ့ ဓေလ့ထံုးစမ္း ရွိေလတာကိုး။ အေၾကာ္သည္ ကုလား မတုိင္ခင္ ဘုရင္က ဓားလွန္ ေလးျမွားလက္နက္ ဓါဏ္ အကုန္ပီးတယ္ဆုိပဲ။ သူ႔ကို ဘယ္လိုမွ လုပ္ၾကံ သတ္ျဖတ္လို႔ မရႏုိင္ဘူး။

တစ္ခါဆုိရင္ ေရာမက စစ္သည္သိန္းခ်ီပါတဲ့ စစ္တပ္ၾကီးတစ္ခု ခ်ီတက္လာတုန္းက သူတစ္ေယာက္တည္း သြားခ်တယ္။ စစ္တပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း ေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ပုဆိုးခၽြတ္ၿပီး လိုက္ရမ္းလုိက္တာ ေရာမစစ္တပ္ၾကီး အကုန္လံုး ကစဥ့္ကလွ်ား ထြက္ေျပးသြားၾကရတယ္။ တစ္လႊဲ မေတြးပါနဲ႔ ပုဆိုးကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၿပီး တရုပ္ သိုင္းကားထဲက လုိ လုိက္ရမ္းတာ။

အဲ လုိ ရဲ ရဲ ေတာက္ဘုရင္ၾကီး ဒုတ္ပီး ဓားပီး လွန္ၿပီး ဘာလက္နက္နဲ႔မွ သတ္လုိ႔မရဘူး။ တစ္ရက္မွာ အေၾကာ္သည္ကုလားရဲ႕ ႔ ပဲ အသိုးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ဗယာေၾကာ္ကို စားမိရကာ ၀မ္းေလွ်ာၿပီး အဲဒီဘုရင္ၾကီး မူလီရြာ စံ အိုင္ေတာ္ကုန္ သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အေၾကာ္သည္ကုလားက ေအာ္တုိမစ္တစ္ ဘုရင္ၾကီး ျဖစ္လာရတာေပါ့။

အဲလိုနဲ႔ အေၾကာ္သည္ကုလား ဘုရင္ျဖစ္လာခ်ိန္မွာ ပထဆံုး ညီလာခံတစ္ခုကို သူက်င္းပလိုက္တယ္။ အဲဒီညီလာခံမွာ အေရးၾကီးဆံုး အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ေျပာစရာရွိတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ႏုိင္ငံျခား သြားေနတဲ့ ၀န္ၾကီးေတြ အမတ္ၾကီးေတြ အားလံုး ျပန္လာၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပထဆံုး ညီလာခံကို လာတက္ၾကရတယ္။ ပထဆံုး သူ႔ရဲ႕ ညီလာခံမွာ သူက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ဗယာေၾကာ္နသီ ျပည္မွာရွိတဲ့ TV ခ်ယ္နယ္လုိင္း အားလံုးမွာ အေၾကာ္ေၾကာ္ျပတဲ့ အစီစဥ္ကို မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းရမယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ သူကိုယ္တုိင္ သရုပ္ေဆာင္မယ္ ဆုိပဲ။

အဲဒီေတာ့ အမတ္ၾကီးေတြက ေထာက္ျပၾကတယ္ မလုပ္ပါနဲ႔ မင္းၾကီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရာဇ၀င္မွာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တစ္ပါး TV ရဲ႕ အစားေသာက္ ပရိုဂရမ္မွာ ထမင္း၀င္ခ်က္ျပလုိ႔ အလုပ္ျဖဳတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဥပေဒအရလဲ ခြင့္ျပဳမထားပါဘူး ဆုိေတာ့၊ ဗယာေၾကာ္ကုလားက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ ဟဲ့ အမတ္ၾကီး ဥပေဒမွာ ထမင္းမခ်က္လို႔ပဲ ပါတယ္ အေၾကာ္မေၾကာ္ရလို႔မပါဘူး တဲ့ေလ။ ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ ကင္မရာ မင္းေတြ ခ်က္ျခင္း ဆင့္ေခၚၿပီး ညီလာခံ အလယ္မွာ စမူဆာ ေၾကာ္နည္းကို ကိုယ္တုိင္ သရုပ္ေဆာင္ၿပီး ရိုက္ျပပါေတာ့တယ္.....

ေနာက္တစ္ရက္ ဆက္ဖတ္ရန္.....

Read More...

Summary only...

ဖိုးသူေတာ္ႏွင့္ လိုတိုဗ်ဴး

ဗလာေဂါက္ ၍ ဖိုးသူေတာ္ ေျဖသည္



ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ ပရိတ္သတ္ၾကီးအတြက္ ဖိုးသူေတာ္ကို ေျမနီကုန္းက ဘီယာဆိုင္မွ ခဏေတြ႕ဆံုခိုက္ ဗ်ဴးထားသမွ်ကို တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

ေဂါက္။ ။ ကိုဖိုးသူေတာ္ခင္ဗ်ား ကိုဖိုးသူေတာ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေပးထားတာတုန္း
သူေတာ္။ ။ ဒါက Just Normal ပါ။ ရိုးရွင္းပါတယ္။ အီစြတ္ပံုျပင္ထဲက သိုးေယာင္ေဆာင္တဲ့ ၀ံပုေလြဆိုတာ ခင္ဗ်ားလဲၾကားဖူးမွာေပါ့။ မေကာင္းတာေတြလုပ္ဖုိ႔ရာအတြက္ သိုးအေရျခံဳသလို ဒီနာမည္ကို ဖိုးသူေတာ္လို႔ ေပးထားတာေပါ့ဗ်ာ။

ေဂါက္။ ။ ကိုသူေတာ္က ရန္ကုန္ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လုပ္တယ္လို႔သိရပါတယ္ ဘာအဆင့္လဲခင္ဗ်ာ
သူေတာ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္က S.A.E ပါ

ေဂါက္။ ။ သာမာန္စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြနားလည္ႏုိင္ေအာင္ S.A.E ရဲ႕ အရွည္ေကာက္ေလးကို ရွင္းလင္းေပးပါဘူး။
သူေတာ္။ ။ သိပ္အထင္မၾကီးပါနဲ႔ ဒါလဲ Just Normal ပါ။ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ အရူး အဂ်ီနီယာလို႔ အဓိပြါယ္ရပါတယ္။

ေဂါက္။ ။ ကိုသူေတာ္ B.Tech စာေမးပြဲ ေျဖေသးတယ္လုိ႔လဲ ၾကားရပါတယ္။ အခုေအာင္စာရင္း ထြက္သြားၿပီဆိုေတာ့ ကိုသူေတာ္ရဲ႕ စာေမးပြဲ Result ေလးကိုလဲ ေျပာပါဦး
သူေတာ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္က်ပါတယ္

ေဂါက္။ ။ ဒီေလာက္ ေျဖရလြယ္တဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ ကိုသူေတာ္ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးက်တာတုန္း
သူေတာ္။ ။ ေျဖရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ရွည္ေ၀းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ စာခိုးခ်မလို႔ ေကာ္ပီေလးကို ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အခန္းေစာင့္ ဆရာမက ေတြ႕သြားၿပီး ေကာ္ပီစာရြက္ကို ဆြဲယူပါတယ္။ (ဆရာမဆိုေပမယ့္လဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခဏဏ က်ေနလို႔ အခုမွ B.Tech ပဲရွိေသးတာ။ သူတို႔ကေက်ာင္းၿပီးလို႔ က်ဴတာ ျပန္လုပ္တဲ့ ဆရာမဆိုပါေတာ့) ကၽြန္ေတာ္ ဒါေလး ခိုးခ်မွ စာေမးပြဲေအာင္မွာေလ။ အဲဒါေလး(ေကာ္ပီစာရြက္) မရွိေတာ့ရင္ဘယ္လို စာေမးပြဲဆက္ေျဖမွာတုန္း အဲဒါနဲ႔ ဆရာမရယ္ မဖမ္းပါနဲ႔ ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္တာ။ သူ႔လက္ကို ဆြဲသလိုျဖစ္သြားေတာ့ စာေမြးပြဲခန္းထဲမွာ ဆြဲလားရမ္းလား လုပ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္း သြားတိုင္လို႔ စာေမးပြဲက်ရတာပါ။ တကယ္ဆိုရင္ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ယူသြားတဲ့ ေကာ္ပီနဲ႔ ေမးခြန္းနဲ႔က ဒဲ့ပဲဗ်

ေဂါက္။ ။ ေက်ဇူးတင္ပါတယ္ ကိုသူေတာ္၊ ခင္ဗ်ားကို တျခား ဘေလာ့ဂ္ကာေတြက ဆရာၾကီးဆရာၾကီးနဲ႔ ေခၚေနၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်။
သူေတာ္။ ။ ဟက္ဟက္ ဒါလဲ Just Normal ပါပဲ။ ျမန္မာစကားပံုရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ားလဲ ၾကားဖူးပါလိမ့္မယ္။ ဆရာဆုိတာ တပည့္မရွား တျပားမရွိ ဆိုတာ။ က်ဳပ္က အဲဘား နားကားေနေလ။ သံုးစရာ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မရွိဘူး။ တျပားမရွိကို ေျပာင္းျပန္လွန္ေတာ့ တပည့္မရွာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ တပည့္မရွားမရွားမွေတာ့ ဆရာၾကီးျဖစ္ဖူးဘူးေပါ့။ အခုေတာင္ နားကားေနတယ္ အင္တာဗ်ဴးၿပီးရင္ ဘီယာဖိုးေလး ရွင္းသြားဦး

အခုလို ေျဖၾကားေပးတဲ့ ကုိဖိုးသူေတာ္ကို အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ေနာက္အပတ္ေတြမွာ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ဆံုဦးမလဲဆိုတာလဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကပါဦးလို႔ ေျပာၾကားရင္း ဖိုးသူေတာ္ႏွင့္ လုိတုိဗ်ဴး အစီစဥ္ကို ဒီမွာပဲ ရပ္နားပါရေစ

Read More...

Summary only...

ဓာတ္ပံုႏွင့္ ကင္မရာေရးရာ ေမးလိုရာေမးပါ

ဗလာေဂါက္ ေမး၍ စိုးေဇယ်ထြန္း ေျဖသည္ မပ်င္းသူမ်ား ဖတ္ၾကသည္

ေမး။ ။ Film ကင္မရာနဲ႔ Digital ကင္မရာ အဓိက ဘာကြာတာလဲ။
ေျဖ။ ။ Film ထည့္ရိုက္တာနဲ႔ Memory ကတ္ ထည့္ရိုက္တာ ကြာသြားတာ။

ေမး။ ။ ကင္ႏြန္ နဲ႔ နီကြန္ ရဲ႕ အသိသာ အထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈက ဘာပါလဲ ။
ေျဖ။ ။ ကင္ႏြန္ နဲ႔ နီကြန္ ရဲ႕ အသိသာ အထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈက အမွတ္တံဆိပ္ေပါ့။ ကင္ႏြန္က Canon လို႔ေရးထားၿပီး နီကြန္က Nikon လို႔ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါ အသိသာအထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈပဲ


ေမး။ ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကင္မရာေတြက Water Proof ျဖစ္တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ ကိုယ့္ကင္မရာဟာ Water Proof ျဖစ္မျဖစ္ သိခ်င္ရင္ ဘယ္လိုၾကည့္ရမလဲ။
ေျဖ။ ။ ကင္မရာကို ေရထဲမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ စိမ္ၿပီး ရိုက္ၾကည့္ပါ။ ဆက္ရိုက္ေနလို႔ရေသးတယ္ဆိုရင္ Water Proof ျဖစ္ပါတယ္။


ေမး။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲက ဘုရားေက်ာင္းက အတြင္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေမွာင္ပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းက မဂၤလာေဆာင္ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကင္မရာက Flash (မီး) မရွိေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းက လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ကိုပဲ အားကိုးၿပီးရိုက္ရပါတယ္။ မီးပ်က္သြားၿပီးဆိုရင္ ေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ ရိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ Flash(ကင္မရာမီး) လဲ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းမွာ မီးပ်က္ေနတဲ့အခါ ဘယ္လုိရိုက္သင့္တယ္ဆိုတာ သိပါရေစ။

ေျဖ။ ။ ဘုရားေက်ာင္းက နံရံေတြကို ခြာလုိက္ပါ။ အဲဒါမွ ေမွာင္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အမိုးကိုပါ ဖြင့္လုိက္ပါ။ အဲဒါဆို သင့္အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အလင္းေရာင္ ေကာင္းေကာင္း ရႏုိင္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ၾဆာေယာ

ဒါကေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီး ၾဆာေယာပါ။ ဒီဗီယိုကလစ္ကို စီးပြားေရးအလို႔ငွာ ကူးယူျခင္း ျပသျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္လိုပါက မႈပိုင္ရွင္ ၾဆာေယာ ႏွင့္ ဆက္သြယ္ပါ။ ဒါကေတာ့ ကင္မရာမင္း ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ရံုသာ တင္ခြင့္ေပးတာပါ။ ေရာင္းခ်ခြင့္မျပဳပါဘူး က်န္တဲ့ ကိစၥမ်ားကိုေတာ့ ၾဆာေယာထံတြင္ တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ပါ။

Read More...

Summary only...

ႏွစ္ေယာက္တစ္ပုဒ္

တခါတုန္းက သမီးေယကၹႏွစ္ေယာက္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စီကို ႏွစ္ေယာက္၀ိုင္းၿပီး ေရးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီဘေလာ့ဂ္ပို႔ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို ႏွစ္ေယာက္ တစ္ပုဒ္လို႔ ေပးထားတယ္။


‘ကဗ်ာ’

ကြ်န္ေတာ္က ေကာင္းကင္က်ယ္
သူမက တိမ္တိုက္ငယ္
ကြ်န္ေတာ့္ကမၻာထဲမွာ ျမဴးထူးစြာ လြင့္ေမ်ာဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က သစ္ပင္တစ္ပင္
သူမက ေရေသာက္ျမစ္
ကြ်န္ေတာ္ အသက္ဆက္ေနရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္အရင္း။

ကြ်န္ေတာ္က မိုးစက္ေတြ
သူမက ကေလးငယ္လို
ကြ်န္ေတာ္ရင္ခြင္ထဲ ေျပးလႊားေဆာ့့ကစားဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ပန္းပြင့္ငယ္
သူမက လိပ္ျပာေလး
ကြ်န္ေတာ့္ထံပါး ရစ္သီသီနဲ႔ ပ်ံ၀ဲဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ေက်ာက္ေဆာင္
သူမက ေရလိႈင္းေတြလို
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မာေက်ာမႈေတြကို ႏူးညံ့ေစခဲ့တယ္။

အခု ကြ်န္ေတာ္က ႐ိုးတံရွည္
သူမက ငွက္ငယ္
ကြ်န္ေတာ့္ လက္အစံုေပၚ ခုိနားဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က စာအုပ္ေလးျဖစ္
သူမက ေဖာင္တိန္ငယ္
ကြ်န္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚ ပံုရိပ္ေတြ ထားခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…
သူမနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ဟာ
သစ္ပင္အိုေတြကို…
အခ်စ္မ်ားငတ္ေနမလားဆိုၿပီးေတာ့လည္း
အတူတူ ဂ႐ုဏာသက္ခဲ့ၾကဖူးတယ္

ဟန္သစ္ၿငိမ္

အကို(ညီမကိုယူထားလွ်င္ အကိုဟုရိုေသစြာေခၚရသည္)ေရးေသာကဗ်ာ။



ကြၽန္ေတာ္က ကင္းေကာင္
သူမက ေဂၚဇီလာ
တိုက္ခိုက္ရင္းနဲ႔ ငွက္ေပ်ာ္ခင္းေတြ ပ်က္စီးခဲ့ဖူးတယ္

ကြၽန္ေတာ္က သစ္ပင္
သူမက ေမ်ာက္မေလး
သူခ်ိဳးခ်ခဲ့လို႔ လူညြန္႔တံုးခဲ့ရတယ္

ကြၽန္ေတာ္က မိုးစက္
သူမက ကေလးလို
ရူးရူးေတြေပါက္ခ်ထားခဲ့လို႔ ပတ္၀န္က်င္မွာနံေဟာင္ရစ္ခဲ့တယ္

ကြၽန္ေတာ္က ပန္းပြင့္ငယ္
သူကမက ယဥ္ေကာင္
ဟိုမွာဒီမွာနားၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ေဘးနားလာရစ္ဖူးတယ္
နံလိုက္တာမွ လြန္ေရာပဲ

ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာက္ေဆာင္
သူမက ေရျငွိ
သူမေၾကာင့္ လူေတြခဏခဏ ေခ်ာ္လွဲၾကရတယ္

ကြၽန္ေတာ္က ရိုးတံရွည္
သူမက ဌင္းတ
မႏိုင္မနင္းသူ႔၀ိတ္ႀကီးနဲ႔ တက္လို႔ သစ္ကိုင္းက်ိဳးက်ခဲ့ရဖူးတယ္

ကြၽန္ေတာ္က စာအုပ္ေလးျဖစ္
သူကမက ျခ
သူကိုက္စားသြားလို႔ ႏွလံုးသားေတာင္ တိုးလွိဴေပါက္ေနၿပီ

ဒီလိုနဲ႔ သူမနဲ႔ကြၽန္ေတာ္
ဘိုးဘြားရိပ္သာက အဖိုးႀကီးအိုေတြကို
အရက္ငတ္ေနမလားဆိုၿပီး
အတူတူ ၀ယ္တိုက္ခဲ့ၾကဖူးတယ္

စိုးေဇယ်
ညီျဖစ္သူ ( ကဗ်ာေရးသူညီမ၏ ခင္ပြန္းေလာင္း) ကျပန္ေရးေသာကဗ်ာ


သက္ဆိုင္သူသို႕ ...

ေကာင္မေလးေရ…
ငါ့မ်က္နွာေတြေပၚမွာ အခ်စ္ေတြကို ေဖာ္ျပမထားဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ အခ်စ္ေတြရွိခဲ့တယ္
အဲဒီအခ်စ္ေတြကို
မ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္ရံုနဲ႔ေတာ့ နင္ျမင္မွာမဟုတ္ဘူး
ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ နင္ျမင္လာလိမ့္မယ္

ေကာင္မေလးေရ ….
နင့္အတြက္ ေလာကၾကီးမွာေနရာေလးတစ္ခု ဖန္တီးမေပးႏုိင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါ့ႏွလံုးသားမွာေတာ့ နန္းေတာ္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္
အဲဒီနန္းေတာ္ႀကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး
နင္က ဘုရင္မလုပ္ေပါ့

ေကာင္မေလးေရ …
တကယ္ေတ့ ငါကနင့္ရဲ႕အခ်စ္ေတြကို မပိုင္ဆိုင္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကို ငါပိုင္ဆုိင္တယ္

ေကာင္မေလးေရ…
တကယ္ေတာ့ငါ့ဘ၀က ဂစ္တာအိုေလးပါ
သိပ္ၿပီးအသံုးမ၀င္ဘူး

ေကာင္မေလးေရ
ဂစ္တာအိုကထြက္လာတဲ့ သံစဥ္ေတြကေတာ့
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြေပါ့
ကြဲရွရွနဲ႔ သိပ္ၿပီးမၿပီျပင္ဘူး

ေကာင္မေလးေရ ….
နင့္အခ်စ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ဒီဘ၀မွာ
အဲဒီဂစ္တာအိုေလးကိုတီးၾကည့္ရင္း ထြက္လာတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကိုခံစားရင္ခုန္ရင္း
ငါဆက္ၿပီး အိပ္မက္ေတြမက္ေနမယ္
မိန္းကေလးရယ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးအဲဒီဂစ္တာေလးကိုမရိုက္ခ်ိဳးလိုက္ပါနဲ႕ေနာ္
ငါဆက္ၿပီး အိပ္မက္ေတြမက္ပါရေစ

စိုးေဇယ်ထြန္း


ေကာင္မေလးေရ…
ငါ့မ်က္နွာေတြေပၚမွာ အမာရြတ္ေတြကို ေဖာ္ျပမထားဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ၀ဲေတြရွိခဲ့တယ္
အဲဒီ ၀ဲေတြကို
မ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္ရံုနဲ႔ေတာ့ နင္ျမင္မွာမဟုတ္ဘူး
ကူးစက္ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ နင္ျမင္လာလိမ့္မယ္

ေကာင္မေလးေရ ….
နင့္အတြက္ ေလာကၾကီးမွာ အိမ္သာေလးတစ္ခု ဖန္တီးမေပးႏုိင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါ့ႏွလံုးသားမွာေတာ့
အမိႈက္ပံုးႀကီးတစ္ခုရွိတယ္
အဲဒီအမိႈက္ပံုးႀကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး
နင္က မစင္မလုပ္ေပါ့

ေကာင္မေလးေရ …
တကယ္ေတ့ ငါကနင့္ရဲ႕ ႏွာေခါင္းကို မပိုင္ဆိုင္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ ႏွပ္ေခ်းေတြကို ငါပိုင္ဆုိင္တယ္

ေကာင္မေလးေရ…
တကယ္ေတာ့ငါ့ဘ၀က ဠင္းတအိုႀကီးပါ
သိပ္ၿပီးအသံုးမ၀င္ဘူး

ေကာင္မေလးေရ
ဠင္းတအိုကထြက္လာတဲ့ သံစဥ္ေတြကေတာ့
အညီႇနံ႔ေတြေပါ့
စူးရွရွနဲ႔ သိပ္ၿပီးမၿပီျပင္ဘူး

ေကာင္မေလးေရ ….
နင့္အခ်စ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ဒီဘ၀မွာ
အဲဒီဠင္းတ႐ုပ္ႀကီးကို မွန္ၾကည့္ရင္း ထြက္လာတဲ့ ၀ဲေတြကိုခံစားကုတ္ဖဲ့ရင္း
ငါဆက္ၿပီး ပုတ္ပြေနမယ္
မိန္းကေလးရယ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဲဒီဠင္းတအိုႀကီး ကို႐ိုက္ေမာင္းမထုတ္ပါနဲ႔ေနာ္
ငါဆက္ၿပီး ေလာက္ေသေတြ စားပါရေစ။

ဟန္သစ္ျငိမ္

Read More...

Summary only...

၁၂၃၄ ကဗ်ာ

၁-၂ သူ႕ကုိခ်စ္
(ေကာင္မေလးက ေခ်ာတာကို ခ်စ္မိတာေပါ့)

၃ - ၄ စာလိုက္ေပး
(ပါးစပ္နဲ႔ မေျပာရဲမွေတာ့ စာေရးၿပီး ေပးရတာေပါ့။ စာေပးတယ္ဆိုတာ ေရွးအက်ဆံုးနဲ႔ ေခတ္အမွီဆံုး နည္းလမ္းပဲ )

၅ - ၆ ဂါတ္ထဲေရာက္
(မေတာ္ရေသးတဲ့ ေယာကၡမက ကဂ်ိဳးကေၾကာင္ လုပ္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ရံုးေရာက္ ဂါတ္ေရာက္ေပါ့)

ရ - ၈ အၾကံသစ္
( ဒီတိုင္းေနလို႔ ေတာ့မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ မဟာဗ်ဴဟာေတြကို စဥ္းစားဦးမွ)

၉-၁၀ ခိုးေျပးမယ္
(သေဘာတူတူ မတူတူ ကားတင္ေျပးတာ ေအးေရာ)

Read More...

Summary only...

၀ါဆို၀ါေခါင္ ကင္မရာေပါင္

ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္လုပ္တုန္းက ဓာတ္ပုံဆရာဆိုတဲ့လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဖူးတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ကေတာ့ အာရေက ေတာ္ေတာ္လွ်ံမွာပဲလို႔ ......
အဲဒီတုန္းက အဲဒီဓာတ္ပံုသမားက ညဥ္းတယ္။ ဘယ္ကလာကြာ။ ဒီအခ်ိန္က ဓာတ္ပံုေတြ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ရာ သီခ်ိန္မဟုတ္ဘူးကြ။ ၀ါဆို၀ါေခါင္ ကင္မရာ ေပါင္တဲ့။ ဓာတ္ပံု ဆိုတာ သတင္းကၽြတ္ၿပီးမွ အလုပ္ျဖစ္တာကြတဲ့............

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပါပဲ ..........

ဒီေန႔ မနက္မိုးလင္းလို႔ အိပ္ယာထေတာ့။ ေရခ်ိဳးတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အျပင္သြားဖို႔ ေယာင္ယမ္းၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ .... ႏွစ္ရာတန္ အစုတ္ေလး ႏွစ္ရြက္ရယ္ တစ္ဆယ္တန္ အစုတ္ေလး တစ္ရြက္ရယ္။ ဟုတ္တာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံ မရွိေတာ့ဘူး ေမ့ေနလိုက္တာ။ ေလာေလာဆယ္ ေငြ၀င္ဖို႔ အေပါက္အလမ္းကလဲ မရွိေသးဘူး။ လက္ရွိ က်န္ေနတဲ့ ေငြေလးရာ့ တစ္ဆယ္က မနက္စာစားဖို႔ေတာင္ မလံုေလာက္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ၾကံစမ္း လတ္တေလာ လိုေနတဲ့ အာရေကကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းရပါ့ .............

ဘာမွ မခက္ပါဘူး လိုက္ခ်ည္းတာေပါ့။ ဟိုလူ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ ဒီလူ႔ဆီဖုန္းဆက္။ ေန႔လည္ ဆယ့္နာရီ ထိုးသြားၿပီ။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ ပိုက္ဆံခ်ည္းလို႔ မရေသးဘူး။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ စဥ္းစားေနတုန္း ရွိေသးတယ္ ၂၄ နာရီမွာ တစ္စကၠန္႔မွ မနားရေအာင္ ဆာေလ့ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္က အသံထြက္လာတယ္ ကီြတဲ့့........... ။ ေဟ့ေကာင္ ခဏေနဦး မကြီနဲ႔ ဒီမွာ မင့္ဆရာ အႀကံထုတ္ေနတုန္း။

အင္း........။ အမေတြ ဆီသြားေတာင္းရေအာင္ကလည္း ေတာင္းထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ထပ္သြားေတာင္းရင္ နင္ေပးထားတာ ရွိလို႔လားလို႔ ေမးေနဦးမယ္။ ပိုက္ဆံလိုက္ခ်ည္းတာလဲ တျပားမွ မရဘူး။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ သြားခ်ည္းသြား။ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိဘူးလို႔ လူတကာကို လုိက္ေျပာေနရသလိုပဲ။ မထူးပါဘူး။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ကင္မရာရယ္ မင္းအေပါင္ဆိုင္မွာ ခဏနားေပးေတာ့။ မဟုတ္ရင္ မင့္သခင္က မင့္ကို သြားေလရာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ သယ္ၿပီး မိုးရြာရြာေနပူပူ ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ ေတာ္ၾကာေန မိုးရြာခ်လို႔ တုပ္ေကြးမိေနမယ္။ တုပ္ေကြးမမိရေအာင္ လံုျခံဳတဲ့ေနရာ အေပါင္ဆိုင္မွာ မင့္ကို ခဏထားခဲ့မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေပါင္ဆိုင္ ရွိရာဆီသို႔ ခ်ီတက္လို႔ သြားပါေတာ့တယ္။

အေပါင္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့။ ေျပာလို႔သာ ေျပာရတာ ဟုတ္ဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္အထိ အေပါင္ဆိုင္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူးေလ။ ဆိုင္ထဲ၀င္ရမွာ ဟိုရွက္တာလိုလို ဒီေၾကာက္တာလိုလိုနဲ႔ မ၀င္ရဲဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အေပါင္ဆိုင္ကို ေက်ာ္ေက်ာ္ၿပီး ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ေလ်ာက္ေနမိတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခုစဥ္းစားမိတာက ...........

ေဟ့ေကာင္ မင့္ဆံပင္က စုတ္တိစုတ္ဖြား။ အ၀တ္စားကလည္း ေပစုတ္စုတ္နဲ႕ အေပါင္ဆိုင္သြားရင္ ဘယ္ကခိုးလာတာလဲလို႔ ေမးလိမ့္မယ္။ မျဖစ္ခ်ိမ့္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘယ္မွာလည္း မွတ္ပံုတင္။ ေၾသာ္ဟုတ္ေပသားပဲ ........

အေဆာင္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဴးတယ္။ ေဘးအခန္းခ်င္း ကပ္လွ်က္က ေကာင္ဆီက မီးပူးငွားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ အသန္႕ဆံုးဟု ယူဆရတဲ့ အက်ီတစ္ထည္ကို မီးပူတိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မၾကာေသးခင္ကမွ ၀ယ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခန္းေက်ာ္မွာေနတဲ့ ေကာင္ဆီက ေခါင္းလိမ္းဆီကို ေတာင္းလိမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ မွန္ထဲမွ ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ၾကည့္တယ္။ အိုေက ငါ့ရုပ္က သူခိုးဂ်ိပိုးပံု မေပါက္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ အေပါင္ဆိုင္ကုိ ခ်ီတက္ခဲ့တယ္ ...........

အေပါင္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ဘယ္မွာလဲ ကင္မရာ။ ဇစ္ေတြနဲ႕ ရႈပ္ပြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ထဲမွာ တစ္အိပ္ၿပီးတစ္အိပ္ ဖြင့္ၿပီးလိုက္ရွာတယ္။ ကင္မရာကုိ မေတြ႕ဘူး။ ေၾသာ္မွတ္မိၿပီ အေပါင္ဆိုင္သြားခါနီး ကင္မရာကို ႏုတ္ဆက္အနမ္းေပးၿပီးေတာ့ အိပ္ထဲ ျပန္မထည့္မိတာကိုး။ ကဲ စိတ္မရွိနဲ႕ ကိုယ့္လူ အေဆာင္ေပၚ ျပန္တက္ဦး ..........

အေပါင္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ..........
ကင္မရာ အေပါင္မခံဘူးကြာ
ဗ်ာ ......... ဟုတ္ကဲ့ကဲ့

ဟန္မပ်က္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာတယ္။ စာဆိုထဲမွာက ၀ါဆို ၀ါေခါင္ ကင္မရာေပါင္တဲ့။ အခုကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က ကင္မရာေတာင္ အေပါင္မခံႏိုင္ရွာပါလား။ အင္းေလ မထူးေတာ့ပါဘူး .............။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေပါ့။

ဘာလုပ္တာလဲ
ကၽြန္ေတာ့္အမကေမးတယ္။ သူက အစိုးရ ရံုးတစ္ရံုးမွာ ၀န္ထမ္းေလ
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းႀကံဳလို႔ ၀င္လာတာပါ

အဲဒီလိုနဲ႕ စကားေလးဘာေလး ေျပာ။ ျပန္ခါနီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတာ ေထာင့္ႏွစ္ရာေပးလိုက္တယ္။ ထပ္ေပးပါဦးလားလို႕ ေတာင္းဖို႕က မေကာင္း။ အဲဒီေတာ့ ေငြေထာင့္ႏွစ္ရာကို လက္၀ယ္ပိုက္ၿပီး ေလးဖင့္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေဒါင္းေတာင္းဟု ေခၚေသာ အရပ္ေဒသမ်ားကို ဦးတည္ခဲ့တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေတြ႕တဲ့ ေကာင္ဆီက ပိုက္ဆံ ခ်ည္းပစ္မယ္ေပါ့ဗ်ာ ..။

ၿမိဳ႕လည္ေကာင္ေရာက္မွာ သတိရတယ္။ ပုစြန္ေတာင္က ဂိုလ္ေထာင္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းရွိတယ္။ သူကေတာ့ အဲဘား အာရလန္းတယ္ လက္စြပ္တစ္ကြင္းကိုလဲ အၿမဲစြပ္ထားတယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီေကာင္ဆီမွာ ခ်ည္းရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ရလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး မရရင္ေတာင္ လက္စြပ္ေပါင္ခိုင္းမယ္။ အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ဒီေကာင္ဆီကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ ဖုန္းထဲမွာေတာ့ ေဟ့ေရာင္ မင့္မွာ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲလို႔ ဘလိုင္းႀကီး ေမးလို႔ မေကာင္းဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္

ေဟ့ေကာင္ ရွိလား
ေအးရွိတယ္
ေအးအဲဒါဆို ငါလာခဲ့မယ္
လာခဲ့ေလ

အဲဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အိုေကသြားတာေပါ့ေနာ္။
ေငြေရးေၾကးေရး အိုေကၿပီဆိုေတာ့လည္း လက္၀ယ္ပိုက္ထားတဲ့ ေထာင့္ႏွစ္ရာကို စီမံခြံခြဲမွ သင့္ေတာ္ေရာ့မယ္။ ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီကိုး။ အဲဒါနဲ႔ ေခါက္ဆြဲစားတယ္။ ရွစ္ရာ။ ေလးရားပိုတယ္။ ကားေတာင္ မစီးေတာ့ဘူး ႏွေမွ်ာ့လို႔ ဆူးေလးကေန ပုစြန္ေတာင္ လမ္းေလ်ာက္သြားလိုက္တယ္ ...........။

သူ႔ဂိုေထာင္ေရာက္မွ သတိရတယ္။ ေမ့ေနလိုက္တာ တာေမြဘက္က အိမ္တစ္အိမ္ကို စကၤာပူ ေဒၚလာတစ္ရာ ေပးဖို႔ အသိတစ္ေယာက္က အကူညီေတာင္းထားတာ။ သူ႔ေပး ေပးဖို႔ ေျပာဖထားတဲ့ စကၤာပူ ေဒၚလာတစ္ရာက ေက်ာပိုအိတ္ထဲမွာ။ သူမ်ားပိုက္ဆံကို အၾကာႀကီး ယူထားလို႕ မသင့္ေခ်ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သတိရတုန္း သြားေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ပုစြန္ေတာင္ကေန ေရြဧည့္သည္ ကားစီးသြားရင္ သံုးရာ။ အသြားအျပန္ေျခာက္ရာ က်မယ္။ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ရွိတာ ေလးရာ။ မျဖစ္ေသးဘူး။ အျပန္ လမ္ေလွ်ာက္ျပန္ေနရမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခု ကၽြန္ေတာ္ေနရာက္ေနတဲ့ ပုစြန္ေတာင္ ဂိုလ္ေထာင္က သူငယ္ခ်င္းကိုပါ ေခၚသြားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္.......။

ကားခေလးေတြေပးၾကပါ ......
ပုစြန္ေတာင္ေစ်းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေရြဧည့္သည္ စပါယ္ယာက ကားခေတာင္းၿပီး။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ လုိက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္တယ္။ သူကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ဒီေကာင္ကို က်ိန္ဆဲေနမိတယ္။

ခက္ရန္ေကာ။ ေခြးမသား အလိုက္မသိလိုက္တာ။ ထုတ္ေပးမယ္ မရွိဘူး ေပါ့။ စိတ္ထဲက အဲလို က်ိတ္ဆဲေနတာ။ ေနာက္ဆံု မထူးေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္တယ္ .
ေဟ့ေရာင္ ကားခ ေပးလိုက္ေလကြာ ဆိုေတာ့ ။ မပါဘူး တဲ့.............

ကၽြန္ေတာ္က ေျပာတာေပါ့။ မင္းေျပာေတာ့ ရွိတယ္ဆိုလို႔။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီေကာင္ပဲ ဖုန္းထဲမွာ ေဟ့ေကာင္ရွိလားလို႔ ေမးေတာ့ ဒီေကာင္က ရွိတယ္လို႔ ေျဖခဲ့တာ။

ဟာ....... ။ ရွိတယ္ဆိုတာက မင့္ငါကို ဂိုလ္ေထာင္မွာ ရွိလားလို႔ ေမးတာ မွတ္လို႔ကြ ငါက ရွိတယ္ လာခဲ့လို႔ ေျပာလိုက္တာ။ ပိုက္ဆံရွိတယ္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။

ေသလိုက္ပါေတာ့လား ေခြးသားရယ္ .........။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ ဘယ္ေလာက္ပါလဲပါတာ အကုန္ထုတ္

ႏွစ္ရာပါတယ္

ေအးမင့္ႏွစ္ရာရယ္ ငါ့ေလးရာရယ္ ေပါင္းရင္ ေျခာက္ရာ။ ေရြဧည့္သည္က တစ္ေယာက္သံုးရာ။ ေပးဖို႔ ေလာက္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ ေရြဧည့္သည္ ကားခကို ေပးလိုက္ရတယ္..........

အခု အသြားကားခေတာ့ အိုေက သြားၿပီ ...။ အျပန္ကားခ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ။
၀ါဆို ၀ါေခါင္ဆိုေပမယ့္ ကင္မရာက ေပါင္လို႔ မထြက္ဘူးကြယ္ .........

Read More...

Summary only...

ခ်ယ္ဆီးကို စိန္ေခၚေတာ့မွာလား

`ေဟာ့ေရာင္ထထ´

ကၽြန္ေတာ္ကို လႈပ္ႏိုးသံေၾကာင့္ အိပ္ေနရာက မ်က္လံုးကိုဖြင့္လုိက္တယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အယ္ဒီတာ။

`ေဘာ့လံုး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဖုန္းဆက္တယ္။ အထူးသတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲရွိလို႔တဲ့၊ သြားေတာ့ အခုခ်က္ျခင္း´
`ဟုတ္ကဲ့´

ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာေလးကိုဆြဲၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဘာ့လံုး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရံုး တည္ရွိရာ ေ၀ဇယႏၱာလမ္း အိုလံပစ္ ဟိုတယ္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ အစည္းေ၀း ခန္းမထဲေရာက္ေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ေလး စံုေနၿပီ။

ခါတိုင္းမတူပဲ တမႈထူးျခားတာက ကင္မရာမင္းေတြက ထန္းလွ်က္ခဲ ပုရြက္ဆိတ္အံုသလို အေရွ႕ဆံုးမွာ အရာ၀တၱဳတစ္ခုကို အသည္းအသန္ ၀ိုင္းရိုက္ေနၾကတယ္။

မာေဒးကား ဖလားမွာ ျမန္မာ ဗိုလ္စြဲလာတုန္းကေတာင္ ကင္မရာမင္းေတြ ဒီေလာက္ မအံုၾကပါဘူး ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနပါလိမ့္။

အေရွ႕ဆံုးမွာ ထိုင္ေနတာက အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ သူ႔ေဘးမွာက ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက စမတ္က်က် ၀တ္ၾကပါတယ္။ ဒီလူကေတာ့ ညင္းသိုးသိုးနဲ႔ ဆံပင္ကလည္း ဘုတ္သိုက္ႀကီး။

ခဏေလာက္ေနေတာ့ အခမ္းနားစပါတယ္။ အခမ္းအနား စတယ္ဆိုရင္ပဲ ဥကၠဌက စကားေျပာပါတယ္။

`အခုလို လူႀကီးမင္းတို႔ကို အေရးတႀကီး ေခၚၿပီး ရွင္းလင္းပြဲလုပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းက၊ မၾကာမွီမွာ က်င္းပေတာ့မယ့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစား ၿပိဳင္ပြဲမွာ ၀င္ျပိဳင္မယ့္ ျမန္မာ ေဘာ့လံုး အသင္းအတြက္ နည္းျပခ်ဳပ္ အသစ္ခန္႔လိုက္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာဖို႔ပါပဲ။
ေဟ့ဒီဘက္က ထုိင္ေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းျပခ်ဳပ္အသစ္ပါ´

အဲလိုလဲ မိတ္ဆက္ေပးေရာ ညင္းသိုးသိုးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသားက ေခါင္းျငိမ့္ပါတယ္။

`သူကိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ မလိုပါဘူး။ အားလံုး သိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ အတိုင္း ခ်ယ္ဆီး အသင္းရဲ႕ နည္းျပ ေဟာင္း ေမာ္ရင္ညိဳပဲျဖစ္ပါတယ္´

`ဘာ´
ကၽြန္ေတာ္အံႀသသြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဘးက ေကာင္ကို လက္တို႔ေမးရတယ္။
`ေမာ္ရင္ညိဳဆိုတာ သူလား´
`အင္းေလ။ မင္းကလဲ သတင္းေထာက္လုပ္ေနၿပီး ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား´
`သိပါတယ္ကြ။ တလင္းအံုမွာ ႏို႔ဆီခြက္ ဂိုးတိုင္လုပ္ၿပီး ကန္တုန္းက ဒီေကာင္က ေဘာ့လံုးေကာက္ အဆင့္ပဲရွိတယ္။ အခုမွ ....... ´
`ရူးတိုးတိုး....... ဟိုမွာ စကားေျပာတာ နားေထာင္´

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ ၿပီးေတာ့ ေမာ္ရင္ညိဳက ျမန္မာ ေဘာ့လံုး အသင္းကို နည္းျပလုပ္ဖို႔ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းကို ရွင္းျပပါတယ္။

`My Name is Mourinho´
ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ေမာ္ရင္ညိဳပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကို ေျပာင္းေရြ႕လာတဲ့အေၾကာင္း ကေတာ့ ႏွစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ တစ္အခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လူ၀င္စား တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမန္မာလူမ်ိိဳး တစ္ဦး ေသလို႔ ၀င္စားတယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ေဟာင္းက ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေပးဆပ္ခ်င္တာ ေၾကာင့္လခ မယူပဲ နည္းျပလာလုပ္တာပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အစြမ္းအစကို ျပခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဘာ့လံုး အသင္းတစ္ခုကို အသင္းေကာင္း တစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔ ဘယ္ေလာက္ထိ ပ့ံပိုးႏိုင္စြမ္းအားရွိတတယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ကမၻာက သိေအာင္။ အထူးသျဖင့္ ခ်ယ္ဆီး အသင္း ဥကၠဌ Roman Abramovich သိေအာင္ ေပါ့ေလ။

လူႀကီးမင္းတို႔ကို ေနာက္ထပ္ ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တိုက္ေလာင္းပလင္ ျမန္မာ ေဘာ့လံုးအသင္း အတြက္ အနာဂတ္ အစီအစဥ္ပါ။ အခု အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ပြဲမွာ အိမ္ရွင္ထိုင္းကို ဂိုးျပတ္ကန္ၿပီး ဖလားရေအာင္ လုပ္ေပးမယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာ ျပည္အႏွံ႕လွည့္ လည္ပါမယ္။

အဲလို လွည့္လည္ၿပီး အသက္ ကိုးႏွစ္နဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ကေလး ေဘာ့လံုး ေျခာက္သင္းစာကို ေရြးပါမယ္။ ေရြးၿပီးတာနဲ႔ အဲဒီကေလးေတြကို ကန္႔သြင္းပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ငန္းက ၂၀၀၈ မွာ စမွာဆိုေတာ့ ေနာက္ ငါးႏွစ္အၾကာ ၂၀၁၃ ေရာက္ရင္ အဲဒီ ေျခာက္သင္းထဲက ေလးသင္းစာ ထပ္ေရြးပါမယ္။ အဲဒီကေန ေနာင္ေလးႏွစ္အၾကာ ၂၀၁၇ ေရာက္ရင္ ေလးသင္းကေန ႏွစ္သင္းစာ ျပန္ေရြးပါမယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကေလးေတြလဲ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ကေန ၂၂ အရြယ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး၊ အဲဒီ အသင္းဟာ လူငယ္ထဲမွာ ဆိုရင္ ကမၻာ့အေကာင္း အဆံုး အသင္းတစ္သင္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ လူငယ္အသင္းကေန ကိုယ္စားျပဳၿပီ၊ အေရွ႕ေတာင္ အာရွတင္မဟုတ္ပါဘူး အာဆီယံ ခ်န္ပီယံရွစ္ အာရွခ်န္ပီရွစ္ အစရွိတဲ့ ဖလားေတြကို ရယူေပးပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ထပ္ သံုးႏွစ္အၾကာ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္ကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္သင္းကို တစ္သင္းစာ ေရြးထုတ္ၿပီး ထပ္မံေလ့က်င့္ပါမယ္။ အဲဒီအသင္းဟာ ၂၀၂၂ ရဲ႕ ကမၻာ့ဖလားကို ျမန္မာ ႏိုင္ငံကိုယ္စား အရယူေပးပါလိမ့္မယ္။

ဒီစီမံကိန္းဟာဆိုရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၂၂ အထိ ၁၄ ႏွစ္တာ ၾကာျမင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၁၉၆၃ ဇန္န၀ါရီ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ေမြးတာ ဆိုေတာ့ အခုမွ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ဟာ ၄၄ ေလးပဲ ရွိေသးတာ မို႔ ေနာက္ထပ္ ၁၄ႏွစ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အခ်ိန္ရပါေသးတယ္။ ဖာဂူဆန္ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္တယ္ ဆိုဆို ကၽြန္ေတာ့္လို အခြင့္ေရး မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူက ၁၉၄၁ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာေမြးတယ္။ အခုပဲ အသက္ ၆၆ ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ အလြန္ဆံုး သူ ေနႏိုင္လွ ေနာက္ေလးႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ စကားကို ဒီေနရာမွာ ပဲ အဆံုး သတ္ပါရေစ။

`ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာင္ျမင္ရမယ္ !´

ေမာ္ရင္ညိဳ အလန္႔တႀကား ေအာ္သံလဲ ဆံုးေရာ လူေတြ လက္ခုပ္ကို အားရပါးပါးရတီးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ လိုက္တီးလိုက္တယ္။

အဲအဲ တီးေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေစာေစာက သူ႔ကို ေမာ္ရင္ညိဳမွန္း မသိလို႔ ဓာတ္ပံု မရိုက္ထားလိုက္ဖူး။ သြားရိုက္ဦးမွ ..............

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖုန္းက ၀င္လာတယ္။

`ဘာ´
သာေကတ ဘက္မွာ မီးေလာင္တယ္ဟုတ္လား။ ေအးေအး ငါအခု လာခဲ့မယ္။

ဘယ္နယ္ ေဆာင္တြင္းႀကီး မီးေလာင္ရတယ္ လို႔ပ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာေလးကို ကပ်ာကရာသစ္။ ကင္မရာေလးကိုဆြဲၿပီး အိမ္မႈံစံုမြားနဲ႔ တိုက္ေအာက္ကို ေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ေဆာင္းမနက္ခင္းမို႔ လားမသိဘူး ပတ္၀န္းက်င္းမွာ ျမဴေလးေတြ ဆိုင္းလို႔ .............

ယခု ပို႔ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ အခ်က္အလက္မ်ား ရွာေဖြ ေပးေသာ ကိုမ်က္လံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

Read More...

Summary only...

Chat Room ပံုျပင္

ဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းတစ္ခု မွ ဖတ္ဖူးတဲ့ အြန္လိုင္းက စတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ BigGrinBigGrin
ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဇာတ္လမ္းကို ျပန္မေရးႏိုင္ခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖတ္လို႔ရေအာင္ တင္ထားေပးတာေပါ့ဗ်ာ .................

တစ္ခါတုန္းက
တခါတုန္းက ဆိုတာက အင္တာနက္ေတြ ေပၚခါစကေပါ့ကြယ္
အဲဒီမွာ ရည္စားတစ္ခါမွ မထားဖူးတဲ့ လူပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္က ခ်က္ရြန္း၀င္တယ္ဆိုပဲ
ကၽြန္ေတာ္တု႔ိလို ေနမွာေပါ့ေလ heehee

အဲလို နဲ႔တစ္ရက္မွာ ခ်က္ရြန္းထဲကေန ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ၾကပါေလေရာတဲ့
အဲဒီေခတ္က ခ်က္ရြန္ကေန အသံေတြ ဘလံေတြ မရေသးဘူးေလ
အဲဒါေၾကာင့္ အီးေမးကိုသံုးၿပီ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ရတယ္ဆိုပဲ
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ပံုေလးေတြပို႔ ဘာေလးေတြပို႔ေပ့ါ

ဒီလိုနဲ႔ ေလးငါးရက္ေလာက္ ၾကာလာေတာ့ သူတုိ႔ေတြ သမီးရည္းစားေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္ဆိုပဲ ၊ အဲဒီမွာ လူပ်ိဳႀကီးခင္ဗ်ာ တစ္သက္မွာ တစ္ေယာက္သာ ထားဖူးတဲ့ ရည္းစားေလးကို အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေပမယ့္ ပု႔ိထားတဲ့ ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ေမွ်ာ္မွန္းေနရပါတယ္တဲ့။

တစ္ခုေသာညမွာ . . . .
လူပ်ိဳႀကီးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ နယူးရည္းစားေလးတို႔ ခ်က္တင္ထိုင္ေနရာက ေကာင္မေလးက စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး အျပင္မွာ ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ေျပာတယ္တဲ့။ လူပ်ိဳႀကီးကလည္း အတယ္ လံုး၀ကို မျငင္းဘူး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက အခုခ်က္ျခင္းေတြ႔ခ်င္တယ္ အိမ္တံခါးဖြင့္ထားပါ ည၁၁ ေလာက္မွာ လူပ်ိဳအိမ္ကို ေကာင္မေလး ေ၇ာက္ေအာင္ လာခဲ့မယ္ေပါ့။
သူတို႔ႏိုင္ငံ ယဥ္ေက်းမႈအရ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ညႀကီး သန္းေခါင္ ေယက်ာၤးေလးအိမ္ကို သြားတာ ဘယ္ဆန္းမွာလည္းေနာ္ BigGrinBigGrin

အဲဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးလာမယ္ဆိုလို႔ လူပ်ိဳႀကီးက အိမ္တံခါးဖြင့္ၿပီးေစာင့္ေနေလရဲ႕
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေစ့ထားတဲ့ တံခါးပြင့္သြားတယ္
လူပ်ိဳႀကီးက အားရ၀မ္းသာနဲ႔ တံခါးဆီေျပးအသြား

ေနာက္ေန႔ မနက္လဲ ေရာက္ေရာ လူပ်ိဳႀကီးခင္ဗ်ာ ေရာင္ကိုင္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အႏုႀကမ္းစီးခံရမႈအတြက္ ရဲစခန္းကို သြားရပါေလေ၇ာတဲ့ ................

ကဲ ခ်က္ရြန္း၀င္တဲ့ ကိုကိုေတြ
လူပ်ဳိႀကီးလို အေ၇ာင္ေဆာင္ၿပီး အႏုႀကမ္းအစီးခံ၇မဲ့ ေဘးကိုလဲ သတိထားၾကပါလို႔ သတိေပးရင္း ............

Read More...

Summary only...

မိုးေရထဲက အမွတ္တရ

ကိုျဖိဳးဆိုတဲ့လူက တက္ခိုင္းလို႕ တက္လိုက္တာ သစ္ပင္ေပၚပဲ ေရာက္သြားလား ဘတ္စကားေပၚပဲ ေရာက္သြားလား တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ အေရးႀကီးတာက ၀က္ရူးမတက္ဖို႕ပဲေလ။
ကဲ... ေျပာေနၾကာေရာ့မယ္ မိုးေရထဲက ဇာတ္လမ္းေလး စေစ။

ဇာတ္လမ္: ၁

အဲဒီတုန္းကေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္တန္းလား ႏွစ္တန္းလား ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မွတ္မိလည္း မထူးပါဘူး အဓိကေျပာခ်င္တာက အတန္းမွ မဟုတ္တာ။ မိုးေရထဲက ဇာတ္လမ္းေလ . . . .
မွတ္မိေသးတယ္ဗ် ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက အရိုက္ၾကမ္းတဲ့ေနရာမွာ နာမည္ႀကီး။ ေက်ာင္းကို တစ္မိနစ္ေလာက္ေနာက္က်ရင္ တစ္ခ်က္ရိုက္ခံရတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ဆိုႏွစ္ခ်က္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္က ေက်ာင္းနဲ႕ သိပ္မေ၀းဘူး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ မုန္႕စားေက်ာင္း ဆင္းခ်ိန္မွာ အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ျပန္သြားတယ္။ တစ္ရက္မွာ မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အိမ္ကို ျပန္တယ္။ အဲဒီေန႕က အတန္း တက္တက္ျခင္း သင္ရမွာက အရိုက္ၾကမ္းတဲ့ ဆရာမ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်ေနၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းရွိရာကို အေျပးေလး တစ္ပိုင္းနဲ႕ လြယ္အိတ္ေလး ေက်ာပိုးလို႕ ေျပးတာေပါ့။ ျပႆနာက အဲဒီမွာ စတာပဲ။ ရူးက အရမ္းကို ေပါက္ခ်င္ေနၿပီ။ လမ္းေဘးမွာ ေပါက္လို႕လဲ မျဖစ္ဘူးေလ။ အိမ္ျပန္ရင္လည္း ေနာက္က်မွာ စိုးရေသး။ ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္လည္း မေအာင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးသားေတြ ရုတ္တရက္တက္လာၿပီး မိုးသီးမိုးေပါက္ႀကီးေတြ က်လာပါေတာ့တယ္။ အိုေက အိမ္သာသြား စရာမလိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရူးကို ေဘာင္းဘီထဲမွာ ေပါက္ခ်လိုက္တယ္။ တစ္ကိုယ္လံုး မိုးစိုသြားရင္ ေဘာင္းဘီထဲ ေသးေပါက္တာ မသိသာေတာ့ဘူးေလ။
ကံမ်ားဆိုးခ်င္ေတာ့ မိုးက မိုးေပါက္ႀကီး တစ္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ ေလာက္က်ၿပီး ဆက္မရြာေတာ့ဘူး။ ေသၿပီေလ။ ေဘာင္းဘီထဲကို ရူးကေပါက္ၿပီးေနၿပီ။ မိုးက မရြာေတာ့ ေဘာင္းဘီတင္ ကြက္စိုေနတာ။ ေဘာင္းဘီက စိုေနတဲ့ ရူးေတြက ေျခသလံုးဆီကိုေတာင္ အိေျႏၵရရနဲ႕ ဆက္ၿပီးေတာင္ စီးက်ေနလိုက္ေသးတယ္။
သြားၿပီ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ၿပီ။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ အိမ္ျပန္ရင္ ေက်ာင္းေျပးတယ္ ဆိုၿပီး အေမကရိုက္မယ္။ ေက်ာင္းသြားရင္ အရွက္ကြဲမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာ လုပ္လို႕လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။
မထူးပါဘူးေလ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းကိုပဲ ဆက္သြားလိုက္တယ္ ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ၀င္ထိုင္ေနတယ္။ ခဏေလာက္ေနေတာ့ ဆရာမေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းမွာ ၀မ္းတူ ဖိုက္ အတြင္း၀င္တဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့လည္း အေရွ႕ဆံုးခံုမွာထိုင္ရတယ္။
ဆရာမလည္း လာေရာ . . . ဟယ္ဒီနားေလးက ေသးေစာ္နံလိုက္တာတဲ့။ အားလံုးက တိတ္ေနၾကတယ္။ ဆရာမက ဆက္ေမးတယ္ ဘယ္သူ အတန္းထဲမွာ ေသးေပါက္တာလဲတဲ့။ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မေျပာၾကဘူး။ ဒါဆိုရင္ အတန္းထဲမွာ ေသးေပါက္တဲ့လူကို ေက်ာင္းဆင္းေပးမယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာရမွာလဲ သားသား ေပါက္တာဗ်။ ဆင္းေပးေတာ့ ဆိုၿပီး လြယ္အိတ္ေလးယူၿပီး အတန္းထဲကေန တစ္ခ်ိဳးထဲ ထြက္လာခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းအျပင္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ေကာင္ေလး ျပန္လာျပန္လာ ဆိုလို႕ ျပန္သြားရပါတယ္။ ေသခ်ာတယ္ ကံမေကာင္းေတာ့ဘူး ဆိုတာ။
အတန္းထဲလည္း ေရာက္ေရာ မႀကီးမငယ္နဲ႕ ေဘာင္းဘီထဲ ေသးေပါက္ခ်င္တဲ့ေကာင္ ဆိုၿပီး ခံုေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး အရိုက္ခံ ရပါေလေရာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ သြား..ေနာက္ဆံုးမွာ သြားထိုင္တဲ့။
အရိုက္လည္း ခံရေသးတယ္ ေနာက္ဆံုးမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရေသးတယ္။ အင္း မိုးသာ တကယ္ရြာခဲ့ရင္ ငါအဲလို ရိုက္ခံရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေတာ္ေတာ္ ဆိုးတဲ့ မိုးရယ္

Read More...

Summary only...

ေက်ာက္ခဲ

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူကလွည္းတန္းမွာ ေနပါတယ္။ သူ႕နာမည္အရင္းက ေက်ာက္ခဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကေနဘယ္လို ျဖစ္ၿပီး အေမေပးတဲ့ နာမည္ကေန ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ေက်ာက္ခဲဆိုတဲ့ နာမည္ရသြားသလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လဲ မစဥ္းတတ္ေအာင္ပါပဲ။ လွည္းတန္း တစ္ခုလံုး သူကိုသိတဲ့ သူေတြအားလံုးကို ဒီေကာင္ကို နာမည္အရင္း မေခၚၾကေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာက္ခဲပဲ ေခၚၾကပါေတာ့တယ္။

ေက်ာက္ခဲရဲ႕ Profine
သူကကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္ကပါ။ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ အရက္ေသာက္လို႕ အလုပ္က ထုတ္ခံထားရတာ ၾကာပါၿပီ။ သူ႕ေဖက စသံုးလံုးက အရာရွိ။ ဒီေကာင္က ဥပဓိရုပ္ကေလးကေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ အေနထိုင္ေတြေၾကာင့္ သူ႕ကိုဘယ္ေကာင္မေလးကမွ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခင္ပါတယ္။ ဗံုးကြဲတုန္းကလဲ ႏွစ္ေယာက္သား အတူတူပါပဲ။
ၿပီးခဲ့တဲ့ 2006 ခုႏွစ္ ၁၁ လပိုင္းေလာက္တုန္းက ဒီေကာင္ကၽြန္ေတာ့ဆီက ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္ခ်ည္းသြားတာ ျပန္မဆပ္ပါဘူး။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ဒီေကာင္ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မလာေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲသြား မေတာင္းျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သထာလြန္းလို႕ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဘာေၾကာင့္ မေတာင္းသလဲဆိုေတာ့ အေၾကြးရစရာရွိတာက တစ္ေသာင္း။ သူ႕ဆီကို အေၾကြးတစ္ခါသြားေတာင္းရင္ လွည္းတန္း အထိ တကူးတက သြားရတယ္။ ေရာက္သြားရင္ သူ႕ဆီက အေၾကြးမရတဲ့ အျပင္ လက္ဖက္ရည္တိုက္ရေသးတယ္။ တစ္ခါတိုက္ရင္ အနည္းဆံုး ၇၀၀ ကေန ၁၀၀၀ ၾကားကေတာ့ ေျပးမလြတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ေယာက္ဖရာ လုပ္ကြာ ငါ့မွာ သံုးစရာမရွိလို႕ ပိုက္ဆံေလး ခ်ညး္ထားခဲ့ပါဦးဆိုရင္ ၁၀၀၀ ေလာက္က ပါသြားၿပန္ေရာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင့္ဆီက အေၾကြးမရခ်င္ေန ေနာက္ထပ္ေတာ့ အိတ္ထဲက ထပ္အပါခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ဒီေကာင္ဆီကို မသြားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ မသြားျဖစ္တဲ့ ႏွစ္လေလာက္အတြင္းမွာ ဒီေကာင့္နာမည္က ေက်ာက္ခဲၿဖစ္သြားၿပီ။ ေခါင္းကလဲ ကတံုးႀကီးတုန္းထားတယ္။ ကတံုးတုန္းတာနဲ႕ ေက်ာက္ခဲနဲ႕ ဆက္စပ္မႈမ်ား ရွိေနေလမလား။ ဒီေကာင္ကို ေမးတယ္ မေျပာဘူး။
သူမေျပာတာလဲ အျပစ္မရွိပါဘူး။ မင္းက ငဖြ ေကာင္ကြ ေလာေလာ ဆယ္ေက်ာက္ခဲ ဆိုတာ လွည္းတန္းက ေကာင္ေလာက္ပဲသိတာ မင္းကိုေျပာလိုက္ရင္ ရံုးကေကာင္ေတြမွာ သိကုန္းမွာတဲ့ေလ။
ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဟုိလို အစ္ေမးဒီလို အစ္ေမးနဲ႕ ေမးေတာ့မွ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ ေက်ာက္ခဲ ပံုျပင္ေလးရ ပါေတာ့တယ္

ေက်ာက္ခဲ ေျပာတဲ့ ေမာင္ေက်ာက္ခဲ

ဒီလိုကြ . . .
ငါကလွည္းတန္း ထိပ္က ေငြေဒါင္းမင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထုိင္ရင္းနဲ႕ ေဆာ္ေလးေတြကို ေငးခြင့္ရာတာေတာ့ ငါတို႕လွည္းတန္းသားေတြရဲ႕ ဘ၀ေပးကုသိုလ္ေပါ့ကြာ။ မင္းသိတဲ့ အတိုင္း ငါကလဲ အဲဒီေငြေဒါင္းမင္းဆိုင္မွာ ညေနတုိင္း သြားသြားထိုင္ၿပီး ေက်ာင္းဆင္းရံုးဆင္း ေကာင္မေလးေတြကို ငမ္းငမ္းေနၾက။ ေနာက္ဆံုး လက္ဖက္ရည္ဖိုးမရွိရင္ေတာင္ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၿပီး ထိုင္ငမ္းတယ္။
ငါအဲလို ငမ္းတဲ့ အထဲမွာ ေန႕တိုင္းေတြ႕ေတြ႕ ေနရတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္၀င္စား မိတယ္ကြ။ သူကအလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၇ ၊ ၁၈ ေလာက္ပဲရွိဦးမွာ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အိမ္ကို အေနာက္က လိုက္ေခ်ာင္း။ အဲဒီက တစ္ဆင့္တက္ေတာ့ နာမည္လိုက္ေမး တာေပါ့ကြာ။ သူက KMD မွာ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းတက္တာ။ ငါလဲ ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းကို ေစာင့္ၿပီး စကားလိုက္ေျပာတာေပါ့ကြာ။ ပထမ ေလးရက္ကေတာ့ လံုး၀အိုေကတယ္ကြ။ အေျခ အေနမဆိုးဘူးေပါ့ကြာ။ ဇတ္လမ္းကေတာ့ ငါးရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႕မွ စတာပဲကြ။
အဲဒီေန႕က သူသင္တန္းသြားတာကို မမွွီလိုက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သင္တန္းဆင္းမဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ကို KMD ေအာက္ကေန ေစာင့္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးက သင္တန္းက ဆင္းေတာ့ ငါက လိုက္သြားတယ္။ ငါ့ကို မလိုက္ခဲ့ နဲ႕လို႕ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါကဆက္လိုက္ သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ ့ေကာင္မေလးက Mr. Brown ဆိုင္ထဲ၀င္သြားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မင္းသိတဲ့ အတိုင္းကြ ငါကငမြဲ ပိုက္ဆံမပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လိုက္၀င္လို႕ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ငါ့နဲ႕သိတဲတစ္ေကာင္ကိုေတြ႕လို႕ ပိုက္ဆံ ၂၀၀၀ ေတာင္းၿပီး ဆိုင္ထဲကိုလိုက္၀င္လိုက္တယ္။ ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေကာ္ဖီမွာေနတာကိုေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႕ ငါလဲ သူ႕လိုပဲ ေကာ္ဖီမွာလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး ငါကိုလဲ ေတြ႕ေရာ ေတာ္ၿပီ ဆိုင္မွာ မေသာက္ေတာ့ဘူး ခြက္ကေလးနဲ႕ ထည့္ေပးလို႕ ေျပာတယ္။ ငါလဲ သူ႕လိုပဲ ခြက္ကေလးနဲ႕ ထည့္ေပးလို႕ လိုက္ေျပာတယ္။ ေကာင္မေလးက အရင္မွာတာဆိုေတာ့ သူကအရင္ရသြားတာေပါ့ကြာ ။ သူကခြက္ေလး ကိုင္ၿပီးထြက္သြားတယ္။ ငါကပိုက္ဆံ အမ္းတာ ေစာင့္ယူၿပီး ဆိုင္အျပင္ကိုထြက္ခဲ့ေတာ့ သူ႕ကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ဟိုဘက္ေပါက္ကေန ဆိုင္ထဲမွာ ၀င္ထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါက ဆိုင္အျပင္ ေရာက္ေနၿပီ။ ျပန္၀င္လို႕ကလဲ မေကာင္းေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ငါကဆိုင္အျပင္ကေနပဲ သူ႕ကို show ၿပီးၾကည့္ေနတယ္။ သူကငါ့ကို လွ်ာထုတ္ျပတယ္၊ ေျပာင္ျပတယ္။ ငါလဲ သူ႕ကို ျပန္ေျပာင္ျပတယ္။
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ေကာင္မေလးဆိုင္ အျပင္ကိုထြက္လာတယ္။ ငါက သူ႕အေနာက္ကေန လိုက္သြားေတာ့ ငါ့ကိုလည့္ၾကည့္ၿပီး ဆက္မလိုက္ခဲ့နဲ႕တဲ့။ ငါကို ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႕ လာေျခာက္တယ္ကြ။ အဲေလာက္ေတာ့ ငါလဲသိတာေပါ့ကြ။ အဲေလာက္ေလးနဲ႕ ေၾကာက္ၿပီး ေနရင္ခဲ့ရင္ ငါ့ရဲ႕ Role ေအာက္သြားမွာေပါ့။ ငါလဲဂရုမစိုက္ဘူးဆက္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေျပာတယ္ မလိုက္ခဲ့နဲ႕တဲ့ သူု႕အေမလာႀကိဳမွာတဲ့။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလ ခ်ာတိတ္မေလး တစ္ေယာက္က ျဖဲေျခာက္တိုင္း ငါကေၾကာက္ၿပီး ဆက္မလိုက္ရင္ ငေပါႀကီး ျဖစ္ေနမွာေပါ့ကြ။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ဂရုကိုမစိုက္ဘူး။
ေနာက္ေတာ့သူ လည္းတန္း ၂ လမ္းထဲကို ၀င္သြားတယ္။ ငါလဲ ဆက္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခပ္ခြာခြာေပါ့ကြာ။ ေစ်းေပါက္၀ ေရာက္ေတာ့ ကုန္းကုန္းနဲ႕ ၀င္သြားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္ကြ။ ငါလဲ အဲဒီ ေစ်းေပါက္၀ ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလး လက္ထဲမွာ ခဲႏွစ္လံုး ကိုင္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခဲႏွစ္လံုးကို ခပ္ဆဆေလး ေျမာက္ေျမာက္ျပၿပီး ဘယ္ခဲ ၾကိဳက္သလဲတဲ့ ငါ့ကိုေမးတယ္။ ငါလဲ ရုတ္တရက္ႀကီဆိုေတာ့ နားမလည္ႏို္င္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘးက လူေတြကလဲ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတယ္။ ငါလဲ ရွက္ရွက္နဲ႕ ဒီခဲလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ေျပာလဲ ေျပာလိုက္ေရာ ငါျပတဲ့ ခဲနဲ႕ ငါ့ရင္ဘတ္ကို အုန္းခကဲ ပစ္လိုက္ေတာ့တာပဲ။
မင္းစဥ္းစားၾကည့္ကြာ ေစ်းနားမွာဆိုေတာ့ လူေတြကလဲ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ငါလဲ ရွက္ကလဲရွက္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္လို႕လုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေန မဟန္ေတာ့ဘူးဆိုတာသိလို႕ မင္းမလိုက္ေစခ်င္ရင္ ကိုယ္မလိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ လို႕ေျပာၿပီး လည့္ထြက္ခဲ့တယ္။ ဆယ္လွမ္းေလာက္ ေလွ်က္ၿပီးေတာ့ အေနာက္က ေျပးလိုက္လာတဲ့ ေျခသံၾကားလို႕ လည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီေကာင္မေလး ျဖစ္ေနတယ္။ လက္ထဲမွာ ခဲတစ္လံုး က်န္ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါလဲတစ္ခ်ိဳးထဲ လစ္ေတာ့မယ္လို႕ က်န္ကာရွိေသးတယ္ အဲဒီခဲတစ္လံုးနဲ႕ ငါ့ေၾကာကုန္းကို ပစ္ေတာ့တာပဲ။
ဇတ္လမ္းကေတာ့ ဒါပဲကြာ။ ငါလဲ ရွက္တာနဲ႕ ဆံပင္ရွည္ႀကီးဆိုေတာ့ ေစ်းနားကလူေတြ မွတ္မိမွာစိုးလို႕ ကတံုးတုန္းထားလိုက္ေတာ့တာပဲကြာ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ငါနာမည္က လွည္းတန္းမွာ ေက်ာက္ခဲ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။
ေဟ့ေကာင္ မင္းရံုးေရာက္ရင္မဖြနဲ႕ေနာ္ . . .

စာၾကြင္း။ ။ ေက်ာက္ခဲေရ ငါရံုးမွာ ဘယ္သူကိုမွ မေျပာဘူးကြ အခုဟာက ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးတာ။ ဘယ္သူမွ သိဘူးေနာ္ :P

Read More...

Summary only...

ေဆာရီးကိုကို

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္ခါစက တုန္းကေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက အခုလိုမ်ိဳး ကားေတြကလဲ မက်ပ္ေသးဘူးဗ်။ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ကလဲ ရန္ကုန္ ကိုေရာက္ေရာက္ျခင္း အၿငိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သင္တန္းေလး မေတာက္တေခါက္တက္ အတန္းဆင္းရင္ အိမ္မျပန္ေသးဘူး ဘတ္စ္ကား ေလွ်က္စီးေနတာေပါ့။ အခုလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး သက္မြန္ျမင့္ အိမ္က အမွတ္ ၁၀ ေဇာတိက လမ္းမွာလို႕ နယ္မွတုန္းက ဖတ္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းမဂၢဇင္းမွာ ပါလို႕ သြားရွာၾကည့္တာ။
ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္း မသြားတတ္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ရန္ကုန္သား တစ္ေကာင္ကို ေခၚခဲ့ပါတယ္။ သူကလဲ ရန္ကုန္သား လို႕သားေျပာတယ္ ဆူးေလကေန ေျမနီကုန္းကို ဘာကား ေရာက္လဲ ဆိုတာမသိဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး သက္မြန္ျမင့္ အိမ္ရွာပံုေတာ္ ခရီးကို ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ရန္ကုန္သား တစ္ေကာင္ရယ္ ထြက္လာၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာက ၁၈ႏွစ္ ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ကပါ။ ရင္ခုန္တတ္စ အခ်ိန္ေပါ့။ :D
ဒီလိုနဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမကေန ၄၅ ဘတ္စ္ကားႀကီး စီးၿပီးခ်ီတက္ခဲ့ၾကတာ ပဲခူးကလပ္ မွတ္တုိင္ေက်ာ္ေတာ့ ဆင္းခါနီးၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ အေပါက္နားေလမွာ လာရပ္ေနလိုက္တယ္။ ဇတ္လမ္းက အဲဒီေနရာမွာ စေတြ႕တာပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕မွာ ဟယ္ပင္မွာ ဆင္းမလို႕ ဆိုၿပီး ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ေကာင္မေလးက အက်ၤီအနီေရာင္ေလးကို ၀တ္ထားပါတယ္။ အသားအေရက ျဖဴတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ ၀ါတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ မင္းလူရဲ႕ ေျပာတိုင္းယံုတဲ့ပုတ္သင္ညိဳ ဇတ္လမ္းထဲက စိမ္းဖန္႕ဖန္႕ အသားေရေလး ဆိုတာ ဒီလို ေကာင္မေလး မ်ိဳးကို ေျပာတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္ဗ်။ အင္း ကိုလံုးကို ေပါက္ကို ေျပာရရင္လဲ မိုးေဟကို ႐ံႈးတယ္ဗ်ာ။ ေရေမြးနံ႕ေလးကလဲ သင္းလို႕။ အေရးထဲမွာ ကားကၿပိဳင္ေမာင္းေနတာ ဆိုေတာ့ ခရီးေရာက္တာက လဲျမန္လိုက္တာ ဟယ္ပင္ကို ေရာက္သြားၿပီ။
ကားစပါယ္ယာက တခါဖြင့္ၿပီး ဆင္းဆင္းလဲ ဆိုေရာ ေကာင္မေလးက အတင္းဆင္းေျပးပါတယ္။ ခက္တာက သူတစ္ေယာက္တည္း ဆင္းတာ မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့လက္ကို ကိုင္ၿပီး ဆြဲေျပးသြားတာ။ ( တာရာမင္းေ၀ေရးတဲ့ ၀တၳဳထဲမွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဇတ္လိုက္မင္းသားကို မင္းသမီးက လက္ဆြဲၿပီး ဆင္းေျပးသြားတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့အျဖစ္ပ်က္က ၂၀၀၃ တုန္းက သူစာအုပ္က ၂၀၀၆ မွထြက္တာ။) ကၽြန္ေတာ္လဲ ရင္ေတြခုန္လိုက္တာမွ ငါဟုတ္ရဲ႕လားေပါ့ ေျခဖ်ားေတြ ေတာင္ေအးသြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘတ္စ္ကားေပၚကေန ဆင္းၿပီး ပလက္ေဖာင္းေပၚတက္ မိတယ္ဆိုၿပီပဲ ။ ေဟ့ေကာင္မ ေဟ့ေကာင္မ ဥာဥ္း ဘယ္သူ႕ကို ခိုးေျပးမလို႕ ငါကဒီမွာဟဲ့ ဆိုၿပီး အသံၾကား လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ ္သိတယ္ေလ ဒါက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မွားတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေနာက္ကလိုက္လာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အသံရာကို လည့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ အေနာက္က ေခၚေနတာ မိန္းကေလးလားလို႕ မိန္းမရွာႀကီး ပါလား ။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကို ဆြဲထားတဲ့ ေကာင္မေလးက မိန္းမရွာနဲ႕ ဘာလို႕ တြဲရတာလဲ လို႕ေတြးၿပီး လက္ကိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလး ဘက္ကို ျပန္လည့္ လိုက္ေတာ့ .... ..... ....
ဟိုက္ရွာပါး အေျခာက္ႀကီးဟ....
အေျခာက္ပံုစံ ၾကည့္ရတာ ရိုးရိုးအေျခာက္ေတာင္ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး ပေရွာ္ဖက္ရွင္နယ္ အေျခာက္နဲ႔တူတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ တကိုယ္လံုးကို မိန္းမနဲ႕ တူေအာင္ျပင္ထားတာကို။ ျပင္လို႕မရတာက ခ်ိဳင့္ခြက္ေန႕တဲ့ သူမ်က္ႏွာႀကီးနဲ႕ ကြမ္းစားထားတဲ့ သြားႀကီးပါပဲ။ သူက လည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ေဆာရီးကိုကို တဲ့ ..........
အဲဒီေန႕က သက္မြန္ျမင့္ အိမ္လဲ ရွာလို႕ မေတြ႕လိုက္ဘူး။ အေရးထဲမွ ကားေပၚပါသြားတဲ့ ရန္ကုန္သားကို လိုက္ရွာရတာလဲ ေမာလို႕။

Read More...

Summary only...

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေခ်ာင္းသာ

မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ေခ်ာင္းသာကို သြားမည္။ ေအာ္ကို ေရႊေခ်ာင္းသာ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ရဦးမွာေပါ့ေလ။
တကယ္ေတာ့ မနက္ျဖန္သြားမဲ့ ေခ်ာင္းသာခရီးက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ့ဒုတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္သည္။ မႏွစ္ကလည္း သႀကၤမက်ခင္ သံုးရက္ေလာက္ အလိုမွာ သြားၿပီး သႀကၤန္အႀကိဳေန႕ မွာျပန္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ သႀကၤန္ကို ဆက္ႏြဲသည္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို ႏြဲျဖစ္ လိမ့္မယ္လို႕ မထင္။
ေခ်ာင္းသာလိုကမ္းေျခ မ်ိဳးက သံုးရက္ထက္ ပိုေနလို႕ မေကာင္းဟု ထင္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ အျမင္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘာျဖစ္လို႕ လဲဆိုေတာ့ သံုးရက္ေလာက္ ေနၿပီးရင္ လည္စရာက ကုန္သြားၿပီ။ လိုင္းပုတ္ေနေသာ ကမ္းေျခႀကီး ကလဲ အသစ္ျဖစ္ မလာ ရိုးသြားၿပီ။ သို႕ေသာ္ ကမ္းေျခတြင္ ထိုင္ၿပီး ကဏန္းေက်ာ္ေလး ႏွင့္ ဘီယာထိုင္ ေသာက္ရသည့္ အရသာကေတာ့ ရိုးသြားသည္ဟု မထင္မိပါ။ ဒီလိုေျပာရင္ မင္းကေတာ့ ဘီယာသမားကို လို႕ေျပာၾကမည္လား မသိ။
ေခ်ာင္းသာမွာ ကြၽန္ေတာ္ေလ့လာ ၾကည့္သေလာက္ ေဒသထြက္ကုန္ ဟူ၍မည္မည္ ရရ မရွိပါ။ ငါးေျခာက္ တို႕ ပုစြန္ေျခာက္ တို႕ကလဲ အျပင္တစ္ေနရာက ယူေရာင္းၾကသည္။ ဆန္ဆိုလည္း ပုသိမ္က မွာရသည္ဟု ဆိုသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ပင္လယ္မွာ ထြက္တဲ့ ခရုက အစ ေခ်ာင္းသာမွာ မထြက္သေလာက္ပင္။ ခရုခြံေလး ႏို႕ဆီဘူး တစ္လံုးေလာက္ရဖို႕ အေရး ကမ္းေျခ ကေန ႏွစ္မိုင္ေလာက္ ပိုက္စိတ္တိုက္ ရွာရသည္။ ေခ်ာင္းသာမွာ ေရာင္းေနေသာ ခရုမ်ားက တျခား တစ္ေနရာက တစ္ဆင့္၀ယ္ ေရာင္ျခင္း ျဖစ္ၾကသည္။
အဲလို အတင္းတုပ္ မွာကို ႀကိဳျမင္လို႕လား ေတာ့မသိဘူးဗ်ာ ကိုေရႊေခ်ာင္းသာက ကြၽန္ေတာ့ကို မႏွစ္က ဒုကၡေပးလိုက္သည္။ အင္းျဖစ္ပံုကေတာ့ ဆိုးပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာ ေရာက္ၿပီး ဒုတိယ ေန႕တြင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အုပ္စုက လူေတြကို အုပ္စုႏွစ္စု ခြဲၿပီး ကမ္းေျခမွာ ေဘာ့လံုးကန္ၾကသည္။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ေရထဲဆင္းဖို႕ ဆိုၿပီး ေဘာင္ဘီ အသစ္ေတြ ၀ယ္လာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ပင္လယ္ေရ ထိရင္ အ၀တ္ေတြ ေဆြးတတ္တယ္လို႕ ၾကာဖူးတာေၾကာင့္ ပင္လယ္ထဲ ဆင္ဖို႕ ေဘာင္းဘီ သီျခား ၀ယ္မေနေတာ့။ လြန္ခဲ့ တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေလာက္က မ၀တ္ပဲပစ္ထားတဲ့ ေဘာင္ဘီ အေဟာင္းေတြ ယူလာသည္။ အခုလို ေဘာလံုး ကန္ေတာ့လဲ ေဘာင္းဘီ အေဟာင္းနဲ႕ ပင္ကန္ျဖစ္သည္။
အဲဒီမွာ ျပသနာက စေတာ့တာေပါ့။ ကန္ေနတုန္း တန္းလန္းႀကီးမွာ ေဘာင္းဘီက ဂြၿပဲသြားသည္။ ၿပဲတာမွ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္။ ေဘာင္းဘီး ႏွစ္ျခမ္းနီးနီး ကြဲသြားေအာင္ ျပဲသြားသည္။ အဲဒီမွာ ေသတာေပါ့။ ေဘးမွာကလဲ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး ေရထဲဆင္းေနမွ ဆိုၿပီး ေရမွာပဲ လူေတြနဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀း ကေနေဆာ့ေန လိုက္ေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အုပ္စုက လူေတြ ျပန္ေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ေရာက္ရင္ ေဘာင္းဘီဒါမွ မဟုတ္ ပုဆိုး လာပို႕ပါလို႕ မွာလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္ တည္းမွာရင္ မေသခ်ာ မွာ စိုးလို႕ ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ ေလာက္ကို မွာလိုက္သည္။
နံနက္ ၁၀ နာရီ ခြဲေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေနအရွိန္က ျမင့္လာသည္။ ကမ္းေျခမွာ လည္းေရကစား ေနတဲ့ သူေတြက မရွိသေလာက္ နီးပါး က်ဲသြားၿပီ။ ဟိုႏြားေတြ ျပန္သြားတာက နာရီ ၀က္ေလာက္ရွိၿပီ ပုဆိုးလာပို႕ မဲ့လူက ေရာက္မလာေသး။ ေသာင္ျပင္မွာ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ေဘာကြင္မ်ားကို လိုက္သိမ္းေနတဲ႕ ကေလးကို ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိၿပီလဲလို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ၁၁ နာရီတဲ့။ လာေကာင္းပါ ရဲ႕ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ပဲကြၽန္ေတာ္ ေရထဲမွာ ဆက္စိမ္ေနသည္။
လူေတြ အားလံုးရွင္း သြားၾကၿပီ ေရထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ မီတာ ေလးရာေလာက္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခား သားစံုတြဲ ႏွစ္ဦး စက္ဘီးစီးေနသည္။ ေသခ်ာၿပီ ႏြားေတြ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမ့ေနၾကၿပီ။ အပူဒါဏ္ေၾကာင့္ အသားေတြလဲ နီရဲေနၿပီ။ ဒီပံုအတိုင္း ဆိုရင္ တစ္ေနကုန္ ေရထဲမွာ စိမ္ေနရမည့္ ကိန္း။ ဒီလိုမွန္း သိရင္ ေစာေစာ ကေဘာကြင္း လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ ကေလးဆီက ပုဆိုးငွားလိုက္သည္။ အခု ေတာ့ အဲဒီကေလးလဲ မရွိေတာ့။ အင္း ကမ္းေျခမွာ အုန္းရည္ ထိုင္ေရာင္းေနတဲ ့မိန္းမႀကီးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ ကိုလွမ္းၾကည့္ေနသည္။ သူ႕ကို ေအာ္ေခၚၿပီး အကူညီေတာင္းရင္ ေကာင္မလား။ ကြၽန္ေတာ္ ေ၀ခြဲလို႕မရ။ မထူးပါဘူး အုန္းရည္ ေရာင္းေနတဲ့ အေဒၚႀကီးကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ အေဒၚႀကီးက ကြၽန္ေတာ္ရွိတဲ့ ကမ္းစပ္ကို ဆင္းလာၿပီ။ ေခၚၿပီးကာမွ မွားမ်ားမွားေနမလား ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ခ်ိတုန္ခ် တုန္ျဖစ္ေနသည္။ အေဒၚႀကီး ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ စကား ေျပာလို႕ ရႏိုင္တဲ ့အကြာေ၀းကို ေရာက္လာၿပီ။
ဘာလဲကြဲ႕
ကြၽန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း မသိတတ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့မွ ႏြားတစ္ေကာင္ ပုဆိုးေလးကို ကိုင္ေျမာက္ ၿပီးကမ္းစပ္ဆီသို႕ ေျပးလာသည္။ ႏြားေျပးလာ တာကို ျမင္မွ ကြၽန္ေတာ္လဲ သက္ျပင္းခ်ၿပီး အုန္းေရ ေသာက္ခ်င္လို႕ ဟုေျပာလိုက္ရသည္။
ဒါမ်ားေမာင္ရယ္ စေခၚကတည္းက အုန္းေရလို႕ ေအာ္လိုက္ရင္ ၿပီးတာပဲ
ဆိုၿပီး ျပန္တက္သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ့ ဒုကၡကိုကား အဖြားႀကီးမသိလုိက္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေခ်ာင္းသာမွာ ပင္လယ္ ဂဏန္းေတြ မေပါတာကို ၾကံဖန္ ေက်းဇူးတင္လိုက္ ရပါေေတာ့လိုက္ရပါေတာ့ သည္။

Read More...

Summary only...

ဘဲဥတစ္လံုးကို ေက်ာ္ၾကည့္ျခင္း

မိတ္ေဆြ သင့္ဘ၀မွာ အနည္းဆံုးေတာ့ ဘဲဥတစ္လံုးထက္ မနည္းေၾကာ္ခဲ့ဘူးမွာပါ။ ဘဲဥကို ေၾကာ္ရတာခက္သလား သို႕တည္းမဟုတ္ လြယ္တယ္လို႕ ထင္မိပါသလား။
ကြၽန္ေတာ္ကိုတိုင္လဲ ဘ၀မွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဘဲဥအလံုးေပါင္းမ်ားစြာကို ေၾကာ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခက္ခဲမရွိခဲ့ပါဘူး။ ရသ လည္း ေျမာက္လိမ့္မယ္လို႕ မထင္ခဲ့ပါဘူး။ သို႕ေသာ္......... ။ ဒီတစ္ခါေက်ာ္ တဲ့ဘဲဥကေတာ့ ရသ ေျမာက္သြားတယ္။ အခက္ခဲမ်ားၾကားက အခဲရာခဲဆစ္ ေက်ာ္ရတယ္လို႕လဲ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕ လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒီဘဲဥကို ဒယ္အိုးနဲ႕မေၾကာ္ပဲ ငါးဆင့္ဂ်ိဳင့္သံုးၿပီး ယရစ္(ၾ- ) မဟုတ္ပဲ ယပင္း ( -်) သံုးကာ ေက်ာ္လိုက္မိလို႕ပါ။
အဲဒီဇာတ္လမ္းကို ကေတာ့လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ ၀န္းက်င္ ေလာက္ကပါ။ ဇာတ္လမ္းေလးကို ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနတဲ့ ငါးဆင့္ဂ်ိဳင့္ႀကီး ကေနစရမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတဲ့ ညေတြမွာ စားဖို႕ဆိုၿပီး စီအီးအို ရဲ႕ ဇနီးကေန ငါးဆင့္ဂ်ိဳင့္ႀကီးနဲ႔ ဟင္းေတြပို႕ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ရံုးဆိုတာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေပါ့ဗ်ာ။ စားၾကတယ္ ေသာက္ၾကတယ္။ ကုန္သြားရင္ ပစ္ထားတယ္။ ဂ်ိဳင့္ကိုေဆးခ်င္တဲ့လူ မရွိဘူး။ သူအရင္စားတယ္ ငါေနာက္မွ စားတယ္။ ဘာညာကိကြ ဆိုၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ဂ်ိဳင့္ေဆးတြက္ ၾကတဲ့ျပသနာက ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီဂ်ိဳင့္ႀကီးဟာ အၿမဲတမ္းညစ္ပတ္ ေနတာေပါ့။ တစ္ရက္မွာ အဲဒီဂ်ိဳင့္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ္ကို ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ဖန္တီးေပးခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႕က တနဂၤေႏြေန႕။ ေဖေဖာ္၀ါရီွလရဲ႕ အလယ္ပိုင္းေလာက္။ ကိုးနာရီေလာက္ ဆိုတာနဲ႕ အျပင္ထြက္ခ်င္စရာ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေနအရွိန္က ျပင္းေနပါၿပီ။ ရံုးက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အဖြားလလယ္ ဆြန္းေကြၽးတာကို ကြၽန္ေတာ္က သြားရမွာ။ ဟိုမွာ ေကြၽးမွာက ဘာမွန္းမသိေသးဘူး ရံုးက ကိုေတာ္ေခ်ာ္ေတြ ငတ္ႀကီးက် ၾကတယ္။ အျပန္မွာသူတို႕ အတြက္ပါဆယ္ ဆြဲခဲ့ရမယ္တဲ့။ ငတ္ႀကီးက်တဲ့ လူက ကိုယ့္ဆရာျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ျပန္ေျပာလို႕က မေကာင္းျပန္ဘူး။ ေဟ့ေကာင္ မင္းဒီဂ်ိဳင့္ႀကီးယူသြား အျပည့္ထည့္လာခဲ့တဲ့။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆြမ္းေကြၽးသြားတာဆိုေတာ့ လူလိုသူလိုေလးေတာ့ ၀တ္စားသြားမွ ျဖစ္မွာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီရက္က မီးပ်က္တယ္။ ပိုးပုဆိုးက မီးပူမတိုက္ရေသးဘူး။ ရွိေစေတာ့ ဘယ္သူမွ ဂရုစိုက္လုိက္ၾကည့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အေၾကအတိုင္းပဲ ေကာက္၀တ္လိုက္တယ္။ အစကေတာ့ ကားငွားသြား မလို႕ပါပဲ။ ရံုးအေရွ႕မွာ ဘယ္ကေရာက္ေနတဲ့ စက္ဘီမွန္း မသိဘူး ရပ္ထားတာကို ေတြရတယ္။ သြားရမဲ့ေနရာက ကမၻာေအး ဘုရားရဲ႕ အေရွ႕ဘက္က ေရစက္၀င္းႀကီးနားမွာ။
ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ စက္ဘီးမစီးရတာကလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ရန္ကုန္ေရာက္ ကတည္းကဆိုပါေတာ့။ တာေမြအ၀ိုင္းထိပ္နဲ႕ ကမၻာေအး ဘုရားဆိုတာကလဲ ဘာေ၀းလို႕လဲ။ ေတာမွာေတာင္ စီးေနေသးတာ ရန္ကုန္လို ကတၻရာလမ္း ေျဖင့္ႀကီးမွာ ဆိုေတာ့ ေအးေဆးေပါ့လို႕ တြက္ၿပီး စက္ဘီးနဲ႕ ထြက္ခ်လာခဲ့တယ္။ အသြားခရီးကေတာ့ တာေမြအ၀ိုင္းထိပ္ကေန ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္း အတိုင္း စီဒိုးနာ ဟုိတယ္ေဘးကေန ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းကိုတက္ ကမၻာေအးရားလမ္းတိုင္း ဆြမ္းေကြၽးရွိတဲ့ အိမ္ကိုေရာက္သြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ခရီးတစ္ေလွ်က္ကေတာ့ အိုေကစိုေျပေနတာပါပဲ။ ဆြမ္းေကြၽးအိမ္ေရာက္ေတာ့ ၾကက္သားပလာတာ ေကြၽးတယ္။ စက္ဘီးနင္းထားတဲ့ အရွိန္နဲ႕ ဆိုေတာ့ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စားလိုက္တာ စားပို႕မနင္ရံုတမယ္ ေပါ့။ ဖရီးက်ိတ္ရတာဆိုေတာ့လဲ စားႏိုင္တာေပါ့ေလ။ စူစကာ ပံုဏားေလး စားၿပီးသကာလ ရံုးတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ စူစကာပံုဏားႀကီးမ်ား မ်ိဳဆို႕ဖို႕ ရာအတြက္ ရံုးက ေကာင္မေလးက ငါးဆင့္ဂ်ိဳင့္ႀကီးနဲ႕ အျပည့္ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အျပန္ခရီးကေတာ့ ဘိုက္ကေလး ဂ်ိဳင့္ကေလးနဲ႕ အလာခရီးေလာက္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူးပဲ ေျပာၾကပါစို႕ . . . .
ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းအတိုင္း စက္ဘီးကိုနင္းရင္း လက္တစ္ဘက္က ဂ်ိဳင့္ႀကီးကို မႏိုင္တႏိုင္ဆဲြလာသူ ကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္မင္းသား ကြၽန္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေခ်ာတြင္းကုန္း မီးပိြဳင့္ကို ျဖတ္ၿပီးတဲ့ အထိကေတာ့ အိုေကပဲ။ ျပသနာက မျဖစ္ေသးဘူး။ ျပသနာက သစၥာလမ္းနဲ႕ ကမၻာေအးဘုရား လမ္းေထာင့္ ျမကြၽန္းသာ မီးပိြဳင့္မွာ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္နဲ႕ တိုးေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အခ်ိန္က ေန႕လယ္ ၁၁ နာရီခြဲေလာက္။ ကြၽန္ေတာ့စက္ဘီးကို တားၿပီးမင့္ကို ဖမ္းလိုက္ၿပီ။ စက္ဘီးထားခဲ့။ ဒါဏ္ေငြ ၅၂၀၀ ကို ကုကၠိဳင္းရံုးခ်ဳပ္မွာ သြားေဆာင္ ခ်လန္ယူၿပီးမွ စက္ဘီကို ျပန္လာယူတဲ့။ ေသပီဆရာေရ။ အဲဒီေခတ္က ကားငွားသြားရင္ေတာင္ အသြားအျပန္ သံုးေထာင္ေပးရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ လူလဲပင္ပမ္း ပိုက္ဆံလဲကုန္ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ အင္း........ ပိုက္ဆံေတာ့ အကုန္ခံလို႕ မျဖစ္ခ်ိမ့္ဘူး။ နည္းလမ္းရွာေလမွ။ အနာဂတ္မွာ ကုလသမၼက အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတာင္၀င္ႏြဲမဲ့ ဦးေႏွာက္ပဲ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ေလာက္ကိုမွ စကားစစ္ထိုး မႏိုင္ရင္ ရာဇ၀င္ရိုင္းေရာ့မယ္ ထြက္စမ္းဟဲ့ ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္ေတြ။
ကြၽန္ေတာ္၀တ္ထားတဲ့ ပိုးပုဆိုးႀကီးက ေနေရာင္မွာ ကိုေရာင္ကို ၀ါေတြေတာက္လို႕။ စက္ဘီနင္းထားရတာေၾကာင့္ ေခြၽးေတြကလဲရႊဲလို႕။ ပိုးဆိုးအေၾကႀကီးကို၀တ္ ကတီဖိန္ပ္ထိပ္လန္ကိုစီး တီရုပ္အျပာေရာင္ လက္ထဲမွာကလဲ ဂ်ိဳင့္ႀကီးအႀကီးကို ကိုင္ထားျပန္ေတာ့ ေတာသားပံု ေပါက္ေနမွာေတာ့ ေသခ်ာလို႕ေပါ့ဗ်ာ။ အင္းဒီေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကို အရူးကြက္နင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။
ေဟ့ေကင္ဘာရပ္ေနတာလဲ ျပန္ေတာ့ေလ
ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စက္ဘီးကို ယူထားၿပီးၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ႏွာေလးကို အတတ္ႏိုင္ ငယ္ႏိုင္သမွ်ငယ္ ေအာင္ငယ္ ထားလိုက္တယ္။
မလုပ္ပါနဲ႕ ဆရာရယ္။ ကြၽန္ေတာ့ အစ္မေဆးရံုတက္ေနတာ ထမင္းဂ်ိဳင့္သြားပို႕ ရမွာမို႕ပါ။
မင္းအစ္မက ဘယ္ေဆးရံုမွာတက္တာလဲ
အလုပ္သမား ေဆးရံုးႀကီးမွာ တက္ေနတာပါဆရာ။ ခဏေနဆိုရင္ ဆရာ၀န္ႀကီး ေရာင္းလည့္ေတာ့မွာ။
ရပါတယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ စက္ဘီးကို ထားခဲ့လိုင္းကား စီးၿပီးသြား ေနာက္ေတာ့ မွလာေရြး။
ေအာ္ေတာ္ေတာ္ ေျပာရၾကတ္တဲ့ လူပါလား။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နားရင္ပါးရင္းတာ ရိုက္လိုက္ခ်င္တယ္။ သို႕ေသာ္ ရိုက္လို႕ မျဖစ္ေသး စက္ဘီးေလးကို ဒါဏ္ေငြ မေဆာင္ပဲရေအာင္ ျပန္ေတာင္းဦးမွ
မလုပ္ပါနဲ႕ ဆရာရယ္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ စက္ဘီေရြးရေအာင္ ပိုက္ဆံလဲမရွိပါဘူး။
ရတယ္။ မင္းပိုက္ဆံ အဆင္ေျပတဲ့ေန႕မွ လာေရြး မင့္စက္ဘီးကို မေပ်ာက္ေစရဘူး။
မဟုတ္ဘူးဆရာ။ အဲဒါကြၽန္ေတာ့စက္ဘီး မဟုတ္ဘူး။ လမ္းထိပ္က ကြမ္းရာဆိုင္က ငွားလာတာ။ ျပန္လာလို႕ စက္ဘီးပါမလာရင္ ျပသနာတက္မွာေပါ့။
မင္းကဘယ္မွာေနတာလဲ
အင္း ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ေလသံနဲနဲေပ်ာ့သြားသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကရုဏာသံ ထြက္မလာေသးလာဘူး။ ထြက္ေအာင္လုပ္ဖို႕ ကြၽန္ေတာ္မွာက တာ၀န္ရွိေသးတယ္။ ဒါမွလဲ စက္ဘီးေလး ျပန္ရမွာကိုး။
ကမၻာေအးဘုရားရဲ႕ အေရွ႕ဘက္က ေရတြန္းစက္ရံုႀကီး နားေလးမွာေနတာပါဆရာ
ဟာေတာ္ေတာ္ ေ၀းတာပဲကြ။ အဲေလက္အေ၀းႀကီးကို စက္ဘီးနဲ႕ သြားရတယ္လို႕။
ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ
ကမၻာေအးဘုရားလမ္းေပၚမွာ စက္ဘီးမနင္းရဘူး ဆိုတာမင္းမသိဘူးလား
ဆရာရယ္ အစ္မေဆးရံုတက္ေနရတယ္ ဆိုလို႕ နယ္ကေနလိုက္လာတာ ၁၅ ရက္ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီလမ္းမွာ စက္ဘီးမစီးရဘူး ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ သိမွာလဲ။ ေနာက္ဆိုရင္ ဒီလမ္းမွာ မစီးေတာ့ပါဘူးဆရာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခြင့္လြတ္ေပးပါ။
ေနာက္မစီးေတာ့ ဘူးလို႕ ေျပာလို႕ရမလားကြ။ မင္းကို လြတ္ေပးလိုက္ရင္ ေနာက္လူေတြကို ဘယ္လိုဖမ္းမလဲ။
ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ဂရုဏာေဒါသသံႏွင့္ေျပာသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂိတ္တဲ အတြင္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ တပည့္ေလးႏွစ္ေယာက္ကလဲ ကြၽန္ေတာ့ကို သနားေနပံုေပၚသည္။ သူ႕ဆရာကို ခြင့္လြတ္ေပးလိုက္ပါ ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႕ ၾကည့္ေနၾကသည္။ အင္းအေျခအေန သိပ္မဆိုးဘူး။ ဆက္ႀကိဳးစားေပ ဦးမွ
မင္းကို အိမ္ကလူေတြက ဒီလမ္းေပၚမွာ စက္ဘီးစီးလို႕ မရဘူးလို႕ မမွာလိုက္ဘူးလား။
ဟုတ္ မမွာလိုက္လို႕ပါ။
လုပ္ပါဆရာရယ္ ကြၽန္ေတာ္ထမင္းပို႕ ေနာက္ၾကေနၿပီ
ကြၽန္ေတာ္ဂ်ိဳင့္ႀကီးကို ေျမာက္ျပလိုက္သည္။
ခက္တာပဲကြ။ မင့္ကို လြတ္ေပးတာ အေရးမႀကီးဘူး ေနာက္လူေတြကို ဘယ္လိုဖမ္းမလဲ
ဆရာရယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ
ကြၽန္ေတာ့ စကားပင္ မဆံုးေသး ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ လမ္းေပၚဆင္းသြားၿပီး ခရာေတြမုတ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ေတာ့ဂိတ္တဲေလးေဘးမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ ရပ္လို႕ေပါ့။
ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ လမ္းေပၚကေန ဂိတ္တဲဆီသို႕ ျပန္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ကို ၾကည့္ၿပီး
ေဟ့ ထမင္းပို႕ ေနာက္ၾကေနေတာ့မွာ ဆို မသြားေသးလူးလား။
ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ကြၽန္ေတာ့ကို ႏွင္ေလၿပီ။ အင္းခဲေလသမွ်ေတာ့ သဲေရက်ပါၿပီ။ ဖြတ္မရ ဓားမ ဆံုး။ ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္ႏွစ္ရာေလး သက္သာမလားလို႕ ေတာ္ကီေတြ ပစ္လိုက္မိပါတယ္။ ေလပါ အဆစ္ထပ္ကုန္သြားတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ ဂ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီး ပလက္ေဖာင္းေအက္သို႕ ဆင္းကာ သြားဖို႕ ျပင္လုိက္သည္။ အင္းေလ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ လိုင္းကား စီးျပန္ရံုေပါ့။
ပလက္ေဖာင္း ေအာက္ေရာက္ေတာ့ .........
ေဟ့ ေကာင္စက္ဘီး မယူေတာ့ဘူးလား
ဗ်ာ
ယူမွာ ယူမွာ။
ကြၽန္ေတာ္လဲ ဂိတ္တဲ ေဘးမွာ ထိုးထားတဲ့ စက္ဘီးေလးကို ခ်က္ခ်င္းပဲ တက္ယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ စီၿပီး ထြက္ဖို႕ အရွိန္ယူေနတုန္း
ေဟ့ေကာင္ေန ဦး
ဗ်ာ
မဟုတ္ဘူး။ ဒီလမ္းအတိုင္း စီးသြားရင္ ရံုးခ်ဳပ္ အေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္သြားလိမ့္မယ္ အဲဒီေနရာက ဖမ္းရင္ မင္းကို ဘယ္သူမွ ကယ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး
ဟုတ္ကဲ့
ဒီလမ္း အတိုင္း သြား။ လမ္းဆံု ေရာက္ရင္ ယာကို ေကြ႕ ၿပီးရင္ တာေမြ အ၀ိုင္းထိပ္ကို ဘယ္လိုသြားရတာလဲ လို႕ေမး။ တာေမြ အ၀ိုင္းေက်ာ္ရင္ ေဆးရံုေရာက္ ဖို႕နီးသြားၿပီ ...........

အဲဒီအျဖစ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး သံုးလခန္႕ အၾကာ။
၅၁ လမ္း ႀကိဳးမဲ့ေၾကးနန္းႏွင့္ယာဥ္ထိမ္းတပ္ဖြဲမွဴးရံုးကို အထက္ပါ သံုးရစ္ အဆင့္ရွိ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ သတင္းလာပို႔ရန္ ေရာက္ရွိေနခိုက္၊တပ္ဖြဲ႕မွဴရံုးခန္းထဲသို႕ ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေၾကြသြားေလာက္ေအာင္ ဣေျဒရရႏွင့္ သူ႕အေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်က္၀င္သြားတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးကို အရင္က ရင္းရင္း နီးနီး ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ အဆိုပါ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ေငးေမာကာေနေလေတာ့သည္။

Read More...

Summary only...

ႏိုင္ငံေက်ာ္ သတင္းေထာက္ တစ္ဦး၏ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္

ကဲဗ်ာ ဒီတခါေတာ့ အယ္ဒီတာမင္း က သႀကၤန္ အတင္းေတြ (မွားလို႔) သတင္းေတြ နဲ႕ အတူ သတင္းေဒါက္ မွားျပန္ပီ သတင္းေထာက္ ေတြရဲ႕ သႀကၤန္အေပၚ ခံစားခ်က္ေတြပါ ေရးေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုလို႕ လာျပန္ပါတယ္။ ငါ ႏိုင္ငံေက်ာ္ သတင္းေထာက္ ႀကီးပဲလို႕ အိုက္တင္ခံ ေနခ်င္ေပမယ့္ သနားစဖြယ္ အယ္ဒီတာရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ငွဲ႔ကြက္လို႔ သႀကၤန္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြင့္ေဖာက္ေရးေပး လိုက္ပါတယ္။

မွတ္မိပါေသးတယ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခပ္ငယ္ငယ္က သႀကၤန္ေရာက္ရင္ တူးပို႕တူးပို႕ ဆိုင္းသံေလးေတြ ၾကားရတာေၾကာင့္ တူးပို႕တူးပို႕ သႀကၤန္ ရယ္လို႕ ေခၚၾကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ့ ဒံုဂြမ္ဒံုဂြမ္နဲ႕ ဒရမ္သံေတြ ေၾကာင့္ ဒံုဂြမ္ သႀကၤန္ျဖစ္ခဲ့ ရျပန္ပါတယ္။ ယေန႕ ဒီေဂ်ေတြ စီဆတ္ေတြ ဘီသမင္ေတြ လက္စြမ္းေၾကာင့္ တူးပို႕တူးပို႕နဲ႕ ဒံုဂြမ္ဒံု၈ြမ္ ေပါင္းမိသြားၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ကို တူးပို႕ဒံုဂြမ္ ဂ်န္ဂ်န္ လို႕နာမည္ ေပးရင္ ေကာင္းမလားလို႕။

အဲလို တူးပို႕ဒံုဂြမ္ သံေတြက ေဖဖာ္၀ါရီလ ကုန္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ေနရာ အႏွံ႔မွာ ၾကားေနရပါၿပီဗ်။ သတင္းေထာက္ ဆိုတာလဲ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ အရိုးနဲ႕ အသားနဲ႕ အေသြးနဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႕ ဖြဲ႕စည္း တည္ေဆာက္ ထားတဲ့ လူေတြပဲမို႔ ဂီတ သံဇဥ္ေလးေတြ နားထဲ ၀င္သြားတာနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ထဲမွာ သႀကၤန္ရနံ႕ေလးေတြက သင္းလို႕ေပါ့။

အဲလိုသႀကၤန္ရနံ႕ေတြ သင္းလာတယ္လို႕ ေျပာေတာ့ အလိုက္ မသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္က မင္းရေနတဲ့ အနံံ႔က ဘီယာနံ႔နဲ႔ မွားတာမ်ား မဟုတ္ဘူးလားတဲ့။ အဲလိုအဲလို လာေမးေတာ့ ေဟ့ေကာင္ သိရင္လည္း တိတ္တိတ္ေန လွ်ာမရွည္နဲ႕ ဒါမ်ိဳးေတြ ဂ်ာနယ္မွာ ထဲ့ေရးရင္ သတင္းေထာက္ေတြ သိကၡာက် မွာေပါ့ကြလို႕ ေျပာလိုက္ ရပါေသးတယ္။

သႀကၤေရာက္ေတာ့ မယ္ဆိုေတာ့ ပ်ိဳမဒီကလွ်ာ ကလည္း အျပတ္ကဲမယ္ဆိုပဲ။ ႏွစ္ရက္က မဏၭပ္ ထိုင္မယ္ ေနာက္ဆံုးရက္မွာ ေလွ်ာက္လည္မယ္တဲ့ ဗ်။ အလိုက္မသိတဲ့ ပ်ိဳမဒီကို ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ သတင္းေထာက္ ကိုကိုက ညီမရယ္ အေမက လြမ္းတယ္ဆိုလို႕ ေတာျပန္ရမယ္လို႕ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ အဲလိုအဲလို ႏိုင္ငံေက်ာ္ သတင္းေထာက္ႀကီး ဘိုင္ျပတ္ေနတာကို မသိရွာေလေသာ ေတာက ေဆြမ်ိဳးေတြက သႀကၤန္ျပန္လာဖို႕ ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ ဆက္လို႔ေခၚေန ၾကျပန္ပါေသးတယ္။ သတင္းေထာက္က ပိုက္ဆံမရွိေပမယ့္ အာကေတာ့ ရွိတယ္ဗ်ာ။ ညီေလးရယ္ အစ္ကိုမွာကြာ မိသားစု ေရးထက္ ၅၄ သန္းေသာ ျပည္သူေတြ သိသင့္ သိအပ္ေသာ သတင္းေတြ ေရးေပးရမွာမို႕ ျပန္မလာ ႏိုင္ေသးပါ ဘူးလို႕ ေျပာေနတုန္း Reception ထိုင္တဲ့ ေကာင္မေလးက လမ္းစရိတ္ မရွိလို႕ မျပန္ရင္ မျပန္ဘူးေပါ့ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ေျပာေနေသးတယ္ လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္တာေၾကာင့္ ညီေတာ္ေမာင္ မၾကားေအာင္ တယ္လီဖုန္းခြက္ကို ကဗ်ာကယာ လက္နဲ႔အုပ္လိုက္ ရပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို အထူအပါး နားမလည္တဲ့ Reception ေပပဲ။

ကဲဗ်ာ ျပသနာေတြကေတာ့ ရွင္းသြားပါၿပီ။ ရွင္းစရာ က်န္ေသးတာက သႀကၤန္တြင္းမွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ သတင္းေထာက္ႀကီး ဘယ္သြားေနမလဲ။ ရန္ကုန္မွာ ေနျပန္ရင္ မဒီကလွ်ာရဲ႕ ေဘးရန္က မေသးဘူး။ ေတာမျပန္ရင္ သူနဲ႔ မဏၭပ္ လိုက္ထိုင္ရမွာ။ ပိုက္ဆံလဲကုန္ ဘီယာလဲ ငတ္္။ ဘီယာ ဆိုတာကလည္း ၾကင္ရာမွာ မဒီကလွ်ာထက္ စီနီယာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမ်ားေသာက္လို႕ ကိုယ္မေသာက္ရရင္ မအီမသာ ျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ သတင္းေထာက္ ေက်ာ္ႀကီးမွာ တစ္ကိုယ္ထဲ စဥ္းစား အေတြးေတြထဲမွာ အခ်င္းမ်ားလို႕ေနျပန္ ပါေတာ့တယ္။ ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ။

ဘုန္းႀကီး၀တ္မလား။ ပိုဆိုးေတာေပါ့ ညစာပါ ငတ္မွာ။ တရားစခန္းဆိုရင္ ေကာ။ ေတာ္ပါ ဘီယာ မွေသာက္လို႔ မရတာ။ ေဟးေကာင္ စဥ္းစာေနာ္ မင္းမွာ ေရြးစရာ ဒီလမ္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ တစ္လမ္းက ပိုက္ဆံလဲကုန္မယ္ ဘီယာလဲ ငတ္မယ္။ ဒီလမ္းက ဘီယာေတာ့ ငတ္မယ္ ပိုက္ဆံမကုန္ဘူး။ အဲ …… မဆိုးဘူးဗ်ာ

ေနာက္ဆံုး ရရွိတဲ့ သတင္းမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေက်ာ္ သတင္းေထာက္ႀကီး တစ္ေယာက္ အလႈေငြ ထည့္စရာ မလိုပဲ ထမင္း အလားကား ေကၽြးမည့္ တရားစခန္းမ်ားကို လိုက္ရွာလွ်က္ရွိေန ပါေၾကာင္း ခိုင္လံုေသာ သတင္းရပ္ကြက္ မွ သိရွိရပါသည္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သတင္းေထာက္မ်ားသည္ ဘီယာကို မ်ားမ်ား မေသာက္ၾကပါ။ တစ္ႀကိမ္မွာ တစ္ခြက္သာ ေသာက္ပါသည္။ တစ္ခြက္မွာ တစ္ပီပါ ဆံ့ပါသည္။

Read More...

Summary only...