ဘူတာရံု

တစ္ခါတုန္းက
ဘူတာရံုေလး တစ္ခုရွိတယ္

အဲဒီဘူတာရံုေလးမွာ
ရထားေတြတစ္စီးၿပီး တစ္စီးရပ္နားလို႔

ခရီးသည္ေတြ ၀င္ထြက္သူေတြနဲ႔
စည္ကားလို႔ေပါ့ . . . .

တစ္ေန႔မွာ အဲဒီဘူတာရံုထဲကို
ထူးဆန္းဆန္း ရထားၾကီးတစ္စင္း၀င္လာတယ္
အဲဒီရထားနာမည္က အခ်စ္တဲ့

အဲဒီရထားၾကီး ထြက္သြားၿပီးေတာ့
ႏွစ္လေတြၾကာတဲ့အခါမွာ
ဘူတာရံုေလးကေျပာတယ္
“ရထားဟာ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေပမယ္၊ ဒီဘူတာရံုေလးထဲမွာ တစ္ခ်ိန္က ရပ္နားခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔၊ ရထားသံလမ္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္” တဲ့

ဒါေပမယ့္ ဘူတာရံုက ေနာက္ထပ္ဘယ္ရထားကိုမွ လက္မခံေတာ့ဘူး
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားကို အရွင္လတ္လတ္ တက္ၾကိတ္သြားလို႔တဲ့ေလ

Read More...

Summary only...

ေပးဆပ္သူ

ဘ၀ဟာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
ကၽြန္ေတာ္က ပံုျပင္ထဲက ဇာတ္ရုပ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး သူမသည္ ပံုျပင္ေျပာတဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ပံုျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္ေစခ်င္သလား၊ ငိုေစခ်ယ္သလား၊ ေကာင္းေစခ်င္လား၊ ဆိုးေစခ်င္လား အရာအားလံုးက သူမရဲ႕ လက္ထဲမွာ။ ေနာက္ဆံုး ဇတ္ေကာင္ကို ေသေစခ်င္လား ေသခိုင္းလို႔ရေသးတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူမက ဇာတ္ကိုဖန္တီးတဲ့သူေလ၊ အရာအရာအားလံုး သူ႔အလိုက် ကၽြန္ေတာ္ပဲေပါ့။

ဘ၀ဟာပုစာၦာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ …
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူမဟာ ကိန္းကဏန္းေလးေတြျဖစ္မွာပါ၊ ကိန္းဂဏန္းႏွစ္ခုကို ပိုင္းျခားထားတဲ့ ၾကက္ေျခခတ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မေပါင္းစည္းႏိုင္ေအာင္ပိုင္ျခားတဲ့ ကံၾကမၼာေပါ့။ အဲဒီၾကက္ေျခခတ္ကို အေပါင္းလကၡာျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ……
ကၽြန္ေတာ့္အသက္ေတြေတာင္ ၾကီးခဲ့ၿပီ

ဘ၀ဟာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
သူမဟာ ပန္းခ်ီဆရာမတစ္ေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီကား ေဘာင္ျဖစ္ၿပီး အလည္က အျဖဴေရာင္ ကင္းဘတ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေပါ့။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ အျဖဴေရာင္ ကင္းဘတ္ေလးကို ေဆးေရာင္စံုေတြျခယ္ခဲ့တယ္။
ပထဆံုးသူမျခယ္ခဲ့တဲ့ အေရာင္နာမည္က အခ်စ္တဲ့ ….

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေၾကကြဲျခင္း၊ ရူးသြပ္ျခင္း၊ စတဲ့အေရာင္ေတြကို အခ်ိဳးက်ေပါင္းစပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေပၚကို တစ္ခ်က္ၿပီးတစ္ခ်က္ စုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေရးဆြဲခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုး ျခယ္သြားတဲ့ အေရာင္နာမည္ကေတာ့ အလြမ္းတဲ့ ………

ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီလို ျခယ္သထားတဲ့ ကားခ်ပ္တစ္ခုက၊ ေဘးလူေတြအျမင္မွာေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းခ်င္ ၾကည့္ေကာင္း ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကင္းဘတ္ေပၚမွာ အေရာင္ေတြက မညီမညာနဲ႔ ကင္းဘတ္ရဲ႕ မူလအျဖဴေရာင္းေလး ဆံုးရႈံးသြားတာ ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိ လိုက္ၾကဘူးေလ။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ သူမျခယ္သြားတဲ့ ေဆးေရာင္စံုေတြက ပလပြေပၾကမ္းလို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဆးေရာင္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ဘယ္ေလာက္ ျခယ္ျခယ္ လံုး၀စြဲမထင္ရစ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအေရာင္နာမည္က အမုန္းတဲ့…..

ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔အထိ သူမကို မုန္းလို႔မရဘူး

Read More...

Summary only...

ကၽြန္တစ္ေယာက္၏ အိပ္မက္

ေရွးေခတ္ အီဂ်စ္ဘုရင္ေတြဟာ သူတို႔မေသခင္မွာ သူတို႔ေသရင္ သၿဂၤိဳလ္ဖို႔ ဂူသခ်ၤိဳင္းေတြကို သူတို႔မေသခင္ကတည္းက ေဆာက္လုပ္ ေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲလို ေဆာက္လုပ္ရာမွာ ဘုရင္ေတြဟာ သူ႔ထက္ငါ ၾကီးေအာင္ ပိုခမ္းနားေလာင္ အၿပိဳင္အဆုိင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အႀကီးဆံုး ဂူသခၤ်ိဳင္းႀကီး သံုးခုကေတာ့ ကိုင္ရိုၿမိဳ႔နားေလးက ဂီဇယ္ဆိုတဲ့ အရပ္မွာရွိတယ္။ အဲဒီသံုးခုထဲက အႀကီးဆံုး ပရမစ္လို႔ေခၚတဲ့ ဂူသခၤ်ိဳင္းကို ဘီစီ ၂၉၀၀ ေလာက္မွာ ကူဖူးလို႔ေခၚတဲ့ ဘုရင္တစ္ပါးကေန တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

အဲဒီဂူသခ်ၤိဳင္းႀကီးဟာ အခုအခါမွာေတာ့ ကမၻာကေနရင္သပ္ရႈေမာရတဲ့ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္တစ္ခု အျဖစ္ အသိမွတ္ျပဳ ရင္သပ္ရႈေမာေနၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ရာ ပိရစ္မစ္ၾကီး ျဖစ္လာဖို႔ ကၽြန္တစ္သိန္းရဲ႕ အင္အားကို သံုးၿပီး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကေအာင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ အစ္ကို အခုေျပာမယ့္ ပံုျပင္ေလးက အဲဒီပိရစ္မစ္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ရာမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းပဲ။
သူ႔နာမည္က အာခိလိ တဲ့။ သူဟာ ပိရစ္မစ္ႀကီး မေဆာက္ခင္ အႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွာ ေစာၿပီး လူ႔ေလာကႀကီးကို ေရာက္လာတာေပါ့။ သူ႔အေဖေရာ အေမေရာ ပါ ဂီဇာရပ္က သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႔တို႔ေခတ္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္က ေမြးလာတဲ့ သားသမီးတစ္ေယာက္ဟာ အလိုလိုေနရင္း ကၽြန္ျဖစ္ၿပီးသားေလ။ ရိုင္းရိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္ျခံထဲမွာ ေပါက္လာတဲ့ႏြားဟာ ကိုယ့္ႏြားဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။

သူေမြးၿပီး လူမွန္း သူမွန္း မသိခင္အစေလးမွာ သံတံဆိပ္တံုးကို မီးဖုတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕လက္ေမာင္းမွာကပ္ၿပီး တံဆိပ္ႏွိပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီတံဆိပ္ကေတာ့ ဂီဇာရပ္က သူေဌးႀကီးပိုင္တဲ့ အမွတ္အသားတစ္ခုေပါ့။ တစ္ခါတံရံမွာ အကိုတို႔ကို ျခင္ေဆးေခြက မီးနဲ႔ ထိမိရင္ေတာင္ အဲဒီအပူဒဏ္ကို ဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ ခံစားရတာေလ။ လူမွန္းမသိတဲ့ အရြယ္ေလးမွာ မီးဖုတ္ထားတဲ့ သံတံဆိပ္တုန္းနဲ႔ အသားကို ႏွိပ္လိုက္တယ္ဆိုေတာ့ သူဘယ္ေလာက္မ်ား နာလိမ့္မလဲ။
သူလူမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အသားကမဲၿပီး သူ႔ရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္က က်ံဳလီေနတယ္။ သူ႔ေက်ာ္ျပင္ေပၚမွာေတာ့ အမာရြတ္ေတြ ပလပြနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အဲဒီေန႔မွာ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ သူမိန္းမယူေတာ့ဘူးလို႔ ……..။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူမိန္းမယူၿပီး ကေလးေမြးရင္ အလိုလိုေနရင္း ကၽြန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ကၽြန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရင္ သူ႔လို ဒုကၡေတြခံစားေနရလိမ့္မယ္။ အခုလည္း ၾကည့္ေလ အဟာရ မျပည့္၀လို႔ ကုလားအုပ္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ လည္ပင္းက ေသြးကို သြားေဖာက္စုပ္တာ မိသြားလို႔ ၾကာပြတ္နဲ႔ အရိုက္ခံ ထိခဲ့ရတယ္။ (ကုလားအုပ္ရဲ႕ လည္ပင္းက ေသြးေၾကာကို ဓားေလးနဲ႔ ေသးေသးေလး လီွးၿပီးရင္ ေသြးေတြထြက္လာတယ္။ ဂႏၶာရထဲမွာ ကုန္သည္ခရီးသြားေတြ အဟာရ ျပတ္ရင္ အဲလိုနည္းနဲ႔ အသက္ဆက္ရတယ္။ လူတစ္ေယာက္စာ ေသြးစုတ္လိုက္ျခင္းဟာ ကုလားအုပ္အတြက္ေတာ့ ေျပာပေလာက္ဘူး)


သူ႔အေမက သူ႔ေက်ာကုန္းက ဒါဏ္ရာေတြကို ေဆးထည့္ေပးတယ္။ ေဆးထည့္ ေပးေနတုန္းမွာ နာက်ဥ္လြန္းလို႔ သူ႔ရဲ႕ ေက်ာျပင္ဟာ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အႀကီးကဲက ေရာက္လာၿပီး သူ႔ကိုေခၚသြားတယ္။ သူ႔အေမက ေဆးထည့္တာေလးကို ၿပီးေအာင္ထည့္ပါရေစလို႔ ေတာင္းပန္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္းပန္မႈဟာ အခ်ည္းႏွီးပါပဲ။

သူ႔ကိုေခၚသြားၿပီး ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ခရီးသြားကုန္သည္ေတြလက္ထဲကို ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူဟာ ဆယ္ႏွစ္သားအရြယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အေမနဲ႔ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႔ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာကို သူမသိလိုက္ဘူး။ သူ႔ကို တျခား ကုန္သည္လက္ထဲကို အၿပီးအပိုင္ ေရာင္းစားလိုက္တာေလ။

အဲဒီလိုနဲ႔ သဲဂႏၵာရထဲမွာ ကုလားအုပ္ေတြနဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၿမိဳတစ္ၿမိဳ႕ ကိုေရာက္တယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္ေရာ သူလက္ေမာင္းမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တံဆိပ္ေနရာကို မီးဖုတ္ထားတဲ့ သံျပားနဲ႔ကပ္လိုက္တယ္။ သေဘာကေတာ့ အရင္သူေဌးရဲ႕ ကၽြန္တံဆိပ္ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တာေပါ့။ အဲလို ဖ်က္ပစ္ၿပီးမွ အျခားလက္ေမာင္းမွာ ေနာက္ထပ္ တံဆိပ္အသစ္တစ္ခုကို မီးဖုတ္ၿပီး ရိုက္ခဲ့တယ္။ အီဂ်စ္သဲ ဂႏၵာရ ရာသီဥတုဟာ ေန႔ပိုင္းမွာ မီးလိုပူေလာင္ေနေပမယ့္ ညပိုင္းမွာ ေလစိမ္းေတြတိုက္ၿပီး ခ်မ္းေနေအာင္ ေအးတဲ့ သဘာ၀ရွိတယ္။ အဲဒီလို ေလစိမ္းေတြ တိုက္ေနတဲ့ အဲဒီညမွာ လက္ေမွာင္းႏွစ္ဘက္က မီးေလာင္ဒါဏ္ရာေတြက နာက်ဥ္လြန္းလို႔ အဲဒီညက သူအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခ်က္ခ်က္ နာက်ဥ္လာတိုင္းမွာ သူ႔အေမသာရွိရင္ ေဆးထည့္ေပးမွာပဲလို႔ သူေတြးေနခဲ့မိတယ္။ သူဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူ႔ဘ၀ဆိုတာႀကီး နာက်ဥ္းမုန္းတီးသြားတယ္။ သူအိမ္ေထာင္ မျပဴဘူး သူ႔လို ကၽြန္ေလးတစ္ေယာက္ကို လူ႔ေလာကထဲကို ထပ္မေခၚေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လည္း ပိုၿပီး ခိုင္မာသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေ၀ဒနာေတြကို ခံစားရင္း အဲဒီမနက္ဟာ မိုးလင္းလို႔ သြားခဲ့တယ္။

အဲဒီၿမိဳ႕မွာ သူဟာ ကုလားအုပ္ေတြကို ထိန္းေက်ာင္းတဲ့လုပ္ကို လုပ္ၿပီး သူ႔ရင္ဘတ္ထဲက အမာရြတ္ေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း အခ်ိန္ဆယ္ႏွစ္ဆိုတာ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ဆုံးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အသက္က အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ ေရာက္ၿပီေပါ့။

သူအသက္ႏွစ္ဆယ္ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ ခူးဖူဘုရင္ဟာ အၾကီးအက်ယ္အခန္းနားဆံုး ပိရစ္မစ္ႀကီးကို ေဆာက္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ကၽြန္အင္အားေတြကို ပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ ေတာင္းခံလူစုခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုလူစုတဲ့အထဲမွာ အာခိလိ လည္းပါသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီပိရိမစ္ႀကီးကို ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္း ပင္ပန္းမယ္ ဒုကၡေတြေတြ႔လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို သူသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီပိရမစ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ဇာတိေျမျဖစ္တဲ့ အရပ္ေဒသမွာ ေဆာက္မွာေလ။သူေပ်ာ္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဆယ္ႏွစ္လံုးလံုးေ၀းကြာေနခဲ့တဲ့ မိခင္နဲ႔ဖခင္ကို အဲဒီပိရစ္မစ္ကို ေဆာက္ရင္းနဲ႔ ျပန္လည္ေတြ႔ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္ မက္ေၾကာင့္ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လက္ေတြ႔ဟာ တစ္ျခားစီဆိုတာကိုေတာ့ သူဇာတိေျမကိုေရာက္မွ သူသိလိုက္ရတယ္။ သူဟာပိရစ္မစ္ႀကီးေဆာက္ဖို႔ အေလးခ်ိန္ႏွစ္တန္ခြဲရွိတဲ့ ႏွမ္းဖတ္ေက်ာက္တုန္းႀကီးေတြကို သယ္ေနရင္း..၊ ေက်ာကုန္းေပၚ က်လာတဲ့ ၾကာပြတ္ဒါဏ္ရာေတြကို ႀကိတ္မိတ္ခံစားရင္းနဲ႔ပဲ သူ႔အေမကို ရွာဖို႔ဆိုတာ သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိခဲ့ဘူး။ သူထြက္ေျပးဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့မယ့္ သဲကႏၵာရ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ ေျပးသြားဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ေတြ ပိရစ္ပစ္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ ရက္ေတြကေန လေတြ လေတြကေန ႏွစ္ေတြ ကူးေျပာင္းလို႔ အၿပီးသတ္ဖို႔နီးလာခဲ့ၿပီ။ ပိရမစ္ႀကီးကို စတင္တည္ေဆာက္စဥ္မွာ ကၽြန္သစ္သိန္းေက်ာ္ ရွိခဲ့မယ့္မယ့္ အဆံုးသတ္ခါနီးမွာေတာ့ ကၽြန္အင္အားဟာ ငါးေသာင္းမျပည့္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႔က ေက်ာက္တုံးပိလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ပင္ပန္းလို႔ အဲဒီလို အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတြတစ္ေယာက္ ၿပီးတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားခဲ့ၾကရတယ္။



အခုေတာ့ သူ႔အသက္က ေလးဆယ္နားနီးလာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ပူေလာင္ေနတဲ့ သဲကႏၵာရထဲမွာ လူနဲ႔မတူေအာင္ ကုန္းရုန္းခဲ့ရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အသားအေရဟာ မဲက်ဳတ္ပိန္လွီၿပီး အသက္ႀကီးေနတဲ့ လူအိုတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနၿပီ။ သူ႔အင္အားေတြလည္း ခ်ိနဲ႔ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၾကာပြတ္ဒါဏ္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ မလြတ္ေသးပါဘူး။ အသက္ၾကီးလာေလေလ သူ႔အင္အားေတြက ကုန္ခမ္းေလေလ။ အင္အားကုန္ခမ္းတာနဲ႔အမွ် သူရဲ႕လုပ္ႏိုင္စြမ္းရည္ကလည္း က်ဆင္းေလေလေပါ့။ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရည္က်ဆင္းလာတဲ့အမွ် ၾကာပြတ္ဒါဏ္ရာေတြ ရလာတာေတြကလည္း ပိုမ်ားမ်ားေလေလပါပဲ။ အင္အားခ်ိနဲ႔မႈေတြ ၾကာပြတ္ဒါဏ္ေတြရဲ႕ ၾကားမွာ သူ႔အေမကိုေတာင္ သူသတိမရႏိုင္ေတာ့ဘူး သူသတိရေနရတာက လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ၾကာပြတ္ဒါဏ္သင့္ေနတဲ့ ခံစားရမႈတစ္ခုတာပဲေပါ့။


တစ္ရက္မွာေတာ့ သူေနမေကာင္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က ေနမေကာင္းျဖစ္တာဟာ ခါတိုင္းေန႔နဲ႔လံုး၀ မတူဘူးဆိုတာကို သူသတိထားမိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူအိပ္ရာထဲကလံုး၀ မထႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီလို အိပ္ရာကေန မထႏိုင္တဲ့လူနာတစ္ေယာက္ဟာ ႏွစ္တန္ခြဲအေလးခ်ိန္ရွိတဲ့ ႏွမ္းဖတ္ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြကို ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ သယ္ႏိုင္မွာလဲ။ အိပ္ရာထဲမွာေတာင္မွ အနည္းကို ႀကိဳုးစားၿပီး အသက္ရႈေနရတာေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က သူအလုပ္ကို မသြားေတ့ပဲနဲ႔ သဲျပင္မွာေပၚမွာ ေမွာက္ခ်ၿပီး အိပ္ေနလိုက္တယ္ …… ။

သူဘယ္ေလာက္ အထိ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ မသိဘူး။ သူ႔ေဘးနားမွ ဆူဆူညံညံအသံေတြၾကားေတာ့မွ သူအိပ္ရာကေန ႏိုးလာခဲ့တယ္။ သူႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေရာင္ေတြ ၀င္းေနလို႔ သူ႔မ်က္လံုးကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မဖြင့္ႏိုင္ဘူး။ သူႀကိဳးစားအားယူၿပီး ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူ႔အံၾသသြားတယ္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က ႏွမ္းဖတ္ေက်ာက္တုန္းေတြကို ထမ္းသယ္ေနရတဲ့ ပိရိမစ္ေဆာက္တဲ့ ကၽြန္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ခမ္းနားတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြနဲ႔ ေရြေရာင္ေတြ တ၀င္း၀င္းေတာက္ေနတဲ့ နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ အံ့ၾသလြန္းလို႔ သူ႔ကိုယ္သူ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတုန္းမွာ ရံေရြေတာ္မိန္းမပ်ိဳေတြက သစ္သီးေတြနဲ႔ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြ အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ စားပြဲတစ္လံုးကို သူ႔အေရွ႕ကို ယူလာခဲ့တယ္။

သူ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြကို ယူဖို႔ လက္လွမ္းေနတုန္းမွာ သူေနထိုင္ရာ အခန္းထဲကို ဘုရင္၀င္လာတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူလွမ္းေနတဲ့ လက္ကို ရပ္ၿပီး ထြက္ေျပးဖို႔လုပ္ေနတုန္းမွ ဘုရင့္ဆီကေန အသံတစ္ခုထြက္လာတယ္။ ေနာင္ေတာ္ ဘယ္ကိုမွ မသြားပါနဲ႔။

သူအဲဒီအသံကို ၾကားၿပီးေတာ့ သူ႔နားကိုသူ မယံုႏိုင္ဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ သူအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ဘုရင္ေသရင္ ျမွတ္ႏွံရမယ့္ ဂူသခၤ်ိဳင္းတစ္ခုကို ဒုကၡဆင္းရဲခံၿပီး တည္ေဆာက္ေနခဲ့ရတယ္။ သက္ေတာင့္သက္သာေနဖို႔ ဆိုတာေ၀းစြ အစားအေသာက္အေသာက္ေလးေတာင္ မေသရံုတမည္စားၿပီး ငါရဲက်သလို ေနပူထဲမွာ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတာေလ။ အခုေတာ့ ဘုရင္ကိုယ္တိုင္က သူ႔ကုိ ေနာင္ေတာ္လို႔ ေခၚၿပီး သူေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြနဲ႔ သူ႕တစ္သက္မွာ ရမယ္လို႔ မထင္ရတ့ဲ အရာေတြက သူ႔ေဘးနားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရာက္ေနၿပီေလ။

အဲဒီမွာ သူက အံ့ၾသထိတ္လန္႔စြာနဲ႔ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲလို႔ေမးေတာ့။

“ ေနာင္ေတာ္ ညီေတာ္ဟာ ေနာင္ေတာ္ရဲ႕ ညီအရင္းပါ။ တကယ္ေတာ့ ေနာင္ေတာ္ဟာ ေနာင္ေတာ္ထင္သလို ကၽြန္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္တစ္ပါးသာလွ်င္ျဖစ္ပါတယ္။ မနာလိုသူ အထိမ္းေတာ္မ်ားက စြန္႔ပစ္ျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ ေနာင္ေတာ္ဟာ ကၽြန္မိသားစု အသိုင္း၀ိုင္းကို ေရာက္ရွိသြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ”

သူ႔ရဲ႕ျဖစ္ရပ္ေတြကို သူမယံုၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူစကားေျပာဖို႔ အားယူေနတုန္းမွာ
“ ေနာင္ေတာ္ အဲဒီအတြက္ဘာကို သံသယမျဖစ္ပါနဲ႔ ဒီနန္းေဆာင္ထဲမွာ ေနာင္ေတာ္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္တိုင္းၾကေနႏိုင္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ညီေတာ္မွာ ေဆာင္ရြက္စရာေတြ ရွိေသးတာေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳပါဦး” ဟုဆိုကာ ဘုရင္ထြက္ခြာသြားတယ္။

ထိုအခါမွ သူ႔ကိုယ္သူ စိတ္ခ်သြားၿပီး စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြကို စိတ္တိုင္းက် စားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအစားအေသာက္ေတြ စည္းစိမ္ေတြ သူ႔ပတ္၀န္က်င္က ရံေရြေတာ္ေတြဆိုတာ သူ႔တစ္သက္မွာ တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေတြေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူစားေနတဲ့ ဟင္းလွ်ာထဲမွာ ကုလားအုပ္သား ပါေတာ့ သူငယ္စစဥ္ဘ၀က ကုလားအုပ္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ လည္ပင္းေသြးကို ေဖာက္စုပ္မိလို႔ ေက်ာျပင္ကို ၾကာပြတ္နဲ႔ အရိုက္ခံရတာကို သတိရသြားတယ္။ အဲဒီလို သတိရသြားတုန္းမွာ သူ႔နားထဲမွာ ၾကာပြတ္သံလိုလို အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအသံနဲ႔အတူ သူ႔ေက်ာျပင္ဟာလည္း နာက်ဥ္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

“ ေဟ့ေကာင္ အလုပ္မလုပ္ပဲ ဒီေနရာမွာ ဘာျဖစ္လို႔ အိပ္ေနတာလဲ။ အခုခ်က္ျခင္းထ”

သူ႔နားထဲမွာ မသဲမကြဲ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီလိုၾကားလိုက္ရျခင္းနဲ႔ အတူ ၾကိဳးစားၿပီး မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ေက်ာျပင္ကို ၾကာပြတ္နဲ႔ရိုက္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူေျပာလုိက္တယ္ ငါက ဘုရင့္ေနာင္ေတာ္ကြ မင္းေသသြားခ်င္တာလား ……. သူအက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ သူ႔အသံကားထြက္မလာခဲ့ဘူး။

ဒါ႔ေၾကာင့္ သူ႔အားကို အမ်ားႀကီးစိုက္ၿပီး ထပ္ေအာ္ၾကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ည္းနီးပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ သူသေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘ၀ဟာ ကၽြန္တစ္ေယာက္ပဲေလ။ ဘုရင့္ေနာင္ေတာ္၊ စားသံုးလို႔ မကုန္တဲ့ စည္းစိမ္ေတြဆိုတာက အိပ္မက္ေတြပဲ။ လက္ေတြ႕ဘ၀ဟာ ၾကာပြတ္ဒါဏ္ရာေတြပဲေလ………….

သူ႔မထမခ်င္း သူ႔ေက်ာျပင္ကို ၾကာပြတ္ရိုက္ခ်က္ေတြက အဆက္မျပတ္က်ေနရာက္ေနတယ္။ သူအားတင္းၿပီး ထဖို႔ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ည္းနည္းပဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူဟာခ်ိနဲ႔ၿပီးအားနည္းေနၿပီေလ။ သူဘယ္လိုမွ မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မထႏိုင္တဲ့အဆံုးမွာ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ငါလံုး၀မထေတာ့ဘူး အဲဒီၾကာပြတ္ဒါဏ္ေတြကို ခါးစည္းခံလိုက္ေတာ့မယ္။

သူက ေပၿပီးမထေလ ၾကာပြတ္ရာေတြက သူ႔ေက်ာကို ထပ္ၿပီးေရာက္လာေလေလပဲ။ အဲလိုေရာက္လာတဲ့ ၾကာပြတ္ရာေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပိုပိုၿပီးနာလာသလို သူခံစားရတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ ရိုက္လိုက္တဲ့ ၾကာပြတ္ရိုက္ခ်က္က သူ႔တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္မွာ အနာက်ဥ္ဆံုး ရိုက္ခံရတဲ့ ရိုက္ခ်က္ပဲ။ အဲဒီ ရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ ေက်ာျပင္ကေန ဦးေခါင္း ဦးေခါင္းကေန ေျခဖ်ားအထိ တုန္ခါသြားၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ဆတ္ဆတ္တုန္သြားတယ္။

ၾကာပြတ္ရိုက္သမားကေတာ့ မေလွ်ာ့ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ဆက္ရိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရိုက္ခ်က္ေတြကို သူမသိေတာ့ဘူး … .။ သူခႏၵာကိုယ္မွာလဲ သူမရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔၀ိညာဥ္ဟာ တစ္ျခားေနရာကို ေရာက္သြားခဲ့ၿပီေလ……………
(စိုးေဇယ်ထြန္း- ၁၂.၉.၂၀၀၈)


မွတ္ခ်က္။ ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္းက ေပးခဲ့ေသာ ေပးစာတစ္ေစာင္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္သည္

Read More...

Summary only...

အပိုင္းအစ

အဲဒီအပိုင္းအစဟာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ရဲ႕ အပိုင္းအစလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီအပိုင္းစဟာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အပိုင္းအစလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီအပိုင္းအစဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားရဲ႕ အပိုင္းအစလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္

* * * * * *

လမင္းက ေျပာတယ္ .....

သူဟာ ကမၻာေျမကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ၾကင္ယာဖက္ကို ရွာေနခဲ့ဖူးတယ္တဲ့ ....

သစ္ေျခာက္ပင္က ေျပာတယ္ ........

သူဟာ ကမၻာေပၚမွာ အေမႊးဆံုးပန္းတစ္ပြင့္ကို ပြင့္ေပးခ်င္ခဲ့တာတဲ့ .........

ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ ကေတာ့ အၿမဲတမ္း ပ်ံသန္းေနတယ္ သူဘာမွ မေျပာဘူး

* * * * *

တစ္ခါတုန္းက ကမၻာေပၚမွာ လ တစ္စင္းရယ္။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္မွ မက်န္တဲ့ သစ္ေျခာက္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ရယ္။ မရပ္မနား ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္ရယ္ ရွိၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ တစ္ေနရာစီမွာ ေနၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း မသိၾကဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ တူညီေနတဲ့အခ်က္က ရယ္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုေတာ့ ရွိေနၾကတယ္ ... ။

* * * *

ငါကမၻာေျမကို ပတ္လာတာ ႏွစ္ေတြ သန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီကမၻာေျမမွာ ငါ့ရဲ႕ၾကင္ရာဖက္ မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး .....

စိတ္ပ်က္အားငယ္ ဟန္နဲ႔ လမင္းက ျငီးတြားရွာတယ္။

တကယ္ေတာ့ ငါက ကမၻာေျမမွာ အေမႊးဆံုးပန္းေလးတစ္ပြင့္ ပြင့္ခ်င္ခဲ့တာပါ

အခုေတာ့ ငါ့ကို သင္းသတ္သြားၾကလို႔ အပြင့္မေျပာနဲ႔ အရြက္ေတာင္မရွိတဲ့ဘ၀။ ငါဘ၀က ေသဆံုးခဲ့ရၿပီးကိုး။

သစ္ပင္က သူ႕ရဲ႕ ရိုးတန္းႀကဲေနတဲ့ အကိုင္းခက္ေတြကို ၾကည့္ရင္းငိုတယ္..။

ငွက္ကေလးကေတာ့ ဘာမွ မေျပာဘူး ..........

* * * *

တစ္ရက္မွာ လမင္းရယ္။ သစ္ေျခာက္ပင္ရယ္။ ငွက္ကေလးရယ္ သြားဆံုးမိၾကတယ္။ လမင္းကေတာ့ အေရွ႕မွာ ထိန္ထိန္သာလို႔၊ သစ္ေျခာက္ပင္ကေတာ့ လေရာင္ေအာက္မွာ မားမားရပ္လို၊ ငွက္ကေလးကေတာ့ စြန္းထြက္ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးမွာ နားခိုလို႔ . . .။ အဲဒီလို သူတို႔ ေတြ႕ဆံုျဖစ္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္

* * * *

ငါကေတာ့ ဒီကမၻာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အလင္းေရာင္ေလး ေပးၿပီး ေနေတာ့မယ္။ ငါဆက္ရွာေနလည္း အပိုပဲေလ...

လမင္းကသူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ရည္မွန္းခ်က္ကို ေျပာျပတယ္။

တကယ္ေတာ့ငါက ရိုးရိုး သစ္ပင္မဟုတ္ဘူး။ အႏွစ္တစ္ရာမွာ တစ္ပြင့္တည္းပြင့္တဲ့ သစ္ေမႊးပင္ေလ။ အႏွစ္တရာ ျပည့္ခါနီးမွာ ငါ့ကိုလူေတြက သင္းသတ္သြားတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ငါဟာခုတ္လွဲခံရလိမ့္မယ္......

သစ္ပင္က သူ႔ရဲ႕ အျဖစ္ကို ေျပာျပတယ္။

ငွက္ကေလးက ဘာမွ မေျပာဘူး ................... ။ သူဆိတ္ဆိတ္ပဲေနတယ္။

* * *

ေနာက္ဆံုးမွာ သစ္ပင္နဲ႔ လမင္းက မရမက အတင္းေမးေတာ့ ငွက္ကေလးက ေျဖတယ္ ....

ငါက ရိုးရိုက္ ငွက္မဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ခ်င္းငွက္ .....

ေအာက္ခ်င္းငွက္ဆိုတာ တြန္သံကို နားေထာင္ၿပီး ၾကင္ယာဖက္ကို ေရြးခ်ယ္တယ္။ တစ္သက္မွာ တစ္ေကာင္ပဲ ေပါင္းတယ္။ အဖိုေသရင္ အမလိုက္ေသတယ္။ အမေသရင္ အဖိုလိုက္ေသတယ္။ အခု ငါ့ၾကင္ယာဖက္ရဲ႕ အသံကို ငါၾကားေနရပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူက အခ်ိန္မတန္ေသးလို႔ပါဆိုၿပီး အေတြ႕မခံပဲ ပုန္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ တြန္သံၾကားရာ ေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး ရွာေနမိခဲ့တာေပါ့.........

* * * *

ငွက္ကေလးရဲ႕ စကားသံဆံုးတာနဲ႔ ေကာင္းကင္က ရုတ္တရက္ တိမ္မည္းေတြတက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုးေတြရြာခ်ၿပီး တိမ္မည္းေတြက လမင္းကို ဖံုးကြယ္သြားတယ္။ အဲဒီမိုးေရေတြၾကားမွာ လႊဆြဲသံကို ၾကားရတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သစ္ေျခာက္ပင္ဟာ သစ္ငုတ္တိုျဖစ္သြားတယ္။ ငွက္ကေလးကေတာ့ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ထဲကို တိုး၀င္ ပ်ံသန္းသြားေလရဲ႕ ........

* * * * *

ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ငွက္ကေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်ေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႕ဘ၀ဟာ လမင္းနဲ႔ သစ္ေျခာက္ပင္လို အျဖစ္မ်ိဳးႀကံဳေတြ႕ရမွာ သူေၾကာက္ေနတာေလ. .. . .

* * * *

ကိုယ္ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ေလးက ဒီမွာ ၿပီးပါၿပီ ..........။

ဒါေပမယ့္ အဆံုးအထိ မၿပီးေသးဘူး။ အခုေျပာခဲ့တာက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ရဲ႕ ပိုင္းစေလးတစ္ခု။ က်န္ေနတဲ့ လက္က်န္အပိုင္းစရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းက ဘယ္လိုသိမ္းမလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ထက္ မိန္းကေလးက ပိုသိမွာပါ။

မိန္းကေလးေရ ......

နင္ဆက္ေျပာမဲ့ ပံုျပင္ရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေလးကို ငါရင္ခုန္စြာနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္..........

Read More...

Summary only...

ကႏြဲ႕ကလ် အင္တာန

ညဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္က သိပ္အိပ္ေလ့မရွိဘူး။ ဒီလိုပဲ ဟိုဟာ ကိလိ ဒီဟာကိလိေပါ့။ အင္တာနက္ ေကာ္နက္ရွင္ရရင္ အင္တာနက္တာ နက္သံုးေပါ့။ အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ မရွိရင္လည္း ကင္မရာ တစ္လံုးနဲ႕ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္ေပါ့။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ အိပ္မရရင္ ဂ်ာနယ္ေလး ဖတ္လိုက္ စာအုပ္ေလး ဖတ္လိုက္။ အခုေတာ့ ဂ်ာနယ္ဆိုတာကလည္း ေစ်းႀကီးေတာ့ မ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕မွာပဲ ျခိမ္းေျခာက္ ေဟာက္ဟမ္း မရမကေတာင္းၿပီး ဖတ္ရေတာ့တယ္။ ထားပါေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာ့ ညပိုင္း သိပ္အိပ္ေလ့ မရွိဘူး။

အခု ကံေကာင္းတယ္ပဲ ဆိုမလား ကံဆိုးတယ္ပဲ ေျပာမလား။ အခုကြၽန္ေတာ့္ ၀ပ္က်င္းနဲ႔ မနီးမေ၀းမွာ ရွိတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကေတာ့ မနက္ ႏွစ္နာရီ သံုးနာအထိ သံုးလို႕ရတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ညလံုးေပါက္နီးနီးေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကြၽန္တာ္နဲ႔ အင္တာေရွာ့( Internet Shop ကို အတိုေကာက္သံုးႏႈန္းျခင္း ျဖစ္သည္) ကေတာ့ အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပဲ။

အင္တာနက္ဆိုင္ကေတာ့ သံုးလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္ကလဲ ပံုမွန္ဆိုင္ေတြ ပိုျမန္တယ္ဗ် (စိတ္ထင္ေျပာျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္) ၿပီးေတာ့ ၀ပ္က်င္းနဲ႔ကလည္း နီးဆိုေတာ့ မၾကာခဏ ဗလာေဂါက္ စကား ငွားသံုးရရင္ေတာ့ ဂတီးတီး သြားသံုးျဖစ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို သြားသံုးရင္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေခတ္ကာလ သမီးအခ်ိဳ႕လည္း သံုးၾကတာကို သတိထားမိတယ္ဗ်။ သတိထားမိရံုလား ဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္ေသးဘူး နဂိုကတည္းကမွ စပ္စပ္စုစုမွာ ၀ါသနာ ပါသူပီပီ ေခတ္ကာလ သမီးေလးေတြရဲ႕ ခ်က္တင္ေပၚ ခံစားမႈေတြကို နည္းနည္း ေလ့လာမိတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေခတ္ကာလသားေလးေတာင္ ေကာင္မေလးနဲ႔ စကားေျပာတာ သူမ်ားၾကားမွာ စိုးလို႔ တိုးတိုးေလးပဲ ေျပာတယ္။ ေျပာလို႔ ဟုိဘက္က မၾကားေတာ့ဘူးဆိုရင္ စာေလးနဲ႔ပဲ ရိုက္တယ္။ ေဘးၾကားမွာ ရွက္လို႔။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္ကာလ သမီးေလးေတြကေတာ့ ကိုကို ၾကားရဲ႕လား။ ကိုကို ဘယ္သူနဲ႔ ခ်က္ေနတာလဲ။ ကိုကို တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား။ ကိုႀကီးေျပာတဲ့စကား ေတြကလဲ ....... ဟင့္ဟင့္ ရွက္တယ္။ အင္းသူတို႔ေတာ့ မသိဘူး ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ခုႏွစ္သံခ်ီ ရွစ္သံခ်ီစကား ေတြကို ၾကားၿပီး ၾကက္သီးေတာင္ ထမိပါရဲ႕။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ အဲဒီေခတ္ကာလ သားသမီးေလးေတြက ၀က္ကင္မရွိတဲ့ မပီ၀ိုးတ၀ါး ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး တခီြးခြီး သေဘာက်ေန တတ္ၾကျပန္ေသးတယ္။ မသိရင္ ခ်ာလီခ်က္ပတင္ ကားၾကည့္ေနသလိုပဲ။ အဲဒီလို ခ်ာလီ ခ်က္ပလင္ကား ၾကည့္သလို တခြီးခြီး ရယ္ရာကေန ကိုးရီးယားလို႕ တဟီးဟီးနဲ႔ ငိုလိုက္တတ္ ျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဗလာေဂါက္ကေတာင္ နာမည္ေပးထားေသးတယ္ တဟီဟီ ကြၽန္းသူတဲ့။

ထားလိုက္ပါ။ တစ္ရက္။ ထားလိုက္ပါ ႏွစ္ရက္။ ထားလိုက္ပါ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီ ၀ပ္က်င္းကို ေရာက္တာ တစ္လေက်ာ္သြားၿပီ။ အဲဒီ အင္တာေရွာ့မွာလည္း ရက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ သံုးၿပီးသြားၿပီ။ အဲဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္မွာ . . . . . . .

ေကာ္နက္ရွင္ မေကာင္းလို႔ စိတ္ညစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီေကာ္နက္ရွင္ကို နာမည္ေပးလိုက္တယ္ အင္တာန လို႔ .............
အဲလို နေနတဲ့ အင္တာနက္ကို သံုးရတာ အေျခာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရသလိုပဲ။ ကႏြဲ႔ကလ်နဲ႔ ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း ေအာ့နလံုးနာတယ္

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသံတစ္သံ ထြက္လာတယ္။ ဟင့္ဟင့္ ဟင့္ .................

ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကီးဘုတ္ေပၚမွာ မ်က္ႏွာေမွာက္ၿပီး ကိုးရီးယားဇာတ္ ခင္းေနေလရဲ႕

Read More...

Summary only...

ဂ်ိဳးျဖစ္သြားတဲ့ငါး

အဲဒီေန႕က ကြၽန္ေတာ္ ခေရေတြ အမ်ားႀကီး ပြင့္ေနတဲ့ လမ္းေပၚ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီလမ္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ခေရေတြက တဖြဲဖြဲ ေၾကြက်ေနတယ္။ ေျမေပၚက ခေရေတြကို မ၀ံ့မရဲနဲ႕ နင္းျဖတ္သြားေတာ့ အိမ္ႀကီး တစ္လံုးေရွ႕ကို ေရာက္တယ္။ အဲဒီအိမ္ေရွ႕မွာ ဗီးနပ္အရုပ္ တစ္ရုပ္ကိုေတြ႕တယ္။

အဲဒီဗီးနပ္ရုပ္ရွိတဲ့ အိမ္ထဲက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ေျပာတယ္ သူကံမေကာင္းဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ လို႕ေမးေတာ့ အိပ္မက္ေတြ မေကာင္းလို႕တဲ့။

အဲဒီလိုနဲ႕ ငါးဖမ္းဖို႕ ကြၽန္ေတာ္ ထြက္လာတယ္။ ငါးေလးေကာင္မိတယ္။ အဲဒီငါးေတြက ကြၽန္ေတာ္အရပ္မွာေတာ့ ငါးဖမ္းမလို႕ ေခၚတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီငါးေတြကို ငါးဖယ္ေအာင္းလို႕ ေခၚၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ဖမ္းမိထားတဲ့ ငါးေလးေကာင္ကို ၾကည့္ေတာ့ တစ္ေကာင္က ရွင္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က သနားလို႕ ေရထဲကို ျပန္လြတ္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီငါးက ကုန္းေပၚကို ျပန္တက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရထဲကို ျပန္ဆင္းသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေပၚကို ပ်ံတက္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သစ္ပင္ေပၚတက္သြားတဲ့ ငါးကို ဂရုမစိုက္အားေသးဘူး။ က်န္ေနေသးတဲ့ ငါးသံုးေကာင္ကို အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕ စီစဥ္ရဦးမယ္။

ငါးသံုးေကာင္ကို ႀကိဳးနဲ႕သီၿပီး ျပန္ဖို႕လုပ္ေတာ့ သစ္ပင္ေပၚက ခ်ိဳးကူသံကိုၾကားရတယ္။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက သစ္ပင္ေပၚ တက္သြာတဲ့ ငါးက ဂ်ိဳးငွက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲလိုနဲ႕ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ခ်ဲဒိုင္တစ္ေယာက္ကို အသည္းသန္ လိုက္ရွာမိတယ္။

Read More...

Summary only...

ေခတ္သစ္ေတာေၾကာင္

ေခတ္သစ္ေတာေၾကာင္ . . . . .

ေလမုန္တိုင္းသည္ မွ်က္လွည့္ျပလိုက္သလို ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုလံုးကို စုတ္ျပတ္သြားေအာင္ ေန႕ျခင္းညျခင္းမွာပင္ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သည္။ ထို႕အတူ ကုန္ေစ်းႏႈန္းသည္လည္း မ်က္လွည့္ျပသလို ေန႕ျခင္းညျခင္းမွာပင္ ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္သြားသည္။

ယခင္က တစ္ေခ်ာင္းကို ႏွစ္ဆယ္ခန္႕သာတန္ဖုိးရွိသည့္ အိပ္သြပ္မိုးရိုက္သည့္သံမ်ားသည္ တစ္ေခ်ာင္းသံုးရာ ျဖစ္သြားသည္။ ဘဲဥတစ္လံုးကို သံုးေလးရာျဖစ္သြားသည္။ ဆန္ ႏွင့္မီးေသြးေစ်းက ႏွစ္ဆခုန္တက္သြားသည္။ သည့္အျပင္အျခားေသာ စားေသာက္ကုန္မ်ားႏွင့္ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေစ်းႏႈန္းေတြ အဆမတန္ ျမွင့္တက္ကုန္ၾကသည္။

ဘာေၾကာင့္လဲလို႕ ေမးေတာ့ ………

ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္တဲ့


ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီးေနာက္ ဆန္ဆိုင္အမ်ားစုသည္ ဆန္ေစ်းမ်ားကို အနည္းဆံုး ႏွစ္ဆတင္ၿပီးေရာင္းၾကသည္။ ထိုသို႕ ႏွစ္ဆတင္ေရာင္းသည့္ ဆန္ဆိုင္ေလးမ်ားတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕စြန္ရွိ ဆန္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္လည္း ပါ၀င္ေလသည္။
ပံုမွန္ တစ္ျပည္ေလးရာ ရွိေသာ ဆန္ကို ထိုဆန္ဆိုင္ေလးတြင္ တစ္ျပည္ကို ရွစ္ရာႏွင့္ေရာင္းေလသည္။ ထိုသို႕တစ္ျပည္ရွစ္ရာႏွင့္ ႏွစ္ဆတင္ေရာင္းသည့္တိုင္ ၀ယ္ယူလိုသူမ်ား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးကာမ်ားျပားေနသျဖင့္ ဆိုင္ သံပန္း ဘာဂ်ာတံခါးကို ဆြဲပိတ္လိုက္သည္။ ဆိုင္က ဘာဂ်ာတံခါးကို ပိတ္ထားေပမယ့္ ၀ယ္မည့္သူမ်ားက မျပန္ၾကေသးပဲ ဆန္ျပန္ေရာင္းမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကသည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ ဆိုင္ထဲက လူတစ္ေယာက္က လက္ထဲတြင္ဆိုင္းပုတ္တစ္ခုကို ကိုင္ၿပီးအျပင္ထြက္လာသည္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ထိုဆိုင္းဘုတ္ကို ဆိုင္အေရွ႕တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲၿပီး ဘာဂ်ာတံခါကို ျပန္ပိတ္သြားသည္။

လူအမ်ားက ထိုဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဆန္တစ္ျပည္ ၁၆၀၀ ၀ယ္ခ်င္၀ယ္ မ၀ယ္ခ်င္ေနဟူ၍ ေရးထားသည္။ ထိုအခါလူမ်ားက မ၀ယ္ဘူးေဟ့ လုတယ္ဟု ေအာ္ဟစ္ၾကကာ ဆိုင္ဘာဂ်ာတံခါးကို ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး ဆန္မ်ားကို ၀င္လု လိုက္ၾကသည္။

* * * * *

လပြတၱာၿမိဳ႕တြင္ ဘာကိုစားစား ဘာကိုေသာက္ေသာက္ ဘာကို၀ယ္၀ယ္ ပံုမွန္ထင္ထားတာထက္ ေစ်းႀကီးေနတတ္သည္။ ဘာျဖစ္လို႕ ႀကီးတာလဲဟု ေမးလွ်င္ သူတို႕က ျပန္ေျဖလိမ့္မည္ နာဂစ္ေစ်းတဲ့ …

* * * * *

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လပြတၱာၿမိဳ႕ရွိ စားေသာက္ဆုိင္ တစ္ခုအတြင္း ထမင္းစားေနၾကစဥ္ ႏိုင္ငံျခားသား မ်ားစားေသာက္ေနသည့္ ၀ိုင္းသို႕ စစ္သားမ်ား ေရာက္ရွိလာသည္။ ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ဦးႏွင့္ စစ္ဗိုလ္တစ္ဦး စကားအေျခအတင္ ေျပာေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထိုင္ေနသည့္ စားပြဲႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ထုိင္ေနသည့္ ၀ိုင္းက အနည္းငယ္ေ၀းေသာေၾကာင့္ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ မသိရေပ။ သို႕ေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားသူကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ကို စကားအေျခအတင္ ေျပာေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ထင္လိုက္သည္က လပြတၱာသို႕ ၀င္လာေသာ ႏိုင္ငံျခားသားကို စစ္တပ္က လာေရာက္စစ္ေဆးေနသည္ဟု ထင္လိုက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရေအာင္ စစ္ဗိုလ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားမ်ား အေျခအခ် ေျပာေနေသာ ေနရာသို႕ သြားၿပီး ဘာျဖစ္တာလဲလို႕ ေမးၾကည့္ေသာအခါ။

စစ္ဗိုလ္ကရွင္းျပသည္ ယခုႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသည္ အစိုးရက ဖိတ္ထားေသာ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ယခုဆိုင္တြင္ စားေသာက္ရာတြင္ ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေသာင္းေပး ထားႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္ဆံုး ဘီလ္ရွင္းသည့္ အခါတြင္ ဆိုင္က ေနာက္ထပ္ ေလးေသာင္း ထပ္ေတာင္းေၾကာင္း။ သူတို႕ စားေသာက္ထားေသာ တန္ဖိုးပမာဏသည္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ေငြေျခာက္ေသာင္း က်ႏိုင္ဖြယ္ရာမရွိသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ သူ႕ကိုလာေခၚၿပီး ကြန္ပလိမ္းတက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း စစ္ဗိုလ္က ေျပာျပသည္။
* * * * *
လပြတၱာၿမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလမုန္တိုင္းၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ေရာက္သည္။ ထိုစဥ္လပြတၱာၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ဒုကၡသည္ သိန္းခ်ီရွိၿပီး ေသာက္ဖို႕ ေရပင္အခက္အခဲ ရွိေနဆဲကာလ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႕ လူအမ်ားအတြက္ ေသာက္စရာ ေရပင္မရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ လပြတၱာၿမိဳ႕ေပၚတြင္ စည္ဘီယာ ရသည္။

စည္ဘီယာ ရသည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သြားေသာက္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဘရူ၀ါရီ ကုပၸဏီက တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ ဘီယာဆိုင္မ်ားကို ေရာင္းေစ်း သတ္မွတ္ ေပးထားေပမယ့္ လပြတၱာကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္အေနျဖင့္ ေစ်းႀကီးေနမည္မွာ စိတ္ကအလုိလို ႀကိဳသိေနသည္။ ထင္ထားသည့္အတိုင္း စည္ဘီယာ တစ္ခြက္ကို ေျခာက္ရာေပးရသည္။

သြားေရးလာေရးအခက္အခဲေၾကာင့္ ရန္ကုန္ထက္တစ္ရာ ပိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံ၍ ရသည္ သို႕ေပမယ့္ ထည့္ထားသည့္ ဘီယာကိုေတာ့ လက္ခံ၍ကား မရႏိုင္။ ဘီယာတစ္ခြက္ဟု မွာလိုက္လွ်င္ ထည့္ေပးသည့္ ဘီယာပမာဏသည္ အျမဳတ္အပါေတာင္ လက္ကိုင္ကြင္းနားမေရာက္။ ကၽြန္ေတာ္က စားပြဲထိုးကို ခြက္မျပည့္ဘူးဟု ဆိုကာ ျပန္ထည့္ခိုင္းသည္။ ထိုအခါ စပြဲထိုးက ဘီယာခြက္ေလးကိုယူ အျမဳတ္ေလး နည္းနည္းခ် ၿပီးျပန္ယူလာသည္။

ေစ်းကလည္း သူမ်ားထက္ပိုယူထားေသးသည္ ေစ်းပိုယူထားလွ်င္ေတာ့ ဘီယာကို ျပည့္ေအာင္ထည့္သင့္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ထည့္ခိုင္းသည္။ ထိုအခါစားပြဲထိုးက မရေတာ့ဘူးဆရာ ဒါကနာဂစ္ဘီယာတဲ့ …….။ ခက္သည္က လပြတၱာၿမိဳ႕မွာ ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ပဲရွိသည္။ တစ္ျခားေရြးခ်ယ္စရာ ဆိုင္မရွိ ထို႕ေၾကာင့္ သူတို႕ထည့္ခ်င္သေလာက္ ထည့္၍ ရသည့္ဆုိသည့္ အခ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ေရာင္းသည္။ ဘီယာတင္လားဆိုေတာ့ ဟင္းပြဲမ်ားလည္း ထိုကဲ့သို႕ပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ားသည္ ဧရာ၀တီတိုင္းက ရန္ကုန္ေလာက္ ေစ်းမႀကီးပါ။ ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီး သူတို႕ၿမိဳ႕ကို ရန္ကုန္မွ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ေတြ ဆင္းလာသည့္အခါ ေရာင္းအားက ယခင္ထက္ ဆယ္ဆေဆာက္ေလာက္ျမွင့္တက္လာသည္။ ျမွင့္တက္လာသည့္ ၀ယ္လိုအားကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ တင္လိုက္သည့္ေစ်းက ရန္ကုန္ထက္ ပိုႀကီးသည္။

ေစ်းပိုႀကီးလို႕ ထည့္ေပးသည့္ ပမာဏမွာလည္း ပံုမွန္မရ။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးနည္းၿပီး တစ္ခါတစ္ရံဟင္းပြဲမ်ားတြင္ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္ေသးသည္။ ယင္ေကာင္ပါသည္ဟုဆိုကာ သြားျပေတာ့ အားလံုးက မထူးဆန္းသလို ၾကည့္ေနၾကေသးသည္။

ေစ်းကလည္းႀကီး ထည့္ေပးတာကလည္း နညး္သည့္ ထိုဘီယာဆိုင္ကို ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘီယာေသာက္ခ်င္သည့္တိုင္ သြားမေသာက္ေတာ့သလို ထိုဆိုင္တြင္ ထမင္းေတာင္ မစားေတာ့ပဲ သပိတ္ေမွာက္ထားလုိက္သည္။
* * * * *
ကၽြန္ေတာ္လပြတၱာရွိ ပဲ့ေထာင္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ပဲ့ေထာင္ငွားဖို႔ ဆင္းလာသည္။ ထိုေန႕က ရာသီဥတု သာယာသည့္ေန႕ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလွဴ႕ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတာဘက္သို႕ ေလွမ်ားျဖင့္ ဆင္းလွဴၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေလွဆိပ္ကို ဆင္းလာတာ ေနာက္က်သည္ကတစ္ေၾကာင္း အလွဴ႕အရွင္မ်ား အလာမ်ားသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ေလွဆိပ္တြင္ ပဲ့ေထာင္တစ္စီးသာ ရွိသည္။

ေလွဆိပ္မွာ ပဲ့ေထာင္တစ္စီးတည္းက်န္ေတာ့တာ ဆိုရင္ေတာ့ ေစ်းကိုင္ေတာ့မွာပဲဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးလိုက္မိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ဒီတစ္စီးတည္းသာ ရွိသည့္အတြက္ ေစ်းကိုင္လွ်င္လည္း မတတ္ႏိုင္ ပိုေပးတန္ ေပးရေတာ့မည္ဟု ေတြးၿပီး ထိုပဲ့ေထာင္ကို သြားငွားလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သြားမည့္ ခရီးကို ေျပာေတာ့ ပဲ့ေထာင္သမားက ငါးေသာင္း ေတာင္းသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုခရီးသည္ ပဲ့ေထာင္ျဖင့္ မိနစ္ရွစ္ဆယ္ခန္႕သာ ေမာင္းရမည့္ ခရီးျဖစ္သည္။ ထိုခရီးကို ငါးေသာင္း ေတာင္းသည္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လြန္သည္ဟု ေျပာ၍ရသည္။ ခါတိုင္း ထိုခရီးသြားပါက သံုးေသာင္းသာ ေပးရသည္။

ထိုသံုးေသာင္းဆိုေသာ ေစ်းမွာလည္း ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီးမွ တက္ထားေသာ ေစ်းျဖစ္သည္။ ေလမုန္တိုင္း မတိုက္ခင္က ဆိုပါက ထိုခရီးကို ႏွစ္ေသာင္းေပးမည့္သူပင္ ရွိလိမ့္မည္မထင္။ သို႕ေပမယ့္ ထိုသူက အားမနာရွာမက်ိဳး ငါးေသာင္းေတာင္းသည္။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီခရီးက သြားေနၾကခရီးျဖစ္ေၾကာင္း ခါတိုင္းေစ်း အဲဒီေလာက္ မရွိေၾကာင္း သို႕ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ နည္းနည္းေလ်ာ့ေပးဖို႕ ေလွသမားကို ေျပာသည္။ သို႔ေပမယ့္ ေလွသမားက ငါးေသာင္းမွ ငါးေသာင္း ငါးေသာင္း မရလွ်င္ မလိုက္ႏိုင္ဟုဆိုသည္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က လပြတၱာမွာ စီးပြားလာလုပ္ေနၾကသူမ်ားမဟုတ္ပါ။ သူေလွကိုငွားၿပီး စီးပြားေရး ကိစၥသြားမည္မဟုတ္ပဲ သူတို႕ေဒသတြက္ အလွဴလာလုပ္ေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူတို႕ေဒသအတြက္ အလုပ္လုပ္လာလုပ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ေလွခကို ေလွ်ာ့ယူရမည္ဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ တန္ရာတန္ေၾကးယူ။ ယခုေတာ့ ထိုလူမ်ားက ထိုသို႕မဟုတ္ ရတုန္းကို အဆမတန္ ရိတ္လိုက္မယ္ ဆိုသည့္ အခ်ိဳးမ်ိဳးခ်ိဳးခ်င္ၾကသည္။

ေလွေစ်းမတည့္သျဖင့္ ကမး္ေပၚတို႕ ကၽြန္ေတာ္ျပန္တက္ဖို႕ လုပ္ေနစဥ္မွာ ႏွစ္ရစ္ႏွင့္ စစ္သားတစ္ေယာက္ ဆင္းလာသည္။ ထို႕ေႏွာက္ထိုေလွကို ေခ်ာဆြဲပါ ေတာ့သည္။ ေလွကိုေခ်ာဆြဲသည့္ အခ်ိန္ေရာက္မွ ေလွသမားက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကသည့္။ ယခုအၾကည့္က ငါးေသာင္းမွငါးေသာင္း ဆိုတုန္းက အၾကည့္ႏွင့္ လံုး၀တစ္ျခားစီ။

သူၾကည့္သည့္ အၾကည့္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေလွကို ကၽြန္ေတာ္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕က ေအာ္ဒါငွားထားတာပါဟု ေျပာလွ်င္ ထိုစစ္သားက ေခ်ာဆြဲေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ သို႕ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မေျပာေပးႏိုင္ပါ။ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေပးေကာင္းေျပာေပးလိမ့္မည္။ ေလာဘေဇာတက္ေနၿပီး မတန္တစ္ဆ အျမတ္ႀကီးရလိုသူတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မကူညီႏိုင္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်၀င္မေျပာေတာ့ပဲ ကမ္းေပၚသို႕သာ တက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
* * * * *
ေတာထဲတြင္ မီးေလာင္ပါက ေတာေနသတၱာ၀ါေလးမ်ား ေျပးၾကလႊားၾကႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ သို႕ေပမယ့္ ေတာေၾကာင္ကေတာ့ သဘာ၀က ေပးထားသည့္ စြမ္းအားအတိုင္း ေျပအားရွိသည့္အတြက္ ေတာမီးသည္ သူ႕အတြက္ အျခားတိရိစၦာေလာက္ေတာ့ ပူစရာမဟုတ္သည့္အျပင္ ေတာမီးေၾကာင့္ ေျပးထြက္လာၾကေတာ့ ေတာေန သတၱ၀ါေလးမ်ားကို ပင္ တစ္ေနရာက ေစာင့္ကာ အသင့္ဖမ္းစားလိုက္ေသးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေတာမီးသည္ ေတာေၾကာင္အတြက္ ဒုကၡမေရာက္သည့္အျပင္ ေတာမီးေၾကာင့္ ေတာေၾကာင္ကို မ်ားစြာ အဆင္ေျပေစသည္။
ေခတ္တစ္ေခတ္ပ်က္သည့္အခါတြင္ သာမန္လူမ်ားအတြက္ ဒုကၡေရာက္ေစေသာ္လည္း သူခိုး ဓားျပကဲ့သို႕ေသာ လူမ်ားအတြက္ေတာ့ အကြက္ေကာင္းျဖစ္သည္။ ေခတ္ပ်က္ေသာ အခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပ်က္ျပားၿပီး လူအမ်ားဒုကၡေရာက္သည့္ အခါတြင္ သူခိုး ဓားျပမ်ား အတြက္အခြင့္ေကာင္း တစ္ခုျဖစ္ၿပီး အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေတာ့သည္။

ေတာမီးေလာင္လွ်င္ တိရိစၦာန္ေလးမ်ား ဒုကၡေရာက္ၾကသည္ သို႕ေပမယ့္ ေတာေၾကာင္မ်ားကေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ၾကသည္။ ထို႕အတူ ေခတ္ပ်က္သည့္အခါ လူအမ်ားဒုကၡေရာက္ၾကသည္ သို႕ေပမယ့္ သူခုိး ဓားျပမ်ားကေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီး အေပ်ာ္ၾကသည္။ အမ်ားဒုကၡေရာက္သည့္ အခါတြင္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္တတ္သည့္ သူခိုးဓားျပ မ်ားကို တင္စားၿပီး ေတာ္ေၾကာင္ဟု ေခၚၾကသည္။ ထိုအခါ ေတာမီးေလာင္ ေတာေၾကာင္ လက္ခါးေမာင္းခတ္ ဆိုသည့္ စကားပံုျဖစ္လာေတာ့သည္။

ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ေတာ့ ဓားျပဆိုသည္မွာ လက္နက္ျဖင့္ အၾကမ္းဘက္ ျခိမ္းေျခာက္၍ ပစၥည္းလုယူသူဟု အဓိပၸယ္ဖြင့္ထားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူခိုးဓားျပ ဟုေျပာသည့္အခါတြင္ ဓားႀကီးကိုင္ ေသနတ္ႀကီးကိုင္ၿပီး ရိုက္ႏွက္လုယူသူမ်ားကို ေျပးျမင္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ေလာကတြင္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားသျဖင့္ရယူျခင္းသည္လည္း ဓားျပတုိက္ျခင္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ သို႕ေပမယ့္ ယခင္ေခတ္ဓားျပမ်ားသည္ ဒုတ္ဓားမ်ားကို အသံုးျပဳၾကေသာ္လည္း ယခုေခတ္ဓားျပမ်ား သံုးသည့္လက္နက္က ဒုတ္ဓားမ်ား မဟုတ္ေတာ့ပဲ အသံုးျပဳသည့္ လက္နက္မ်ားသာ ေျပာင္းသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

Read More...

Summary only...