မရွိေတာ့တဲ့ငါ

နင္မရွိတဲ့အခါ ....
နင္သိဖို႔ စကားလံုးေတြ
နင္မသိတဲ့ တစ္ေနရာမွာက်န္ရစ္တယ္

အဲဒီစကားလံုးေတြက
နင္ရွိတဲ့ေနရာ ေရာက္ေအာင္မသြားႏုိင္သလို
စကားလံုးေတြရွိတဲ့ေနရာကို နင္ေရာက္လာမဟုတ္ေတာ့လည္း
၀မ္းနည္းမိတာေတာ့ အမွန္ပဲေလ

ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့
အခုငါ မရွိေတာ့ဘူး
ဒါေပမယ့္
ငါမရွိတဲ့ေတာ့တဲ့ ကမၻာမွာ
နင္မသိေသးတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့
က်န္ရစ္ေနဦးမွာပါ
နင္ေတြ႕တဲ့အထိေပါ့ေလ

Read More...

Summary only...

ရန္ကုန္

တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတစ္ခု
ရန္ကုန္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုပညာေတြ သင္ေပးခဲ့တယ္

တကယ္ေတာ့ရန္ကုန္ဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စစ္ေျမျပင္တစ္ခု
ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ ဒုကၡနဲ႔အခက္ခဲေတြကို
နိစၥဒူ၀ တိုက္ခိုက္ေနရတယ္

တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လယ္ယာေျမတစ္ခု
၀ါသနာဆိုတဲ့ မ်ိဳးေစ့ေတြကေန
အႏုပညာေတြအပင္ ေပါက္လာဖို႔
အဲဒီေျမမွာ ပ်ိဳးၾကဲခဲ့တယ္

စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ အဲဒီမ်ိဳးေစ့ေလးဟာ
ရန္ကုန္ေျမကိုထိတဲ့အခါ
၀ုန္းကနဲဆို ေန႔ျခင္းညျခင္းအပင္ၾကီးျဖစ္သြားတယ္
အပင္ေပၚမွာ ကဗ်ာေတြပြင့္
အပင္ေပၚမွာ ၀တၳဳေတြသီး
စိတ္ကူးၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့တယ္

လက္ေတြ႕မွာ
၀မ္းေရးရယ္ အႏုပညာ
ႏွစ္ခုယွဥ္လာေတာ့ ရန္ကုန္ကကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္
ေကာင္ေလးမင္းဘာကို ေရြးမလဲတဲ့ .....



မိုးလႈိင္ညဘေလာ့က ရန္ကုန္ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ၿပီး ဒါေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေရးမိသြားတယ္

Read More...

Summary only...

ဖိုးေမာင္လာၿပီ

ဖိုးေမာင္လာၿပီ

မႈိင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိတ္၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ဆီးႀကိဳေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၾကသည္။

ေဟာင္သံရပ္၍
ထပ္ၾကပ္ေပၚလာ အသံမွာကား
ညခါငါးေထာင္ ေမာင္ဖိုးေမာင္သည္
ရြာေတာင္ေခ်ာင္းက ျပန္ခဲ့ၿပီ။

မိုးေမာင္သံၾကား ကင္းသမားက
တံကားႀကီးေအာက္ မလြယ္ေပါက္ကို
တစ္ေယာက္၀င္သာ ဖြင့္လုိက္ပါေသာ္
ယာမွာအုပ္ေဆာင္း ၀ဲတက္ေခ်ာင္းႏွင့္
ခါးေစာင္းကိုကိုင္း ငါးပလိုင္းကို
လြယ္သိုင္းၿပီးလွ်င္ ရြာကို၀င္သည္
လူပင္ေလလား တေစၦလား။

တေစၦမေၾကာက္ ေျမြမေၾကာက္ပဲ
တစ္ေယာက္တည္းပင္ ညဥ့္ေမွာင္တြင္၌
သူလွ်င္ငါးရွာ မေကၽြးပါက
ထိုရြာသူသား လူအမ်ားတို႔
ငါစိုငါးစိမ္း ငတ္ေပအံ့။

ညတညတည့္
ခ်မ္းျမစိမ့္ေအး လခ်မ္းေကြး၍
ရြာေဘးက်ီပ်က္ ေမွာင္နက္နက္မွ
ဇီကြက္ကေအာ္ ေတာက္တဲ့ေၾကာ္စဥ္
ရြာေပၚလြမ္းေအာင္ ဂုတ္ၾကားေဟာင္သည္
ဖိုးေမာင္လာခ်ိန္ပါတကား ...

သုိ႔ပါေသာ္ျငား ခါတပါးသို႔
တခါး၀င္လို သူမဆိုပဲ
ေမာင္းကိုထုပါ လူစုပါေဟ့
ရြာကိုေဘးမွ ကာကြယ္ၾကေလာ့
ဓါးျပငါ့အား ဖမ္း၍ထားဟု
စကားမဆံုး ဟစ္ေအာ္တုန္း၀ယ္
ဒိုင္းဒံုးဒိန္းသံ ရြာလံုးညံသည္
ေခ်ာင္းယံပဲတင္ ထပ္သတည္း။

ဖိုးေမာင္နိဂံုး ဤတြင္ဆံုးလည္း
ရြာလံုးစိတ္တြင္ ဖိုးေမာင္၀င္၍
ပဲ့တင္ထပ္ကာ ဟီးလွ်င္ပါတည့္
ဘယ္ခါမဆို ဆီးလင့္ႀကိဳသို႔ . . .
မိႈင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိ၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ယမ္းေယာ္ေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၿမဲပင္။ ။
(မင္းသု၀ဏ္)

ဆရာမင္းသု၀ဏ္သည္ ထိုကဗ်ာကို ၁၉၄၂/၃ ၀န္းက်င္က ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဂ်ပန္ေျပး၍ အဂၤလိပ္၀င္ခါစ အခ်ိန္ကာလေလးကို ေနာက္ခံထား၍ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။

ထိုအခ်ိန္က အုပ္ခ်ဳပ္မႈႏွင့္ အလွမ္းကြာေ၀းေသာ ေဒသမ်ားတြင္ သူပုန္ ဓါးျပမ်ား ထၾကြေသာင္းက်န္း လွ်က္ရွိၾကသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ေက်းရြာမ်ားကို ျခံစည္းရိုး အျမင့္ႀကီးမ်ား ကာရံထားက ရြာကိုအလံု ပိတ္၍ ေနၾကရသည္။ ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးသည္ အလံုပိတ္ ေနရေသာ ရြာေလး တစ္ရြာမွ တံငါသည္ ေလးတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ပံုကို ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္သည္။


မႈိင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိတ္၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ဆီးႀကိဳေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၾကသည္။

ညကား ေမွာင္မိုက္လွ်က္ရွိၿပီး ပတ္၀န္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရြာထိပ္မွ ဂုတ္ၾကား အမည္ရွိ ေခြးက က်ယ္ေလာင္စြာ ေဟာင္လိုက္သည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဂုတ္ၾကားေဟာင္ပါက ဖိုးေမာင္ျပန္လာသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု ရြာသားမ်ားက သေဘာေပါက္ၾကသည္။


ေဟာင္သံရပ္၍
ထပ္ၾကပ္ေပၚလာ အသံမွာကား
ညခါငါးေထာင္ ေမာင္ဖိုးေမာင္သည္
ရြာေတာင္ေခ်ာင္းက ျပန္ခဲ့ၿပီ

ေခြးေဟာင္သံ ရပ္သြားသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေနာက္ထပ္ေပၚလာသည့္ အသံကား ဖိုးေမာင္၏ အသံပင္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ရြာေတာင္ဘက္ရွိ ေခ်ာင္းရိုးေလးတြင္ ငါးေထာင္ရာမွ ျပန္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။


မိုးေမာင္သံၾကား ကင္းသမားက
တံကားႀကီးေအာက္ မလြယ္ေပါက္ကို
တစ္ေယာက္၀င္သာ ဖြင့္လုိက္ပါေသာ္
ယာမွာအုပ္ေဆာင္း ၀ဲတက္ေခ်ာင္းႏွင့္
ခါးေစာင္းကိုကိုင္း ငါးပလိုင္းကို
လြယ္သိုင္းၿပီးလွ်င္ ရြာကို၀င္သည္
လူပင္ေလလား တေစၦလား။

ဖိုးေမာင္အသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ ရြာတံခါးကို ေစာင့္သည့္ ကင္းသမားက၊ တံခါးႀကီးတြင္ လူတစ္ေယာက္ ၀င္စာအရြယ္ ထပ္ေဖာက္ထားေသာ ေခြးတိုးေပါက္လို တံခါးေလးကို ဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္ ဖိုးေမာင္သည္ လက္ယာဘက္တြင္ ငါးအုပ္ေဆာင္းကိုကိုင္ လက္၀ဲဘက္တြင္ ေလွေလွာ္တက္ကိုကိုင္ၿပီး ခါးမွာေတာ့ ငါးပုလိုင္းကိုလြယ္လွ်က္ ရြာထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ အေမွာင္ထု အတြင္း ျမင္ရေသာ သူ႔၏ပုံသဏၭန္မွာ တေစၦတစ္ေကာင္ ႏွင့္အလားသဏၭန္တူလွသည္။

တေစၦမေၾကာက္ ေျမြမေၾကာက္ပဲ
တစ္ေယာက္တည္းပင္ ညဥ့္ေမွာင္တြင္၌
သူလွ်င္ငါးရွာ မေကၽြးပါက
ထိုရြာသူသား လူအမ်ားတို႔
ငါစိုငါးစိမ္း ငတ္ေပအံ့။

အျခားေသာ ရြာသားမ်ား ရြာအျပင္ မထြက္ရဲေလာက္ေအာင္ မျငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ ထိုေခတ္ကာလ ႀကီးတြင္ ဖိုးေမာင္သည္ ညေမွာင္ေမွာင္ႀကီးမွာ တေစၦလဲ မေၾကာက္ ေျမြလဲမေၾကာက္ပဲ ငါးရွာထြက္လွ်က္ရွိသည္။ အကယ္၍သာ ဖိုးေမာင္သာ ငါးရွာမထြက္ပါက ရြာသူရြာသာမ်ား အတြက္ ငါးဟင္းစားရဖို႔ မျမင္။


ညတညတည့္
ခ်မ္းျမစိမ့္ေအး လခ်မ္းေကြး၍
ရြာေဘးက်ီပ်က္ ေမွာင္နက္နက္မွ
ဇီးကြက္ကေအာ္ ေတာက္တဲ့ေၾကာ္စဥ္
ရြာေပၚလြမ္းေအာင္ ဂုတ္ၾကားေဟာင္သည္
ဖိုးေမာင္လာခ်ိန္ပါတကား ...

တစ္ခုေသာ ညတစ္ညတြင္ . . .
ညသည္ အလြန္ပင္ ေအးစက္လွသည္။ ေကာင္းကင္ျပင္၌ လေလးက ေကြးေကြးသာ လွ်က္ရွိေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး ေမွာင္မဲ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ရွိသည္။ ရြာေဘးရွိ စပါးက်ီ အပ်က္အတြင္းက ဇီးကြက္ေအာ္သံႏွင့္ ေတာက္တဲ့ေအာ္သံတို႔က ညအေမွာင္ အတြင္းက ထြက္ထြက္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဂုတ္ၾကား အလန္႔တၾကား ေဟာင္လိုက္သည့္ အသံ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ေၾကာင့္ ဂုတ္ၾကားေဟာင္သံသည္ တရြာလံုးကို လြမ္းမိုးသြားသည္။ ဂုတ္ၾကားေဟာင္သံကို ၾကားၿပီ ဆိုသည္ႏွင့္ ဖိုးေမာင္ျပန္လာသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု တရြာလံုးက သိလိုက္ၾကသည္။


သုိ႔ပါေသာ္ျငား ခါတပါးသို႔
တခါး၀င္လို သူမဆိုပဲ
ေမာင္းကိုထုပါ လူစုပါေဟ့
ရြာကိုေဘးမွ ကာကြယ္ၾကေလာ့
ဓါးျပငါ့အား ဖမ္း၍ထားဟု
စကားမဆံုး ဟစ္ေအာ္တုန္း၀ယ္
ဒိုင္းဒံုးဒိန္းသံ ရြာလံုးညံသည္
ေခ်ာင္းယံပဲတင္ ထပ္သတည္း။

ဖိုးေမာင္သည္ ခါတိုင္း ျပန္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ တံခါးဖြင့္ေပးဖို႔ ကင္းသမားကို ေျပာေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါတြင္ တံဖြင့္ေပးဖို႔ မေတာင္းဆိုပဲ၊ ကင္းသမားကို ေမာင္းထုဖို႔ လူစုဖို႔ ႏွင့္ ဓါးျပမ်ားက သူ႔ကို ဖမ္းထားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာကို တိုက္မည့္ဓါးျပ ရန္ကုိ ကာကြယ္ၾကပါေတာ့ လို႔ သူလွမ္းေအာ္ ေျပာသည္။ သူရဲ႕ ေအာ္သံ မဆံုးခင္မွာပဲ ေသနတ္သံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုေသနတ္သံမ်ားသည္ တစ္ရြာလံုးကို လြမ္းမိုးသြားၿပီး ေခ်ာင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ အထိပဲ့တင့္သံ ထပ္သြားသည္။

ဓါျပမ်ား အေနျဖင့္ စည္းရိုး အလံုပိတ္ထားေသာ ရြာကို အလစ္အငိုက္ ၀င္တိုက္လုယူဖို႔ လြယ္ကူျခင္း မရွိေပ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ညဘက္ ညဘက္တြင္ ရြာအျပင္ထြက္ၿပီး ငါးဖမ္းေလ့ရွိသည့္ ဖိုးေမာင္ကို အရင္ဖမ္းလိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဖိုးေမာင္ကို အေရွ႕မွ သြားခိုင္းသည္ ကင္းသမားက ဖိုးေမာင္ ျပန္လာၿပီ အထင္ႏွင့္ တံခါးဖြင့္ေပးသည့္ အခါ ဓားျပမ်ားက ရြာထဲသို႔ ၀င္က အလစ္အငိုက္ စီးၾကမည္။ သို႔ေပမယ့္ စီစဥ္ထားသည့္ အတိုင္း တံခါးေပးဖို႔ ဖိုးေမာင္က မေျပာပဲ၊ ဓါးျပမ်ား ၀ိုင္းထားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို တစ္ရြာလံုး သိေအာင္ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ခိုင္းသည့္ အတိုင္းမလုပ္သည့္ အတြက္ ဖိုးေမာင္ကို ဓားျပမ်ားက ပစ္သတ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။


ဖိုးေမာင္နိဂံုး ဤတြင္ဆံုးလည္း
ရြာလံုးစိတ္တြင္ ဖိုးေမာင္၀င္၍
ပဲ့တင္ထပ္ကာ ဟီးလွ်င္ပါတည့္
ဘယ္ခါမဆို ဆီးလင့္ႀကိဳသို႔ . . .

ဖိုးေမာင္ေသသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ရြာအတြက္ အသက္စြန္႕သြားတဲ့ ဖိုးေမာင္ကို တရြာလံုးက မေမ့ႏိုင္ၾကပဲ ရွိၾကေတာ့သည္။ တစ္ရြာလံုး ဘယ္သူမွ အျပင္မထြက္ရဲသည့္ အခ်ိန္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ငါးရွာထြက္ သြားေနၾက ဖိုးေမာင္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ၊ ေလွေလွာ္တက္ေတြ ငါးပလိုင္းေတြနဲ႕ ရြာထဲကို ျပန္လာတတ္တဲ့ ဖိုးေမာင္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ ရြာကို ဓါးျပေဘးမွ ကာကြယ္ရင္း အသက္ေပးသြားတဲ့ ဖိုးေမာင္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ရြာသားေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္သလို အႀကိမ္ၾကိမ္း အဖန္ဖန္ ျမင္ေယာာင္ကာ ေနၾကေတာ့သည္။


မိႈင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိ၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ယမ္းေယာ္ေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၿမဲပင္။ ။

ညကား ေမွာင္မိုက္လွ်က္ရွိၿပီး ပတ္၀န္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဂုတ္ၾကားသည္ ဖိုးေမာင္ျပန္ အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည္။ ဂုတ္ၾကားသည္ ဖိုးေမာင္ကို ျပန္လာခ်ိန္ေရာက္ေပမယ့္ မေတြ႕သည့္အခါတြင္ ရြာထိပ္တံခါးကေန ေရဆိပ္ဆီကို ေယာင္ယမ္းၿပီး ေဟာင္လိုက္သည္။

ရက္ေတြ လေတြ ၾကာခဲ့ေသာ္လည္း ဂုတ္ၾကား ေဟာင္သံ ၾကားသည့္ အခါတိုင္းတြင္ ဖိုးေမာင္ကို မေမ့ႏိုင္သည့္ ရြာသားမ်ား၏ ရင္ထဲတြင္ေတာ့ ဖိုးေမာင္လာၿပီ မွတ္ထင္ေနလွ်က္ ရွိၾကသည္။

Read More...

Summary only...

နင္သိရဲ႕လား

စေတြ႔တဲ့ေန႔

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

ပထမဆံုးဖုန္းေျပာေတာ့

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

ပရိုပို႔လုပ္ေတာ့

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

စဥ္းစားမယ္ေျပာေတာ့

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

အေျဖေပးေတာ့

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

လမ္းခြဲ႔တဲ့ေန႔

နင္သိရဲ႕လား

အဲဒီေန႔ကေလ . . .

နင္သိရဲ႕လား

ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ

ေပ်ာ္ရြင္မႈေပါင္းမ်ားစြာ ေၾကကြဲမႈေပါင္းမ်ားစြာ

ငါဟာ ခံစားမႈေပါင္းမ်ားစြာ

မ်ားစြာေသာ အရာမ်ားနဲ႔

တကယ္ေတာ့

နင္မသိေသးပါဘူး

Read More...

Summary only...

ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ား

အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ပြဲမွ
ျမင့္မိုးေအာင္ ေရးဖြဲ႕သည့္ ကဗ်ာ


ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ား

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားတဲ့ လမ္းေပၚမွာ သူေခ်ာ္လဲသြားခဲ့တယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
လြယ္အိတ္အေပါက္ထဲကေန
သူ႔ခဲတံေလးက်ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ညစာခ်က္ေကၽြးမယ့္ သူ႔အေမ
အိမ္ျပန္ေနာက္က်လုိ႔ေနတယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ခုတိမရပ္ေသးတဲ့ မုိးသဲထဲမွာ
သူအဖ်ားနဲ႔ခ်မ္းေနတယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငိုေနတယ္
ေခြးတစ္ေကာင္လုိက္လုိ႔ ေျပးရင္းနဲ႔
သူေရာင္းေနတဲ့ ဖရဲသီးဗန္းကေလး
သဲေတြထဲကုိ က်သြားတယ္

မင္းလဲၾကားရတယ္ ငါးလဲၾကးရတယ္
ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
အနားမွာလဲၾကားရတယ္ အေ၀းကလဲၾကားရတယ္
ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္

မငုိပါနဲ႔ေတာ့ ကေလးရယ္
ႏွစ္သိမ့္စကားေလးတစ္ခြန္း
တစ္ေယာက္ကေျပာလုိက္တယ္
မငုိပါနဲ႔ေတာ့ ကေလးရယ္
ေႏြးေထြးတဲ့လက္တစ္ဖက္
တစ္ေယာက္ကကမ္းလုိက္တယ္

တစ္ေယာက္က ေတြးမိတယ္
အလင္းေရာင္ေတြ မျဖန္႔က်က္ခဲ့ဘဲ
ဘယ္ၾကယ္စင္ေလး တစ္ပြင့္မွ
ကမၻာေျမကုိ စြန္႔ခြာမသြားသင့္ဘူး

တစ္ေယာက္က ေတြးမိတယ္
ေမႊးရနံ႔ေတြ မလႊင့္ထုတ္ခဲ့ဘဲ
ဘယ္ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္မွ
ကမၻာေျမကုိ ခ်န္ရစ္မထားခဲ့ဘူး

တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္
အလင္းဆုံးၾကယ္စင္ေတြေတာင္မွ
တိမ္ညိဳေတြေနာက္မွာ အၾကာႀကီး
လမ္းေပ်ာက္မသြားေအာင္ ခရီးဆက္ရေအာင္

တစ္ေယာက္ကေျပာဖူတယ္
အေမႊးဆုံးပန္းပြင့္ေတြေတာင္မွ
မုန္တုိင္းေတြၾကားမွာ အၾကာႀကီး
ေၾကြက်မသြားေအာင္ အားတင္းၾကရေအာင္

ကေလးေရ ေျခတစ္လွမ္းေလာက္
ေရွ႕ကုိလွမ္းလုိက္ပါ
မင္းရဲ႕ျမင္ကြင္းေတြ နည္းနည္းေတာ့ေျပာင္းသြားမွာ
ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ ေနာက္ထပ္လွမ္းလုိက္ပါ
မင္းရဲ႕ျမင္ကြင္းေတြ ပုိၿပီးေတာ့ေျပာင္းသြားမွာ

ေျခလွမ္းေတြအမ်ားႀကီးေရာက္တဲ့အခါ
ကမၻာအသစ္တစ္ခု မင္းေရွ႕ကုိေရာက္လာမွာ
ကမ္းေနတဲ့လက္ကုိ ဖမ္းဆုပ္ကာ
ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ လွမ္းလုိက္ပါ......

Read More...

Summary only...

ခဲမွန္ျခင္း

ေကာင္မေလးရယ္

ငါ့ကိုအၾကင္နာေတြမေပးပါနဲ႕

ငါၾကင္နာတဲ့လူေတြေတာင္ ပစ္သြားၾကၿပီေလ

ေကာင္မေလးရယ္

ငါနားလည္ပါတယ္ နင့္ခံစားခ်က္ေတြကို

ေကာင္မေလးရယ္

ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ေပးပါ

ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္လို႔ေလ

ေကာင္မေလးရယ္

ကြဲေနတဲ့ အိုးထဲကို ေရေတြဘယ္ေလာက္ေလာင္းေလာင္း

ဘယ္ေတာ့မွျပည့္မွာ မဟုတ္ပါဘူး

ေကာင္မေလးရယ္

ကြဲေနတဲ့ ငါ့အသဲေပၚကို

နင့္အခ်စ္ေတြ ထပ္မေလာင္းခ်င္ပါနဲ႕

ေကာင္မေလးရယ္

တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိတိုင္း နင့္အျမဲသတိရေနမွာပါ

အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႕ေပါ့

ေကာင္မေလးရယ္

နင့္ေလာက္ငါ့အေပၚ သီးခံေပးတဲ့လူမေတြ႕ဖူးေသးဘူး

တကယ္ေျပာတာပါ

ေကာင္မေလးရယ္

တကယ္ေတာ့ငါ အသဲမွာ

အခ်စ္ေတြမွန္လို႕ရတဲ့ဒါဏ္ရာေတြက ေသြးမတိတ္ေသးဘူး

ေကာင္မေလးရယ္

ထပ္မရြယ္လိုက္ပါနဲ႕

ငါဘ၀မွာ အဲဒီခဲကိုအေၾကာက္ဆံုးပါ

ေနမင္းခ

Read More...

Summary only...

ၾကယ္စင္ေလး

ၾကယ္စင္ေလး
မင္းေရာင္စဥ္ေၾကာင့္
ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အခ်စ္သံစဥ္ေတြ
အသက္၀င္ခဲ႔ရတယ္

ၾကယ္စင္ေလး
မင္းေရာင္စဥ္ရဲ႕ လွပမႈနဲ႔
တစ္ရံေရာအခါက ငါ့ဘ၀
ေတာက္ပခဲ႔ဖူးတယ္

ၾကယ္စင္ေလး
မင္းေရာင္စဥ္ကို
လိုခ်င္တမ္းတစြာ
မေရတြက္ႏိုင္တဲ႔ ညေတြမွာ
ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ငိုခဲ႔ဖူးတယ္

မင္းသိပါရဲ႕လား ၾကယ္စင္ေလးရယ္
မင္းေရာင္စဥ္ရဲ႕
ၾကင္နာမႈဟာ
ငါ့ရဲ႕ ရင္မွာ
နာၾကင္မႈေတြ
ဖန္တီးထားရစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ...


တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူက ေပးပို႕ေသာခံစားခ်က္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္

Read More...

Summary only...

ေျမခပန္း

ခ်စ္သူ . . .
ရွင္ေမႊးလြန္းန႕ဲ႔မင္းနႏၵာဇာတ္သိမ္းကို ျပင္ေပးဖို႔
ငယ္ငယ္က အေမဆီမွာေတာင္းဆိုဘူးတယ္
ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔နန္းဦးျပင္ ဇာတ္သိမ္းကို
ျပင္ေရးလို႔ စာေမးပြဲလဲက်ခဲ့ဘူးတယ္
ရွိတ္စပီးယားသာ ငါ့အဖိုးျဖစ္ခဲ့ရင္
ယိုမီရိုနဲ႕ဂ်ဴးလိယက္ ဇာတ္သိမ္းကိုျပင္ခိုင္းမိမွာပဲ


ခ်စ္သူ . . .
မင္းနဲ႔ေ၀းတဲ့ငါ့ရင္မွာ အလြမ္းေတြေ၀ေနတယ္
အဲဒီအလြမ္းေတြသာ ပန္းေတြျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
အဲဒီပန္းေတြကို မင့္ေခါင္းမွာပန္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္

ခ်စ္သူ . . .
အဲဒီပန္းေတြက . . .
သဇင္လို ေတာ္မ၀င္ဘူး
က်ဴးလစ္လို အေရာင္ေသြးမစံုဘူး
ရနံ႕ကလဲ ေမႊးခ်င္မွေမႊးမယ္
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပးတဲ့ပန္းက ရာႏႈန္းျပည့္ျဖဴစင္ပါတယ္


ခ်စ္သူ . . .
အဆင့္ခ်င္းမတူလို႕႔ မနမ္း႐ိႈက္လိုလဲ
အမိုက္သရိုက္လို ေျမမွာခ်နင္းလိုက္ပါ
နင္းေျခသူကို စူးေစမဲ့
ႏွင္းဆီလိုဆူးမ်ိဳးလဲ ငါ့အလြမ္းေတြမွာတပ္မထားပါဘူး
ေလအလာမွာေျမခတဲ့ ေၾကြက်ေပးမဲ့ခေရလိုပန္းမ်ိဳးပါ

ခ်စ္သူ . . .
ေလအလာမွာ ေၾကြက်တဲ့ခေရလို
ငါ့အခ်စ္ေတြ ေျမခကုန္ၿပီ
နင္းလိုကနင္း ပန္လိုကပန္

ခ်စ္သူ . . .
တကယ္ေတာ့ငါ
နင္ဘ၀ထဲကို ဗီဇာမပါဘဲ၀င္ခဲ့သူေလ



......

Read More...

Summary only...