Art is My Life: ငိုမလား ရယ္မလား

Sunday, March 18, 2007

ငိုမလား ရယ္မလား

တစ္ခါတုန္းက အညွာက လူေတြ အုပ္စုလိုက္ ရန္ကုန္ကို ဘုရားဘူးလာ ၾကတယ္။ အဲလို ဘုရား ဖူးလာၾကတာ ဆူးေလ ဘုရားကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ သူတို႕ အုပ္စု ဆူးေလ ဘုရားမွာ ဘုရား ဖူးၿပီးေတာ့ အဖြားႀကီး တစ္ေယာက္က ဘုရာဖူး အုပ္စုနဲ႕ ကြဲသြားတယ္။ အဖြားႀကီးလဲ မသြားတတ္ မလာတတ္နဲ႕ ေလွ်ာက္သြား လိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရန္ကုန္ ဘူတာႀကီး ကိုေရာက္သြားတယ္။
ရန္ကုန္ ဘူတာႀကီး ထဲမွာ အဖြားႀကီးက ေယာာင္နန နဲ႕ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။ ဘယ္သြားလို႕ ဘယ္လာ ရမွာလဲ မသိဘူး ျဖစ္ေနရွာတယ္တာေပါ့။အဲဒီမွာ ဘူတာက လူေတြက အဖြားႀကီးကို ေခၚၿပီး ေမးတာ ေပါ့ေနာ္။ ဘယ္သြားမွာလဲ ဘယ္ကလဲ လို႕ ၀ိုင္းၿပီး ေမးၾကေတာ့ အဖြားႀကီးက မေျဖႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘူတာက လူေတြက အဖြားႀကီးကို ေမးလိုက္တယ္။ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ သိတဲ့လူ မရွိဘူးလားလို႕။ အဲဒီေတာ့ အဖြားႀကီးက ခဏေလာက္ စဥ္းစာၿပီး ေ၀ဠဳေက်ာ္ကို သိတယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ့အဲဒီေတာ့ ဘူတာကလူေတြက ေ၀ဠဳေက်ာ္ရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို စံုစမး္ၿပီး ေ၀ဠဳေက်ာ္ ႀကီးကို ဖုန္းဆက္ ေခၚလိုက္တယ။္
ခဏေလာက္ေနေတာ့ ေ၀ဠဳေက်ာ္ႀကီးက ကားနဲ႕ေရာက္ခ်လာတယ္။ ေ၀ဠဳေက်ာ္က ဘူတာကို ေရာက္ေတာ့ ဘယ္မွာ လဲကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ အသိ လို႕ေမးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘူတာက လူေတြက အဖြားႀကီးကို ျပၾကတယ္။ ဘူတာက လူေတြ ျပတဲ့ အဖြားၿကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေ၀ဠဳေက်ာ္က မသိပါဘူးလို႕ ျငင္းလုက္တယ္။ အဲဒီမွာ အဖြား ႀကီးက ဘာေျပာ လိုက္သလဲဆိုေတာ့ ........
ေရာေမာင္ မင္းမွာ ငါ့ကို ဘယ္ႏွယ္မသိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္ရတာလဲ ငါမွာ မင္းကို ညတိုင္း တစ္ဆယ္ တစ္ဆယ္ ေပးေပးၿပီး ၾကည့္ေနတာေလ ငါ့ကို မမွတ္မိဘူးလား လို႕အညွာေလသံနဲ႕ေျပာလိုက္ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ဘူတာ လူေတြေရာ ေ၀ဠဳေက်ာ္ေရာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ဆိုသလို ပြဲက်ေအင္ ရယ္လိုက္ၾက ရပါေတာ့ တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေ၀ဠဳေက်ာ္ကပဲ အဖြားႀကီးတည္းတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို စုံစမး္ၿပီး လိုက္ပို႕ ထားခဲ့ရပါတယ္။
မိတ္ေဆြ သင္လည္း ကိုရီးယားေရာက္လို႕ မ်က္စိလည္ၿပီး ဘယ္မသြား ဘယ္မလာတတ္ ျဖစ္ေနရင္ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႕ အထက္ပါနည္း အတိုင္းက်င့္သံုးပါ ေလ။

No comments:

There was an error in this gadget