ေလးႏွစ္နီးပါးအၾကာမွာ ပြင့္လာတဲ့ Blogspot

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ စၿပီးၾကားဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကတည္းက ဘေလာ့ဂ္ကို စၿပီးစမ္းေရးၾကည့္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ပုံမွန္ေရးျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွပါ။ ဘေလာ့ဂ္ကို ခေရဇီျဖစ္ၿပီး ေရးလို႔ေကာင္းေနတုန္းရွိေသးတယ္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလမွာ blogspot.com ကို အပိတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ တာေမြေစ်းနားေလးက အင္တာနက္ဆုိင္ထဲမွာပါ။ သူမ်ားေတြ လမ္းေလွ်ာက္တာကို လုိက္ၾကည့္ၿပီး၊ ညေနပိုင္းအင္တာနက္ သံုးေတာ့၊ သံုးေနတုန္း တန္းလန္းၾကီးမွာပဲ Blogspot ကိုပိတ္သြားခဲ့တာပါ။

အခု ၂၀၁၁ ဆိုေတာ့ ေရွ႕လဆိုရင္ blogspot ကိုပိတ္တာ ေလးႏွစ္ျပည့္ျပည့္ပါၿပီ။ ေလးႏွစ္မျပည့္ခင္ေလးမွာ ျပန္ပြင့္လာတဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ေဆးေပါင္းခတဲ့ည

ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညျဖစ္သည္။ ဒီညသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဒသမွာဆုိလွ်င္ လူငယ္ေတြအတြက္ သူခိုးၾကီးညဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အရပ္ေဒသ မ်ားတြင္ေတာ့ လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ကို သူခိုးၾကီးညဟု ေခၚၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရပ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဒသမွာေတာ့ လျပည့္ညသည္ သူခိုးညျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကေလးေပါက္စအရြယ္ ႏွစ္တန္းသံုးတန္းေလာက္ တုန္းကေတာ့ အခုလို ညမ်ိဳးဆိုရင္ ဘယ္သူ႔အိမ္က ဘာသြားခိုးလွ်င္ ေကာင္းမလဲဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ား အခ်င္းခ်င္း ေခါင္းခ်င္းရိုက္ တုိင္ပင္ခဲ့ဖူးၾကသည္။ ထုိစဥ္က အသက္ကလဲ သိပ္မၾကီးေသးသည့္ အတြက္ တစ္ေကာင္တႏြဲထိေအာင္လဲ အိမ္အျပင္ထြက္လုိ႔မရေပ။ ညရွစ္နာရီခြဲ ကိုးနာရီ ေလာက္ဆုိရင္ အားလံုး အိမ္ျပန္ၾကရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရွိ သစ္စက္၀င္းအတြင္းက ဘူးသီးတစ္လံုးကို ၀င္ခိုးလုိက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ဘူသီးၾကီးကို ကမၻာ့ဖလားပိုက္သလို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ပိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူယူရမည္မွန္း မသိ။ ဘယ္သူမွလည္းမယူခ်င္။ ဘူသီးၾကီးယူလာပါက ဘယ္သြားတာလဲ ဘာလုပ္တာနဲ႔ အိမ္မွာ အဆဲခံထိမည္ကို စိုးၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လမ္းက ျဖတ္သြား ျဖတ္လာထဲက လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကို ဘူးသီးၾကီးကို ေပးလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကိုးတန္းေက်ာင္းသား ေရာက္ေတာ့ ဒိုးပတ္ တစ္လံုးကို ငွားၿပီး ၀ါးလက္ခုပ္မ်ား လုပ္ကာ သူငယ္ခ်င္း ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ စုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲမွာ လုိက္ေတာင္းၾကသည္။ ပိုက္ဆံ လာထည့္အခါတြင္ အိမ္ရွင္နာမည္ကို ေမးသည္။ ၿပီးလွ်င္ အိမ္ရွင္နာမည္ကိုတပ္ၿပီး ဦး... တုိ႔မိသားစု က်န္းမာပါေစ ခ်မ္းသာပါေစဟု ေအာ္ၾကသည္။ ထိုေခတ္က ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္ ထည့္သည့္ေခတ္ ျဖစ္သည္။ ငါးဆယ္တန္ ထည့္သည့္ အိမ္ဆုိလွ်င္ ထိုအိမ္ေရွ႕မွာ အသံပိုက်ယ္က်ယ္ ေအာ္ၾကသည္။ ညဆယ္နာရီခြဲ ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေတာင္းတာကို ရပ္လုိက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ရပ္ကြက္ထဲရွိသည့္ ၾကက္ရွိသည့္ အိမ္တြင္ ၾကက္သြား၀ယ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ ၾကက္သားကာလသားဟင္းခ်က္ၿပီး ဘီအီးျဖင့္ ေသာက္ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ စာရင္းခ်ဳပ္သည့္အခါ ဒိုးပတ္ငွားခ ေပးရန္ ပိုက္ဆံ လိုေနသျဖင့္ ပိုက္ဆံ တစ္ေယာက္ တစ္ရာ့ငါးဆယ္စီ ထပ္ထည့္လိုက္ရသည္။

ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္မ်ားတြင္ေတာ့ တန္ေဆာင္တုိင္ညတြင္ ဒိုးပတ္တီးၿပီး မေတာင္းျဖစ္ေတာ့သည့္တုိင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္စုကာ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္စားျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ မံုရြာတြင္ အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္တက္ရသည္။ မံုရြာတြင္ အေ၀းသင္ သြားသည့္အခ်ိန္တုိင္း တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညႏွင့္ အျမဲတိုက္သည္။ မံုရြာတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စုကာ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္စားျဖစ္သည္။

အခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တန္ေဆာင္တုိင္လျပည့္တြင္ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္မစားျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ပို္င္း တန္ေဆာင္တုိင္ညဆုိတာကို သတိမထားမိလုိက္သည့္ ႏွစ္မ်ားပင္ရွိသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္ တန္ေဆာင္တုိင္ တုန္းကေတာ့ ေတာင္ၾကီးမီးပံုပ်ံပြဲ သြားၾကည့္ျဖစ္သည္။ ဒီႏွစ္ တန္ေဆာင္တုိင္ေတာ့ ဘယ္ကိုမွ မသြားျဖစ္။ မေန႔က ေရႊတိံဂံုဘုရား သြားရင္း ဘုရားရဲမ်ားႏွင့္ အတက္မွာေရာ အဆင္းမွာပါ စကားမ်ားခဲ့ရသည္။ သူတုိ႔ကပဲ အခ်ိဳးမေျပတာလား ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အခ်ိဳးမေျပတာလားေတာ့ မေျပာတတ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က အခ်ိဳးုမေျပျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒီေန႔လည္း ေရႊတိဲံဂံုဘုရားကို မသြားခ်င္ေတာ့ေပ။

အခုအခ်ိန္ေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နယ္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒိုးပတ္သံေတြ ဆူဆူညံညံနဲ႔ ကိုကိုကာလသားေတြ ပိုက္ဆံ လုိက္ေတာင္းေနၾကေရာ့မည္။ အခုေတာ့ ကိုးနာရီထိုးလွ်င္ ဆုိင္ပိတ္မည္ဟု အင္တာနက္ဆုိင္က ေကာင္ေလးက လာေျပာေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကေတာ့ တိုးလို႔တန္းႏွင့္ ဒီမွာပဲ စခန္းရပ္ရေတာ့မည္။ ေနာင္အလွ်င္းသင့္မွ မေန႔ကေရႊတိံဂံုတြင္ စကားမ်ားခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာပါေတာ့မည္။ အားလံုးပဲ ေဆးေပါင္းခတဲ့ ညေလး ျဖစ္ပါေစ.....

Read More...

Summary only...

ႏွင္းသီး

ခိုးစားတဲ့ အသီးက ပိုခ်ိဳတယ္

ၾကားဖူးၾကလိမ့္မယ္ လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစကားပံုထဲကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္နယ္မွာတုန္းက ငတက္ျပားေပါက္စေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ သရက္ပင္မ်ိဳးစံုရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေကာက္မစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်ဥ္ကို မၾကိဳက္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက သရက္သီးေတြပင္ေတြက အျငိမ္မေနရဘူး။ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ လွည့္ပတ္ၿပီး ခိုးၾကတယ္။ တစ္ခါကဆို သရက္သီးေတြ ခိုးလာတာ တစ္တင္းခြဲအိပ္နဲ႔ တစ္အိပ္စာ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို အိမ္ကို ယူသြားလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ အိမ္ကိုယူသြားရင္ ဘယ္ကရတာလဲ ဆိုတာ ေမးၿပီး အရိုက္ခံရမွာေလ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္သား ခိုးလာတဲ့ သရက္သီးအိပ္ၾကီးကို လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္ေပၚမွာ တင္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက သံုးေယာက္စလံုး ခိုးလာခဲ့တဲ့ သရက္သီးေတြ ခ်ိဳလား ခ်ဥ္လားဆိုတာေတာင္ ကိုက္မၾကည့္မိၾကဘူး။ ေန႔လည္မွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္ေနရလို႔သာ လက္ယားၿပီး သက္သက္မဲ့ ၀င္ခိုးလုိက္တာေလ။ အခုေန ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ပဲ။

အဲဒီတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ တစ္ခုခုခိုးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးေယာက္တြဲျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတယ္ တစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတဲ့ အေကာင္က ၀ါရင့္ငတက္ျပားၾကီးေတြလိုပဲ အရိပ္အကဲပါးတယ္။ အိပ္ထဲ၀င္ရင္ သူက အေရွ႕ဆံုးကသြားတယ္ သူကရပ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ရတယ္ သူကတိုးဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔က တုိးရတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ေကာင္က သစ္ပင္တက္ကၽြမ္းတယ္။ ခိုးသမွ်အပင္ေတြ အားလံုးကိုသူက ဒိုင္ခံတက္တာေပါ့။ သူကအပင္ေပၚတက္ၿပီး အသီးေတြေကာက္ၿပီးရင္ ပစ္ခ်ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ၾကီးတဲ့ေကာင္ကေတာ့ လူရိပ္လူကဲၾကည့္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ကေတာ့ အပင္ေပၚကေန ပစ္ခ်ေပးတဲ့ အသီးေတြကို ဖမ္းၿပီး အိပ္ထဲထည့္ရတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား ႏွစ္တုိင္းလိုလိုပဲ ဟိုအပင္ခိုး ဒီအပင္ခိုးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အတြဲညီညီခိုးခဲ့ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။


တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္တဲ့ ေကာင္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္တုိင္ပင္မိတယ္ ရပ္ကြက္ထဲက ႏွင္းသီးပင္ၾကီး တစ္ပင္ကို ခိုးဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီအပင္ကိုခိုးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၾကီးတဲ့ ေကာင္ကိုတိုင္ပင္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအိမ္က သူ႔အဖိုးအိမ္ေလ။ သူ႔အဖိုးအိမ္ကို ခိုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူက ေသခ်ာေပါက္ ကန္႔ကြက္မွာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူမသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ထက္ငယ္တဲ့ေကာင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားခိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခိုးမဲ့အိမ္မွာက ေခြးေလးေကာင္ေလာက္ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအထဲက က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ဆိုးတယ္။ လူကိုက္လုိ႔ ေလွ်ာ္ရတာ ခဏခဏပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လန္႔မိတာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ ျခံနားေလး ကပ္ခါရွိေသးတယ္ ေခြးေတြက တစ္ရပ္ကြက္လံုး ဆူေနေအာင္ ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ေခြးတိုးေပါက္ကေန တိုးၿပီး အျပင္ထြက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ေျပးလာတယ္။ အဲဒီေခြးေနာက္က က်န္ေတြေခြးေတြပါ လုိက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထြက္ေျပးရင္ ကိုက္ခံရမွာကိုး အဲဒါေၾကာင့္ ခဲေကာက္ၿပီး ခဲနဲ႔ ပစ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခဲနဲ႔၀ိုင္းပစ္ေတာ့ ေခြးေတြ ထြက္ေျပးကုန္တယ္။

ေခြးေတြေဟာင္လို႔ လွည့္ျပန္ရၿပီထင္တာ အခုေတာ့ ေခြးေတြက အိမ္ထဲကို ၀င္ေျပးတာမဟုတ္ပဲ ရပ္ကြက္ထဲကို ထြက္ေျပးသြားၾကတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မဟာအခြင့္ေရးပဲေပါ့။ ေခြးေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္က ျခံ၀င္းကိုေက်ာ္ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး အားရပါးရ ခူးပါေတာ့တယ္။ ခူးလို႔ရတဲ့ ႏွင္းသီးေတြကို အသင့္ပါလာတဲ့ ပလပ္စတစ္ျခင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ကထည့္တယ္။ ပလပ္စတစ္ျခင္းတစ္ခုလံုး ျပည့္သြားတာေတာင္ ဒီေကာင္က အားမရေသးေတာ့ သူ၀တ္လာတဲ့ အက်ီကိုခၽြတ္ၿပီး ထုပ္လိုက္ေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ႏွင္းသီးျခင္းကို ဆြဲ သူက အက်ီနဲ႔ ထုပ္ၿပီး သယ္လာၾကတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကိုေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွင္းသီးေတြကို ထိုင္စားၾကတယ္ ႏွင္းသီးဆိုတာ ခ်ိဳပါတယ္ ဒါေပမယ့္ စားတာၾကာလာရင္ ပါးစပ္ေတြ ဖန္လာတယ္။ ပါးစပ္ေတြဖန္လာၿပီး ႏွင္းသီးကို ဆက္မကိုက္ခ်င္ေအာင္ ျဖစ္သြားၿပီဆိုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွင္းသီးစားတာကို ရပ္လုိက္ၾကတယ္။ ပိုတဲ့ႏွင္းသီးေတြကိုေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တစ္၀က္စီ ခြဲယူၿပီး အဲဒီညက လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္။


ဟိုေန႔က ျမိဳ႕ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္ ႏွင္းသီးေတြ ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ေတာ့ ေမးၾကည့္တယ္ ဘယ္လိုေရာင္းလဲလို႔၊ အစိတ္သားကို တစ္ေထာင္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အစိတ္သား၀ယ္လာတယ္။ သူတို႔ ေရာင္းတဲ့ အစိတ္သားဆိုတာ ႏွင္းသီး တစ္ခိုင္စာေတာင္မရွိဘူး။ စားေတာ့ ခ်ိဳသလိုလိုေတာ့ ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက ခိုးစားရတာေလာက္ေတာ့ ခံတြင္းမေတြ႕တာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

Read More...

Summary only...

တစ္ႏွစ္ျပည့္ ဘေလာ့ဂ္သို႔

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမား ဆိုတဲ့အမည္နာမေတြ အတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊
အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္
ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။
ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ခဲ့ သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ ထိမ္းအမွတ္ ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ
ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ေနာက္ပိုင္း မင္းသားႀကီး

အဲဒီလူကို စသိတုန္းက . . . . .

"ဘယ္လိုလဲ ကိုစိုးေဇယ် ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခ်က္အစားထိုး သီးႏွံစိုက္ခင္းႀကီးက ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား"

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ စာအုပ္ကို လုပ္ဖို႔ရာတြက္ လူစုေနခ်ိန္ေပါ့။ သူက စီေဘာက္မွာ အခုလို လာေအာ္သြားတာ။ သူေျပာတဲ့ အဓိပၸယ္က အားေပးတာလို သေရာက္ေနတာလိုလို ေလွာင္ေနတာလိုလိုေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွေတာ့ မေျပာပါဘူး။ အေျခအေန ေကာင္းပါတယ္လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အီးေမးလိပ္စာကို ေတာင္းလိုက္တယ္။ အီးေမးမွာ သူနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ေပးသြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ပထမဆံုး အႀကိမ္ အစည္းေ၀း လုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆီကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္။

" ဟဲလို "
" ............... "
" ကိုတက္စလာနဲ႔ ေျပာခ်င္လို႔ပါ "
"ဘယ္က တက္စလာလဲ မရွိဘူး"
" ဖုန္းနံပါတ္ ............. မွန္ပါတယ္ေနာ္ "
"နံပါေတာ့မွန္တယ္ တက္စလာဆိုတာ မရွိဘူး"

ေသခ်ာေအာင္ ခ်က္ေလာ့ထဲမွာ ျပန္ရွာၾကည့္ေတာ့လဲ နံပါတ္ကမွန္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာက သူ႔ရဲ႕ နစ္နိမ္းကို အိမ္ကမသိတာပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ဆက္ပါတယ္။ ထပ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့ တက္စလာက KMD အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ရွင္းျပေတာ့မွ ရွိပါတယ္ အခုေတာ့ ေအာက္ဆင္းသြားတယ္တဲ့။

ေကာ္ဖီကင္းမွာ အစည္းေ၀း လုပ္ၾကေတာ့ ကိုတက္စလာ ေရာက္လာပါတယ္။ သူကေတာ့ ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲ ဘာမွ ၀င္မေျပာဘူး။ အစည္းေ၀း ၿပီးလို႔ ျပန္ၾကေတာ့မွ သူက ထီးခ်ိဳင့္သားတဲ့။ ထီးခ်ိဳင့္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာလင္း ၿမိဳ႔နယ္နဲ႔ ကပ္လွ်က္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္နယ္ထဲ သားလုိ႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အရင္က ရြယ္တူလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုႏွစ္ႏွစ္ ႀကီးေနလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ထီးခ်ိဳင့္သား ကိုတက္စလာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ခင္မင္ ရင္းႏွီးလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုတက္စလာဟာ အစည္းေ၀းဆိုရင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္လုပ္တဲ့ အစည္းေ၀းကလြဲလုိ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္အစည္းေ၀းမွာမွ သူတက္ေရာက္ျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစည္းေ၀းအၿပီးမွာ လုုပ္တတ္တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အစီစဥ္ေတြမွာေတာ့ မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔မွာ ေနာက္ပိုင္းမင္းသားႀကီးလို႔ေတာင္ တင္စားေခၚေ၀ၚ လာၾကပါေတာ့တယ္။

ကိုတက္က စာအေရးအသား လည္းေကာင္းသလို ဗဟုသုတလဲ စံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မျမင္တဲ့ အျခားဘက္က အျမင္တစ္ခုနဲ႔ ၾကည့္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔ရင္မၾကာခဏ ဆိုသလို အျငင္းပြားရပါတယ္။ အဲလို အျငင္းပြားရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားခဲ့မိတဲ့ တခ်ိိဳ႕ ေသာအေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားမိသလို ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကိုလဲ အဲလို အျငင္းပြားရင္နဲ႔ ျမင္လာပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲလို ကိုတက္နဲ႔ အျငင္းပြားရတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်မိတာ အမွန္ပါပဲ။

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုတက္ႀကီး အသက္သံုး ဆယ္ၿပည့္ၿပီ။
ဒီေန႔ညေနမွာ ကိုတက္ႀကီးအတြက္ ေမြးေန႔ကိတ္ကို ဘာညာ၊ ကိုေက်ာ္ေဇယ်၊ ဘလာေဂါက္တို႔ က ျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီ။ ညေန ဘုရားသြားၾကမည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္လာခ်င္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဒီေန႔မွာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲက ရွိေနျပန္တယ္။ ၀ါသနာ တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ သြားၾကည့္ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ သြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး၊ ကိုတက္ ေမြးေန႔ကို သြားမည္။ အခုဟာက အလုပ္ တာ၀န္ေၾကာင့္ ကိုတက္ေမြးေန႔ပြဲကို မတက္ျဖစ္ေတာ့။ ကိုတက္ႀကီးနဲ႔ ကိုေဂါက္တုိ႔ နားလည္ေပးမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

ဒီေနမွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ အိုးမိုင္ဘေလာ့ဂ္ ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။ ကိုတက္ႀကီး ေအာင္ျမင္ပါေစ။

Read More...

Summary only...

Happy Birthday

ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ေမြးေန႔ေလး တစ္ခု ျဖစ္ပါေစ လို႔ အစ္ကိုဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

ဒီေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ညီမေလးရဲ႕ ေမြးေန႕မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာတိုင္ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္စြာျဖင့္ ျဖတ္သန္းရပါေစလို႔ ဆုေတာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မႏွစ္က ညီမေလး ေမြးေန႔မွာ အစ္ကို႔ကို လာဖို႔ေျပာေပမယ့္ အစ္ကိုမလာႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီႏွစ္လဲ အစ္ကို မလာႏိုင္ျပန္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ အစ္ကို တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

ညီမေလးကို ဘာလက္ေဆာင္ေပးမလဲလို႔ စဥ္စားလိုက္ေတာ့ ေရႊဒံုးဘီေအာင္ရဲ႕ စကားတစ္ခုကို သတိရသြားတယ္။ စားစရာေပးမွာလား ခဏသာ စာရံုးျဖင့္ ကုန္သြားလိမ့္မည္။ အ၀တ္အထည္ ေပးမွာလား လပိုင္းႏွစ္ပိုင္း မွ်၀တ္ရံုျဖင့္ စုတ္ျပဲသြားလိမ့္မည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္ဆံုး ေဟာင္းႏြမ္းသြားျခင္း မရွိသည့္အရာက အသိတရားတည္းတဲ့ ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ အစ္ကိုသိထားတဲ့ အသိေလးတစ္ခုကို ညီမေလးသိႏိုင္ေအာင္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

ညီမေလးေရ ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင့္ မရခဲ့တဲ့အတြက္ အရင္လိုပဲ ၀မ္းနည္းေနတုန္းလား။ ဒါမွ မဟုတ္ လက္ရွိတက္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းမွာေရာ ေပ်ာ္ေနၿပီလား။

ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ေလ ညီမကို အစ္ကို တစ္ခါေျပာခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ရာဘင္ဒါနတ္တဂိုး ရဲ႕ကဗ်ာေလး ထဲကလိုေပါ့။ ကဗ်ာေလးရဲ႕ ဆိုလိုရင္း ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ လြဲခဲ့ရလို႔ စိတ္ပ်က္ အားငယ္စြာ ငိုေႀကြး ေနမယ္ဆိုရင္ ညအခ်ိန္မွာ ထြန္းလင္း ေတာက္ပမဲ့ ၾကယ္တာရာ မ်ားအပါအ၀င္ လမင္းႀကီးနဲ႕လည္း လြဲရေပဦးမည္တဲ့။

ညီမ လူဆိုတာ ဘ၀မွာ ရည္မွန္းခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကိုယ္စီ ရွိခဲ့ၾကတာပဲေလ။ အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေရာက္ေအာင္ လူတိုင္းေတာ့ သြားခ်င္ ၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္္းတိုင္ကို လူတိုင္း မေရာက္ၾကဘူး။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မႀကိဳးစားလို႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္အားမသန္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူအားမသန္လို႔၊ စိတ္အားေရာ လူအားေရာ သန္သည့္တိုင္ ကၾကမၼာေၾကာင့္ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ လႊဲရတဲ့ အခါေတြလဲ ရွိေကာင္းရွိပါေလမယ့္။

ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ဘ၀ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ လြဲေခ်ာ္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ။ တဂိုးရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို သတိရၾကည့္ ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ လြဲခဲ့လို႔ စိတ္ပ်က္ အားေလွ်ာ့ေနမယ္ဆိုရင္ ညအခ်ိန္မွာ ထြက္လာမဲ့ လမင္းႀကီးကိုလဲ ထပ္လြဲရဦးမယ္။

ညီမကို အစ္ကိုေျပာခ်င္တာက ညီမအတြက္ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ တူတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ တက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္က လြဲသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီအမွာ ညီမတြက္ ဘ၀က ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ႏွစ္ခု ေပးထားတယ္။ တစ္ခုက စိတ္ပ်က္၀မး္နည္းစြာနဲ႔ တက္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လြမ္းဆြတ္ တမ္းတရင္း အလြမ္းမေျပႏိုင္ျဖစ္ေနမလား။ ေနာက္တစ္ခုက ျဖစ္ခဲ့အေပၚမွာ သခၤန္းစာယူၿပီး လက္ရွိတက္ခြင့္ရတဲ့ ေက်ာင္းမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ ေအာင္ႀကိဳးစားမလား။

ညီမအတြက္ ေရြးခ်ယ္စာ ႏွစ္လမ္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆိုေပမယ့္ ညီမရဲ႕ စိတ္အား ထက္သန္ မႈအေပၚမူတည္ၿပီး အနာဂတ္ကို ေျပာင္းလဲလို႔ရႏိုင္ပါ ေသးတယ္။ ညီမဘယ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္မလဲ။ ညီမႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကိုေရြးပါ။ ဒါမွ ညီမရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခြင့္ပဲေလ။ ဘယ္သူမွ ၀င္ျပင္ေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ညီမႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကိုေလွ်ာက္ေပါ့။

ဒီစာကို ဖတ္မိလိမ့္မယ္လို႔ အစ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

အမွတ္တရ ႏွစ္ပတ္လည္

ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ရက္စြဲေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ရက္စြဲဟာ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ သာမန္ေန႔ေတြထက္ ပိုထူးၿပီး ေပ်ာ္ရြင္စရာ မရွိပါဘူး။

အရင္လိုသာဆိုရင္ . . . .
အရင္လိုသာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ႏွစ္ပတ္လည္ေလး တစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက အခုပဲေလ အရင္မွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ အဲဒီေတာ့ အရင္ကို တမ္းတၿပီးေတာ့ လြမ္းဆြတ္ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ရင္ဟာ အတိတ္ပါပဲ။ တစ္ခုရွိတာက အတိတ္ကို လြမ္းသည္ျဖစ္ေစ မလြမ္းသည္ျဖစ္ေစ အတိတ္ကေတာ့ အတိတ္မွာက်န္ခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ အတိတ္သည္ က်န္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ပါလာျဖစ္ေစ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု အျဖစ္အျဖစ္ ဘ၀မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ဒီေန႔ကေတာ့ အတိတ္မွာ ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕ေပါ့ေလ။

မွတ္ေနပါေသးတယ္ . . . .
အဲဒီေန႔က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၈ ရက္ေန႔ကေပါ့ . . . . .

Read More...

Summary only...

ႏွေျမွာမိေသာ ဘေလာ့ဂ္ေလးမ်ား

ကၽြန္ေတာ္ အေစာဆံုး ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ျခင္းကို ကိုရဲ အကူညီျဖင့္ ၂၀၀၅ ခု ႏွစ္ အတြင္းက လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ။ လိပ္စာကို ျပန္ရွာမယ္ ျပန္ရွာမယ္နဲ႕ မရွာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ google such အကူညီနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ျပန္ရွာေတြ႕ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ယူဇာနိမ္းကို ဘာေပးၿပီး ပါ့စ၀ါပ္ကို ဘာေပးထားမိမွန္း မသိလို႕ ဆိုင္းအင္လဲ လုပ္လို႕ မရဘူး။ ပို႕ အသစ္လဲ တင္လို႕မရေတာ့ဘူး။

အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ေတြကေတာ့



http://4tar2.blogspot.com ( since 2005 much )


http://soezeya.blog.com (since 2006 feb )


http://www.xanga.com/soezeya ( since 2006 much )

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြရဲ႕ ပတ္စ၀ပ္ကို ျပန္လိုခ်င္မိပါတယ္

Read More...

Summary only...

မီးခိုးျဖစ္သြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ

.





ဒီေန႕ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လိုက္ပို႕ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ။ ကားမွီပါ့မလား။ ေလထံကုန္းမွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားေတြက ၀ဇီယာရံုအေရွ႕မွာ ထြက္သြားေလာက္ၿပီတဲ့။

၀ဇီယာရံုအေရွ႕ေရာက္ေတာ့ BM နဲ႕တူတဲ့ကား တစ္စီးမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ထြက္သြားၿပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအုပ္ႀကီး။ အမ်ားႀကီးပါလား။ ကားမလာေသးလို႕လား။

မဟုတ္ဘူး။ ကားလာတယ္။ ေလးစီး။

ဒါဆိုအဲဒီကားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ

ကားေတြက လူေတြထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားၾကတာ။ ဘယ္ကိုလဲ။

မသိဘူး။

ကားမလာရင္ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္ၾကမယ္။ ေရေ၀းေရာက္တဲ့အထိ။

လူအုပ္ႀကီးက ႀကီးလာၿပီ။

ေဘးမွာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြကလဲ တစ္အုပ္ႀကီး

ေဟ့ဓာတ္ပံုမရိုက္နဲ႕
လူအုပ္ထဲက စကားသံေတြ ထြက္လာတယ္

သူတို႕ေလွ်ာ့သြားၿပီ။ ကားေတြ ေရာက္လာေတာ့မယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕မွာ ေရာက္ေနၿပီ။

မတက္ၾကနဲ႕ဦး၊ ေလးစီးလံုး ေရာက္မွ တက္။

ေလးေယာက္စီ တန္းစီတက္ၾက။

ကင္မရာပါတဲ့လူေတြ ကားေတြကို မွ်တက္ေပးၾကပါ။

ေျဖာင္းေျဖာင္းေျဖာင္း

လက္ခုပ္သံေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္ေနတယ္

ထိပ္ဆံုးမွာေတာ့ လူေတြအံုလို႕

အံုေနတဲ့လူေတြၾကားထဲကို တို႕ေ၀ွ႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့

တာရာမင္းေ၀ မွန္ေခါင္းထဲမွာ ပန္းေတြနဲ႕ အတူလွဲေလ်ာင္းေနတယ္

အားလံုး အားလံုး တာရာမင္းေ၀အတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တစ္မိနစ္တိတိ ျငိမ္ေနၾကမယ္

ဇာဂနာရဲ႕ အသံ တိတ္သြားေတာ့ ကၽြတ္စီကၽြတ္စီ အသံေတြရပ္သြားတယ္

တစ္မိနစ္ၾကာၿပီး

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေနာက္ အစီစဥ္တစ္ခုေနျဖင့္ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ကဗ်ာရြတ္ပါမယ္

ဇာဂနာေၾကျငာလိုက္ေတာ့ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ လူတက္လာတယ္

တာမင္းေ၀ရဲ႕ ေခါင္းအေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရပ္တယ္

သူငယ္ခ်င္း ....................
................................
............................
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေျဖာင္းေျဖာင္းေျဖာင္း

လက္ခုပ္သံေတြ ညံသြားတယ္

ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မရပ္ဘူး

တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ဆက္လက္ပို႕ေဆာင္ပါေတာ့မယ္

ေၾကျငာသူ ဇာဂနာရဲ႕ အသံဆံုးေတာ့

တာရာမင္းေ၀ကို အုပ္ႀကီးက ဆြဲေခၚသြားတယ္

တစ္ခဏအၾကာ

ကဗ်ာဆရာဟာ မီးခိုးျဖစ္သြားတယ္

Read More...

Summary only...

မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႕မ်ား

မႏၱေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္


လူမွန္းသိတတ္ခါစ
ဓာတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ထဲမွာ
အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ မမရယ္
အေမက ကၽြန္ေတာ့ကို ေပြ႕ခ်ီထားတယ္၊ မမက အေမ့လက္ကို ဆြဲထားတယ္
အေမ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ မႏၱေလးမွာ ရိုက္ထားတာတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက သိလိုက္တယ္ ငါမႏၱေလးကို ေရာက္ဖူးတယ္။

ေက်ာင္းေနခါစ အရြယ္နဲ႕ တူပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမမွတ္မိဘူး
အေဖနဲ႕ မႏၱေလးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေရာက္တယ္
တိရစၦာန္ဥယဥ္ထဲမွာ ေမ်ာက္လြဲေက်ာ္ရံုက ပိတ္သြားၿပီတဲ့
ေလွာင္အိမ္အျပင္ဘက္က ေမ်ာက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို လူေတြ၀ိုင္းၿပီး မုန္႕ေကၽြးေနၾကတယ္
ဖ်ံေလးႏွစ္ေကာင္ ေရကန္ထဲမွာ
တစ္ေကာင္ကို အိမ္ေလး တစ္လံုးစီလုပ္ေပးထားတယ္
ငါးအရွင္ေကာင္ေတြကို လူေတြက ပစ္ေကၽြးေတာ့ လိုက္ဖမ္းၿပီးစားတယ္
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖ်ံေလးတစ္ေကာင္က သူ႕ကိုပစ္ေပးလိုက္တဲ့ ငါးအရွင္တစ္ေကာင္ မိေအာင္လိုက္ဖမ္းၿပီး ကိုက္သတ္လိုက္တယ္
ခ်က္ျခင္းမစားေသးဘူး
ၿပီးေတာ့ သူယားေနတဲ့ သူ႕ေခါင္းကို လက္ကေလးနဲ႕ ကုတ္တယ္
ကိုက္သတ္လိုက္တဲ့ ငါးေသေလးက ေရေပၚမွာ ေပၚေနတယ္
အယားေျပၿပီဆိုမွ အဲဒီငါးေလကို စားတယ္
ဂစ္တာဆိုင္ကို ျမင္ေတာ့ အေဖ့ကို တစ္လက္ေလာက္ ၀ယ္ေပးဖို႕ေျပာတယ္
အေဖက ဂစ္တာအေသးေလးတစ္လက္ ျဖဳတ္ေပးတယ္
မဟုတ္ဘူး သားလိုခ်င္တာ ဟိုဘက္က ဂစ္တာအႀကီးႀကီး

မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀
အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အႀကြားၿပိဳင္ၾကရင္
ငါမႏၱေလးကို ႏွစ္ခါေရာက္ဖူးတယ္ကြ

ဘာလိုလိုနဲ႕ ဆယ္တန္းတက္ရေတာ့မယ္
ငါကမႏၱေလးမွာ ေဘာ္ဒါသြားတက္မယ္
ဘယ္မွာလဲကြ
VEC
ငါက ျမကၽြန္းသာ
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အုပ္စုေတာင္ လူအင္အားနည္းသြားတယ္
မႏၱေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ ေဘာ္ဒါသြားေနၾကတယ္လို႕ေလ


အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ဆယ္တန္းေအာင္ခဲ့ၿပီ
ဗိုလ္သင္တန္းေလွ်ာက္လႊာက နန္းတြင္းထဲမွာ သြားယူရတာကြ
ေၿသာ္ဟုတ္လား
စာေမးပြဲလဲ နန္းတြင္းထဲမွာပဲ ေျဖခဲ့ရတယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြ မႏၱေလးမွာ ဗိုလ္သင္တန္းအတြက္ စာေမးပြဲသြားေျဖၾကတယ္

ေဆာင္းရာသီ အလြန္ေအးတဲ့ညမွာ မႏၱေလးမွာ တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ
ေက်ာင္းခဏပိတ္လို႕ ျပန္လာၾကတယ္
မႏၱေလးဘူတာက အႀကီးႀကီးပဲကြ ငါတို႕ ၿမိဳ႕ကဘူတာနဲ႕ေတာ့ တျခားစီပဲ
ဟုတ္တကယ္ကြ
တိုင္လံုးႀကီးေတြကလဲ အႀကီးႀကီးေတြပဲ
ဟုတ္လား
စတိုးဆိုင္ေတြ အ၀တ္စားေတြဆိုရင္လည္း မ၀ယ္ခ်င္ေန ၀င္ၾကည့္လို႕ရတယ္
ငါတို႕ၿမိဳ႕မွာဆိုရင္ မ၀ယ္ပဲၾကည့္ရင္ ေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕
မႏၱေလးက ဆိုင္ေတြမွာေတာ့ မ၀ယ္လည္းေအးေဆးပဲ

ပထႏွစ္ ေက်ာင္းအပ္သြားေတာ့
ခင္ဦးဘူတာကေန ရထားေျပာင္းၿပီး မံုရြာကိုစီးရတယ္
အစ္မ ပါေနလို႕ မႏၱေလးကို မေရာက္လိုက္ဘူး
ေဟ့ေကာင္ေလး တန္းတန္းမွတ္မွတ္ ျပန္ေနာ္ မႏၱေလးကို ၀င္မေနနဲ႕ဦး
ရြာေထာင္မွာဆင္း ၿပီးရင္ 55 အဆန္ကိုစီးၿပီးျပန္ေတာ့
အစ္မက ကားထြက္ခါနီးမွာ မွာတယ္
ေအးပါငါသိပါတယ္ နင္ဆရာမလုပ္နဲ႕

မံုရြာက ထြက္လာတဲ့ကားက စစ္ကိုင္းကို ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ
စစ္ကိုင္းတံတားကို ျဖတ္ေတာ့မႏၱေလးဘက္အျခမ္းကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ
မၾကာခင္ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့မွာပါလား
မႏၱေလးၿမိဳ႕အ၀င္ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ ဘုရားဆင္းတုထုေနတဲ့လူေတြ
ဘူတာႀကီးနဲ႕ အနီးဆံုးေနရာမွာ ခ်ေပးပါ
ဒီမွာဆင္း ဒီတိုင္းဆက္ေလွ်ာက္သြား ဘူတာႀကီးကို ေရာက္ၿပီ
ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႕ အထုပ္တစ္ထုပ္ဆြဲထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့နား
ဆိုက္ကားသမားေတြ ၀ိုင္းလာၾကတယ္
ဘူတာႀကီးကို ႏွစ္ရာက်တယ္
အင္း မႏၱေလးဘူတာႀကီးက ဟိုေကာင္ေတြ ေျပာသလို ဟဲဗီးႀကီးပါလား
ဘူတာေပၚကေနၾကည့္ေတာ့ ျမင္ေနရတဲ့တိုက္ေတြက ငါတို႕ၿမိဳ႕နဲ႕ေတာ့ တျခားစီပဲ
ရထားကညေနငါးနာရီမွထြက္မွာ
ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး အထုပ္တစ္ထုပ္နဲ႕
ဘယ္သြားရမလဲ
အင္းဘယ္မွလဲ မသြားတတ္ဘူး
ဟိုေကာင္ေျပာထားတာေတာ့ရွိတယ္
ဘူႀကီးအေရွ႕က အမွတ္ ၅ ကားကိုဂိတ္ဆံုးေအာင္စီးလာခဲ့ အဲဒါဆိုရင္ ငါတုိ႕ေက်ာင္းေရာက္ၿပီ
ညီေလးရ စက္မႈကအေ၀းႀကီးပဲ ျပန္လာရင္ ရထားမွီေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး
ဘယ္မွမသြားတတ္ ဘယ္ေနရာကိုမွ မေရာက္ခ်င္ေန မႏၱေလးဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာျမင္ဖူးခဲ့ၿပီ
အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဖြားကို ၀မ္းသာအားရနဲ႕ မႏၱေလးလက္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္
ရထားထြက္ခါနီးမွာ ၀ယ္လိုက္တဲ့ ထိုးမုန္႕က အတုႀကီး


၂၀၀၃ ဇြန္လကုန္ခါနီး

ရန္ကုန္သြားေတာ့မယ္
ေ၀လီေ၀လင္း မိုးဖြဲေလးေတြက်ေနတုန္းမွာ မႏၱေလးဘူတာႀကီးထဲကို ရထား၀င္တယ္
မႏၱေလးဘူတာထဲမွာ ဟိုေမးဒီေမးနဲ႕ ရန္ကုန္ရထားလက္မွတ္ ေရာင္းတဲ့ေနရာကို ေတြ႕သြားတယ္
ရန္ကုန္ရထားက ညေနေျခာက္နာရီမွ ထြက္မွာ
ပိုေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဘာလုပ္ရမလဲ
ပစၥည္းေတြကို ဘူတာထဲမွာအပ္ၿပီး 78 လမ္းမွန္းမသိတဲ့ 78 လမ္းအတိုင္း က်ံဳးဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္
TV ထဲမွာ ျမင္ဖူးသလို မႏၱေလးေတာင္ကို 78 လမ္း က်ံဳးေဘးကေန လိုက္ရွာၾကည့္တယ္
မႏၱေလးေတာင္ကို ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕ဘူး
လမ္း 80 ေပၚက်ံဳးေဒါင့္ကေနၾကည့္တယ္
ဘယ္နားမွာလဲ မႏၱေလးေတာင္
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း
ေလွ်ာက္ေမးရင္နဲ႕ ကားႏွစ္ဆင့္စီးေတာ့
မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီးကို ေရာက္သြားတယ္
ဘုရားႀကီးမွာ ေရြသကၤန္းကပ္
ရထားထြက္လာၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ရန္ကုန္ေရာက္တယ္
ေရာက္ကုန္ေရာက္တဲ့ေနမွာ ထီဖြင့္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ငါးေသာင္းဆုေပါက္တယ္
အဲဒီ ထီလက္မွတ္က
78 လမ္းဘူတာႀကီးေဘးက ေအာင္ဆုထူးပန္မွာ ထိုးခဲ့တာေလ


2003 ႏို၀င္ဘာ

မံုရြာမွာ ပထမႏွစ္ တက္ဖို႕ ရန္ကုန္ကေန မႏၱေလးကို ျဖတ္ခဲ့တယ္



2004 ဧၿပီလ

က်ံဳးေဘးနားမွာ သႀကၤန္မဏၭပ္ေတြ တန္းစီလို႕
ျမန္မာဘီယာ မဏၭပ္ ေဆာက္လက္စႀကီးကို ေလတိုက္လန္ထားတယ္
မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားႀကီး အေနာက္ဘက္ ေစာင္းတန္းမွာ
ပုဏၰားေလး တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့ကို လာေခၚတယ္
သူ႕အရြယ္က ကၽြန္ေတာ့ထက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ငယ္တဲ့ပံုပဲ
ဆရာ လကၡဏာၾကည့္ပါလား
ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူး နာမည္ယူေနတုန္းမို႕ အလကား ေဟာေပးမယ္
ေတာ္ၿပီ မၾကည့္ေတာ့
လာပါဆရာ
သူ႕ေဟာခန္းထဲကို လက္ဆြဲေခၚသြားတယ္
စားပြဲတင္ ပန္ကာပု အနီေလးကို ဖြင့္တယ္
အဲဒီပန္ကာကို ကၽြန္ေတာ့ဘက္ကို လွည့္ေပးတယ္
ဆရာကို မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က မစမယ္
ႀကီးပြားမယ္
ႀကီးပြားရင္ ကၽြန္ေတာ့ကို တျပားမွ လာမေပးနဲ႕
မွန္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပဲလာၾကားပါ
ဆရာလဒ္တင္ပါ
မင္းေျပာေတာ့ အလကားေဟာမွာဆို
မဟုတ္ဘူးဆရာ ဒါက ထံုးစံမို႕ပါ
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ရာတစ္ရြက္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္
သူ႕ကိုၾကည့္ရတာ စိတ္ပ်က္သြားပံုပဲ
ဆရာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမႈအခင္းျဖစ္ကိန္းရွိတယ္
ဟုတ္လား
ယႀတာေခ်ရမယ္
ေရြဖေရာင္းတိုင္၊ ငွက္ေပ်ာပြဲ၊ ပန္းမ်ိဳးစံု
ဘုရားအေနာက္မုဒ္မွာ ကပ္ရမယ္
အခုေခ်ရမွာလား
မဟုတ္ဘူး လျပည့္ေန႕မွ
အဲဒီေန႕ၾကရင္ ငါကဒီမွာ မရွိေတာ့ဘူးေလ
ရပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေခ်ေပးထားမယ္ က်သင့္သေလာက္သာ ရွင္းထားခဲ့ပါ
ရတယ္ထားလိုက္ေတာ့ ငါရန္ကုန္သြားမွာ ေရြတိဂံုဘုရားေရာက္မွ ေခ်လိုက္ေတာ့မယ္
မရဘူး ဆရာ
ဘာကြာလို႕လဲကြ
မဆိုင္ဘူးဆရာ
မဆိုင္လဲေနပါေစေတာ့ကြာ ငါျဖစ္ရင္ ငါ့ဖာသာငါပဲခံလိုက္ပါမယ္


2005 ေအာက္တိုဘာ

သိရိမႏၱလာကား၀င္းအ၀င္မွာ
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရြယ္သူႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့အိတ္ကို ေျပးလာလုတယ္
ဘယ္လိုက္မွာလဲ
မံုရြာ
ဆရာ အိတ္ေပး
ေနပါေစ ငါ့ဖာသာ ငါသယ္မယ္
ရပါတယ္ သယ္ေပးပါ့မယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က လက္မွတ္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြ ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူး
မံုရြာကားေပၚမွာ ထုိင္ေနေတာ့
ဆရာ ထိုးမုန္႕၀ယ္ပါဦး
ေစာေစာက အိတ္သယ္ေပးတဲ့ေကာင္
မ၀ယ္ခ်င္ပါဘူး
၀ယ္ပါဆရာရယ္ တစ္ထုပ္မွ သံုးရာထဲပါ
မ၀ယ္ဘူး
ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မျပန္ေတာ့ နာျငီးလာၿပီ
ေဟ့ေကာင္ မင္းထိုးမုန္႕ အတုေတြ မ၀ယ္ခ်င္ဘူး
ပိုက္ဆံလိုခ်င္ရင့္ ေရာ့ယူသြား
ခဏေလာက္ေတြၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ ရာတန္တစ္ရြက္ကို ယူထြက္သြားေလရဲ႕



2005 ႏို၀င္ဘာ

ေမြးရပ္ဇာတိက ရန္ကုန္ကို အျပန္
ရထားက ညေနမွ ထြက္မွာ
ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္
ပိုေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းဖို႕
ဘူတာႀကီးကေန ကားႏွစ္ဆင့္စီးေတာ့ မႏၱေလးေတာင္ကို ေရာက္သြားတယ္
အဲဒါ ပထဆံုးအႀကိမ္ မႏၱေလးေတာင္ကို ေရာက္ဖူးတဲ့ အေခါက္ေပါ့
ဓာတ္ေလွကားရွိေပမယ့္ မေရာက္ဖူးလို႕ ေျခလွ်င္တက္တယ္
ေတာင္တက္လမ္းေဘး တစ္ေလွ်ာက္မွာ
အမွတ္တရ ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ေတြ
အဲဒီအထဲက မွန္တင္ခံု ေသးေသးေလးကို သေဘာက်တယ္
သေဘာက်ေပမယ့္ ၀ယ္ၿပီးေပးဖို႕ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့
လက္ခံမဲ့လူမရွိဘူး
ေတာင္ထိပ္ေရာက္ခါနီးမွာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္
အဲဒီထဲကတစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းကို ေျခထိုးတယ္
ကေလးပဲရွိေသးတယ္ လိမ္လိမ္မာမာေန
သူငယ္ခ်င္းက အဲလိုေျပာၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့တယ္
မႏၱေလးေတာင္ ထိပ္ကေနက တၿမိဳ႕ကိုလံုးကို ျမင္ရတယ္
တိုင္းေရးေဆးတကၠသိုလ္၊ မႏၱေလးဟီးလ္၊ ဆီးဒိုးနား၊ နန္းၿမိဳ႕ရိုးနဲ႕က်ံုဳး
ပိုက္ဆံ ၂၀ ေပးၿပီး မွန္ေျပာင္းနဲ႕ ၾကည့္ေတာ့ ဧရာ၀တီတစ္ဘက္ကမ္းက မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ႀကီး
ေတာင္ေျခနားေရာက္ေတာ့
ေဟး ပိန္းဥျပဳတ္စားပါလား
အသံလာရာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက အျဖဳအစိမ္း၀တ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္
ညီမခြံ႕ေကၽြးရင္စားမယ္ေလ
သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာေတာ့
ပါးစပ္ဟထား
ေကာင္မေလးၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီအရြယ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္
တကယ္ေက်ာင္းသူ ဟုတ္မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္လဲမသိဘူး
အစ္ကိုတို႕က မႏၱေလးသား မဟုတ္ပါဘူး
ေအး အစ္ကိုတို႕က ရွမ္းျပည္က သေဘၤာတက္ဖုိ႕ ရန္ကုန္ကို သြားရမွာ
ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းကို လက္ကုတ္လိုက္တယ္
သူက မ်က္စိမိတ္ျပတယ္
ဘာသာျပန္လို႕ရသေလာက္ေတာ့ မင္းအသာေန ငါ့ဖာသာ ၾကည့္ေျပာမယ္
ညီမတို႕ ဘယ္ျပန္ၾကမွာလဲ
ညီမတို႕က အခ်ိန္ရတယ္ အစ္ကိုတို႕ ဘယ္သြားမလဲ လိုက္ခဲ့မယ္ေလ
ေဟ့ေကာင္ ၾကည့္ၾကတ္လုပ္ေနာ္ ရထားက ငါးနာရီထြက္မွာ
ကၽြန္ေတာ္သတိေပးေတာ့
ဒါကမိုင္နာပါကြာ မင္းအသာေန
ဗိုက္ဆာတယ္ အသုပ္ဆိုင္ထိုင္ၾကမယ္ေလ
အစ္ကို ဒီေတာင္ေျခနားက ဆိုင္ေတြက သိပ္မေကာင္းဘူး
ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဟိုင္းလတ္ကားေပၚတက္သြားတယ္
ကၽြန္ေတာ္တက္မလို႕လုပ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ဆြဲခ်တယ္
ကားမွ မထြက္ေသးတာကြာ အိုက္လို႕
ေအာက္မွာပဲ ေစာင့္ပါ
ေႀသာ္ေအးေအး
ကားထြက္ၿပီ
တာ့တာ့ညီမေလး အစ္ကိုတို႕ မလိုက္ေတာ့ဘူး ေနလိုက္ဦးမယ္
ေစာေစာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚမွာ ပါသြားေလရဲ႕



2006 ဇြန္လ

ညီမ အစ္ကို မႏၱေလးမွာ ေရာက္ေနၿပီ
အစ္ကို အခု ထြက္မလာနဲ႕ ဦး ေနပူေသးတယ္
ညေနငါးနာရီမွ က်ံဳးေဘးက ကေဖးစီးတီးကိုလာခဲ့
ဘာမွ စားမလာနဲ႕ေနာ္ ညီမေကၽြးမယ္
ကေဖးစီးတီးဆိုင္ထဲမွာ မီးကို မိွန္မွိန္ေလးထြန္းထားတယ္
အဲဒီဆိုင္က ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတာ့ ညရွစ္နာရီထုိးေတာ့မယ္
မိုးကစိတ္စိတ္ရြာေနေတာ့ ထီးမပါတဲ့ကၽြန္ေတာ္ တကိုယ္လံုး မိုးေရေတြရြဲခဲ့တယ္

ေရးလို႕ မကုန္ေသးပါ

Read More...

Summary only...