Art is My Life: September 2007

Thursday, September 27, 2007

ေခြးႏွစ္ေကာင္ ေၾကာင္တၿမီွးႏွင့္ ထိုတစ္ည

အခ်ိန္က ကိုးနာရီပင္ မထိုးေသး . . . လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လူေတြ ေျပာင္ရွင္းကုန္ၾကၿပီ။ အစိုးရက ဥပေဒပုဒ္မွ ၁၄၄ အရ မာရွယ္ေလာ ထုတ္ထားေတာ့ လမ္းေပၚမွာ မည္သူမွ် မရွိၾကေတာ့။
ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္ရာ တိုက္ေပၚကေန ခါတုိင္းလွမ္းျမင္ေတြ႔ ေနၾက ဆိုကၠားဂိတ္လဲ မရွိေတာ့၊ လမ္းထိပ္က ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ စုထိုင္ေနၾကတဲ့ ကင္းေစာင့္၀ိုင္းလည္း မရွိေတာ့ၿပီ။

ညဆယ္နာရီ . . . .
အိမ္ေရွ႕ ၀ရန္တာက ထြက္ၾကည့္မိျပန္သည္။ လမ္းမႀကီးကာ ေျပာင္ရွင္းလွ်က္။ အစီအရီ ရပ္နားထားေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားမွာလည္း ျငိမ္သက္လွ်က္။ တစ္လံုးမွာလည္း တိတ္ဆိတ္လွ်က္။

ညဆယ့္တစ္နာရီ . . .
လမ္းမႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ဘက္ဆီမွာ ေခြးတစ္ေကာင္၊ ဒရိမ္းဒရိုင္နဲ႔ ဟိုနား အန႔ံထိုး ဒီနားအန႔ံထိုးႏွင့္ အစာရွာေနဟန္ တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေခြးကို ဓာတ္ပံုု ရိုက္မလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ အလွမ္းကြာ ေ၀းလြန္းေသာေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္အတြင္းသို႔ ျပန္၀င္ခဲ့လိုက္သည္။

ဆယ့္တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ . . . .
ျပန္ထြက္ၾကည့္္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ေခြးကိုပင္ မေတြ႔ရေတာ့ လမ္းမႀကီးက ပကတိ ေျပာင္ရွင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေစာေစာက ေခြးတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ေနရာသို႔ပင္ လမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္႐ႈေနမိသည္။

ခဏၾကေတာ့ ေစာေစာက ေခြးျပန္ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ဆီသို႔ အစာကို အႏွံ႔ထိုးရွာရင္း ေရာက္လာသည္။ ထိုေခြးကို ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခြးပိန္မ တစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္အေရွ႕က ဓာတ္မီးတိုင္ေအာက္ အမိုက္ပံု အေရာက္ေတာ့ အနံ႔ထိုးၿပီး ရပ္သြားသည္။ သူအစာကို ေတြ႕သြားၿပီ။ အဲဒီအမိုက္ပံုမွာ အစာစားေနသည္။ ေခြးပိန္မ အစာစားေနတုန္း ေခြးထီး တစ္ေကာင္ ထပ္ေရာက္လာသည္။ ထိုေနာက္ အစာတူတူ စားၾကသည္။

ထိုေခြးေတြကို ၾကည့္ေနခ်ိန္တြင္ လမ္းမေပၚကို မဲမဲတစ္ခု ရိပ္ကနဲ ျဖတ္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္သည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ေၾကာင္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ဘက္အျခမ္းမွ ထြက္လာၿပီး လမ္းမကို ျဖတ္ကူးကာ တစ္ဘက္ ကားလမ္းေဘးမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားဘီးနာေလးမွာ ေဆာင့္ေဆာင့္ ထိုက္လွ်ာက္ အစာစားေနေသာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ေနသည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ ဘာမွ်မရွိသည့္ ေနရာတစ္ခု သို႔မဟုတ္ လူမရွိ သူမရွိ လမ္းမႀကီးမ်ားကို ေတြ႕ခဲလွ်င္ ေခြးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္တၿမီွးေတာင္ မေတြ႔ရဘူးဟု သံုးႏႈန္းေလ့ရွိၾကသည္။ ကၽြႏ္ုပ္မႈကား လူမရွိေသာ လမ္းတြင္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ျမင္ေနရၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့ မ်က္စိတစ္ဆံုး ျမင္ေနရသည့္ လမ္းမႀကီး တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ သက္ရွိဟူ၍ ေခြးႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္သာ ရွိေတာ့သည္။ လမ္းထိပ္က တကၠစီ ဂိတ္မွာလည္း ကားမရွိေတာ့။ ဆိုကၠား ဂိတ္မွာလည္း ဒီတိုင္းပင္။

အရင္ကဆိုရင္ ဒီလမ္းေလးသည္ ႏွစ္ေလးနာရီ ပတ္လံုး လူျပတ္သည္ဟူ၍ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညမ်ားတြင္ လမ္းထဲတြင္ ထိုကဲ့သို႔ လုပ္ရွား သြားလာေနၾကသည့္ လူမ်ားကို ဘာရယ္မဟုတ္ ထိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိတတ္သည္။

ပူေလာင္ ေသာေႏြညမ်ား ဆိုရင္ ည၁၂ ေလာက္ထိ လမ္းေဘး ပလက္ ေဖာင္းေလးေတြမွာ လူေတြ ထြက္ထိိုင္ေန တတ္ၾကသည္။ မိုးေလးကင္း လြတ္ေသာ ညမ်ားတြင္ ဓာတ္တိုင္ေအာက္၌ လူငယ္မ်ား ဂစ္တာလာတီးၾကသည္။ ညတစ္နာရီ ေလာက္ဆိုလွ်င္ စည္ပင္သာယာက အမိုက္သိမ္းတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ တံမွ်က္စည္း လာလွဲၾကသည္။ အဲဒီ အခ်ိန္ ေလာက္မွာပဲ ကုလားမ တစ္စု ဒီလမ္းရဲ႕ ပလက္ေဖာင္း ေပၚမွာ စည္ပင္ေရပိုက္ ေခါင္းကို ျဖဳတ္၍ အ၀တ္ေလွ်ာ္ ေနတတ္ၾကသည္။ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ကား ဤလမ္းေလသည္ လူႏွင့္မျပတ္ပါ။

အရင္လို ညတိုင္း လူမ်ားနဲ႔ စုိေျပေနတဲ့ ဒီလမ္းေလး တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေျခာက္ကပ္သြား လိမ့္လို႔ ဘယ္သူက ႀကိဳၿပီး ေဟာကိန္း ထုတ္ခဲ့မိမွာလဲ။ ကံၾကမၼာက အေၾကာင္းဖန္လာၿပီ ဆိုေတာ့ စိုေျပေနတဲ့ လမ္းေလး ေျခာက္ေသြ႔သြားသည္။

လူ႔ေလာက သည္ေရာ။ ဟုတ္ပါသည္။ လူ႔ဘ၀သည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕က လမ္းေလးလို ျဖစ္သည္။ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ခ်င္သည့္ အခါတြင္ ဘ၀သည္ သာယာစို ေျပေနတတ္သည္။ သာယာစိုေျပေနေသာ လမ္းေလးသည္ ပုဒ္မ တစ္ခုေၾကာင့္ ေျခာက္ကပ္သြားသလို အရာရာ အဆင္ေျပေနေသာ ဘ၀ေလးသည္လည္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုေၾကာင့္ ေပ်ာက္ပ်က္သြား ႏိုင္ပါသည္။


ဓာတ္တိုင္ေရွ႕တြင္ စားစရာမ်ား ကုန္သြားသည့္အခါ ေခြးႏွစ္ေကာင္သည္ ျပန္ထြက္ခြါ သြားၾကသည္။ ကားလမ္း ဟိုဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ေၾကာင္မရွိေတာ့ေပ။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ထြက္သြားလိုက္သည္ ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ သတိမထား မလိုက္ပါ။

မ်က္စိတစ္ဆုံး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းမသည္ ေျခာက္ေသြ႔ေနသည္။ အရင္က လူစည္ခဲ့ေသာ လမ္းေလးသည္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ေၾကာင္တၿမီးႏွင့္ ထိုညတစ္ညကို ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။

Read More...

Wednesday, September 26, 2007

So What ?

So What ? အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ . . . .

ဒီစကားလံုးကေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ အယ္ဒီတာေတြၾကားမွာ မၾကာခဏဆိုသလို သံုးစြဲျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လို ေနရာေတြမွာ သံုးတာလဲ . . . .

သတင္းေထာက္က အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရတစ္ခုကို သတင္းတစ္ပုဒ္ အျဖစ္ေရးတိုင္းမွာ ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္မွာေတာ့ Sow What ? ဆိုတာကို ထည့္ေပးရပါတယ္။

ဥပမာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ဘမ္းကုန္ၿပီ၊ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကေန စဘမ္းလိုက္တာ၊ ဘာအေၾကာင္းေၾကင့္ ဘမ္းလိုက္တာ အစရွိသျဖင့္ ေရးပါလိမ့္မယ္။ သင္တာ စာဖတ္သူဆိုရင္ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ဘမ္းလိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို သိခ်င္ပါလိမ့္မယ္။ အဲလို အျဖစ္ပ်က္တစ္ခု ျဖစ္သြားေတာ့ ဘာျဖစ္လဲလို႔ ေမးတာကို သတင္းေလာက မွာေတာ့ So What? ဆိုၿပီး မၾကာခဏ သံုးေလ့ရွိပါတယ္။

အခုလည္း ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဘမ္းေတာ့ ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ကာ ေဒါ့ကြန္းကို ဘမ္းလိုက္လို႔ ဘေလာ့ဂ္ ေရးသူေတြ ရပ္သြားၾကမယ္လို႔ ထင္ပါသလား။ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ မရရတဲ့ နည္းနဲ႔ ေရးမွာပါ။ ေမးတူ ဘေလာ့ဂ္ သံုးမယ္။ ကိုယ္သတ္မွတ္ ေပးထားတဲ့ အီးေမးေလးကို ပို႔လိုက္တာနဲ႔ ပံုေတြ စာေတြ ဘေလာ့ဂ္ ေပၚတက္သြားတဲ့နည္းေပါ့။

ေနာက္ဖရီးဒန္း သံုးမယ္။ ေက်ာ္ခြေရးမယ္။ ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ေရးခ်င္တဲ့လူကေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့ နည္းနဲ႔ ေရးကိုေရးၾကပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ ဘာျဖစ္လာမလဲ . . . .

ေက်ာ္ေနရတဲ့အတြက္ ေစာင့္ရတယ္။ ေစာင့္ရလို႔ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ပို႔တစ္ကို ၁၅ မိနစ္နဲ႔တင္လို႔ ၿပီးရမဲ့ အစား ေလးဆယ့္ ငါမိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ပိုၾကာသြားမယ္။ အဲလို အပိုကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ လူငယ္ တစ္ေယာက္ကို နာရီ၀က္ အပိုကုန္သြားတယ္ ထားလိုက္ပါ၊ လူဆယ္ေယာက္ေရးရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ လူငယ္စြမ္းအား မိနစ္သံုးရာစာ မလိုအပ္ပဲ အခ်ိန္ပိုကုန္သြားၿပီ။ တေန႔တစ္ေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ဘေလာ့ဂ္ေရးေနၾကတဲ့ လူအေယာက္ တစ္ရာနဲ႔ အထက္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ လူစြမ္းအား မိနစ္သံုးေထာင္နဲ႔ အထက္ဟာ မလိုအပ္ပဲ အလဟသ အခ်ိန္ပိုကုန္ပါလိမ့္မယ္။

အရင္က အီးေမးေတြကို ဘမ္းတယ္။ အိးေမးေတြ ဘမ္းလိုက္လို႔ လူေတြ အီးေမးေတကို မၾကည့္ပဲ မသံုးပဲေနၾကသလား။ မေနပါဘူး မရရတဲ့နည္းနဲ႔ သံုၾကတာပဲေလ။ အဲဒီမွာ ပေရာက္စီေတြ ဖရီးဒန္းေတြ ပေရာက္စီ ဖိုင္ရာေတြ အစရွိတဲ့ ေဆာ့၀ဲေတြ သံုးၿပီး ၾကည့္ၾကတာပဲ။ ပို႔ၾကတာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လာဆိုေတာ့ ဖရီးဒန္းတို႔လို ေဆာ့၀ဲေတြရဲ႕ ဆြဲအားေၾကာင့္ အင္တာနက္ ေကာ္နက္ရွင္ေတြ က်လာတယ္။ ေနွးလာတယ္။

ပိတ္ျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က မသံုးေအာင္လို႔ ပိတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ မသံုးေအာင္ ပိတ္တာနဲ႔ မတူပဲ အင္တာနက္ ေကာ္နက္ရွင္ကို ေႏွးေအာင္လုပ္လိုက္သလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လိုပဲ ပိတ္သည္ျဖစ္ပါေစ၊ အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ ေႏွးသြားတာရင္ ႏုိင္ငံေတာ္လူသား အရင္းျမစ္ရဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ပိုကုန္သြားတာရယ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ ထူးျခားလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး

Read More...

ေလာ္စပီကာ နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ဘာလဲ . . . .

ကၽြန္ေတာ္ အျပင္မွာေတြ႔တိုင္း မၾကာခဏ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကိုလဲ ရွင္းျပျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ေလာ္စပီကာလိုပဲ . . . .

ေလာ္စပီကာဆိုတာ သာမာန္ ေျပာေနၾက အသံထက္ ပိုၿပီး က်ယ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုတာလဲ ဒီသေဘာတရားပါပဲ။

အရင္က ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေရးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာဟာ စာအုပ္ထဲမွာ ေနလိမ့္မယ္။ သမ်ားေတြကို ဖတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ လုိက္ျပတယ္ထား။ အမ်ားဆံုး လိုက္ျပႏိုင္လွရင္ လူဆယ္ေယာက္ေပါ့ ဒီထက္မပိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲကဗ်ာကိုပဲ စာအုပ္ထဲမွာ မေရးဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာေရးတယ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ကို လူရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ကၽြန္ေတာ္လိုက္ျပ ႏိုင္စြမ္းရွိလာတယ္။

ေလာ္စပီကာ ဆိုတာကေတာ့ဗ်ာ ... .
အဲဒီေလာ္စပီကာကို လူတစ္ေယာက္ လက္ထဲကို ထည့္လုိက္တယ္ဆိုပါစို႔၊ အဲဒီလူဟာ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ရင္ ေလာ္စပီကာကို သံုးၿပီး သီခ်င္းဆိုလိမ့္မယ္၊ ဘုန္းႀကီးျဖစ္ရင္ တရားေဟာလိမ့္မယ္၊ ေက်ာင္းဆရာဆိုရင္ သင္ေထာက္ကူျပဳ ပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္ အသံုးခ်လိမ့္မယ္၊ ထီသယ္ကေတာ့ ထီေရာင္းလိမ့္မယ္၊ ေစ်းသည္ကေတာ့ ေစ်းသည္ကေတာ့ ေစ်းေရာင္းလိမ့္မယ္၊ အရက္သမား လက္ထဲေရာက္သြားရင္း မူးတဲ့ အခါမွာ ရပ္ကြက္ထဲလွည့္ၿပီး ေအာ္ဆဲေကာင္း ေအာ္ဆဲလိမ့္မယ္။

အဲလို အရက္သမားက ေလာ္စပီကာကိုသံုၿပီး ေအာ္ဆဲတာနဲ႔ ေလာ္စပီကာသံုးတဲ့ လူတိုင္းကို ေလာ္စပီကာ မသံုးရဆိုတဲ့ အမိန္႔ထုတ္ျပန္လိုက္ေတာ့မွာလား။

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာလဲ ဒီသေဘာတရားပါပဲ . . . .

Read More...

Saturday, September 22, 2007

အ႐ႈပ္ထုပ္မ်ားႏွင့္ကၽြန္ေတာ္

ဒီရက္ပိုင္းမွာ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္တာလား အ႐ႈပ္ေတြလုပ္တာလား အ႐ႈပ္ေတြေရာက္လာတာလား ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အ႐ႈပ္ေတြ ဆီသြားေနတာလား ေတာ့မသိဘူး၊ ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ေနပါတယ္။

ေျခေထာက္ေတြလဲ နာေနပါၿပီ။ မိုးေတြမိတာလဲ ေန႔တိုင္းပါပဲ။ က်ီးလိုလို ေၾကာင္လိုလိုနဲ႔ ဟိုဘက္လွည့္ၾကည့္ ဒီဘာက္လွည့္ၾကည့္ လုပ္ေနလို႔လားမသိဘူး ဇက္ေတြလည္း ေညွာင္းလွေပါ့။

အဲလိုအဲလို ရႈပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ ေရးဖို႔မေျပာနဲ႔ ကိုယ့္စီေဘာက္ကိုလာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကိုေတာင္ စကားျပန္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အဲလို ကိုယ့္စီေဘာက္မွာ ေတာင္စကားမေျပာ ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မႏိုင္းႏိုင္းတို႔ ကိုညီလင္းဆက္တို႔ ၿမိဳ႕စားႀကီးတို႔ အပါ၀င္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ ေနၾက ဘေလာ့ဂ္ေတြေတာင္ မဖြင့္ျဖစ္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ စီေဘာက္မွာမွလည္း ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ သြားမေအာ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ေသာ စီေဘာက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အိုင္ပီနဲ႔ ေပါက္တကရ ေရးထားလို႔ ကၽြန္ေတာ္လား ဆိုၿပီး လာေမးတဲ့လူေတြ ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ အားနာလို႔လား အိုင္ပီကို မၾကည့္မိလို႔လား မသိဘူး လာမေမးၾကဘူး။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ပါ။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႐ႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

Read More...

Friday, September 21, 2007

ေမးတူဘေလာ့ဂ္ကေန ပံုေတြတင္လို႔ရပါၿပီ

ေမးတူ ဘေလာ့ဂ္ကေန ပံုေတြတင္လို႔ရ ပါၿပီ။ အရင္က မရေသးပါဘူး။ အခုမွ ရတာပါ။ ကိုယ္ေတြ႔ ေတြ႕ရွိၿပီးျဖစ္ ေၾကာင္း ပါ

Read More...

Tuesday, September 18, 2007

ရွက္စရာမဟုတ္ေသာ ရွက္ျခင္းမ်ား

ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္း ကဗ်ာမ်ားေရးသည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရး ေသာကဗ်ာမ်ားကို မည္သူ႔ကိုမွ် အျပင္မွာ ေပးမဖတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထက္ အတန္းႀကီးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဦးစီးထုတ္ေ၀သည့္ ကဗ်ာစာအုပ္ မ်ားတြင္ေတာ့ ပါ၀င္ေရးသား ေလ့ရွိသည္။ ထိုသို႔ ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ပါလာၿပီးခ်ိန္တြင္ ကဗ်ာႏွင့္ စပ္လွ်င္း၍ လာေရာက္ ေမးျမန္ပါက ကၽြန္ေတာ္ ေျဖေလ့မရွိပါ။ ကိုယ္ေရးထားသည့္ ကဗ်ာ အေၾကာင္း ေျပာရမည္ကို ရွက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းသာ ဘ၀က ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲ တစ္ခုတြင္ ဆုရဖူးပါသည္။ ရြာသို႔ အလည္သြားေသာ အခါ အေဒၚျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ္ ဆုရခဲ့ေသာ ကဗ်ာကို ရြတ္ခိုင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားၿပီဟု ေျပာလိုက္သည္။ အမွန္ေတာ့ မေမ့ပါ ဆိုျပရမွာ ရွက္ေသာေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႔ ေျပာလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ခါစက ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ႏွင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို မဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ပို႔ဖူးသည္။ မဂၢဇင္းတိုက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေနသည္ ေနရာမွာ နီးေသာလည္း ကိုယ္တိုင္သြားေပးမည္ကို ရွက္ေသာေၾကာင့္ ပိုေ၀းေသာ စာတိုက္ႀကီးသို႔ သြားကာ စာတိုက္မွ ထည့္လိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးေသာ အခ်စ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ၀တၳဳတိုေလးမ်ား ႏွင့္ ကဗ်ာမ်ားသည္ တခ်ိဳ႕သည္ ျဖစ္ရပ္မွန္ မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး တခ်ိဳ႕သည္ စိတ္ကူးသက္သက္ မွ်သာျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ျဖစ္ရပ္မွန္ႏွင့္ စိတ္ကူမ်ားကို ေပါင္းစပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ မည္သို႔ ပင္ျဖစ္ေစ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးထားသည့္ စာမ်ားကို အျပင္တြင္ မည္သူ႔ကိုမွ် ျပသေလ့မရွိပါ။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ ရွက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ထိုအတူ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ ေရးၿပီးခ်ိန္မွ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ဖတ္ဖတ္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရ၍လား မသိ ရွက္စရာ ေကာင္းသည္ဟု မခံစားမိပါ။ သို႔ရာတြင္ေရး ေနစဥ္တြင္ ေနာက္မွ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ၾကည့္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မေရး တတ္ပါ။

ဘေလာ့ဂ္စေရး စဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့ဂ္ ဖတ္သူမ်ား ဘယ္သူမွ် အျပင္မွ မသိၾကေသာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ယခုအခါ၌ ဘေလာ့ဂ္ ကိုဖတ္သူမ်ားႏွင့္ အျပင္တြင္ သိသြားၾကၿပီျဖစ္သလို အျပင္မွာ သိသူမ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာလာဖတ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္အဓိက ရင္ဆိုင္ရေသာ ျပသနာမွာ ဘယ္ဇာတ္လမ္းထဲက ေကာင္မေလးက ဘယ္သူလဲ။ အဲတာ အကယ္လား။ ဘယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာလဲ ။ ေနာက္ထပ္မေတြ႕ ျဖစ္ၾကေတာ့ ဘူးလား အစရွိသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးခံရသည္။ သူငယ္ခ်င္းလို ရင္းႏွီးၿပီး အဆင့္တူ လူတစ္ေယာက္က ေမးလွ်င္ သိပ္ျပသနာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ထက္ ၀ါႀကီးေသာလူမ်ား မိမိ ရိုေသရသူမ်ားက ထိုေမးခြန္း မ်ား အေမးခံရသည့္ အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ အေတာ္ေနရ ၾကတ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ေမးသည့္အခါတြင္ ေရွာင္ထြက္လို႔ ရပါက ေတာင္လို ေျမာက္လိုႏွင့္ ေရွာင္ထြက္ သြားလိုက္သည္။ တခါတရံတြင္ ေတာ့လည္း ရွက္ရွက္ႏွင့္ ပင္ေျဖရသည္။

တကယ္တန္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ ယခုကိစၥသည္ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ရွက္ပါသည္။

Read More...

ဒို႔တိုင္းဌာနီ


ဒို႔တိုင္းဌာနီ အမည္ရတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးဟာ ကိုလိုနီေခတ္ ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္းတစ္ ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ဟာ ျမန္မာ့လြတ္လမ္း ေရးႀကိဳးပမ္းမႈမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္သံုးႀကိတ္ ထဲမွရဲေဘာ္ ရဲေဘာ္တစ္ဦး အျဖစ္ ဖန္တီး အသက္သြင္း ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ၀တၳဳကို စာေရးဆရာႀကီး မဟာေဆြ၏ သမီး စာေရးဆရာမ ခင္ေဆြးဦးက ေရးသားခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာပိုဒ္ေလးကေတာ့ ဒီ၀တၳဳဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ကိုသူရ ရဲ႕ မွတ္စု စာအုပ္အတြင္းမွ စာသားေလးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဤစာ သာေလးကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကိုလိုေခတ္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ ႏွိမ့္က်ခဲ့ရပံုကို ေတြ႕ရွိခံစားႏိုင္ပါသည္။



လြပ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ

  • လူတိုင္း၌ ညီမွ်ေသာ အခြင့္တရားရွိသင့္သည္
  • လူတစ္မ်ိဳးက လူတစ္မ်ိဳးကို အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ အလိုမရွိ

ေသြးႏွင့္လဲရသည္
  • လြပ္လပ္ေရးကား ေသြးႏွင့္လဲယူရေသာ အလုပ္ျဖစ္၏
  • ရာထူးလခႏွင့္လဲယူျခင္းသည္ လြတ္လပ္ေရး အစစ္မဟုတ္
  • သို႔ျဖစ္လွ်င္ လူယုတ္မာမ်ားကို သုတ္သင္ရဲေသာ အာဇာနည္မ်ား အဘယ့္ေၾကာင့္ မေပၚထြက္ေသးသနည္း

ေတြးၾကည့္ပါ
  • မိတ္ေဆြ . . . အေဆြသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္
  • ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးစီး တိုက္တာႀကီးႏွင့္ စည္းစိပ္ယစ္ေနေသာအခါ အမိုးမလံုး သားသမီးတစ္ျပံဳႀကီးႏွင့္ တဲကုတ္ေလးတြင္ ငတ္ျပတ္ ေခြလွဲေနေသာ ျမန္မာမ်ားကို ေတြးၾကည့္ပါ

အလိုရွိသည္
  • (ဗလနံ) မဟုတ္ေသာ လူမိုက္အလိုရွိသည္။ အလုပ္ လုပ္လိုသူမ်ား မည္သည့္ေနရာမွ ေလွ်ာက္ထားဖို႔မလို။


အျပည့္အစံု ဖတ္လိုပါက တို႔တိုင္းဌာနီ အမည္ရ စာအုပ္ေလးကို ဒီေနရာမွာ ယူလိုက္ပါ

Read More...

Sunday, September 16, 2007

သြားေရာက္ ၾကည္႐ႈေလ့လာ အားေပးသင့္သည္ ဆိုဒ္ေလးတစ္ခု

  • `` Boxing ကိုသင္တာ အဂၤလိပ္ကို အထင္ႀကီးလို႔ မဟုတ္ဘူး၊ အဂၤလိပ္ကို ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမွာ တရား၀င္ အလွဲထိုးဖို႔
  • အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံု ၀တ္တာ အဂၤလိပ္ကို အထင္ႀကီးလို႔ မဟုတ္ဘူး မင္းတို႔ ၀တ္တတ္သလို ငါတို႔လဲ ၀တ္တတ္တယ္ဆိုတာ ျပဖို႔
  • ဇြန္းခက္ရင္းနဲ႔စားတာ အဂၤလိပ္ကို အထင္ႀကီးလို႔ မဟုတ္ဘူး မင္းတို႔လို ငါတုိ႔လဲ စားတတ္တယ္ဆိုတာ ျပဖို႔
  • အဂၤလိပ္ကို အဂၤလိပ္လို ဆဲဖို႔ဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာ တတ္ဖို႔လိုတယ္ ´´
ဦးရာဇတ္ ( အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး )

source The Yangon Times Journal( ႏွစ္(၆၀) တိုင္ မေမ့ႏိုင္ ေက်ာက္စာတိုင္ပမာ ျမန္မာ့သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ ) ေဆာင္းပါမွ

အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးရာဇတ္ရဲ႕ စကားကို ျပန္ေကာက္ ၾကည့္ရင္ အဂၤလိပ္ကို အထင္ႀကီးႀကီး မႀကီးႀကီး အဂၤလိပ္ကို ပုခံုးခ်င္း ယွဥ္ဖို႔ အဂၤစာကို တတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကို ထင္ရွားေပၚလြင္ပါတယ္။

အခုေခတ္မွာလည္း ထိုနည္းလည္း ေကာင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူ ငယ္ေတြအေနနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္း ဖို႔ဆိုရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ႏိုင္ငံတကာသံုး ဘာသာစကား ျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာကိုေတာ့ တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။

သင္ဟာ အဂၤစာကို ေလ့လာေနသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ကာ တစ္ဦး ဖန္တီးထားတဲ့ Unisonity အမည္ရတဲ့ ဆိုဒ္ေလးမွာ သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဆိုဒ္ေလးဟာ အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာ လိုက္စား လိုသူမ်ား အတြက္ ဖန္တီး ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ ရွင္းျပေပးထားပါတယ္။ သင့္အတြက္ အေထာက္ အကူ ျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

တကယ္လို႔ သင္ဟာ အဂၤလိပ္ စာကို ကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ လည္း ဒီဆိုဒ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေလး ေတြကို ျပင္ေပးျခင္း၊ အႀကံေပးျခင္း၊ အီးစာအုပ္မ်ား သင္ေထာက္ကူျပဳ ေအာ္ဒီယို ဖိုင္မ်ား ရွဲေပးျခင္း၊ အစရွိ သျဖင့္ သင္ပါ၀င္ တတ္ႏိုင္သည္မ်ားကို ကူညီျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာကို ရင္ေဘာင္တန္းဖို႔ အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာ သင္ယူၾကမည့္ လူငယ္မ်ားကို ကူညီရာေရာက္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို တမင္တကာ လာလည္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မ်က္စိလည္၍ ေရာက္လာသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႕ ေရာက္လာခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ ဒီေနရာေလးကို ႏွိပ္ၿပီး အဂၤလိပ္စာ သင္ေထာက္ကူျပဳ ဆိုက္ေလးကို ေလ့လာၿပီး လိုအပ္သည့္ အႀကံဥာဏ္မ်ား ေပးေစလိုပါသည္။

ဆက္သြယ္ရန္ mg.equanimity@gmail.com

Read More...

ျမင္းတစ္ေကာင္ျဖစ္ဖို႔

ဆရာေဖျမင့္ ေရးသည့္ ဂ်ီးနိယပ္ ဆိုသည့္ စာအုပ္ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ မဖတ္ဖူးေသး လွ်င္လည္း ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါသည္။ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးလွ်င္ စာအုပ္၏ ဆိုလို ရင္းကို အသက္သြင္းထားသည့္ ျမင္းႏွင့္ဘဲ ပံုျပင္ကိုလည္း မွတ္မိၾကပါ လိမ့္မည္။ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္မွာ အေတာ္ၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုပံုျပင္ေလးကို ႀကိဳက္လြန္းေသာေၾကာင့္ မွတ္မိေနပါ ေသးသည္။

ထိုပံုျပင္အရ ျမင္းႏွင့္ဘဲတို႔ စကားစစ္ထိုးၾကသည္။
ဘဲကေျပာသည္
ငါသည္ ေရလည္းကူးတတ္သည္ လမ္းလည္း ေလွ်ာက္တတ္သည္ မိုးေပၚလည္းပ်ံႏိုင္။ သင္သည္ (ျမင္းကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္) ကုန္းေပၚတြင္သာ ေျပးႏိုသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။
ဆိုလိုသည္မွာ ျမင္းသည္ သူ႔ေလာက္ (ဘဲ) ေလာက္မေတာ္ဟု ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘဲတစ္ေကာင္ႏွင့္တူသည္။

ကြန္ပ်ဴတာ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိသည္ တတ္သည္၊ ဓတ္ပံု အေၾကာင္း သိသည္ တတ္သည္၊ ကင္မရာ အေၾကာင္း သိသည္ တတ္သည္၊ ေက်ာက္ဖရံုယို လုပ္နည္း၊ ပန္းခ်ီ၊ ဂရမ္ဖစ္ ဒီဇိုင္း၊ စာနယ္ဇင္း ပညာ၊ ၀တၳဳေရးျခင္း၊ ပံုျပင္ေျပာျခင္း၊ အိပ္သံုး အီလထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ားကို ျပဳျပင္ျခင္း၊ စာအုပ္မ်ား အေၾကာင္း၊လကၡဏာ အစရွိသည့္ အရာမ်ား အေၾကာင္းကို သိသည္တတ္သည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သိသူ တတ္သူျဖစ္သည္။

ျမင္းကျပန္ေျပာသည္
မင္း(ဘဲကိုရည္ညႊန္းသည္) ငါး တစ္ေကာင္ကို ကူးႏိုင္သလား၊ ေရကူးတတ္တယ္ဆိုတာ ေရၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကန္ေရျပင္မွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႕ ကူးတတ္တာ မဟုတ္လား၊ တကယ္လို႔တာ လိႈင္းထန္တဲ့ ေရျပင္တစ္ခုမွာဆို မင္းမကူးႏိုင္ပါဘူး ေၾကာက္ၿပီး ထြက္ေျပးမွာပါ။
မင္းလမ္းေလွ်ာက္ တတ္တယ္ဆိုတာ လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္နဲ႔ပါ၊ မင္းလူေတြလို ပီပီျပင္ျပင္ ေလွ်ာက္တတ္သလား၊ ဒါေၾကာင့္ လမ္းကို ပီပီျပင္ျပင္ မေလွ်ာက္တတ္တဲ့ လူေတြကိုေတာင္္ ဘဲသြားသြားတယ္လို႔ အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတယ္။
မင္းပ်ံႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေျမျပင္ရွပ္ၿပီး ဖလပ္ဖလပ္ပ်ံရံုပါပဲ။ ငွက္ေတြလို ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံႏိုင္သလား။

ငါကေတာ့ ေျပးတာ တစ္ခုပဲ တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုန္းေပၚမွာရွိတဲ့ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ ၿပိဳင္ေျပးၾကမယ္ဆိုရင္ ငါကဘုရင္ပဲ။ ငါၾကြားၾကြားေလး တစ္ခ်က္ခုန္လိုက္ရံုနဲ႔ ငါခႏၵာကိုယ္မွာ ႀကြက္သားေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ရွိတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျပည္ပ တစ္ေနရာမွာ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးမိသည္။ ထိုအခါ ျပည္ပေရာက္ ရင္းႏွီးသူမ်ား ထံတြင္ စံုစမ္းၾကည့္သည္။ မင္းတို႔ဆီမွာ ငါဘာလာလုပ္လို႔ ရႏိုင္မလဲ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကြန္ပ်ဴတာကို တတ္သည္ . . . .
မင္းပရိုဂရမ္ ေရးတတ္လား
အင္း တက္ေတာ့တက္ဖူးတယ္ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မေရးတတ္ဘူး
၀က္ပိတ္ေရးတတ္လား
ေရးတတ္ဘူး
ဒီဇိုင္းေရာ
ဖိုတိုေရွာ့ေတာ့ သံုးတတ္တယ္ ေနာက္ပိုင္း တူးေတြ မသံုးတာၾကာေတာ့ တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္ရင္ စာအုပ္ျပန္လွန္ ေနရတယ္ကြ

ကၽြန္ေတာ္သည္ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္
စာရင္းကိုင္ရသလား . . . .
ေက်ာင္းမွာ သင္တာေလာက္နဲ႔ မင္းသိတဲ့ အတိုင္းပဲကြာ၊ အျပင္က အေကာင့္လိုင္းေတြလဲ ဆက္မဆက္ျဖစ္ဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္တတ္သည္
ISO တုိ႔ အပါခ်ာတို႔ကို အလင္းေရာင္ ဘယ္ေလာက္မွာ ဘယ္ေလာက္ထားသင့္လဲ
သိဘူးဗ်၊ ရိုက္ဆိုရင္ေတာ့ ရိုက္လိုက္တာပဲ၊ အျမဲတမ္း ကင္မရာကို ပရိုဂရမ္ ဒါမွ မဟုတ္ ေအာ္တိုမွာ ထားရိုက္လိုက္တယ္

ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သံုး အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြ ျပင္တတ္သည္
ပန္ကာ ကြိဳင္ကၽြမ္းသြားတာ ပတ္တတ္လား
အဲေလာက္ထိ တတ္ဘူး၊ ဘယ္အစိတ္ပိုင္းက ပ်က္ေနလို႔ အလုပ္မလုပ္တာ ဆိုတာေလာက္ပဲ သိတယ္

လကၡဏာလဲ ေဟာတတ္တယ္ဆို ငါဘယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္က်မွာလဲ
အေလာက္ထိေတာ့ မေဟာတတ္ဘူး၊ အိမ္ေထာင္ေရး လမ္းေၾကာင္း ေကာင္းမေကာင္း ဆိုတာေလာက္ပဲ သိတယ္

ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ ဘဲတစ္ေကာင္ႏွင့္ တူေသာလူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘဲတစ္ေကာင္ေလာက္သာ သိေသာ ပညာမွ်ျဖင့္ လူၾကားသူၾကား (ကိုယ့္ေလာက္မသိသူမ်ား) အေရွ႕တင္ အသံေကာင္းဟစ္ရံုမွ် လြဲ၍ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခု သြားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္မလာပါ။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမင္းတစ္ေကာင္ ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရဦးမည္။

ျမင္းတစ္ေကာင္လို တစ္လိုင္းသန္ သြားဖို႔ဆိုလွ်င္ အခ်ိဳ႕ ေသာ အေၾကာင္းရာမ်ားကို ေရြးခ်ယ္၍ အခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စြန္႔လြတ္ရမည္။ ထိုအခါ ဘာကို ေရြးလို႔ ဘာကိုစြန္႔လႊတ္ ရမည္နည္း။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္အရာကိုမွ် မစြန္႔လြတ္ခ်င္ပါ။ သို႔ရာတြင္ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ၀ါသနာလည္း ပါ အက်ိဳးရွိသည့္ (ပိုက္ဆံတစ္ခုတည္းကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ) အရာမ်ား ဆီသို႔သာ ဦးတည္ ရေပေတာ့မည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ မူရင္းပံုျပင္ကို ခ်ံဳ႕ေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပံုျပင္၏ အဓိပၸယ္ႏွင့္ အႏွစ္အရသာမ်ား ေပ်ာက္ျပက္သြားပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈသာလွ်င္ျဖစ္သည္။

Read More...

Saturday, September 15, 2007

ျမန္မာႏိုင္ၿပီ ဒို႔ျမန္မာႏိုင္ၿပီ

ဒီေန႔ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ အမ်ိဳးသမီး ေဘာ့လံုးအသင္းက ထိုင္းလက္ေရြးစင္ အမ်ိဳးသမီး ေဘာ့လံုးအသင္းကို ၅ ဂိုး ၂ ဂိုးနဲ႕ အႏိုင္ရ ဗိုလ္စြဲ သြားပါၿပီ။
ပထမပိုင္းမွာ ဘယ္သူဘယ္သူမွ ဂိုးမသြင္းႏိုင္ပဲ ရွိေနရာက ဒုတိယပိုင္းမွ ျမန္မာက အဖြင့္ဂိုးသြင္းခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းကေျခပ ဂိုးျပန္သြင္းပါတယ္။ တစ္ဂိုးတစ္ဂိုး သေရေၾကာင့္ အခ်ိန္ပိုကန္ပါတယ္။ အခ်ိန္ပို သေရက်ေတာ့ ပင္နယ္တီကန္ရပါတယ္။ ထိုင္းအသင္းဟာ ပထမဆံုး သြင္းတဲ့ အလံုးက လြဲၿပီး က်န္အလံုးမ်ား မ၀င္ေတာ့ သည့္အတြက္ ျမန္မာ အသင္းက ေလးလံုး ကန္ၿပီးမွာ ေလးလံုးစလံုး၀င္ၿပီး အႏိုင္ရႈံး သိသာသြားၿပီး ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင့္ ငါးလံုး ေျမာက္အလံုးကို ဆက္ကန္စရာ မလိုပဲ စုစုေပါင္း ၅ ဂိုး ၂ ဂိုးန႔ဲ ႏိုင္သြားခဲ့ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒိုင္မညစ္ပါ အမွန္အကန္ ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္ :D

Read More...

Tuesday, September 11, 2007

နားသံသီး ရဲ႕ မတ္ေစ့ပံုျပင္

တစ္ခါတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႔တြင္ နားသံသီးဟု ေခၚသည့္ လူတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူသည္ အိႏၵယ ႏုိင္ငံသား ဟိႏၵဴ လူမ်ိဳး တစ္ဦးျဖစ္ ၿပီး စစ္အတြင္းက ျမန္မာျပည္သို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာစဥ္က သူ႔နားတြင္ သံႏွင့္ လုပ္ထားေသာ နားဆြဲသီးႀကီး တပ္ဆင္ ထားျခင္းေၾကာင့္ နားသံသီးဟု ေခၚၾကမွ အမည္တြင္သြား ျခင္းျဖစ္သည္။

တစ္ရက္တြင္ နားသံသီးသည္ ေခ်ာင္းတစ္ခု ကို တံတားေပၚမွာ ျဖတ္ကူးရင္း သူ႔ လက္ထဲမွ မတ္ေစ့ေလး တစ္ေစ့ ေခ်ာင္းအတြင္းသို႔ က်သြား ေလသည္။ မတ္ေစ့ က်သြားေသာ ေခ်ာင္းသည္ လူႏွစ္ရပ္စာ ေလာက္နက္သည္။ သူကိုယ္တုိင္လည္း ေရမကူးပါတတ္ပါ။ လူႏွစ္ရပ္စာ မွ်နက္ေသာ ေခ်ာင္းအတြင္းတြင္ မတ္ေစ့တစ္ေစ့ကို ရွာရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ထိုအခါ နားသံသီးသည္ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရခ်ိဳးေနသူ မ်ားကို သူက်သြားေသာ မတ္ေစ့ကို ရေအာင္ ျပန္ရွာေပး ႏိုင္ပါက ငါးမူးေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။

ထိုအခါ ေခ်ာင္းအတြင္း ေရခ်ိဳး ေနသူမ်ားသည္ နားသံသီးက် သြားေသာ ပိုက္ဆံမတ္ေစ့ကို ရွာၾကသည္။ မ်ားမၾကာမီ ေရငုတ္ရွာသူမ်ား အနက္မွ တစ္ဦးသည္ နသံသီး က်သြားေသာ မွတ္ေစ့ကို ရွာေတြ႔သြားေလသည္။ ထိုအခါ နားသံသီးသည္ သူေျပာထားသည့္ အတိုင္း ေရငုတ္ရွာႏိုင္သူကို ငါးမူးေပးကာ ေခ်ာင္းအတြင္းက ျပန္ရေသာ မတ္ေစ့ကို ယူသြားေလသည္။

ထိုအခါ ေခ်ာင္းအတြင္း ေရခ်ိဳးေနသူမ်ားက ဒီကုလားက ငေၾကာင္ပဲ ပိုက္ဆံ တစ္မတ္ ျပန္ရဖို႔ ပိုက္ဆံ ငါးမူး အကုန္ခံေနတယ္၊ အခ်ိဳ႔ကလည္း ဒီမတ္ေစ့က အေဆာင္မို႔လို႔ ပိုက္ဆံ ငါးမူး အကုန္ခံၿပီး ငုတ္ခိုင္းတာ ျဖစ္မယ္ဟု ေျပာၾကသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို နားသံႏွင့္ ရင္းႏွီးသူမ်ားက ၾကားသိသြားၿပီး အေၾကာင္းစံု ေမးျမန္းၾကည့္ရာ။

ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲ ပိုက္ဆံ က်သြားတယ္ဆို သိၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မယူဘူး ငုတ္ၿပီး ရွာၾကပါ ဆိုရင္ေတာင္...။ ပိုက္ဆံ မတ္ေစ့ေလး တစ္ေစ့ အတြက္နဲ႔ လူႏွစ္ရပ္ စာေလာက္ရွိတဲ့ ေရထဲမွာ ငုတ္ၿပီး ခဲရာခဲဆစ္ ဘယ္သူမွ ရွာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမတ္ေစ့ကို ဒီတိုင္းထား လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွလဲ မသံုးရဘူး။ ဒီတိုင္းဆံုးသြားမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ပိုက္ဆံ ငါးမူးေပးၿပီး ရွာခိုင္းလိုက္တာပါ။ အဲဒီအခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ မတ္ေစ့ ျပန္ရသလို ေရငုတ္တဲ့ လူလဲ ပိုက္ဆံ ငါးမူး သံုးရတယ္။ သာမန္ အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့ ဘက္က တစ္မတ္ရံႈးတယ္လို႔ ထင္မယ္။ တကယ္ေတာ့ လက္ထဲက ျပဳတ္က်ၿပီ ဆိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပိုက္ဆံ တစ္မတ္ ဆံုးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေရထဲက ပိုက္ဆံကေတာ့ အလဟသ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။

Read More...

၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္း

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ဘေလာ့ဂ္ကာ တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုခ်မ္းျမစိုး ၏ မိခင္

(ေဒၚေအးေအး) သည္

စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ အဂၤါေန႔ နံနက္တြင္ ဘ၀တစ္ပါးသို႔ ကူးေျပာင္းသြားေၾကာင္း သိရပါေသာေၾကာင့္ မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူ ထပ္မွ် ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ရပါတယ္။

ကိုဖိုးခ်မ္း၏ မိခင္ ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစ . . . .

Read More...

Monday, September 10, 2007

သရဖူကို လံုးေခ်ာ ကာကြယ္

ဒီေန႔ ျမန္မာ့ရိုးရာ ၀ိတ္တန္းလိုက္ ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲႀကီကို အားကစားၿပိဳင္ပြဲ ရံု(၁) သု၀ဏၰမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

ေရႊခါးပါတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲ ဆိုတာကေတာ့ ျမန္မားရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔ေလာကမွာ အျမင့္ဆံုး ျပိဳင္ပြဲတစ္ခုေပါ့။ ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲကို က်င္းပတာ အခုအႀကိမ္ကေတာ့ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ပါ။ ပထမဆံု အႀကိမ္ကို ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ စတင္က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပြဲတုန္းက ၀မ္ခ်ိဳင္းဟာ ေအာင္ေအာင္ထြန္း မႏၱေလးကို ႏိုင္ၿပီး နာမည္ႀကီး လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ပြဲရဲ႕ အလြတ္တန္း ခ်န္ပီယံဆုကိုေတာ့ ေရႊဒူ၀ံက ေရြ၀ါထြန္းကို အလွဲထိုးၿပီး အႏိုင္ရသြားပါတယ္။

ဒုတိယ အႀကိမ္ ေရႊခါးပတ္ ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲကို ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ တတိယ အႀကိမ္ကိုေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေရႊခါးပတ္ ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲမွာ ထးျခားတာက ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔ ေလာက ကေန အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ခ်န္ပီယံ ေရႊ၀ါထြန္း ပါ၀င္လာျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်န္ပီယံေဟာင္း ေရႊ၀ါထြန္းဟာ အလြတ္တန္းမွာ ပါ၀င္ၿပီး လက္ရွိခ်န္ပီယံ လံုးေခ်ာနဲ႔ ထိုးသတ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရႊ၀ါထြန္းဟာ မ်က္လံုး တစ္ဖက္လဲ ကြယ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီပြဲမွာ ေရႊ၀ါထြန္းက လက္သီးထိုးလံုး ေကာင္းတာမွန္ေပမယ့္ အသက္အရြယ္နဲ႔ အင္အား မညီမွ်မႈေၾကာင့္ ငါးခ်ီေျမာက္မွာပဲ အလဲထိုးခံခဲရပါတယ္။

ဒီႏွစ္ က်င္းပတဲ့ ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲမွာေတာ့ ပြဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အလြတ္တန္း ခ်န္ပီယံျပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ လံုးေခ်ာ လက္ရွိအလြတ္တန္း ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ နဲ႔ စ်န္ထူး( ၂၀၀၆ခုႏွစ္ မစ္ဒယ္၀ိတ္တန္း ေရြခါးပတ္ ခ်န္ပီယံ) တို႔ထိုးသတ္ ယဥ္ျပိဳင္ၾကပါတယ္။

လံုးေခ်ာနဲ႔ စ်န္ထးဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္း လွက္ေ၀ွ႔ပြဲမွာ လံုးေခ်ာနဲ႔ သေရက်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သေရ က်တယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီပြဲတုန္းက စ်န္ထူးဟာ လံုးေခ်ာထိုး သမွ်ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံ ၿပီး လံုးေခ်ာက အသာစီးနဲ႕ ထိုးသတ္သြားတာပါ။ လံုးေခ်ာနဲ႔ စ်န္ထူးဟာ အရပ္ခ်င္း ေဘာ္ဒီခ်င္းယွဥ္ရင္ လံုးေခ်ာက လူေကာင္ပိုထြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပြဲမွာလဲ လံုးေခ်ာ အသာစီးရမယ္လို႔ ထင္ထားၾကပါတယ္။ လံုးေခ်ာ ကိုယ္တိုင္းလည္း အဲလိုထင္ထားပံုရပါတယ္။

ပြဲစၿပီဆိုတာနဲ႔ လံုေခ်ာဟာ စ်န္ထူးကို တရစပ္ ၀င္ထိုးပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ လံုးေခ်ာထင္သလို ျဖစ္မလာပါဘူး။ စ်န္ထူးဟာ လံုးေခ်ာေလာက္ အထိုးအသတ္ မေကာင္းဘူးဆို ေပမယ့္ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းပြဲတုန္းကလို ဒီပြဲမွာ လံုးေခ်ာဟာ ထင္သလို ၀င္ထိုးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ စ်န္ထူးရဲ႕ တစ္တစ္ခ်က္ လက္သီးထိုးခ်က္ေတြ ေျခကန္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ လံုးေခ်ာ ဖင္ထိုင္လဲလဲက်သြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘတျပန္က်ား တစ္ျပန္ထိုးရင္ ငါးခ်ီ အၿပီးမွာ သေရ ျဖစ္သြားပါတယ္။

လံုးေခ်ာဟာ စ်န္ထူးထက္ ထိေအာင္တိုက္ခိုက္ ႏိုင္တဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္း ပိုမ်ားတဲ့တြက္ အမွတ္ေပးစနစ္ အရ လံုးေခ်ာက ေရႊခါးပတ္ ခ်န္ပီယံဆုကို ရရွိသြားခဲ့ပါတယ္။

ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းတုန္းက လံုးေခ်ာနဲ႔ စ်န္ထူးတို႔ ထိုးသတ္တဲ့ ပြဲကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဒီေနရာကို ႏွိပ္ပါ။

Read More...

Sunday, September 09, 2007

ေနာက္ပိုင္း မင္းသားႀကီး

အဲဒီလူကို စသိတုန္းက . . . . .

"ဘယ္လိုလဲ ကိုစိုးေဇယ် ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခ်က္အစားထိုး သီးႏွံစိုက္ခင္းႀကီးက ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား"

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ စာအုပ္ကို လုပ္ဖို႔ရာတြက္ လူစုေနခ်ိန္ေပါ့။ သူက စီေဘာက္မွာ အခုလို လာေအာ္သြားတာ။ သူေျပာတဲ့ အဓိပၸယ္က အားေပးတာလို သေရာက္ေနတာလိုလို ေလွာင္ေနတာလိုလိုေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွေတာ့ မေျပာပါဘူး။ အေျခအေန ေကာင္းပါတယ္လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အီးေမးလိပ္စာကို ေတာင္းလိုက္တယ္။ အီးေမးမွာ သူနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ေပးသြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ပထမဆံုး အႀကိမ္ အစည္းေ၀း လုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆီကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္။

" ဟဲလို "
" ............... "
" ကိုတက္စလာနဲ႔ ေျပာခ်င္လို႔ပါ "
"ဘယ္က တက္စလာလဲ မရွိဘူး"
" ဖုန္းနံပါတ္ ............. မွန္ပါတယ္ေနာ္ "
"နံပါေတာ့မွန္တယ္ တက္စလာဆိုတာ မရွိဘူး"

ေသခ်ာေအာင္ ခ်က္ေလာ့ထဲမွာ ျပန္ရွာၾကည့္ေတာ့လဲ နံပါတ္ကမွန္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာက သူ႔ရဲ႕ နစ္နိမ္းကို အိမ္ကမသိတာပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ဆက္ပါတယ္။ ထပ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့ တက္စလာက KMD အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ရွင္းျပေတာ့မွ ရွိပါတယ္ အခုေတာ့ ေအာက္ဆင္းသြားတယ္တဲ့။

ေကာ္ဖီကင္းမွာ အစည္းေ၀း လုပ္ၾကေတာ့ ကိုတက္စလာ ေရာက္လာပါတယ္။ သူကေတာ့ ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲ ဘာမွ ၀င္မေျပာဘူး။ အစည္းေ၀း ၿပီးလို႔ ျပန္ၾကေတာ့မွ သူက ထီးခ်ိဳင့္သားတဲ့။ ထီးခ်ိဳင့္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာလင္း ၿမိဳ႔နယ္နဲ႔ ကပ္လွ်က္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္နယ္ထဲ သားလုိ႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အရင္က ရြယ္တူလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုႏွစ္ႏွစ္ ႀကီးေနလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ထီးခ်ိဳင့္သား ကိုတက္စလာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ခင္မင္ ရင္းႏွီးလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုတက္စလာဟာ အစည္းေ၀းဆိုရင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္လုပ္တဲ့ အစည္းေ၀းကလြဲလုိ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္အစည္းေ၀းမွာမွ သူတက္ေရာက္ျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစည္းေ၀းအၿပီးမွာ လုုပ္တတ္တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အစီစဥ္ေတြမွာေတာ့ မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔မွာ ေနာက္ပိုင္းမင္းသားႀကီးလို႔ေတာင္ တင္စားေခၚေ၀ၚ လာၾကပါေတာ့တယ္။

ကိုတက္က စာအေရးအသား လည္းေကာင္းသလို ဗဟုသုတလဲ စံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မျမင္တဲ့ အျခားဘက္က အျမင္တစ္ခုနဲ႔ ၾကည့္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔ရင္မၾကာခဏ ဆိုသလို အျငင္းပြားရပါတယ္။ အဲလို အျငင္းပြားရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားခဲ့မိတဲ့ တခ်ိိဳ႕ ေသာအေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားမိသလို ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကိုလဲ အဲလို အျငင္းပြားရင္နဲ႔ ျမင္လာပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲလို ကိုတက္နဲ႔ အျငင္းပြားရတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်မိတာ အမွန္ပါပဲ။

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုတက္ႀကီး အသက္သံုး ဆယ္ၿပည့္ၿပီ။
ဒီေန႔ညေနမွာ ကိုတက္ႀကီးအတြက္ ေမြးေန႔ကိတ္ကို ဘာညာ၊ ကိုေက်ာ္ေဇယ်၊ ဘလာေဂါက္တို႔ က ျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီ။ ညေန ဘုရားသြားၾကမည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္လာခ်င္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဒီေန႔မွာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲက ရွိေနျပန္တယ္။ ၀ါသနာ တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ သြားၾကည့္ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ သြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး၊ ကိုတက္ ေမြးေန႔ကို သြားမည္။ အခုဟာက အလုပ္ တာ၀န္ေၾကာင့္ ကိုတက္ေမြးေန႔ပြဲကို မတက္ျဖစ္ေတာ့။ ကိုတက္ႀကီးနဲ႔ ကိုေဂါက္တုိ႔ နားလည္ေပးမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

ဒီေနမွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ အိုးမိုင္ဘေလာ့ဂ္ ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။ ကိုတက္ႀကီး ေအာင္ျမင္ပါေစ။

Read More...

ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲ


ဒီေန႔ အမ်ိဳးသား အားကစားၿပိဳင္ပြဲ ရံု(၁) သု၀ဏၰမွာ ေရႊခါးပတ္ ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲကို ေန႔လည္ႏွစ္နာရီ တိတိမွာ စမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို စိတ္၀င္စားသူေတြ အတြက္ေတာ့ လက္လြပ္ခံလို႔ မျဖစ္တဲ့ ပြဲၾကီးေပါ့။

ေနာက္ဆံုး အလြတ္တန္း ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ဗိုလ္လုပြဲမွာ လံုးေခ်ာနဲ႔ စ်န္ထူးတုိ႔ ျပန္ေတြ႕ ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စ်န္ထူးကေတာ့ ၿပီးခဲ့ေရြခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ျပိဳင္ပြဲမွာ မစ္ဒယ္၀ိတ္တန္းရဲ႕ ခ်န္ပီယံ ျဖစ္ၿပီး လံုးေခ်ာကေတာ့ အလြတ္တန္း ေရႊခါးပတ္ခ်န္ပီယံ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းက စိန္ေခၚသံ လွက္ေ၀ွ႔ပြဲမွာဆံု ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီမွာေတာ့ သေရပြဲ ျဖစ္သြားေပမယ့္ လံုးေခ်ာက အသာစီးရပါတယ္။ ေရြခါးပတ္ခ်န္ပီယံမွာေတာ့ သေရပြဲဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အမွတ္နဲ႔ ျဖတ္တာျဖစ္တဲ့ အတြက္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ႏိုင္သြားမွာပါ။

ဘယ္သူခ်န္ပီယံ ျဖစ္မလဲဆိုတာေတာ့ ပြဲၿပီးေအာင္ ၾကည့္ရဦးေပါ့ေလ

Read More...

ပထမျမန္မာမ်ား


ဒီေန႔ ပထမ ျမန္မာမ်ား ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူကေတာ့ ဆရာမင္းယုေ၀ပါ။

ဒီစာအုပ္မွာ ပထမဆံုး ျမန္မာလူမ်ိဳး အေနနဲ႔ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ေဒရွင္နယ္ဒီကို ျပဳစုရာမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ မကၡရာမင္းသားႀကီး၊ ပထမဆံုး သိပၸံစာေပကို ျပဳစုသူ ေရာမင္းႀကီး ဦးဖိုးလိႈင္၊ ျပည္တြင္းမွာ ပထမဆံုး ေဆးကုေပးတဲ့ တိုင္းရင္းသား ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ေရွာလူး၊ ပထမဆံုး ကာလေပၚ ၀တၳဳ ကိုေရးသူ ဂ်ိမ္းလွေက်ာ္ အပါအ၀င္ နယ္ပယ္အသီးသီးက ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ ၁၈ ဦးရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ေတြ ႀကိဳးပမ္းခ်က္ေတြကို အတုယူ အားက်ဖြယ္ ေရးသားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီမွာ ဖတ္ရင္း ဘုရင္အႀကိဳက္ကို မလိုက္ပဲ အျမဲတမ္း အမွန္တိုင္း တင္ေလွ်ာက္၀ံ့တဲ့ ေယာမင္းႀကီး ဦးဖိုးလိႈင္ ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္၊ နဲ႔ ေခတ္အေျမာ္ ျမင္ရွိတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြကို အားက်မိပါတယ္။

ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ ပိုေကာင္းမွန္း သိလာပါလိမယ့္။ မဖတ္ရေသးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ စာအုပ္ကို ဒီေနရာမွာ ႏွိပ္ၿပီး ေဒါင္းလုပ္ယူပါ

Read More...

ကၽြန္ေတာ္ရိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံု




အခုရက္ပိုင္း အခ်ိန္နဲနဲ႔ ပိုေနတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုဘေလာ့ဂ္ကို ပံုမွန္ တင္ျဖစ္ေနပါတယ္။

၀ါသနာ အေလွ်ာက္ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေနရာကို ႏွိပ္လိုက္ပါ www.imagemyanmar.blogspot.com

Read More...

Saturday, September 08, 2007

Happy Birthday


ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ေမြးေန႔ေလး တစ္ခု ျဖစ္ပါေစ လို႔ အစ္ကိုဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

ဒီေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ညီမေလးရဲ႕ ေမြးေန႕မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာတိုင္ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္စြာျဖင့္ ျဖတ္သန္းရပါေစလို႔ ဆုေတာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မႏွစ္က ညီမေလး ေမြးေန႔မွာ အစ္ကို႔ကို လာဖို႔ေျပာေပမယ့္ အစ္ကိုမလာႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီႏွစ္လဲ အစ္ကို မလာႏိုင္ျပန္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ အစ္ကို တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

ညီမေလးကို ဘာလက္ေဆာင္ေပးမလဲလို႔ စဥ္စားလိုက္ေတာ့ ေရႊဒံုးဘီေအာင္ရဲ႕ စကားတစ္ခုကို သတိရသြားတယ္။ စားစရာေပးမွာလား ခဏသာ စာရံုးျဖင့္ ကုန္သြားလိမ့္မည္။ အ၀တ္အထည္ ေပးမွာလား လပိုင္းႏွစ္ပိုင္း မွ်၀တ္ရံုျဖင့္ စုတ္ျပဲသြားလိမ့္မည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္ဆံုး ေဟာင္းႏြမ္းသြားျခင္း မရွိသည့္အရာက အသိတရားတည္းတဲ့ ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ အစ္ကိုသိထားတဲ့ အသိေလးတစ္ခုကို ညီမေလးသိႏိုင္ေအာင္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

ညီမေလးေရ ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင့္ မရခဲ့တဲ့အတြက္ အရင္လိုပဲ ၀မ္းနည္းေနတုန္းလား။ ဒါမွ မဟုတ္ လက္ရွိတက္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းမွာေရာ ေပ်ာ္ေနၿပီလား။

ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ေလ ညီမကို အစ္ကို တစ္ခါေျပာခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ရာဘင္ဒါနတ္တဂိုး ရဲ႕ကဗ်ာေလး ထဲကလိုေပါ့။ ကဗ်ာေလးရဲ႕ ဆိုလိုရင္း ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ လြဲခဲ့ရလို႔ စိတ္ပ်က္ အားငယ္စြာ ငိုေႀကြး ေနမယ္ဆိုရင္ ညအခ်ိန္မွာ ထြန္းလင္း ေတာက္ပမဲ့ ၾကယ္တာရာ မ်ားအပါအ၀င္ လမင္းႀကီးနဲ႕လည္း လြဲရေပဦးမည္တဲ့။

ညီမ လူဆိုတာ ဘ၀မွာ ရည္မွန္းခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကိုယ္စီ ရွိခဲ့ၾကတာပဲေလ။ အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေရာက္ေအာင္ လူတိုင္းေတာ့ သြားခ်င္ ၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္္းတိုင္ကို လူတိုင္း မေရာက္ၾကဘူး။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မႀကိဳးစားလို႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္အားမသန္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူအားမသန္လို႔၊ စိတ္အားေရာ လူအားေရာ သန္သည့္တိုင္ ကၾကမၼာေၾကာင့္ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ လႊဲရတဲ့ အခါေတြလဲ ရွိေကာင္းရွိပါေလမယ့္။

ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ဘ၀ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ လြဲေခ်ာ္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ။ တဂိုးရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို သတိရၾကည့္ ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ လြဲခဲ့လို႔ စိတ္ပ်က္ အားေလွ်ာ့ေနမယ္ဆိုရင္ ညအခ်ိန္မွာ ထြက္လာမဲ့ လမင္းႀကီးကိုလဲ ထပ္လြဲရဦးမယ္။

ညီမကို အစ္ကိုေျပာခ်င္တာက ညီမအတြက္ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ တူတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ တက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္က လြဲသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီအမွာ ညီမတြက္ ဘ၀က ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ႏွစ္ခု ေပးထားတယ္။ တစ္ခုက စိတ္ပ်က္၀မး္နည္းစြာနဲ႔ တက္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လြမ္းဆြတ္ တမ္းတရင္း အလြမ္းမေျပႏိုင္ျဖစ္ေနမလား။ ေနာက္တစ္ခုက ျဖစ္ခဲ့အေပၚမွာ သခၤန္းစာယူၿပီး လက္ရွိတက္ခြင့္ရတဲ့ ေက်ာင္းမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ ေအာင္ႀကိဳးစားမလား။

ညီမအတြက္ ေရြးခ်ယ္စာ ႏွစ္လမ္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆိုေပမယ့္ ညီမရဲ႕ စိတ္အား ထက္သန္ မႈအေပၚမူတည္ၿပီး အနာဂတ္ကို ေျပာင္းလဲလို႔ရႏိုင္ပါ ေသးတယ္။ ညီမဘယ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္မလဲ။ ညီမႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကိုေရြးပါ။ ဒါမွ ညီမရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခြင့္ပဲေလ။ ဘယ္သူမွ ၀င္ျပင္ေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ညီမႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကိုေလွ်ာက္ေပါ့။

ဒီစာကို ဖတ္မိလိမ့္မယ္လို႔ အစ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။


Read More...

အမွတ္တရ ႏွစ္ပတ္လည္

ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ရက္စြဲေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ရက္စြဲဟာ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ သာမန္ေန႔ေတြထက္ ပိုထူးၿပီး ေပ်ာ္ရြင္စရာ မရွိပါဘူး။

အရင္လိုသာဆိုရင္ . . . .
အရင္လိုသာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ႏွစ္ပတ္လည္ေလး တစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက အခုပဲေလ အရင္မွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ အဲဒီေတာ့ အရင္ကို တမ္းတၿပီးေတာ့ လြမ္းဆြတ္ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ရင္ဟာ အတိတ္ပါပဲ။ တစ္ခုရွိတာက အတိတ္ကို လြမ္းသည္ျဖစ္ေစ မလြမ္းသည္ျဖစ္ေစ အတိတ္ကေတာ့ အတိတ္မွာက်န္ခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ အတိတ္သည္ က်န္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ပါလာျဖစ္ေစ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု အျဖစ္အျဖစ္ ဘ၀မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ဒီေန႔ကေတာ့ အတိတ္မွာ ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕ေပါ့ေလ။

မွတ္ေနပါေသးတယ္ . . . .
အဲဒီေန႔က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၈ ရက္ေန႔ကေပါ့ . . . . .

Read More...

Tuesday, September 04, 2007

လြန္ဆြဲပြဲ

ကၽြန္ေတာ္လြန္ ဆြဲဖူးပါသည္ . . . .

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႔တြင္ မိုးအလြန္ေခါင္ေသာ ႏွစ္မ်ား၌ လြန္ဆြဲပြဲမ်ား မၾကာခဏ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ လြန္ဆြဲပြဲတြင္ ေယကၤ်ား၊ မိန္းမ ကေလး သူငယ္မေရြး ၀င္ဆြဲၾကပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ လြန္ဆြဲပြဲမ်ား ရွိသည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကေလးမ်ားပီပီ ၀င္ဆြဲျဖစ္ၾကပါသည္။

လြန္ဆြဲပြဲ ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ ေထြေထြ ထူးထူးမလိုပါ။ လက္တစ္ဆုပ္စာ ေလာက္ရွိေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသာ လိုအပ္ၿပီး ေျမျပင္တြင္ ထံုးျဖဴ စည္းေလး တစ္ခု သားထားရံုသာ လိုအပ္သည္။ လြန္ဆြဲပြဲကို စတင္သူမ်ားသည္ လူ အေယာက္ သံုးဆယ္ထက္ မပိုပါ။ ထို အေယာက္သံုး ဆယ္ခန္႔သာရွိေသာ လူစုက လူစုႏွစ္စုခြဲၿပီး ပြဲကို စတင္ဆြဲရံုျဖစ္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ လြန္ဆြဲပြဲကို ဆိုင္းသံမ်ားႏွင့္ စၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ေစ်းသြားေစ်းလာႏွင့္ ၾကည့္ရႈေနသူမ်ားက မိမိႀကိဳက္သည့္ ဘက္မွ ၀င္ဆြဲၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေဘးလူမ်ား ၀င္ဆြဲသည့္ဘက္မွ အားေကာင္းသြားၿပီဆိလွ်င္ အားနည္းေနသည့္ဘက္ကို က်န္လူမ်ား ၀င္ဆြဲၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ၀င္ဆြဲၾကရင္း ဆြဲၾကရင္းျဖင့္ ႀကိဳးတန္းတြင္ လူတန္းႀကီးျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ၀င္ဆြဲသူ မ်ားသည့္ဘက္မွ အႏိုင္ရရွိသြားေလ့ရွိသည္။

လြန္ဆြဲျခင္းသည္ မိုးေခၚ ျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိုးမႀကိဳက္ေသာ နတ္စိမ္းမ်ားက လြန္ဆြဲပြဲကို ဟန္႔တားေလ့ရွိသည္ဟုလည္း ေဒတြင္ အယူရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လြန္ဆြဲပြဲမ်ားတြင္ နတ္မ်ားကို ပူေဇာ္ပသသည့္ ငွက္ေပ်ာပြဲမ်ားကို မေတြ႔ရပါ။

ထိုကဲ့သို႔ လြန္ဆြဲပြဲမ်ားကို တစ္ပြဲၿပီးတစ္ပြဲ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ မိုးမရြာမခ်င္း က်င္းပေလ့ရွိသည္။ တစ္ႀကိမ္တြင္ လူမပါေသာ ျမင္လွည္း တစ္စီးသည္ ကဆုန္စိုင္းကာ လြန္ဆြဲေနသည့္ လူအုပ္တန္းႀကီးကို ၀င္တိုက္လိုက္သည္။ ေသသူမရွိသူေသာ္လည္း က်ိဳးတဲ့သူက်ိဳးနွင့္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေဆးရံုေရာက္ကုန္ ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕၌ လြန္ဆြဲပြဲ လုပ္တာ မေတြ႔ရေတာ့ပါ။

သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္လြန္ဆြဲပါသည္

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ ခါစက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတိုက္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့သည့္အိမ္) သို႔သြားေရာက္ ေလ့လာျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျပတိုက္သည္ ကန္ေတာ္ႀကီး ဘက္တြင္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာၿပီးေသာ အခါတြင္ တာေမြသို႔သြားလိုသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္မွ တာေမြသို႔ သြားလိုပါက ေရြဂံုတိုင္ဘက္မွာ သြား၍လည္းရသလို ေက်ာက္ေျမာင္းဘက္ မွပတ္၍လည္း သြားႏိုင္သည္။

သို႔ရာတြင္ ယင္းလမ္းမ်ားမွ သြားမည္ဆိုပါက တစ္ပတ္ႀကီး ပတ္ရမည္ျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ပိုၾကာသည္။ ထိုထက္ျမန္ေသာ ျဖတ္လမ္း တစ္ခု ရွိေသးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္သိထားသည္ သို႔ရာတြင္ ထိုလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ မကၽြမ္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိ သေလာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္မွ နတ္ေမာက္လမ္း အတိုင္းထြက္ သြားပါက တာေမြဗ်ိဳင္းေရ အိုးစဥ္ကို ထပ္ကိုေရာက္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုလမ္း အတိုင္းပင္ သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ယင္းေနရာ တစ္၀ိုက္ရွိ လမ္းမ်ားမွာ အခ်ိဳးေကြ႔ ေပါမ်ားၿပီး ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းဆံုးလမ္းခြမ်ား ေပါမ်ားလွသည္။ မွန္မည္ အထင္ႏွင့္ ေလ်ာက္လိုက္သည့္ အခါတြင္ လမ္းပိတ္မ်ား ျဖစ္သြားတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းႏွစ္ခြ ႏွင့္ လမ္းဆံုမ်ား ေတြ႕တိုင္းမွာ ဘယ္လမ္းကို ေရြးမလည္း ဆိုတာ စဥ္းစားရသည္။ ထုိသို႔ စဥ္းစားရာတြင္လည္း ဒီလမ္းပဲ ေရြးရမလိုလို ဟိုလမ္းပဲ ေရြးရမလိုလို ေနာက္ေၾကာင္းပဲ ျပန္လွည့္ရမလိုလို၊ ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ စိတ္အတြင္း ၌ ခ်က္ျခင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏိုင္ေအာင္ရွိေနတတ္သည္။

လူအားလံုး လြန္ဆြဲၾကသည္ . . . .

လြန္ဆြဲသည္လို႔ ေျပာပါက လူအုပ္စုႏွစ္က ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ဟိုဘက္ထိပ္ ဒီဘက္ထိပ္ ၀ိုင္းဆြဲေနၾကသည္ဟု ထင္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ဆြဲေသာ လြန္ဆြဲပြဲသည္ ျပင္ပလြန္ဆြဲ ျဖစ္ၿပီး။ လူတိုင္းဆြဲ ၾကေသာလြန္ဆြဲပြဲသည္ မိမိ အသိစိတ္တြင္း ျဖစ္ေပၚေနေသာ တစ္ခုထက္ ပိုသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား အနက္ မည္သည့္အရာကို ေရြးခ်ယ္ရမည္ကို ေ၀ခြဲရျခင္းျဖစ္သည္။

ဘ၀တြင္ ေရြးခ်ယ္စရာမ်ား မ်ားျပားလွသည္။ ထို႔အတူ ဘ၀လမ္းခရီး တစ္ေလွ်ာက္ အခ်ိဳးေကြ႕မ်ားႏွင့္ လမ္းဆံုမ်ားလည္း ေပါမ်ားလွသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ လမ္းဆံုမ်ားတြင္ ေရြးခ်ယ္မႈ မွန္ကန္ပါက ပန္းတိုင္ေရာက္ႏိုင္သလို အခ်ိဳ႕ ေသာလမ္းမ်ားသည္ လမ္းပိတ္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ လမ္းမ်ားသည္ ျပန္လမ္းမရွိပါ။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္လြန္ဆြဲပါသည္ . . . .

Read More...

Sunday, September 02, 2007

ဘေလာ့ဂ္ ဆင္မနာ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပၿပီးစီး




ဒီေန႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျမန္မာအင္ဖိုတက္ မွာက်င္းပတဲ့ Why Do We Blog ဆင္မနာကို ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္။

အစက ဒီဆင္မနာကို လာတက္မဲ့ လူေတြဟာ လူငယ္ေတြပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ထားမိေပမယ့္ ပညာအသိုင္း၀ိုင္းက ပါေမာကၡေတြ စာေပနယ္ နဲ႔ အႏုပညာ နယ္အသီးသီးက ေအာင္ျမင္ေၾကာ္ၾကားသူမ်ား အပါ၀င္ အသက္ႀကီးပိုင္း လူမ်ားလည္း စိတ္၀င္တစား လာေရာက္ၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။

လာတဲ့ လူေတြကေတာ့ ျမန္မာအင္ဖိုတက္ရဲ႕ မိန္းေဟာခန္းမႀကီးမွာ ထိုင္ခံုသစ္ေတြ ထပ္ထည့္ေပးတာေတာင္ ေနရာမရလို႔ မတ္ရပ္ နားေလထာင္တဲ့ လူေတြရွိတဲ့ အထိ ခန္းလုံးျပည့္လွ်ံ သြားပါတယ္။ တက္ေရာက္ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ လူေျခာက္ရာ ေက်ာ္သြားပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္မွာ ရင္းႏွီးၿပီးသား ဘေလာ့ဂ္ကာေတြ အဲဒီပြဲမွာ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရတဲ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

ေနာင္ကိုလည္း ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကာ ဆင္မနာကို အလွ်င္းသင့္လွ်င္ သင့္သလို ဆက္လက္က်င္းပ သြားပါမယ္။ ဘေလာ့ဂ္ကာေတြ ဆင္မနာၿပီးရင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ လို႔ေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္စရာက်န္ေသးတဲ့ စာအုပ္ကိစၥကို အၿပီးသတ္လုပ္သြားပါမယ္။

လြန္တယ္လို႔ ေတာ့ေျပာၾကမလားေတာ့ မသိဘူး။ သႀကၤန္ေရာက္ရင္လည္း ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကာ ေရကစား မ႑ပ္ကို ေဆာင္ရြက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆင္မနာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အေသးစိတ္ ေလ့လာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့
ဒီေနရာေလးကို ကလစ္ေခါက္လိုက္ပါေနာ္ . . . .

Read More...

There was an error in this gadget