မနက္ျဖန္ သံလြင္အိမ္မက္ထြက္ပါၿပီ

အြန္လိုင္းေပၚက စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားေနတဲ့ သံလြင္အိမ္မက္ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၁ ကို မနက္ျဖန္ မနက္က စၿပီး ဖတ္လို႕ ရၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေလးကိုလဲ သံလြင္အိမ္မက္ အယ္ဒီတာမ်ားက ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ အဲဒီပံုေလးက မိတၳီလာ ကန္နေဘးမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေလးပါ။
လိပ္စာကေတာ့
http://www.thanlwin.com/thanlwinainmat/

Read More...

Summary only...

ဘေလာ့ဂ္ကာမ်ား ဖိုရမ္ျပန္၀င္ၾကဖို႕

အရင္က ျမန္မာဘေလာ့ကာ ဖိုရမ္ေလးဟာ ဘေလာ့ဂ္ကာေတြနဲ႕ စည္စည္ကားကား ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ၀င္သူမရွိသေလာက္ နည္းသြားပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္စာအုပ္ ထုတ္ဖို႕ ကိစၥမွာ အဲဒီဖိုရမ္ကေန တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးရင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ခရီးေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ဘေလာ့ဂ္ ေပၚတယ္ ေထာင္ဖို႕ ကိစၥကို ေတာ့ပစ္တစ္ခုအေနနဲ႕ စေဆြးေႏြးေနပါၿပီ။
ဘေလာ့ဂ္ကာ အားလံုး ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးေပးၾကပါလို႕ ဖိတ္ေခၚပါရေစ။
ဒါျပင္ ဘေလာ့ဂ္စလုပ္ရင္ တင္းပလိတ္ အခက္ခဲ ႀကံဳေနသူမ်ားလည္း ဒီဖိုရမ္မွာ ၀င္ေရာက္ အကူညီေတာင္းခံႏိုင္ပါတယ္။
ဖိုရမ္လိပ္စာက
http://www.myanmarbloggers.co.nr/ ျဖစ္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ကၽြန္ေတာ္ ၏စြန္႔စားခန္းမ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ရွာပံုေတာ္

အခ်ိန္ကား ညေနသံုးနာရီခြဲခန္႔။ ဆူးေလဘုရား ဘက္ကေန ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းမဆီသို႔ မဟာဗႏၵဳလ လမ္းအတိုင္း လူတစ္ေယာက္ ေျပးလာေနသည္။ ေျပးလာသူရဲ႕ ေနာက္မွာ လူသံုးေယာက္က ထပ္ၾကပ္မကြာ ေျပးလိုက္လာၾကသည္။ ေျပးသူက အသက္သံုးဆယ္ ၀န္းက်င္ခန္႕ အရပ္ ငါးေပ ၄ လကၼခန္႔ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က မပိန္မ၀။ လိုက္သူ သံုးေယာက္ ကေျပးသူထက္ ကိုယ္လံုး ကိုယ္ဖန္ႀကီးသည္။ ေျပးသူတစ္ေယာက္ လိုက္သူသံုးေယာက္ ျဖစ္၍ လူေတြက တအံ့တေအာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေျပးသူကို လိုက္သူေတြ မိသြားၾကသည္။ ေျပးသူကို လိုက္သူ သံုးေယာက္က မိတယ္ဆိုရင္ပဲ ၀ိုင္း၀န္း ထိုးႀကိတ္ၾကေတာ့သည္။

ပတ္၀င္းက်င္မွာ လူမ်ားစြာ ရွိေနေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ဘာျဖစ္မွန္း မသိ၍ ဘယ္သူမွ ၀င္မကူရဲၾက။ စိတ္တိုင္းၾက ထိုးႀကိတ္ၿပီး လူသံုးေယာက္က ေျပးသူကို ဂုတ္ကေနဆြဲကာ တကၠစီေပၚတင္ ေခၚသြားၾကသည္။ၿပီးေတာ့ ဖမ္းသူေတြက ကားနားမွာ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြကို ေျပာသြားေသးသည္။

ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေအးေဆးလုပ္ၾက

တကၠစီကားက ထြက္သြားၿပီ။ က်န္ခဲ့တဲ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ပိစပ္မွာေတာ့ ေတြးထင္သံမ်ား ကို တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာဆိုက်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။

ခါးပိုက္ႏိုက္ကို ရဲဖမ္းသြားတာ ထင္တယ္

အခ်င္းခ်င္း အေ၀မတည့္လို႔ ျဖစ္တာ ေနမွာ

ၾကည့္ရတာ ရည္းစားလု ဘက္ေတြလားမွ မသိတာ

.x . …. . … . . . . . …………………………….

ဒီမွာပိုက္ဆံအိတ္တစ္လံုး

ေစာေစာက ေျပးသူလဲက်သြားသည့္ ေနရာမွာျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္မွာ ေယာက္က်ားေလးကိုင္ ေခါက္ပိုက္ဆံအိတ္ ႏြမ္းႏြမ္းေလး တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ေသြးမ်ားစြန္းေပေနသည္။ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္မွာ ၀က္သားထုတ္ထိုးနဲ႔ ေခါက္ဆြဲ ေရာင္တဲ့ မိန္းမႀကီးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို မီးညွပ္ႏွင့္ ညွပ္ကာ လမ္းမေပၚကို ပစ္ခ်လိုက္သည္။ သူကိုၾကည့္ရတာ ဘာမွန္းမသိ တဲ့အ႐ႈပ္ထုပ္ထဲ ၀င္ပါခ်င္ပံုမရ။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ ေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုင္ရဲတဲ့လူမည္သူမွ မရွိ။ ၀ုိင္းၾကည့္ေနသူမ်ား ထဲက စပ္စပ္စုစု ႏိုင္ပံုရသည့္ အသက္ငါးဆယ္ခန္႔ လူႀကီးတစ္ဦးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ လူႀကီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ အတြင္းမွာ ေဒၚလာႏွင့္ Fe မ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ လူႀကီးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း ရဲစခန္းသြားအပ္မယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေဖာ္လိုက္ခဲ့ပါ လို႔ေျပာသည္။ မည္သူမွ်လုိက္ပါ ခ်င္ပံုမရ။

ကၽြန္ေတာ္လိုက္ခဲ့မယ္

ကၽြန္ေတာ္လူႀကီးကို ၀င္ေျပာလိုက္သည္။ လူႀကီးကလည္း ေခါင္းညိမ့္ျပသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းရွိရာဘက္ကို ဦးတည္လာသည္။ ၃၆ ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္က အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးေျပးလိုက္လာသည္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက လူႀကီးရဲ႕ ဇနီးျဖစ္ေနသည္။

ရွင္ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ပါလား ကိုယ့္အလုပ္မဟုတ္တာကို ႐ႈပ္ခ်င္တယ္။ မလိုက္သြားနဲ႔။

ဇနီးျဖစ္သူက တားေတာ့ လူႀကီးက ကၽြန္ေတာ့ကို အားတုန္႔အားနာႏွင့္ ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကိုအပ္လိုက္သည္။ သူဆက္မလိုက္ေတာ့ေပ။

လူႀကီးႏွင့္ ဇနီးသည္တို႔ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ၃၆ လမ္းထိပ္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ တည္းက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ တည္းက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မွ စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္က ေဒၚလာေတြ။ ေဒၚလာဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တရား၀င္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံမဟုတ္ဘူး။ ရဲစခန္းေရာက္မွ ေနရင္ထို္င္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ပါ အမႈပတ္သြားႏိုင္သည္။ ကံေကာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့ကို အမႈလာမပတ္ သည့္တုိင္ေအာင္ ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္က ေဒၚလာေတြကို ဆံုး႐ံႈသြားႏိုင္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုင္ရွင္ကိုပဲ တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး ေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမလား။

ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၿပီးရွာၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၃၀၀ ေက်ာ္ Fe 300 ေက်ာ္၊ လိပ္စာကဒ္ တစ္ခု ႏွင့္ ကားလိုင္စင္တစ္ခု။ ကားလိုင္စင္ကေတာ့ ပ္ိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ရွင္၏ ကားလိုင္စင္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ လိပ္စာကဒ္ကေတာ့ အလႊတ္တမ္း ဓာတ္ပံုဆရာ တစ္ေယာက္၏ လိပ္စာကဒ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ပိုင္ရွင္ကို ဆက္သြယ္လို႔ ရႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီပိုက္ဆံေတြက သူတကယ္ပိုင္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဟုတ္ပမလား။ ဒီပိုက္ဆံေတြက ဒုစရုိက္မႈ တစ္ခုခုနဲ႔ ပတ္သက္ေနမလား။ ဒုစရိုက္ မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ကၽြန္ေတာက္က ေစတနာေတြ ပလပြနဲ႔ သြားအပ္မိရင္ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဒုကၡေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ဒီေတာ့ ပိုက္ဆံေတြကို ရဲစခန္းပဲသြားအပ္တာ ေကာင္းမလား ဒါမွမဟုတ္ ကားလိုင္စင္ထဲက လူကိုဆက္သြယ္ၿပီး ေပးရင္ေကာာင္းလား။

ကားလိုင္စင္ထဲက လူကိုၾကည့္လိုက္တာ့ ေစာေစာက ေျပးတဲ့လူ။ သူပံုကိုၾကည့္ရတာ လူရိုးလူေကာင္ပံုပဲ ခက္တာက လူပံုကိုၾကည့္ရံုနဲ႔ ေတာ့လူဆိုးလူေကာင္း မသိႏိုင္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္သည္ ကားလိုင္စင္ထဲက လူျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ခါးပိုက္ႏိုက္ၿပီး ေျပးလာသူဆိုပါက ပိုက္ဆံအိတ္ အတြင္းကို ကားလိုင္စင္ ထည့္ဖို႔ အခ်ိန္ရလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

ကၽြန္ေတာ္ လိပ္စာကပ္ထဲက ဓာတ္ပံုဆရာကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၾကည့္လိုက္သည္။ လိပ္စာကဒ္ထဲက လူကဖုန္းကိုင္သည္။ ကားလိုင္စင္ထဲက ကိုေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဆိုတဲ့လူကိုသိလား လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့ ဘာကိစၥရွိလို႔ လဲဆိုၿပီး ဖုန္းထဲက လူကျပန္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ရထားလို႔ပါ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အစ္ကို႔လိပ္စာကဒ္ကို ေတြ႕လို႔ အစ္ကိုနဲ႔ မ်ားသိမလားလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္တာပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့ ဖုန္းထဲကလူက သိပါေၾကာင္း မေတြ႕ၾကသည္မွာ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ ၾကာၿပီျဖစ္ၿပီး ျပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ရက္ကမွ ျပန္ဆံုမိရာတြင္ လိပ္စာကဒ္ကို ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္က လည္းသူ႔ကို ဖုန္းနံပါတ္ေပးသြားေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ၏ ဖုန္းနံပါတ္ကို ကၽြန္ေတာ့ကို ရွာေပးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ကိုရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ခ်က္ျခင္းဆက္လုိက္သည္။ အေရးထဲမွ ဖုန္းက ဆက္သြယ္မူ ဧရိယာျပင္ပ ကိုေရာက္ေနသည္။

မ်ားမၾကာမွီ ကၽြန္ေတာ္သည္ အ႐ႈပ္ေတာ္ပံု တစ္ခုအတြင္း ေရာက္ရွိသြားႏိုင္ သည္ကို မတြက္ဆမိခဲ့။

* * *

လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျပင္းျပေနခ်ိန္မွာ လုပ္မိတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ တူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္သလို တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္သက္စာ ရွင္းမရတဲ့ အမွားေတြလည္း ျဖစ္သြားတတ္ၾကသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာမည့္ ဆိုးႀကိဳးမ်ားကို အဆံုးထိသာ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။ အဲဒီေလာက္ ငါ့ကံၾကမၼာက ဆိုးရြားခဲ့ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားႏိုင္လဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္သည္။ အေကာင္းဘက္က စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္သာ သူပိုက္ဆံေတြ ျပန္ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာသြားမလဲ။ တကယ္လို႔ အမႈခင္းတစ္ခု မွာပါ၀င္ပတ္သက္ ေနတယ္ဆိုရင္ အဆိုးဆံုး အေျခေနသည္ ရဲစခန္းေရာက္ ရံုးေရာက္ ေျဖရွင္းရမည္။ ကၽြန္ေတာ့ဘက္က မွန္ေနသျဖင့္ အမႈမွာ ပတ္သက္ခဲ့သည့္တိုင္ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ေျဖရွင္းပါက ဘာမွျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပိုင္ရွင္လက္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ အခုေလာက္ဆိုရင္ ေတာင္ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္စိတ္ပူေနေရာမည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဖုန္းထပ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းကိုင္သည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလားလို႔ ကၽြန္ေတာ့က ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူ တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ျပာရာခတ္ ေနေရာမည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏အသံက ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္။

ကိစၥရွိလို႔လား

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ရထားလို႔ပါ။ အဲဒါဘယ္ေနရာကို လာေပးရမလဲလို႔

တကယ္ေျပာတာလား၊ မလိမ္နဲ႔ေနာ္

အာ မလိမ္ပါဘူးတကယ္ပါ

ဒါနဲ႔ ေစာေစာက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ လူေတြရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့ေသးလား

မျဖစ္ပါဘူး

ဟုတ္လား တကယ္ေနာ္

တကယ္ပါ

ေအးကြာ ငါဒီမွာ ျပသနာနဲနဲရွိလို႔ အခုေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ ညိွလိုက္တာ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ မင္းအခုဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနတာလဲ

ကၽြန္ေတာ္ ဆူးေလ ကဆက္ေနတာပါ

ပိုက္ဆံအတ္ထဲမွ ဘယ္ေလာက္ ပါသလဲ ငါကေျပးရင္းလြားရင္း ဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့လို႔

အဲဒါေတာ့မသိဘူးဗ်

ဒါဆိုရင္ မင္းပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႕ကိုလာခဲ့ကြာ ဒီမွာ ရဲေတြကို ျပဳစုရေအာင္ ေကာင္မေလးေတြလဲ ေခၚထားတယ္၊ မင္းေစ်းအေရွ႕ေရာက္တာနဲ႕ ၾကည့္လိုက္ ေကာင္မေလးေတြ ေကာရွိေနေတာ့ မင္းျမင္လိုက္တာနဲ႔ သိမွာပါ။

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုထြက္လာမယ္

မင္းက ဘယ္လုိပံုစံလဲ

T Shirt အ၀ါေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ေဘးလြယ္အိတ္ အစိမ္းေရာင္ကို လြယ္ထားတယ္

ကၽြန္ေတာ္ Taxi ေပၚေရာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ ေစာေစာက ဖုန္းကိုင္တဲ့လူသည္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ဟုတ္ပါ့မလား။ သူေျပာတဲ့ ပံုအရဆိုပါက သံသယျဖစ္စရာ မ်ားစြာရွိသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရေတာ့မည္လို႔ သိလုိက္ရခ်ိန္မွာ မည္သူမွ် ၀မ္းမသာပဲ ေနလိမ့္မည္မဟုတ္။ သူ႔ အသံက ၀မ္းသာပံုမရ ပိုက္ဆံေပးမွာ ထားတဲ့ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေနရာေရာက္ေအာင္ ပို႔ခုိင္းေနသည္ထက္ သူေလသံက ပိုမထူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္ပါက ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိရမည္။ ဒီေတာ့ ဖုန္းကိုင္သူသည္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ မျဖစ္ႏိုင္။ ဒါဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။

ကားလိုင္စင္ ပါတာပဲ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေတာ့ အလြတ္ ရတတ္ၾကသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္အမွန္ဆိုရင္ ကားလိုင္စင္ထဲက မွတ္ပံုတင္နံမွတ္ကို အလြတ္ရရမည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုျဖစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို အလြတ္မရႊတ္ျပႏိုင္ပါက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ယူလာမည္။

ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ခေပးၿပီး ကားေပၚက ဆင္ခဲ့သည္။ ေစာေစာက တယ္လီဖုန္းထဲတြင္ ေျပာေသာ ေကာင္မေလး မ်ားႏွင့္ လူအုပ္ကို မေတြ႔။ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို မေတြ႕ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့ကို သူတို႕ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေစ်းအေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္ျပေနသည္။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာသြားၿပီ အေျခအေနက ထူးမလာ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းျပန္ဆက္ၾကည့္သည္။

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလား

ဟုတ္ပါတယ္

တဘက္ေျပာသည့္ အသံက ေစာေစာက အသံႏွင့္ လံုး၀မတူသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထား လိုက္မိသည္။ ဒီလိုဆုိရင္ေတာ့ အေျခအေနက ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာထက္ ပိုရႈပ္ေထြးေနၿပီ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဟန္မပ်က္ စကားဆက္ေျပာလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ေနၿပီ

ဗ်ာ

တစ္ဘက္က ဖုန္းေျပာသည့္ လူတုန္လုပ္သြား သည္

ခင္ဗ်ားပဲ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕မွာလာေပးဆို

ပိုက္ဆံအိတ္ တကယ္လား၊

တစ္ဘက္လူ ၀မ္းသာအားႏွင့္ေအာ္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ငိုသံႏွင့္ဆက္ေျပာသည္။

မေနာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ဖမ္းဦးမလို႔လား

မေနာက္ပါဘူဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ပိုက္ဆံ အိတ္ရထားလို႔ ခင္ဗ်ာကို လိုက္ရွာေနတာ

အစ္ကို အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့ဖမ္းမဲ့ လူေတြေတာ့ မဟုတ္ပါေနာ္

ကၽြန္ေတာ့ကို မ၀ံ့မရဲႏွင့္ျပန္ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူဆက္ငိုေနသည္။

မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ တကယ္ပါ။ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကားလိုင္စင္ေတာင္ ပါေသးတယ္။

သူကၽြန္ေတာ့ အေပၚမွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်သြား ေအာင္ ပိုက္ဆံအိတ္အတြင္း ကားလိုင္စင္ပါေၾကာငး္ ေျပာျပလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာဘဲ သုူကို ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ ဟုတ္မဟုတ္ သိရေအာင္ သူ႔မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။

၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ

သူငိုသံႀကီးနဲ႔ ေျပာၿပီးဆက္ငိုေနသည္။ ငိုေနသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို မရႊတ္ျပႏိုင္ေအာင္ရွိေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးငို ၿပီးမွာ သူမွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပသည္။ ၿပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနသည့္ ပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႔ကို လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီးဖုန္းခ်သြားသည္။ ဖုန္းခ်သည္ အထိသူငိုသံက မတိတ္ေသး။ ပါးစပ္မွလည္း အေယာင္ေဆာင္ေတြ ေယာင္ေဆာင္ေတြ ဟု တတြတ္တြတ္ ေျပသြားေသးသည္။ ဘာကို အေယာင္ေဆာင္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္နားလည္။ သူ႔ေယာင္ကို ေဆာင္တာကို ဆိုလိုခ်င္တာလား။ ကိစၥမရွိ သူလာမွပဲ ေမးေတာ့မည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ Taxi တစ္စီးေရာက္လာသည္။ ကားထဲမွာပါလာသူ ကေတာ့ ေစာေစာေျပးသည့္လူ။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ဖုေရာင္ေနသည္။ ႏုတ္ခမ္းက ကြဲထြက္ၿပီး ေသြးမ်ားစီးက်ေနသည္။ သူက ဆင္းမလာ ကားေပၚကေန ကၽြန္ေတာ့ကို လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုပိုက္ ဆံအိတ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူလွမ္းယူသည္။ ပိုက္ဆံ အိတ္လွမ္းယူေသာ သူလက္မွာ ေသြးမ်ားႏွင့္ နီရဲေနသည္။ ၾကည့္ရတာ လက္မွာလည္း ဒဏ္ရာ ရထားပံုေပၚသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ငိုရင္းႏွင့္ တစ္ဖြဖြေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို ဘယ္ျပန္မွာလည္းလို႔ ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၿမိဳ႕ထဲျပန္မည့္ အေၾကာင္ ေျပာေတာ့ လမ္းႀကံဳသည္လိုက္ခဲ့ပါဟု သူကေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဘယ္လို ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းစံု သိခ်င္တာေၾကာင့္ ကားေပၚအတူလိုက္ခဲ့သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းသံႏွင့္ သူရႈိက္ရႈိက္ၿပီးငိုေနသည္။ အေယာင္ေဆာင္ေတြ၊ သူတြင္ တမိသားစုလံုးမွာ မွအဖြားတစ္ေယာက္သာရွိၿပီး အဖြားျဖစ္သူမွာ ယခုေဆးရံုတက္ေနရသည္။ ဆိုတာေလာက္ ကလြဲၿပီး ပိုေျပာႏိုင္ခဲ့။ ရွိေစေတာ့ သူ၀မ္းနည္းၿပီးငိုေနတာပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ေပ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကားရပ္ခိုင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆင္းခဲ့သည္။ သူကကၽြန္ေတာ္သြားခါနီးမွာ ေက်းဇူးတင္ပါ ေၾကာင္းႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္ရန္ နာမည္ႏွင့္ဖုန္းနံပါတ္ ေပးခဲ့ပါရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ေပးၿပီး ျပန္လာခဲ့သည္။ ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ စိတ္ကပ်င္းျပေနသည္။

ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့ဆီကို ဖုန္းဆက္သည္။ ၃၉ လမ္းမွာ ေရာက္ေနပါေၾကာင္း ႏွင့္ ေက်းဇူးတင္စကား ေအးေအးေဆးေဆးေျပာရန္ လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္လည္း မရင္းႏွီးသလို သူဘာျဖစ္ထားမွန္းလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိေသး၊ အကယ္၍ ဆင္းသြားရင္ . . . ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ၿပီး စာေမးပြဲရွိလို႔ မဆင္းေတာ့ ဘူးလို႔သူ႕ကို လိမ္ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုတာကို လည္းသိခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူအၾကာင္းကို ဖုန္းထဲကပဲ ေမးလိုက္ေတာ့သည္။

သူေျပာျပတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူေျပာတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းမွာ သတိထား ဆင္ျခင္စရာေတြ၊ ဆန္းက်ယ္တဲ့ ကံၾကမၼာေတြ၊ ၀မ္းနည္းေၾကာက္လန္႔ စရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားသိရွိလုိက္ရသည္

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ေျပာတဲ့ သူ၏အျဖစ္ အပ်က္

ကၽြန္ေတာ္က ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမွာ ေဒၚလာ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္ ပါတယ္။ အရင္က ေဒၚလာမႈနဲ႕ ေထာင္သံုးႏွစ္ က်ဖူးတယ္။ အခု အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားရယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္။. အဖြားက ေဆးရံုတက္ေနတာ။

ခါတိုင္းေန႕ ေတြဆိုရင္ေတာ့ ညီတစ္ေယာက္ လာၿပီး ကူတယ္။ ပစၥည္း(ေဒၚလာမ်ား ကို ပြဲစားမ်ားက ပစၥည္းဟု ေခၚၾကသည္) ကို ညီကို ေပးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က စကားေျပာတယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္ ျဖစ္မွ ပစၥည္းကို ယူေပးတယ္။ အဲလို ပစၥည္းတျခား လူတျခား ထားေတာ့ အႏၵရယ္ကင္းတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ညီက ဒီေန႕ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းသြားအပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ပစၥၫ္းေတြလဲ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ။

ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လူတစ္ေယာက္ FE ေလးရာ လာ၀ယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆီက FE ေလးရာ သူ႕ကိုေပးလိုက္ၿပီ။ သူ႕ဆီက ပိုက္ဆံ ေတာင္းေနတုန္းမွာ လူသံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဆိုတာမင္းလားတဲ့ ။ ဟုတ္ပါတယ္လို႕ ေျပာေတာ့

မင္းကို ငါတို႕ ႒ာနက စစ္စရာရွိတယ္ လိုက္ခဲ့လို႕ ေခၚတယ္

ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ေဒၚလာမႈနဲ႕ ေထာင္တစ္ခါ က်ဖူးထားေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ေထာင္ထပ္က်မွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားကလည္း ေဆးရံုတက္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္မွာ အဖမ္းခံလို႕ မျဖစ္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လြတ္မလားလို႕ ထြက္ေျပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေတာ့ သူတို႕ သံုးေယာက္ လိုက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးရင္းေျပးရင္း မလြတ္ေတာ့ ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚလာထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ကို ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္မွာ လြင့္ပစ္လိုက္တယ္။

တကယ္လို႕ အဖမ္းခံခဲ့ရရင္ေတာင္မွ ပစၥည္းကို လက္ပူးလက္ၾကပ္ မမိဘူးဆိုရင္ အမႈသက္သာ ႏုိင္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လြင့္ပစ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ဖမ္းမိေတာ့ ထိုးႀကိတ္ၿပီး Taxi ေပၚ တင္သြားတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႕ စခန္းကို သြားမယ္ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ Taxi သမားကို ေမာင္းခိုင္းတာက သာေကသဘက္ကို။ ၿပီးေတာ့ ကားေပၚမွာ သူတို႕က ေျပာတယ္။

မင္းငါတို႕ညွိမလား။ အမႈသက္သာမယ္ စခန္းေရာက္မွ ဆိုရင္ ေထာင္က်လိမ့္မယ္လို႕ ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က လက္ထဲမွာ ပစၥည္းမပါတာေၾကာင့္ မညွိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သာေကတာ တံတားေက်ာ္ လူျပတ္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားကိုျပန္လြတ္လိုက္တယ္။ ကားျပန္ထြက္သြားတာနဲ႕ သူတို႕ သံုးေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းၿပီးထုိးႀကိတ္ ေတာ့တာပဲ။ ပထမက အေရာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ အေယာင္ေဆာင္ေတြ ဆိုတာ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံ အကုန္ေတာင္းတယ္။ ဆြဲႀကိဳးကို ဆြဲျဖတ္ယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းကို ယူၿပီး မနက္ျဖန္ ပိုက္ဆံနဲ႕ ျပန္လာေရြးလို႕ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္တယ္။

အဲဒီဖုန္းက ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တာ မဟုတ္ဘူး ငွားသံုးေနတာ လို႕ ေျပာေနတုန္းမွာ ဖုန္း၀င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကို ေပးမေျပာဘူး။ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြားေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာၿပီး သူတို႕ခ်င္း တိုးတိုးနဲ႕ တိုင္ပင္တယ္။ နဲနဲေလာက္ တုိုင္ပင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းျပန္ေပးၿပီး ထြက္သြားၾကတယ္။

သူတို႕ ထြက္သြားၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းထိပ္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရွာမလို႕ ကားငွားၿပီး အဲဒီေနရာက ထြက္ခဲ့တယ္။

သူတို႕ ေနာက္ကို ျမန္မာေငြ သံုးသိန္းေက်ာ္နဲ႕ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကုန္း ပါသြားတယ္။ သူတို႕ လာဖမ္းတုန္းမွာ ေရာင္းေနတုန္းတန္းလွန္း FE ေလးရာဖိုးက ပိုက္ဆံ မရလိုက္ဘူး။ ရွႈင္းရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူ။ ကၽြန္ေတာ္ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရရင္ရ မရရင္ ဘ၀ပ်က္ၿပီ။

အဲလို ပိုက္ဆံကို ျပန္ရွာဖို႕ သြားေနတုန္းမွာ အစ္ကိုဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ အစ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေစာေစာက အေကာင္ေတြ ျပန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္ဖမ္းမယ္လို႕ ထင္ေနတာ။ အစ္ကို ပိုက္ဆံအိတ္ ျပန္ေပးမယ္ ဆိုလို႕ သာလာရတာ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မယံုဘူး။ ပိုက္ဆံ အိတ္ကို လက္ထဲ ျပန္ေရာက္မွပဲ စိတ္ေအးႏိုင္တာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဆံုးသြားတာေတာ့ ဆံုးသြားတာေပါ့၊ ပစၥည္းျပန္ရတာကို ကံေကာင္းလွပါၿပီ၊ လက္ထဲမွာ ပစၥည္းရွိေနရင္ ျပန္လည္ပတ္လို႕ ရတာေပါ့။

ထိုေနာက္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခါခြင့္သင့္လွ်င္ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ပါမည့္ အေၾကာင္းေျပာ၍ ဖုန္းခ်သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဖုန္းခ် သြားၿပီးမွ ျပန္စဥ္စားမိသည္။ တကယ္လို႕သာ သူ႕ကို ဖမ္းသြားေသာ လူဆိုးမ်ားသည္ ပုစြန္ေထာင္ေစ်း အေရွ႕တြင္ ပိုက္ဆံအိတ္လာေပးမည့္ ကၽြန္ေတာ့ကို ေစာင့္ေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ မည္သို႕ ဆက္ျဖစ္မည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ေတာ့ပါ


မွတ္ခ်က္။ ။ ဤျဖစ္ရပ္ကို ေဖေဖာ္၀ါရီ လအတြင္းအက ေရးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း တန္းလန္းႀကီး လက္စပ္မသပ္ပဲ ထားခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ယခုမွ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ လက္စပ္သပ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

* * *

Read More...

Summary only...

နာမည္မေပးရေသးေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

ကၽြန္ေတာ့္ ဆိုတဲ့ အေကာင္က အၿမဲတမ္းလြဲ ေခ်ာ္ေနၾကေလ။ ဘယ္ေနရာကို သြားသြား၊ ဘာကိုလုပ္လုပ္၊ ေနရာတိုင္း အလုပ္တိုင္းမွာ အရာရာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္းဗ်။ တစ္ခုတစ္ေလ မလြဲရရင္ ထမင္းစား မ၀င္တဲ့ အေကာင္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲလို ေနရာတကာမွာ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္။ အဲဒီလြဲေခ်ာ္မႈေတြက ကၽြန္ေတာ္ကို ဒုကၡလွလွ ေပးေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အဲဒီ ဒုကၡေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ငိုခ်င္ေပမယ့္ ေဘးကၾကည့္တဲ့လူအတြက္ ဟာသေတြ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အဲအဲလို အဲလို လြဲေခ်ာ္မႈေတြက တစ္ႀကိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည္ႏူးမႈေလးေတြ ဖန္တီးေပးခဲ့တယ္ဆိုရင္ . . .
သင္ယံုေလမလား

ရန္ကုန္မွာ ေနထိုင္လို႕ မေကာင္းေအာင္ ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြရာသီတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဦးလြင္ကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ေရာက္ခဲ့တယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ျပင္ဦးလြင္ကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ ရန္ကုန္ေႏြနဲ႕ ျပင္ဦးလြင္ေႏြက လံုး၀ တစ္ျခားစီ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဇတ္လမ္းေလးကေတာ့ အဲဒီ ျပင္ဦးလြင္မွာ အစပ်ိဳးခဲ့တာေပါ့။

အဲဒီေန႕က နံနက္ ဆယ္နာရီ၀န္းက်င္ ေလာက္မွာ ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တည္းရမဲ့ ဟိုတယ္ ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြထား ေရေတြပါေတြခ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ တေရး တေမာအိပ္တယ္။ အဲလို အဲကြန္းမဖြင့္ပဲ ေအးတဲ့ ေႏြရာသီ ေန႕လည္ခင္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း။

`` ေဟ့ေကာင္ထ သြားၾကမယ္ ´´ ဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မထခ်င္ထခ်င္နဲ႕ ထလိုက္ရတယ္။ သူတို႕ေျပာတာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ ေနရာအနွံ႕ကို ပတ္မယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီေတာ့လည္း ထရတာေပါ့ေလ။ မ်က္ႏွာေလး ဘာေလးသစ္ အ၀တ္စားလွဲ ကင္မရာေလး ဆြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတယ္ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္။

ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္ေတြက ကားေပၚေရာက္ေနၿပီ။ တက္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚတက္ ထိုင္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားမထြက္ေသးဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးမွာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ စက္ဘီးစီး သြားတာေတြ႕လိုက္လို႕ ကင္မရာကို အလွ်င္အျမန္ထုတ္ၿပီး ရိုက္ဖို႕ ပါ၀ါဖြင့္လိုက္တယ္။ ပြင့္မလာဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကားက ထြက္ၿပီ။ အခုမွ သတိရတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘထၳရီက အခန္းထဲမွာ အားသြင္းထားတာ ထည့္မလာခဲ့မိပဲကိုး။ အဲေတာ့မွ ``ကားဆရာေရ ဟိုးဟိုး´´ လို႕ေအာ္ရပ္ခိုင္းၿပီး ဘကၳရီ ယူဖို႕ ဟုိတယ္ ဆီကို တစ္ေခါက္ျပန္ ေျပးခဲ့ရတယ္။

ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာ ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ၾကိဳေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူၿပံဳးျပတာ မၾကည့္အားဘူး။ အခန္းနံပါတ္ 201 ေသာ့ေပးပါလို႕ ေတာင္းၿပီး အေပၚထပ္ကို တက္လာခဲ့တယ္။ ဒုတိယထပ္ အခန္းနံပါတ္ 201 ေရာက္ေတာ့ ျပသနာက အဲဒီမွာ စတာဗ်။

ကၽြန္ေတာ္ ေသာ့ကို ဖြင့္ၿပီး အခန္းထဲ ကို၀င္လိုက္တာနဲ႕ မိန္းကေလး ေအာ္သံေတြထြက္လာတယ္။ အခန္းက သံုးေယာက္ အိပ္ခန္း။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲကုတင္ေတြေပၚမွာ ေကာင္မေလးေတြ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ေနရာကေန နီးရာ ေစာင္ေတြကို ဆြဲျခံဳၾကတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္ပါလိမ့္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္ေသေသၿပီး ေငးၾကည့္ေနတုန္းမွာ ၀ွီးကနဲ အသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိေမၼာ္သီး တစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့နားသယ္ နားေလးကျဖတ္ၿပီး တံခါးကို သြားမွန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတိုင္း ဆက္ရပ္ေနရင္ လိမ္ေမာ္ပ်ံေတြ အျပင္ ေခါင္းအုန္းပ်ံ ေဒါက္ဖိနပ္ ပ်ံေတြ ဆက္တိုက္ ၀င္လာႏိုင္တာမို႕ အခန္းျပင္ကို ျပန္ထြက္ၿပီး တံခါကို ၀ုန္းကနဲ ဆြဲပိတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာပါလိမ့္ . . .

ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစား ေနတုန္းမွာ ေလွကားအတိုင္း ေျပးတက္လာတဲ့ ဖိနပ္သံေတြၾကားရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဧည့္ၾကိဳက ေကာင္မေလး။

`` အစ္ကို! အစ္ကို! ေသာ့မွား ယူသြားတယ္။ အစ္ကို႔ အခန္းက 301 ´´
လို႕ လက္ထဲက ေသာ့ေလးကို ကိုင္ျပရင္ ျပာျပာသလဲ ေျပာတယ္။

`` ဟာ ဒါဆို ဒါကၽြန္ေတာ့ အခန္းမဟုတ္ဘူးေပါ့ ´´

`` မဟုတ္ဘူး၊ အစ္ကိုတို႕ အခန္းက အေပၚထပ္မွာ´´

`` ဒါဆိုဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီေသာ့ၾကီးေပးလဲ´´

`` အစ္ကိုက 201 ဆိုၿပီးေတာင္းေတာ့ သမီးက ေၾကာင္ၿပီးေပးလိုက္မိတာ´´

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာင္မေလးနဲ႕ ဆက္ၿပီး အျငင္းပြားေနလို႕ မျဖစ္။ ကားေပၚက ေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြ ေမတၱပို႕ ေတာ့မည္။ ထို႔အတူ ဤေနရာတြင္ ၾကာရွည္စြာ ရပ္ေနျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အင္မတန္ အႏၵယ္ ၾကီးမားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလး လက္ထဲက ေသာ့ကို ဆြဲယူၿပီး အေပၚထပ္ကို ေျပးတက္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အခန္းမမွားေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ ့ အားလံုးက ေမတၱာပို႕ေနၾကၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ အခုသြားမွာ ပိတ္ခ်င္ေျမွင္ကိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ဘူး။ အခု ဟိုတယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပသနာက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ႏိုင္ေသးလဲ ဆိုတာ မသိေသးဘူးေလ။

မဟာအံ့ထူးကံသာ၊ ပိတ္ခ်င္းေျမွာင္၊ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကန္ေတာ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီးထဲ ေရာက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕က ဘာဂီေတြငွားၿပီး ေလွ်ာက္ပတ္ႀကည့္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္လဲ သိပ္မပါတာေၾကာင့္ ပန္းပင္ေတြနားမွာ သြားၿပီး လိပ္ျပာေလးေတြကိုပဲ ဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေနလိုက္တယ္။

ေဒလီယာ ပန္းေလးေပၚမွာ နားေနတဲ့ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမိအရ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတုန္း ေနာက္က ေခၚသံတစ္ခုၾကားလိုက္တယ္။

`` ဓာတ္ပံုဆရာ ဓာတ္ပံုရိုက္မလုိ႕ ´´

ကၽြန္ေတာ္ လည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလး သံုးေလးေယာက္ ကိုေတြ႕ရတယ္ ။ အသက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မတိမ္းမရိမ္းေတြ ပါပဲ။ ပံုစံေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ လံုခ်ည္မပါဘူး။ ကြာတားပင္နဲ႕ ၊ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႕။ ဆံပင္ကို ေျဖာင့္ထားတဲ့ လူနဲ႕၊ ေကာက္ထားတဲ့ လူနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဓာတ္ပံုဆရာနဲ႕ မွားေနပံုေပၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဓာတ္ပံုဆရာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေျပာမလို႕ ကာရွိေသးတယ္ သူတို႕ထဲ တစ္ေယာက္က ပန္ပြင့္ေလးကို ကိုင္ၿပီး အမူရာေတြ ဘာေတြလုပ္ေနၿပီ။

`` ဒီအတိုင္းေလး တစ္ပံုရိုက္´´ တဲ့

ကၽြန္ေတာ္လည္း မထူးေတာ့ပါဘူးေလ ဆိုၿပီး အဲဒီေကာင္မေလးကို ရိုက္မလို႕ ကင္မရာနဲ႕ ခ်ိန္လိုက္တယ္။ ရိုက္မလို႕ Focus ခ်ိန္ေနတုန္းရွိေသးတယ္။ သူတို႕ အုပ္စုထဲက အသံထြက္လာတယ္

`` ေဟ့ေဟ့ မတ္တပ္ရပ္ႀကီးနဲ႕ မလွဘူးထိုင္လိုက္ ထိုင္လိုက္ထိုင္လိုက္´´

`` ဟုတ္လား ဒါဆို မရိုက္နဲ႕ ဦးထိုင္လိုက္ဦးမယ္ ´´
ကၽြန္ေတာ္လဲ သက္ျပင္းခ်လိုက္တယ္

`` အစ္ကိုရၿပီ ရိုက္ေတာ့´´

ေကာင္မေလးက ပန္းပြင္ေလးနားမွာ ေဘးတစ္ေစာင္း ေလးထိုင္ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒူးေထာက္ထိုင္ၿပီး ရိုက္မလို႕ ခ်ိန္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႕ အုပ္စု ထဲက အသံ ထြက္လာျပန္တယ္။

`` ဟိုလူႀကီး ! ဟိုလူႀကီ ! ´´

`` ဘယ္လူႀကီးလဲ၊ ဘယ္လူႀကီးလဲ ´´

`` ေန႕လည္က အခန္းထဲ ၀င္လာတဲ့ လူႀကီး ´´

`` ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ ´´

`` အဲမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတဲ့ လူႀကီး ´´

`` ဟင္ . . ဟုတ္လား ´´ ဆိုၿပီး ေကာင္မေလးေတြ ထြက္ေျပးကုန္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိဘူး။ သတိရလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ ထြက္ေျပးကုန္ၾကၿပီ။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေတာင္းပန္မိလိုက္ဘူး။ ထားလိုက္ေတာ့ေလ။ ဟိုတယ္ေရာက္မွ ပဲ သြား ေတာင္းပန္ေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ပန္းပြင့္ေလး ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္မလို႕ ပန္းပင္နားေလး တုိးလာခဲ့တယ္။ ေစာေစာက ဓာတ္ပံု အရိုက္ခံမဲ့ ေကာင္မေလး ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာနားေရာက္ေတာ့။ ပိုက္ဆံ အိတ္တစ္အိတ္ေလး တစ္အိတ္။ ၾကည့္ရတာ ေစာေစာက ဓာတ္ပံု အရိုက္ခံ မဲ့ေကာင္မေလး ေၾကာက္အားလန္႕ အားနဲ႕ ထြက္ေျပးရင္း က်က်န္ထားခဲ့ပံုပဲ။

ေကာက္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ တစ္ခ်ိဳ႕ရယ္ ထီလက္မွတ္သံုးေစာင္ မွတ္ပံုတင္တစ္ခုနဲ႕ ေက်ာင္းသားကဒ္ တစ္ခုကိုေတြ႕တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထုတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

ယြန္း၀တ္မံႈ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း(က) ေဆးတကၠသိုလ္ (၁) ရန္ကုန္တဲ့ ။ ဟိုတယ္ေရာက္ရင္ ျပန္ေပးမယ္ဆိုၿပိး အဲဒီပိုက္ဆံ အိတ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ယူခဲ့တယ္။


ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ဆက္ေရးမည္

* * *

Read More...

Summary only...

အြန္လိုင္းကေန မူပိုင္ခြင့္ပညာကို အေ၀းသင္ သင္ၾကမယ္

ကမၻာ့အသိဥာဏ္ ပစၥည္းဆိုင္ရာ မူပိုင္ခြင့္ရံုး WIPO သင္ၾကားပို႕ခ်တဲ့ မူပိုင္ခြင့္ သင္တန္းကို အြန္လိုင္းကေန အခမဲ့ တက္လို႕ရပါတယ္။

WIPO က ေနအခမဲ့ အြန္လိုင္းက ပို႕ခ်တဲ့ သင္တန္းေတြထဲမွာ DL 001 ၊ DL 101 ဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြကို အခမဲ့ သင္ၾကားခြင့္ ့္ေပးထားပါတယ္။ သင္တန္း ၿပီးဆံုးတာနဲ႕ အြန္လုိင္းေနပဲ စာေမးပြဲ ေျဖရပါတယ္။ စာေမးပြဲ ရလဒ္ကို ေျဖေျဖၿပီး ခ်င္းသိႏိုင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ ေအာင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ WIPO ကခ်ီးျမွင့္တဲ့ ေအာင္လက္မွတ္ကို စာတိုက္ကေန ပို႕ေပးပါတယ္။

DL 101 စာေမးပြဲကို တစ္ႏွစ္ကို ႏွစ္ခါ က်င္းပေပးပါတယ္။ ျမန္မာက ေက်ာင္းသား အမ်ားစုကေတာ့ DL 001 ကို ေျဖေလ့မရွိပါဘူး။ DL 101 ကို တိုက္ရိုက္ သြားေျဖေလ့ရွိ ၾကပါတယ္။ ပထမ စာေမးပြဲကို မတ္နဲ႕ဧၿပီမွာ လုပ္ၿပီး ဒုတိယ စာေမးပြဲကို ဒီႏွစ္ October 1 to November 15 2007 အတြင္းမွာ လုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ Register ေတြလက္ခံေနပါၿပီ။

အဲဒီမွာ Register လုပ္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႕ ယူစာနဲ႕ ပတ္စ၀ပ္ကို အီးေမးကေန ျပန္ပို႕ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကိုယ္က သင္ခန္းစာေတြကို ၀င္ၿပီး ဖတ္သြားရရံုပါပဲ။

စာေမးပြဲ ဆိုေပမယ့္ သိပ္အခက္ႀကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ေလးခုေပးထားတဲ့ အထဲက မွန္တာ တစ္ခုကို ေရြးေပးရတာပါ။ စာအုပ္ ႀကည့္ေျဖလို႕လည္း ရပါတယ္။ စာေမးပြဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားဟာ မူပိုင္ခြင့္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ နားလည္သေဘာ ေပါက္သလဲ ဆိုတာကို စစ္တဲ့ သေဘာပါ။

ဥပမာ ေမးခြန္မွာ
စာေပဆိုင္ရာ မူပိုင္ခြင့္သည္ စာေရးသူ ကြယ္လြန္ၿပီး ႏွစ္ငါးဆယ္ ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ ႏွစ္တစ္ရာ အထိ ပိုင္ဆိုင္သည္ ဆိုတာမ်ိဳး ေပးထားတဲ့ အထဲက မွန္တဲ့ဟာ တစ္ခုကို ကလစ္ေခါက္ၿပီး ေပးလိုက္ရံုပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္းဟာ အသိဥာဏ္နဲ႕ မကင္းတာမို႕ ကိုယ္ဖန္တီးထားေလးကို မူပိုင္ခြင့္အရ ဘယ္လို အကာအကြယ္ယူလို႕ရတယ္၊ သူမ်ား ဖန္တီးထားတာကို မူပိုင္ခြင့္အရ ဘယ္ေလာက္အထိ ယူသံုးလို႕ရတယ္ ဆိုတာကို သေပါေပါက္ နားလည္ သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္သူမဆို သိထားသင့္တဲ့ ပညာတစ္ခုပါ။
အဲဒီဆိုဒ္ကို သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္
www.academy.wipo.int ပါ။ Register က ဒီလကုန္တာနဲ႕ ပိတ္ေတာ့မွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အခုပဲ သြားၿပီး စာရင္းသြင္းလိုက္ပါ။ အခက္ခဲ တစ္စံုတရာ ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေမးပို႕ပါ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ရင္ နားလည္တဲ့ လူေတြကို ေမးၿပီး ျပန္ေျဖေပးပါ့မယ္။

အခက္ခဲရွိရင္ ဒီေမးေတြကို ဆက္သြယ္ပါ။
soezeya@gamil.com, brvboy@gmail.com,

* * *

Read More...

Summary only...

အပ်င္းေျဖဖုိ႕

တစ္ခါတေလမွာ အင္တာနက္ သံုးရင္းနဲ႕ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင ပ်င္းေနတာမ်ိဳးေတြ ရွိဖူးပါတယ္။ အဲလို ပ်င္းတဲ့ အခါမွ ဂိမ္းေတြ ပါေတြ ေဆာ့ျဖစ္တာ ရွိသလို ေတာင္သြား ေျမာက္သြား ေလွ်က္သြား ျဖစ္တာလဲ ရွိပါတယ္။
အဲလို ဂိမ္းေဆာ့ရမွာလဲ ပ်င္းတယ္ ေတာင္သြား ေျမာက္သြားရမွာ လည္းပ်င္းတယ္ ဆိုရင္ ဒီလင့္ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အဲဒီလင့္ေလးက လူကို အပ်င္းေျပေစသလို အဓိပၸယ္လဲရွိပါတယ္။
အဲဒီလင့္ေလးကို ကိုစစ္အိမ္ ရဲ႕ အိမ္ကို သြား လည္ရင္းနဲ႕ သူေန႕တိုင္းထိုင္ၾကည့္ တယ္ဆိုလို႕ ကူးလာတာပါ။

Read More...

Summary only...

စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍

မေန႕ညက ေပၚလစီကား တစ္ကားကို ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဇတ္ကား နာမည္က ၾကယ္စင္ပတ္လည္ ၀န္းရံလ်က္ရွိေသာ အတိုင္းမသိ ေရႊျပည္တဲ့။ ဇာတ္ကို စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ ရိုက္ၿပီး ျငိမ္မင္းက ဇာတ္ညြန္းေရးပါတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ ေတြကေတာ့ ညြန္႕၀င္း ေနေအာင္ ေဒြး လြင္မိုး နႏၵလိႈင္ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ တို႕ပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲဒီဇာတ္ကားမွာ ေျပာသြားတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့ေလး တစ္ခုကိုပါ။

အမွန္တိုင္း ၀န္ခံရရင္ ဒီဇတ္ကားဟာ ျမန္မာဇတ္ကား ေတြထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည့္လို႕ ေကာင္းတဲ့ ကားတစ္ကားပါ။ ေပၚလစီကား ဆိုေပမယ့္လည္း ဒါရိုက္တာနဲ႕ ဇတ္ညြန္းေရးသူတို႕ ေတာ္တာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္။ ဦးျငိမ္းမင္း ဇတ္ညြန္းေရးတဲ့ ကားေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ၾကည့္လည္း ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ႀကိဳက္လည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေန႕ညက ဇာတ္လမ္းထဲမွာ နႏၵလိႈင္ေျပာ သြားတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့ တစ္ခုကေတာ့ ဇာတ္ညြန္း ေရးသူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ မသံုးသင့္ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။

အဲဒီဒိုင္ယာ ေလာ့ေလးက ေဒြးနဲ႕ နႏၵာလိႈင္ မေမွ်ာင္လင့္ပဲ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ နႏၵလိႈင္က ေျပာတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့ပါ။ ဒိုင္ယာေလာ့ ေလးကေတာ့
ကၽြန္မက ပိုက္ဆံအတြက္နဲ႕ ဒီႏိုင္ငံမွာ ရရာအလုပ္ လာလုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြ မသိတဲ့ မတတ္တဲ့ ပညာေတြကို လာသင္ေပးေနတာ
အနည္းငယ္ ကြဲလႊဲမႈ ရွိပါလိမ့္မယ္ အဓိပၸယ္ကေတာ့ အတူတူပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ျပည္တြင္ တီဗီခ်ယ္နယ္က အပတ္စဥ္ ထုတ္လြင့္ေနၾက စကား၀ိုင္း တစ္ခုမွာပါ။ အဲဒီ စကား၀ိုင္းမွာ ကားေတြ နဲ႕ စည္းကမ္း အေၾကာင္း ေျပာၾကေတာ့ အဲဒီ ထဲက ဆရာ တစ္ေယာက္က
ဟုတ္တယ္ဆရာ ကားမားေတြက အိုင္က်ဴ နိမ့္တယ္ တဲ့

ဘ၀တိုးတက္ဖို႕ရာ အတြက္ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ပညာတတ္ အေနနဲ႕ သြားၿပီး အလုပ္ သြားလုပ္တာေတြ ရွိသလို ကာယ လုပ္သား အျဖစ္နဲ႕ အလုပ္သြားလုပ္ၾကတဲ့ ရိုးရိုး ေလဘာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ပိုက္ဆံအတြက္နဲ႕ ရရာ အလုပ္ကို လာလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့က ပညာနဲ႕ အလုပ္သြားလုပ္သူနဲ႕ ကာယ လုပ္သားေတြၾကားမွာ အဆင့္အတန္း ခြဲျခား သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ ဒိုင္ယာေလာ့ကို ကာယနဲ႕ အလုပ္သြားလုပ္ေနရတဲ့ ေလဘာေတြ ၾကားခဲ့ရင္ သူတို႕ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ။

အဲလိုပဲ ေစာေစာက စကား၀ိုင္းမွာ ေျပာတဲ့ ကားသမားေတြက အိုင္က်ဴနိမ့္ တယ္ ဆိုတဲ့ စကားက ကားေမာင္းျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး သူေတြကို ႏွိပ္ခ်သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ စကားကို ကားေမာင္းျခင္းနဲ႕ အသက္ေမြးသူေတြ ၾကားရင္ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ။

သူတို႕ ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာ မွားသည္ မွန္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာလိုပါ။ သူတို႕ ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ လူတစ္ဘက္သားကို ထိခိုက္ နစ္နာႏိုင္မည့္ အေျပာမ်ိဳးကိုေတာ့ အမ်ားျပည္သူကို ျဖန္႕ေ၀သည့္ အခ်ိန္မွာ မသံုးသင့္ပါဘူး။ အဲလို စကားမ်ိဳးကို အရပ္ထဲက စကား၀ိုင္းမွာ အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတဲ့ အခါမွာေတာင္ ကားသမားေတြ အိုင္က်ဴမရွိဘူးကြ လို႕ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကားသမား မရွိတဲ့ ေနရာမွာ ေျပာမွ အဆင္ေျပတဲ့ စကားမ်ိဳးပါ။ ပိုက္ဆံ အတြက္နဲ႕ ရရာအလုပ္ လာလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အဲလိုပါပဲ။

အဲလိုမ်ိဳး အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားကိုလည္း ျမန္မာ စာေပ တခ်ိဳ႕မွာ ေတြ႕ျမင္ဖူးပါတယ္။ အခု အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုကေတာ့ မွတ္မိေနလို႕ ေျပာျဖစ္တာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ဘက္သားကို စိတ္အေႏွာက္ယွက္ ျဖစ္ေစႏိုင္မဲ့ စကားလံုးမ်ိဳးကိုေတာ့ စာေရးသသူေတြေရာ ဇာတ္ညြန္းေရးသူေတြပါ ေရွာင္က်ဥ္သင့္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

အာဇာနည္ကုန္းသို႕ တစ္ေခါက္

အာဇာနည္ေန႕က အာဇာနည္ကုန္းမွာ သြားၿပီး အေလးျပဳ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ အာဇာနည္ေန႕ ေလးခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္က မေရာက္ခဲ့ ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီႏွစ္မွပဲ အာဇာနည္ကုန္းကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အာဇာနည္ကုန္းကို သြားဖို႕ရာတြက္ သူူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ ဆူးေလက သံုးကား စီးခဲ့တယ္။ ရည္ရြယ္ ခ်က္ကေတာ့ ေရႊတိ ံဘုရားကို ေတာင္ဘက္ မုဒ္က တက္ၿပီး အေရွ႕ဘက္မုဒ္က ဆင္းမယ္ေပါ့။ တကယ္တန္း ေရႊတိ ံဂံု ဘုရားကို ေရာက္ေတာ့ ေတာင္ဘက္မုဒ္ ဓာတ္ေလွကားမွာ ဘုရား လံုျခံဳေရးေတြက စစ္ေဆးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ပါလာတဲ့ ကင္မရာကို ယူသြားလို႕ မရဘူးဆိုၿပီး ရစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေလ သြားတယ္။ ဘုရားေပၚ ကင္မရာ ယူလို႕ မရဘူး ဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးေသးလို႕ပါ။ အရင္ကလည္း ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ ေနၾကတာပဲေလ။ အခုမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း လာလုပ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ခ်ဥ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ေဂါပက ရံုးအဖြဲ႕ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေစဒက တက္ဦးမလို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္မရႈပ္ခ်င္ တာေၾကာင့္ ဘုရားေပၚက မတက္ေတာ့ပဲ အာဇာနည္လမ္း အတိုင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။

ဘုရား အေရွ႕မုဒ္ေက်ာ္ေတာ့ လမ္းႀကီးကို ပိတ္ထားတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒီထိပ္မွာ စစ္သားေတြေရာ ရဲေတြေရာ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားေတာ့ လမ္းပိတ္ထားတယ္ ၀င္လုိ႕မရဘူးတဲ့။ အာဇာနည္ကုန္း ျပည္သူ အေလးျပဳခ်ိန္ မဖြင့္ေပးဘူးလားလို႕ ေမးေတာ့၊ M3 ဘက္ကေန ၀င္ရမွာတဲ့ ဒီဘက္ ဂိတ္က ပိတ္ထားတယ္တဲ့။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရႊတိ ံဂံုဘုရား အေရွ႕ဘက္ မုဒ္ဘကေန ဗဟန္းေစ်း အေရွ႕ ေရတာရွည္ လမ္းေဟာင္း၊ အဲဒီကေန ေရတာရွည္ လမ္းသစ္၊ ေရတာရွည္ လမ္းသစ္ကေနမွ အေနာက္ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းမႀကီး ေပၚကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းမႀကီးမွာေတာ့ SB အဖြဲ႕ေတြရယ္ NLD အဖြဲ႕ေတြရယ္ ပ်ားပန္း ခတ္ေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေနာက္ေရႊဂံုတိုင္လမ္း M3 နားေလး ေရာက္ေတာ့ လမ္းပိတ္ထားၿပီး စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ဖြင့္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၀င္ေပါက္ကို မိန္းကေလး ၀င္ေပါက္နဲ႕ ေယာက်ာၤးေလး ၀င္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ခြဲထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေလး ေပါက္ကို အမ်ိဳးသား စစ္သားေတြ စစ္ေဆးၿပီး မိန္းကေလး ၀င္ေပါက္ကို ရဲေမေတြက စစ္ေဆးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀င္မလို႕ လုပ္ေတာ့ ပစၥည္းေတြ ေဘာပင္က အစ ဘာမွ ယူသြားလို႕ မရဘူး အကုန္လံုး အျပင္မွာ ထားခဲ့ရမယ္တဲ့။ အဲလို ကိုယ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ဂိတ္က လက္ခံၿပီး သိမ္းေပးထားမလား ဆိုေတာ့လည္း မသိမ္းေပးပါဘူးတဲ့။ ကိုယ့္ဟာကို အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာ သြားထားၿပီးမွာ ျပန္လာပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီနားက ဆိုင္ေတြမွာ အပ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီနားေလး တစ္ေလွ်ာက္က ဆိုင္ေတြ အကုန္ပိတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ၀င္ပဲ ျပန္လာရေတာ့ မလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံအားေလွ်ာ္စြာ အသိတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားျဖတ္သြားတာ ေတြ႕လိုက္လို႕ သူ႕ကားေပၚကို ပစၥည္းေတြ အားလံုး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ေရွ႕ကို တစ္ခါျပန္ေရာက္ေတာ့ တန္းစီၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ အ၀တ္ကာထားတဲ့ အထဲကို ၀င္ၿပီး အစစ္ေဆးခံရပါတယ္။ အစစ္ေဆးခံ ဂိတ္ကို ေက်ာ္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းသြားလို႕ မရေသးပါဘူး။ မိန္းေလး ဆိုရင္ မိန္းကေလး ဆယ္ေယာက္ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေလး ဆိုလည္း ေယာက်ာၤးေလး ဆယ္ေယာက္ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ အဲလို ဆယ္ေယာက္ျပည့္ ၿပီဆိုမွ ဆယ္ေယာက္ တစ္သုတ္စီ လြတ္ေပးပါတယ္။

အာဇာနည္ကုန္း ၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္တစ္ခုကို ထပ္ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀င္ေပါက္ထဲကို တန္း၀င္လို႕ မရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေရွ႕ကေရာက္ႏွင့္ ေနၿပီးသားလူေတြ ၀င္ေပါက္ဂိတ္မွာ စစ္ေဆးၿပီးေအာင္ အျပင္ကေန ရပ္ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေရွ႕ကအဖြဲ႕ ေတြကို စစ္ေဆးလို႕ ၿပီးၿပီဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ကို ထပ္သြင္းပါတယ္။ အဲဒီဂိတ္မွာကေတာ့ အေသးစိတ္ ထပ္စစ္ၿပီး နာမည္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္နဲ႕ ေနရပ္လိပ္စာေတြ ေပးရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆယ္ေယာက္ အသုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ဆံုးက ၀င္တာမို႕ အရင္ဆံုး စစ္ေဆးခံ ၿပီးေပမယ့္ အာဇာနည္ဂူဗိမာန္ကို တခါတည္း တန္းသြားလို႕ မရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသုတ္ထဲက လူေတြ အားလံုး စစ္ေဆးခံ ၿပီေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြကို ဦးစားေပး စစ္ေဆးေပးတာကို ေတြ႕ပါတယ္။

အာဇာနည္ကုန္းတြင္းမွာ သစ္ပင္ေတြ အမ်ိဳးစားစံု ေပါမ်ားၿပီး အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကြန္ကရစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလး အတိုင္း ေလွ်ာက္လာၿပီး ေလွကားထစ္ ငါးထစ္ေလာက္ပါတဲ့ ပထမ ေလွကားဆင့္ကို ေက်ာ္ၿပီးေတာ့ အာဇာနည္ ဗိမာန္ႀကီးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲလို ေလးကားထစ္ ငါးခုေလာက္ ပါတဲ့ ေလွကားဆင့္ သံုးခုကို ေက်ာ္ၿပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ အာဇာနည္ ဂူဗိမာန္ အေရွ႕ကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ဂူဗိမာန္ အေရွ႕မွာ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးနဲ႕ အာဇာနည္ မိသားစု ၀င္ေတြ ခ်ထားတဲ့ လြမ္သူ႕ ပန္းေခြေတြကို အစီအရီ ေတြ႕ရပါတယ္။ အာဇာနည္ ဂူဗိမာန္ႀကီးဟာ ထုထည္ႀကီးမားၿပီး ခန္႕ညွားတဲ့ ဗိသုကာ လက္ရာတစ္ခု ဆိုတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ဂူဗိမာန္မွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ အမည္ေတြကို သူ႕ေနရာအလိုက္ ေရးထုိးတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ခဏေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ ဆယ္ေယာက္ အုပ္စုကို တန္းစီေပးဖို႕ မိုက္နဲ႕ ေၾကျငာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို အေလးျပဳရန္ အားလံုးသတိ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စတိတ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀က အေလးျပဳ ခဲ့ရတာကို ျပန္ၿပီး အမွတ္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္းကို အေလးျပဳ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ တစ္ညီတညာတည္း အေလးျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သက္သာ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေနာက္လာမဲ့ ျပည္သူေတြ လာေရာက္ ဂါရ၀ ျပဳဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္ အေပါက္မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ ေပးဖို႕ ေၾကျငာ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို ႕ေရႊတိ ံဂံု ေျမာက္မုဒ္ နားေလးက အေပါက္ကေန ျပန္ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အျပင္ေရာက္ေရာ မိုးက သည္းႀကီးမဲ ႀကီး ရြာခ်ပါေတာ့တယ္။

Read More...

Summary only...

လူခ်င္းစာ ႏွလံုးသား

ဘတ္စ္ကား ေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ၀တ္စားထားေသာ အသက္ ၁၅၊ ၁၆ အရြယ္ ေကာင္ေေလး တစ္ေယာက္ ႏွင့္ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ ၀တ္ဆင္ထားေသာ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုကို အတူတူ ထိုင္ရင္း လိုက္လာ ၾကသည္။ ေကာင္ေလးသည္ ျပဴတင္းေပါက္ ဖက္တြင္ ထိုင္ၿပီး မိန္းမႀကီးသည္ အတြင္းဘက္တြင္ ထိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုေနရာႏွင့္ မနီးေ၀းတြင္ မတ္တပ္ရပ္စီးၿပီး လိုက္ပါလာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အကဲခတ္လို႕ ရေလာက္ ေကာင္ေလးသည္ ဂ်စ္ပစီေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး တကိုယ္လံုး ေပပြေနသည္။ အ၀တ္စားမ်ား မွာလည္း မေလွ်ာ္ပဲ ၀တ္ထားသည္မွာ အေတာ္ၾကာေန ပံုေပၚသည္။ သူ႕ပံုကို ၾကည့္ရတာ ေရမခ်ိဳး ျဖစ္တာ အနည္းဆံုး သံုရက္ခန္႕ ရွိမည္ ထင္ပါသည္။ မိန္းမႀကီးသည္ မတတ္သာ၍သာ ထိုခံုတြင္ ထုိင္ေန ရေသာ္လည္း ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ အတူတူ ထိုင္ေနရသည္ မွာ ငရဲက်ေနသည့္ အလား ခံစား ေနပံု ေပၚသည္။ မိန္းမႀကီး မ်က္ႏွာမွာ ရႈံ႕မဲ့ေနသည္။ ေကာင္ေလးသည္ ျပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္ကို မွီအိပ္ရင္း လိုက္ပါလာသည္။

* * *

ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္တက္ အသင္းႏွင့္ ထရိန္နီ ဆင္းစဥ္က ျဖစ္သည္။ ထရိန္နီမွာ ေထြေထြ ထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စေန တနဂၤေႏြ ေန႕မ်ားတြင္ နံနက္ ေစာေစာ ထ၍ လမ္းေလွ်ာက္ ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ နံနက္ ေစာေစာ စီးစီးတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လမ္းမ်ားေပၚ၌ က်န္းမာ ေရးအတြက္ အေျပးေလ့က်င့္ သူမ်ားႏွင့္ စည္ကားလွ်က္ရွိသည္။

တစ္ခုေသာ ရက္တြင္ ထရိန္နီ ဆင္းရန္အသြား၊ လံုခ်ည္ ၀တ္ထားေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ လက္ထဲတြင္ ထီးတစ္ေခ်ာင္း ႏွင့္ က်န္လက္ တစ္ဖက္တြင္ ေရဘူးတစ္ဘူး ကိုကိုင္ ညွပ္ဖိနပ္ကို စီးၿပီး လမ္းမေပၚတြင္ မသက္မသာ ေျပးေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ ေကာင္မေလး၏ အေရွ႕ ဆယ္ေပခန္႕ အကြာတြင္ သက္လတ္ပိုင္း အရြယ္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးသည္ ေ၀ါကီးရႈး အားကစား ၀တ္စံုႏွင့္ ဟန္ခ်က္ညီညီ ၾကြားၾကြားလွလွ ေျပးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ေကာင္မေလးသည္ ဟန္ခ်က္ညီညီ ႏွင့္ ေျပးေနေသာ သက္လတ္ ပိုင္းအမ်ိဳးသမီး ေနာက္သို႕ ေျပးလိုက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးသည္ အမ်ိဳးသမီး၏ အိမ္ေဖာ္ ျဖစ္ဟန္တူၿပီး အိမ္ရွင္ အေျပးေလ့က်င့္ သည့္ေနာက္မွ အေဖာ္အျဖစ္ ေျပးလိုက္ေပး ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္ ထီးကိုင္ ထားရျခင္းမွာ ထိုကာလသည္ မိုးတြင္းကာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိုးရြာလွ်င္ အိပ္ရွင္ ေဆာင္းဖို႕ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေရဘူးသည္လည္း အိမ္ရွင္ ေျပး၍ ေမာေသာ အခ်ိန္တြင္ ေသာက္ရန္ အတြက္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။

* * *

စူပါ၀မ္းအနီး သံလမ္း ခံုးေက်ာ္တံတားကို ဘတ္စ္ကား တက္ခ်ိန္တြင္ အရွိန္ေၾကာင့္ ကားေဆာင့္ သြားသည္။ ထိုအခါ ျပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္ကို မွီၿပီး အိပ္ေနေသာ ဂ်စ္စီ ေကာင္ေလး ႏိုးသြားသည္။ သူႏိုးတာ့ ေနရာက ထ လာလၿပီး ကေလးငယ္ တစ္ဦးကို ေပြ႕ခ်ီကာ မွတ္တတ္ရပ္ လိုက္စီးလာေသာ အမ်ိဳးသမီး အတြက္ သူ႕ေနရာကို ေပးလိုက္သည္။

အမွန္ေတာ့ ကေလးႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးသည္ တာေမြ ေစ်းမွတ္ တိုင္ကတည္းက တက္လာျခင္း ျဖစ္ၿပီး ကားေပၚတြင္ ကေလးကို ေပြ႕ခ်ီကာ မွတ္တပ္ရပ္လွ်က္ စီးလာရ ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ ကေလးေပြ႕ႏွင့္ မတ္တပ္ရပ္ ေနေသာ အမ်ိဳးုသမီးကို ထိုင္ခံုမွာ တစ္ဦးတည္း လြပ္စြာ ထိုင္စီးေနသူမ်ားက မျမင္ခ်င္ဟန္ ျပဳေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

* * *

အိမ္ေဖာ္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အိမ္ရွင္ အတြက္ အလုပ္ လိုက္လုပ္ ေပးရျခင္းသည္ မဆန္းပါ။ သို႕ရာတြင္ အားကစား ဖိနပ္ ေဘာင္ဘီျဖင့္ သက္ေသာင့္ သက္သာ ေျပးေနေသာ မိမိ ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ေမာဟိုက္ ပင္ပန္းေနလွ်င္ လံုခ်ည္ ညွပ္ဖိန္ပ္နွင့္ လက္ႏွစ္ဖက္တြင္ ထီးႏွင့္ေရးဘူးကို ကိုင္ၿပီး ေျပးေနရေသာ မိန္းကေလးသည္ မည္သို႕ ရွိမည္နည္း။

ဘတ္စ္ကားသည္ ၾကပ္လြန္းေသာေၾကာင့္ လူတိုင္းထိုင္စီး လိုၾကသည္။ ထိုလူ ၾကတ္ၾကတ္တြင္ မွတ္တပ္ရပ္ စီးရသည္မွာ လြန္စြာ ပင္ပန္း လွသည္။ မိမိ တစ္ေယာက္တည္း အေကာင္းပ ကတိအတိုင္း မွတ္တပ္ရပ္ စီးရသည္မွာ အလြန္ ပင္ပန္းလွ်င္ ကေလးေပြ႕ ထားသူမ်ား ကိုယ္၀န္ ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေျခလက္အဂၤါ ခ်ိဳ႕တဲ့သူမ်ားမွာ မည္သို႕ ရွိမည္နည္း။

* * *

လူတိုင္းတြင္ ႏွလံုးသား ရွိၾကပါသည္။ ထိုႏွလံုးသားတိုင္း ခ်စ္တတ္သည္ မုန္းတတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ႏွလံုးသား တိုင္းသည္ လူျခင္း မစာနာတတ္ၾကပါ။
တကယ္ေတာ့ လူျခင္းစား ႏွလံုးသား ဆိုသည္မွာ ဆင္းရဲျခင္း ခ်မ္းသာျခင္း ပညာတတ္ျခင္း ပညာမဲ့ျခင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိပါ။ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ထားရွိေသာ ႏွလံုးသား တစ္ခုႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ပါသည္။

* * *

Read More...

Summary only...

အာဇာနည္မ်ား အေၾကာင္း

အာဇာနည္ေန႕မွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ ရာထူးနဲ႕ ဌာေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္
၁၉၁၅ - ၁၉၄၇

၁၉၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕ (၁၂ရ၆ခု၊ တေပါင္းလဆန္း ၁ ရက္) စေန႕ေန႕တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား သိၾကၿပီး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထူးထူးေထြေထြ မတင္ျပေတာ့ပါဘူး။



သခင္ျမ
၁၉၈၇ - ၁၉၄၇

သခင္ျမသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္သည္။ ၁၈၉၇ ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ ၇ ရက္၊ ၾကသာပေတးေန႕ ည ၇ နာရီအခ်ိန္တြင္ ျပည္ခရိုင္၊ ထံုးဘိုၿမိဳ႕၌ ဖြားျမင္သည္။ အဘ ဦဘိုးခၽြန္၊ အမိမွာ ေဒၚသက္လယ္ျဖစ္သည္။ ငယ္မည္မွာ ေမာင္ျမေရႊျဖစ္သည္။
၁၉၃၆ တြင္ သခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ စစ္အတြင္းတြင္ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ႀကီး အျဖစ္လည္းေကာင္း ဒုတိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။


ဦးဘခ်ိဳ
၁၈၉၃ - ၁၉၄၇

ဦးဘခ်ိဳသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။ ဦဘခ်ိဳသည္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ ေဆးဆရာႀကီး ဦးဘိုေစာ ေဒၚေစာျမစ္တို႕မွ ၁၈၉၃ခု ဧၿပီလ ၂၃ ရက္ေန႕တြင္ ဖြာျမင္သည္။
ဦဘခ်ိဳသည္ ဒီဒုတ္ဂ်ာနယ္ကို ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထိုဂ်ာနယ္ျဖင့္တြဲကာ ဦးဘခ်ိဳကို ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳဟု အမ်ားက သိခဲ့ၾကသည္။
သူ၏ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္သည္ အမ်ိဳးသား လြပ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၊ အမ်ိဳးသား ပညာေရး၊ အမ်ိဳးသာ ယဥ္ေက်းမႈ ထိန္းသိမ္းေရး တို႕အတြက္ ေရွ႕တန္း ေအာင္လံဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ဟု သိခဲ့ၾကသည္။
၁၉၂၇ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႕ နံနက္ တြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ႏွင့္အတူ လုပ္ႀကံခံခဲ့ ရၿပီး မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။


ဦးရာဇတ္
၁၈၉၈ - ၁၉၄၇

ဦးရာဇတ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသား စီမံကိန္းဌာန ၀န္ႀကီး အျဖစ္ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥေဒေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ၀င္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။
ဦးရာဇတ္ကို မတၳီလာၿမိဳ႕ အျငိမ္းစားတိုက္ပိုင္ အင္စပက္ေတာ္ မစၥတာ ေအရာမန္ႏွင့္ ေဒၚၿငိမ္းလွတို႕က ၁၈၉၈ခု ဇန္န၀ါရီလ ၂၀ ရက္တြင္ ဖြားျမင္သည္။
စစ္အတြင္းက ပိတ္ထားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းႀကီးကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။


ဦးဘ၀င္း
၁၉၀၁ - ၁၉၄၇

ဦးဘ၀င္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ ေထာက္ပံ့ေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဌာန ၀န္ႀကီးျဖစ္သည္။
နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕တြင္ အဖ ေရွ႕ေနဦးပါ ေဒၚစုတို႕မွ ၁၉၀၁ခု ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ အစ္ကို အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ေထာက္ပံေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ ဖြဲ႕စည္ပံုအေျခခံ ဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီတြင္ လည္းပါ၀င္ခဲ့သည္။


မန္းဘခိုင္
၁၉၀၃ - ၁၉၄၇

မန္းဘခိုင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ထို႕အျပင္ မန္းဘခိုင္သည္ ကရင္နီ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္သည္။
မန္းဘခိုင္ကို ဟသၤာတခရိုင္ ယုန္တလင္းရြာ တြင္ ယုန္သလင္းရြာသူႀကီး မန္းေပကုန္းႏွင့္ ေဒၚပုတို႕က ၁၉၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။
၁၉၃၇ တြင္ ပုသိမ္ေျမာက္ပိုင္းမွ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ကရင္ ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို အထူးႀကိဳးပမ္းတည္ ေဆာက္ခဲ့သည္။


မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားစ၀္စံထြန္း
၁၉၀၇ - ၁၉၄၅

မိုင္းပြန္ေစာဘြားစ၀္စံထြန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေတာင္တန္းေဒသ ၀န္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။
မိုင္းပြန္ေစားႀကီး စ၀္ခြန္ထီးႏွင့္ ေျမာက္နန္းေဆာင္ မဟာေဒ၀ီ နန္းစိန္ဥတို႕မွ ၁၉၀၇ ခု၊ ေမလ ၃၁ ရက္ ေသာၾကာေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။
တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားဆိုင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ လူနည္းစု ဆိုင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ ႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီတို႕တြင္ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္ခဲသည္။


ဦးအုန္းေမာင္
၁၉၁၃ - ၁၉၄၇

ဦးအုန္းေမာင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အတြင္း၀န္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည္။
မင္းဘူးၿမိဳ႕ မစၥတာ XW.တရပ္(တ္) ၀န္း ေဒၚေရႊျမင့္တို႕မွ ၁၉၁၃ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။


ရဲေဘာ္ကိုေထြး
၁၉၂၉ - ၁၉၄၇

ရဲေဘာ္ကိုေထြးသည္ ပညာေရး၀န္ၿကီး ဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္ျဖစ္သည္။
မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေတာင္ျပင္ သိပၸံရပ္ ပင္စင္စား လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး ၀န္ေထာက္ ဦးကိုကိုေလး ေဒၚမင္းရီတို႕၏ ဆဌမေျမာက္ သားျဖစ္သည္။ န၀မတန္းအထိ ပညာသင္ၾကားခဲ့ဘူးၿပီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္သာရွိေသးသည္


အထက္ပါ အေၾကာင္းအရမ်ားကို ၃၅ ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႕ အထိမ္းမွတ္ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းစာအုပ္ကို အမ်ားဖတ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုစစ္အိမ္မွ မအားသည့္ၾကားမွာ အီဘုတ္ စာအုပ္ အျဖစ္ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ စာအုပ္ကို ဒီေနရာက ေဒါင္းလုပ္လုပ္ယူပါ

Read More...

Summary only...