HMY Update

ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး

ျပင္ကႏုကုန္း (C-5)
ျပင္ကႏုဝ (C-5)
ကုကၠိဳလ္ (S-39)
ေက်ာင္းစု- ေရႊကၽြန္းသာ (S-25)
ကညင္တပင္ (S-9 C-4)
ရခိုင္ကုန္း (C-6)
သိုင္းေခ်ာင္း (S-23)
မေလးႀကီးကုန္း (S-6)
ကန္႔ဘလာတစ္ပင္ (C-6)
ဆင္ကြင္း (S-6)


ေဆာက္လုပ္ေနဆဲ

ေဒါင့္ေခ်ာင္း (S-9)
အထက္စု (C-5)
ဒရယ္ျဖဴ (S-5)


ေနာက္ဆံုးေဆာက္လုပ္မည့္ရြာ

ဆိပ္ကေလး (S-29)
ေခ်ာင္းႀကီး (-)


ဆိပ္ကေလးက မနက္ျဖန္ စေဆာက္ပါမယ္။ ေဆာက္လုပ္ေနဆဲ ရြာေတြက ပစၥည္းေတြ ခ်ထားေပးၿပီးသားပါ။ တခ်ိဳ႕က လာမတိုက္ေသးတာ၊ တခ်ိဳ႕က ၿပီးမၿပီး အေၾကာင္းမျပန္ေသးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို လွဴထားပါတယ္ဆိုၿပီး အီးေမးလ္ေတြ ပို႔ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံ မရရွိေသးတာေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီေနရာမွာ [Donor List] ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံ ရရွိတဲ႔ အလွဴရွင္ စာရင္းကို ၾကည္႔ၿပီး ကိုယ့္နာမည္ မပါေသးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အျမန္ဆံုး ဆက္သြယ္ေစလိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခံရရွိတဲ႔ အလွဴေငြ စုစုေပါင္းက ၂၉၇၀၅၂၅၀ က်ပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ http://myanmargidai.wordpress.com ကလည္း ေနာက္ထပ္ သိန္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ လွဴဒါန္းမယ္လို႔ သိရပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ကမၻာမီးေလာင္သားေတာင္ခ်နင္း

ေရေတြတက္လာေတာ့ ခါးေတာင္းကို ေျမွာင္ေအာင္က်ိဳက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေခါင္မိုးေပၚတက္ေနတာ။ ေရကလဲ အိမ္ေခါင္မိုးအထိ တက္တယ္။ လိုင္းပုတ္လို႕ အိမ္လည္းျပိဳေရာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကူးမိကူးရာ ကူးလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရြာထဲက အုန္းပင္တစ္ပင္ကို ဖက္မိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အုန္းပင္ကို ဖက္ထားတုန္းမွာ အေနာက္လည့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခါးေထာင္းေျမွာင္စကို မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က ဆြဲထားတယ္။ အဲဒီအေနာက္မွာ လူရွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္။ အတန္းလိုက္ႀကီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာရမွာလဲ ပုဆိုးကိုခၽြတ္ခ်ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီလူေတြအားလံုး ေရထဲကို ေျမာသြားေရာ . . . .

သူႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရစဥ္က အျဖစ္အပ်က္ကို အားရပါးရ ျပန္ေျပာျပသည္။ သူေျပာသည့္ေလသံက ၀မ္းနည္းမႈစိုးစဥ္းမွ် မရွိ။ သူ႕ပုဆိုးစကို ဆြဲထားသူမ်ားကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္လိုက္သည္ကိုပင္ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုလို ေျပာျပေနသည္။ ငါပုဆိုးကို ျဖည္ခ်လိုက္လို႕ ေရထဲေမွ်ာပါသြားေသာ သူမ်ားသည္ သက္ရွိလူသားျဖစ္သည္ကိုလည္း သတိျပဳမိပံု မေပၚေပ။

· * * * *

ေလေတြတိုက္ၿပီး ေရေတြတက္လာေတာ့ အေျခအေန မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုတာကို သိလုိက္ၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြႏ္ေတာ္တို႕ မိသားစုအားလံုး ေလွေပၚကိုတက္ၿပီး ေလွကိုသိမ္ေက်ာင္းနဲ႕ ခ်ည္ထားလိုက္တယ္။အဲဒီလို ေလွကို သိမ္ေက်ာင္းမွာ ခ်ည္ထားတာက အစပိုင္းမွာ အဆင္ေျပေပမယ့္ ေလတိုက္အားက အားေကာင္းေတာ့ သိမ္ေက်ာင္းနဲ႕ ေလွနဲ႕ကို ရိုက္ေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။

အေမက ေျပာတယ္။ ငါ့သား ေလွကို ႀကိဳးျဖဳတ္လိုက္ေတာ့ ၾကာရင္ေလွကြဲေတာ့မယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေလွကို ႀကိဳးျဖဳတ္လိုက္တယ္။ ေလွကိုႀကိဳးျဖဳတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေလွက လိႈင္းပုတ္အားေၾကာင့္ ေမွာက္သြားတယ္။ ေလွေမွာက္သြားေတာ့ ညီရယ္ သူ႕မိန္းမရယ္ သားသမီးေတြရယ္ ေရထဲကို ေမွ်ာသြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရယ္အေဖရယ္ အေမရယ္က ပလပ္စတစ္ ပံုးႀကီးတစ္ပံုကို ကိုင္ၿပီး အတူတူ ကူးၾကတယ္။

ငါးဂါလန္၀င္ ပလပ္စတစ္ပံုးေလး တစ္ပံုက လူသံုးေယာက္လံုးကို မႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က အလယ္ကေနၿပီး ပလပ္စတစ္ပံုးႀကီးကို ဖက္ထားတယ္ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ညာဘက္လက္ေမာင္းကို ဖက္ၿပီး ကူးတယ္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကို ဖက္ၿပီးကူးၾကတယ္။

ညကလည္းေမွာင္ လိႈင္းေတြကလဲ ပုတ္ လူေတြလဲ ဘယ္ေရာက္လို႕ ေရာက္ေနမွန္းမသိဘူး။ အဲလုိကူးရင္း ကူးရင္း နဲ႕ ေမက ေျပာတယ္ သူလိုက္မကူးႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သူ႕ကို လႊတ္လိုက္ပါေတာ့တဲ့။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မလြတ္ဘူးဆိုၿပီး အတြင္းဆြဲၿပီး ကူးေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဆက္မကူးႏိုင္ေတာ့ ေရထဲမွာ တရႊတ္တိုက္လိုက္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး အေမ့ကို လက္လြတ္လိုက္ရတယ္။

အေမ့လက္ကို ကၽြႏ္ေတာ့္လက္ကေန ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းကၽြန္ေတာ့္လက္ကေန လြတ္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ကို လက္ကေန ေျဖးေျဖးခ်င္း လႊတ္လိုက္ရတာကို အခုအထိ ေမ့လို႕မရဘူးဗ်ာ။

ဆိုၿပီး သူစကားစကို ျဖတ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ မ်က္ႏွာတြင္စီးက်ေနေသာ မွ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ျပာမေလာ့ျမစ္ ဘက္ဆီသို႕ ေငးၾကည့္ရင္း

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ အေဖက ေမးတယ္ မင့္အေမေရာတဲ့။ မကူးႏိုင္လို႕ လက္လႊတ္လိုက္ရၿပီ အေဖလို႕ ေျပာေတာ့၊ မင့္အေမမပါရင္ ငါလဲ မလိုက္ေတာ့ဘူးကြာ ငါ့လက္ကိုလႊတ္တဲ့။ အေဖနဲ႕ အေမက ဆယ္ႏွစ္ကြာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕က ငယ္ခ်စ္ေတြဆိုေတာ့ အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာတယ္။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အေဖရယ္ အေမ့ကိုလဲ လက္လႊတ္ခဲ့ရၿပီးၿပီး အေဖကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္ မလႊတ္ပါရေစနဲ႕လို႕ ေတာင္းပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ေပမယ့္ မင့္ေမမပါရင္ေတာ့ ငါမလိုက္ဘူးဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေန အတင္းရုန္းၿပီးထြက္သြားတယ္။

ခဏေလာက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းကို စမ္းမိတယ္။ အဲဒီစမ္းမိတဲ့ သစ္ကိုင္းကိုတြယ္ၿပီး သစ္ပင္ေပၚကို တက္ခဲ့ရတယ္။ အဲလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္လာတာ။ တကယ္လို႕မ်ားသာ အေမ့ကို နည္းနည္းေလးေလာက္ တြဲၿပီးကူးႏိုင္ခဲ့ရင္ အေမေရာ ေဖေရာ ေသမွာ မဟုတ္ဘူး။

ေလမုန္တိုင္းတိုက္တဲ့ေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုက ဆားကြင္းထဲမွာ။ အလုပ္သမားေတြပါ အားလံုးေပါင္းရင္ လူႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ ပထမေတာ့ အိမ္မၿပိဳေလာက္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ဆားကြင္းထဲက အိမ္ေပၚမွာ စုၿပီးတက္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ၿပိဳသြားတယ္။ အိမ္ၿပိဳၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ေပၚမွာေနတဲ့ လူေတြအားလံုးက ေရထဲကိုေမွ်ာေတာ့တာပဲ။ ကံဆိုးခ်င္တာက အိမ္ၿပိဳတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမွာင္ေနၿပီ။ ေလကတိုက္ မိုးကရြာဆိုေတာ့ ဘာကိုမွ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ေလအရွိန္ လိႈင္းအရွိန္ေၾကာင့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရကူးလို႕လဲမရေတာ့ဘူး ေမွ်ာခ်င္ရာေမွ်ာေတာ့ ကံၾကမၼာအတိုင္းပဲဆိုၿပီး သတိထားၿပီး ကူးေနရတယ္။

ေရကူးၿပီးတစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ လွ်ပ္စီးလက္တယ္။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလားမသိဘူး လွ်ပ္လက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ထြက္လာတဲ့ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ သစ္ကိုင္းကို လွမ္းဖမ္းဆြဲထားလိုက္တယ္။ အားကကုန္ေနေတာ့ သစ္ကိုင္းကိုခိုၿပီး ရုတ္တရက္သစ္ပင္ေပၚ မတက္ႏိုင္ေသးဘူး။

ခဏေလာက္အားယူၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သစ္ကိုင္းေပၚကို ခိုတက္တယ္။ အဲလိုတက္ေနတုန္းမွာ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ ဆြဲၿပီး လာခုိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သစ္ကိုင္းကို မွီၿပီး ေရထဲကို မေျမွာေအာင္ေနသလို သူက ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ကို မွီၿပီး ေရထဲကုိ မေမွ်ာေအာင္ေနတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ကို ဆြဲထားတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္ကို တက္လို႕ မရႏိုင္ဘူး။ေနာက္ဆံုးေတာ့ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး သူ႔ရဲေခါင္းကို ေျခေထာက္နဲ႕ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္တယ္။ အဲလိုလဲ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္ေရာ အသံထြက္ၿပီး အဲဒီလူ ေရထဲကို ေမွ်ာသြားတယ္။ သူ႕အသံထြက္လာမွ သိလိုက္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကန္ခ်လိုက္တဲ့ လူက ကၽြန္ေတာ့္ညီျဖစ္ေနတယ္။ ေမွာင္ေမွာင္နဲ႕ မဲမဲဆိုေတာ့ ဘာမွ မျမင္လိုက္ရဘူး။

အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ဇေ၀ ဇ၀ါ ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္ကို မတက္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ညီေနာက္ လိုက္ရင္ေကာင္းမလား။ သစ္ပင္ေပၚတက္ေနတာပဲ ေကာင္းမလားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမွာင္ေမွာင္မဲ လႈိင္းေလေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ညီေနာက္ကို လိုက္ေနလို႕လဲ ေတြ႕ႏုိင္ေတာ့မွာမွ မဟုတ္ပဲေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ သစ္ကိုင္းေလးကို ခိုၿပီး သစ္ပင္ေပၚ တက္ေနလိုက္ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ အသံကို နားၾကားမွားတာ ျဖစ္မွာပါ လို႕ပဲ ကိုယ့္စိတ္ကို ေျဖလိုက္ရေတာ့တယ္။

* * * * *

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ေသာ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္ေျပာျပျဖစ္သည္။

အဲလူဗ်ာ သူအေနာက္မွာ လူေတြတန္းစီးေနတာကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္တဲ့ ဟာကို အားရပါးရ ေျပာေနလိုက္တာ။ သူမို႕လို႕သာ ျဖဳတ္ခ်ရက္တယ္။ အဲဒီလူေတြလဲ အသက္နဲ႕ပါလားဆိုတာ မစဥ္းစားမိဘူးလား။

ဟိုလူကေရာ သူ႕အေမကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တြဲေခၚသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႕ေနရာမွုာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်င္ေသ အေမနဲ႕ အေဖကို ပလပ္စတတ္ပံုးေပၚတင္ေပးလိုက္မယ္။

ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို အားကိုးတႀကီးလာခိုေနတဲ့လူဗ်ာ။ ကိုယ္လဲ ေရထဲႏွစ္သြားမွာမဟုတ္ပဲနဲ႕ ခုိခ်င္ခိုပါေစ ကၽြန္ေတာ္တာဆိုရင္ေတာင့္ခံထားမယ္။

ဒီလူေတြ ေတာ္ေတာ္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့လူေတြပဲဟု ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက

အဲလိုေတာ့ ေျပာလို႕မရဘူးဗ်။ အဲလိုမွ မလုပ္ရင္ သူတို႕ပါေသမွာေလ။ ဟု ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းကို သြင္သြင္ခါၿပီး ရမ္းျပသည္။ ဒါက မျဖစ္သင့္သည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူတို႕ေနရမွာသာဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲလိုမ်ိဳး ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္ခ်လိုက္တာမ်ိဳး၊ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ ျဖည္ခ်လိုက္သမ်ိဳး ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒုကၡေရာက္လာသူအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္လည္းေသမွ ေသေရာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီလိုက္မည္။

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာသည္။ ခင္ဗ်ားက တကယ္မွ မၾကံဳေသးတာကိုးဗ်တဲ့။ တကယ္ႀကံဳရင္ ခင္ဗ်ား စိတ္ကူးထားသလိုမ်ိဳး ကိုယ္လည္းေသခ်င္ေသဆိုၿပီး သူတို႕ကို ကူညီႏိုင္ပါ့မလား။

ကူညီႏုိင္တာ ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ။ ဟုဆိုၿပီး သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္လမ္းခြဲခဲ့ၾကသည္။

* * * * *

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၾကားဖူးေသာ ပံုျပင္ရွိသည္။ ကမၻာတစ္ခုမွ ကမၻာတစ္ခုသို႕ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ပါက ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးတြင္ မီးေလာင္သည္၊ ထို႕ေနာက္ မိုးရြာၿပီး ေရေတြႀကီးကာ ကမၻာႀကီးကို ေဆးေက်ာပစ္သည္ဟုဆိုသည္။

ထိုသို႕ကမၻာႀကီး ေျပာင္းရန္အတြက္ မီးေလာင္သည့္အခါတြင္ ကမၻာေျမသည္ ေျခေထာက္မ်ား မခ်ႏိုင္ေအာင္ပင္ ပူသည္ဟုဆိုသည္။ ထိုအခါတြင္ မိမိရင္ခြင္အတြင္းတြင္ ခ်ီထားေသာ သားကို ေျမသို႕ ခ်ကာနင္းၾကရသည္ဟုဆိုသည္။ ထိုမွ ကမၻာမီးေလာင္ သားေတာင္ခ်နင္း ဆိုသည့္ စကားပံု ျဖစ္လာသည္။

* * * * *

ကမၻာမီးေလာင္သည့္အခါ ကိုယ့္ေျခေထာက္ ရပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲက သားကိုေတာင္ ေျမေပၚမွာ ခ်နင္းရသည္ဆိုသည္ဟု ဆိုသည္။

ညအိပ္ေတာ့ ေန႕ခင္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းခုန္ခဲ့သည့္ ကိစၥကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္း တကယ္လို႕မ်ားသာ ငါသာ အဲလိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳးႀကံဳလာခဲ့ရင္ ကိုယ့္အသက္ကို ဂရုမစိုက္ပဲ ဘ၀တူေတြကို ကယ္တင္မလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႕အသက္ကို ဂရုမစိုက္ပဲ ကိုယ့္အသက္ကိုပဲ ရွင္ေအာင္ႀကိဳးစားမွာလား။

ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြာခဲ့သည္။

Read More...

Summary only...

ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးေျခာက္လံုးႏွင့္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲက နံနက္စာ

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းကာလက ျဖစ္သည္ . . . .

ခပ္ေ၀းေ၀းမွ ေပါက္ကြဲသံလိုလို အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေနရာမွ လန္႔ႏိုးလာသည္။ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ညႏွစ္နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။

ထံုးစံ အတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေစာႀကီး အိပ္တတ္သည့္ အက်င့္မရွိပါ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ညႏွစ္နာရီ ေက်ာ္မွသာ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရံုးပိတ္ေသာ စေနလို ညမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ေနထြက္ေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ညပိုင္း အအိပ္နည္းေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုေန႔က ဧည့္ခန္းရွိ ဆိုဖာေပၚတြင္ ခဏလဲ ခိုက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ ျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာမွ လူလဲထက ၀ရံတာကို ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ီးကန္း ေအာ္သံ ဆူဆူ ၾကားရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မအိပ္ေသးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဘာျဖစ္တာလဲဟု ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ေမးၾကည့္ ေသးသည္။ သူတို႔က မသိၾက။ ေပါက္ကြဲသံလိုလို အသံတစ္သံ မၾကားမိဘူးလားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့လည္း သူတို႔က မၾကားမိၾကျပန္ဘူး။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အိမ္မည္ဟု စီစဥ္ေနတုန္း ေနာက္ထပ္ ေပါက္ကြဲသံ တစ္သံကို ထပ္ၾကားရျပန္သည္။

ေသခ်ာၿပီ တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ ဗံုးေပါက္ၿပီ။ ယခု တစ္ဖန္ၾကားရေသာ အသံသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ေ၀းပံု မေပၚ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာကို ယူကာ ေအာက္သို႔ ဆင္းလာခဲ့သည္။

မဟာဗႏၵဳလ လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ လမ္းထိပ္ ဆိုကၠားဂိတ္က လူတစ္ခ်ိဳ႕က ပုစြန္ေတာင္ ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္ ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဗံုးေပါက္တာ ထင္တယ္ဆိုရံုကလြဲ ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ မသိၾက။ ကုန္သည္ လမ္းဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္ျပန္ေတာ့ အဲဒီ ဘက္က လူစုကလည္း ပုစြန္ေတာင္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကုန္သည္လမ္းဘက္ ဆီသုိ႔ ဆင္းလာခဲ့သည္။

ကုန္သည္လမ္း ေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္းဆီမွ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘက္ကို လာေနသည္။ သူ႔လက္ထဲတြင္လည္း က်ီးကန္း အေသတစ္ေကာင္ကို ကိုင္ထားသည္။ ဗံုးဘယ္နားမွာ ကြဲတာလဲလို႔ အဲလူကို ေမးေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ ကုန္သည္ လမ္းေဒါင့္မွာတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ကုန္သည္လမ္းႏွင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ေဒါင့္ကို ေရာက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ဓာတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ ရပ္ေနသည္။ သူက ဗံုးကြဲသည့္ ေနရာကိုလည္း ၾကည့္ခ်င္ ေသးသည္ ၾကည့္ကလည္း မၾကည့္ရဲ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ဆီက ဓာတ္မီးငွားၿပီး သြားၾကည့္ေတာ့ ထုိ လမ္းေဒါင့္ရွိ လွ်ပ္စစ္ ဗရိတ္ကာ ပံုးႀကီးကို ဗံုးကြဲထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဗံုးရမ္းအား ေပ်ာ့ေရြ႕လား မသိ သိပ္ႀကီးႀကီးမွား အပ်က္အစီး မရွိေပ။ သို႔ေပမယ့္ ထိုဘရိတ္ကာ ပံုအေပၚရွိ အပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းမ်ား ကေတာ့ ဆူဆူညံညံ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံု ႏွစ္ပုံသံုးပံု ရိုက္ကာ ရံုးသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ရိုက္ခဲ့ေသာ ဗံုးကြဲသည့္ ပံုမ်ားကို ျပန္ၾကည့္ၾကသည္။ ကင္မရာ LCD တြင္ၾကည့္တာ အားမရၾကတာ ေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာအတြင္း ထည့္ကာ ၾကည့္ရန္ ျပင္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ပံုမ်ား ကြန္ပ်ဴတာ အတြင္းသို႔ ထည့္ရန္ ျပန္ေနတုန္း ေနာက္ထပ္ ေပါက္ကြဲသံ ႏွစ္ခ်က္ကို ထပ္ၾကားရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာကို ျပန္ယူကာ ေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းသာ ဆင္းလာရသည္ ပထမအသံ ၾကားတုန္းကကဲ့သို႔ပင္ မည္သည့္ေနရာတြင္ ကြဲသည္ကိုကား ခန္႔မွန္း၍ မရ။ ထံုးအစံအတိုင္း အထက္ေအာက္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူေတြက ကုန္သည္ လမ္းထပ္မွာပဲ စုေနၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ဘက္ကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဗံုးကြဲသည့္ ေနရာသို႔ပင္ ဆက္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာက ဓာတ္ပံုရိုက္သြားသည့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ ရဲေတြႏွင့္ တျခား ဓာတ္ပံု သမားေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အျခား ဓာတ္ပံု သမားမ်ားႏွင့္ အတူ ပထမ ကၽြန္ေတာ္ ရိုက္ခဲ့ၿပီးသား ေနရာကို ပင္ထပ္ကာ ရိုက္လိုက္ေသးသည္။

ယခု ဗံုးကြဲျခင္းသည္ စုစု ေပါင္းငါးလံုး ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ၿပီး တစ္လံုးကိုေတာ့ လမ္းမေတာ္ ဘက္တြင္ မကြဲမွီ ေတြ႕ရွိလိုက္ကာ ဗိုလ္ေအာင္ ေက်ာ္လမ္းထဲတြင္ပင္ ႏွစ္ေနရာ ကြဲသည္ဟု ရဲမ်ား၏ ေျပာစကား အရသိရသည္။ သို႔ေပမယ့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္းထဲက ေနာက္တစ္ေနရာ ဘယ္နားမွာကြဲမွန္း ရွ၍မရေသး။ ထိုအခ်ိန္တြင္ စာတိုက္ႀကီးဘက္မွ လူတစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဗံုးကြဲသည့္ ေနာက္တစ္ေနရာကို လိုက္ျပသည္။ ဗံုးကြဲသည့္ ေနရာမွာ Silver Oak အနီးရွိ ဆက္သြယ္ေရး ရံုးအေရွ႕တြင္ ျဖစ္သည္။ ပထမ ေနရာႏွင့္ ဒုတိယေနရာ လြန္လြန္းကၽြန္လြန္း ေပႏွစ္ရာခန္႔သာ ကြာမည္ ထင္သည္။

ထိုေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဓာတ္ပံု ရိုက္ေနခိုက္ တိုင္းမႈးႏွင့္ ရဲခ်ဳပ္ရံုးမွ ရဲအရာ ရွိမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ သူတို႔ ေျပာေနေသာ စကားသံမ်ားအရ အျခားေလးေနရမွာ လမ္းေလးဆယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္၊ ဆူးေလ အေနာ္ရထာထိပ္ ရထားသံလမ္း နဲ႔ လမ္းမေတာ္ ၿမိဳ႕နယ္အတြင္း တို႔မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်န္ေနရာမ်ားကိုလည္း သြားရိုက္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။

လမ္းေလးဆယ္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္ ေရာက္ေတာ့ ထရန္စေဖာ္မာကို ဗံုးခြဲထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဗံုးအားေသးေသာေၾကာင္ ့ထရန္ေစေဖာ္မာကို ထိခိုက္မႈ မရွိေသာ္လည္း ကာရံထားသည့္ အုတ္ထရံမ်ား က်ိဳးပဲ့ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုေနရာတြင္ ဓာတ္ပံု ႏွစ္ပံု သံုးပံုခန္႔ ထပ္ရိုက္လိုက္သည္။ ထိုသို႔ ရိုက္ေနတုန္း AFP မွ ဓာတ္ပံုဆရာ ေရာက္လာသည္။ ေနာက္ထပ္ကြဲ သည့္ေနရာ ေရႊျမင္းပ်ံ စတိုးအေရွ႕ (ဂ်ပန္ သတင္းေထာက္ ေသသြားသည့္ ေနရာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္) မွာကြဲျခင္း ျဖစ္ၿပီး သူကေတာ့ ရိုက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ ရိုက္ရန္ ဆက္လက္ထြက္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီတိုင္းသြားရမွာ ေျခေညွာင္းေသာေၾကာင့္ ဆိုကၠားငွားၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ ေရႊျမင္းပ်ံ စတိုးအေရွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ အေစာင့္ခ်ထားေသာ ရဲႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုရဲ ႏွစ္ေယာက္ ကို ဗံုးကြဲသည့္ ေနရာအား ေမးကာ ဓာတ္ပံု ႏွစ္ခ်က္ရိုက္လိုက္သည္။

ထိုအခါ ရဲႏွစ္ေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္တာလဲဟု ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ာနယ္တိုက္က ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာသည္။ သူတို႔က ဂ်ာနယ္တိုက္ အမည္ ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာနယ္တိုက္ အမည္ေျပာကာ ျပန္မည္ လုပ္ေနတုန္း ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲဟု ဆိုက ေ၀ၚကီ ေတာ္ကီ ကိုင္ထားေသာ သံုးပြင့္ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္ တစ္ဦး ေရာက္လာသည္။

ရဲမ်ားက ဓာတ္ပံု ရိုက္သြားေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ထိုသံုးပြင့္ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္က ပံုမ်ားကို ဖ်က္ပစ္ခဲ့ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာသည္။ ေစာေစာက တိုင္းမႈး အေရွ႕တြင္ ရိုက္တာေတာင္ ဘာမွ မေျပာသည့္ဟာကို သူကလာၿပီး ဖ်က္ဖို႔ ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မဖ်က္ႏိုင္ဘူးဟု ေျပာလိုက္သည္။ ဖ်က္ၿပီးသား ပံုမ်ားကို Recovery ေဆာ့၀ဲႏွင့္ ျပန္ေခၚလွ်င္ ရသည္ကိုလည္း ထိုစဥ္က မသိေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ခဲရာခဲဆစ္ ရိုက္ထားသည့္ ပံုမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ဖ်က္မေပးႏိုင္ပါ။

ထိုအခါ သံုးပြင့္ႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္က မဖ်က္ေပးႏိုင္လွ်င္ ကင္မရာ ထားခဲ့ရမည္ဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ကင္မရာေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္က ထိုပုဂၢိဳလ္ နာမည္ႏွင့္ တာ၀န္ ဌာနတို႔ကို ျပန္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အျခားေတာ့ မဟုတ္ ေနာက္တစ္ေန႔ ကင္မရာ ျပန္ေရြးရန္အတြက္ ကိုယ့္ကင္မရာကို မည္သူက သိမ္းသြားသည္ကို သိရန္ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကင္မရာကို စစ္ဗိုလ္လက္ထဲသုိ႔ ထည့္ကာ ျပန္ထြက္ရန္ အတြက္ ဆိုကၠားေပၚသို႔ တက္ခဲ့သည္။ ဆိုကၠား ထြက္မည္ျပဳစဥ္ ခဏလာဦးဟု ဆိုကာ ေစာေစာက စစ္ဗိုလ္က ျပန္ေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆိုကၠားေပၚက ဆင္းသြားေတာ့ သူနဲ႔ခဏ လိုက္သြားလိုက္ ဆိုကာ ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ဦးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထည့္ေပးလိုက္သည္။

ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းသို႔ ေခၚသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲစခန္းေရာက္မွ ရံုးကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ ရံုးက လိုက္ရွင္းလိမ့္မည္ ဟုေတြးကာ ေအးေအး ေဆးေဆးပင္ လိုက္ခဲ့သည္။ ရဲစခန္းေရာက္ေတာ့ နာမည္ အသက္ ေနရပ္ အလုပ္အကိုင္တို႔ကို ေမးကာ စာအုပ္ႀကီးထဲတြင္ ေရးထည့္ေနသည္။ ထိုသို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထုိင္ခံုတြင္ ထိုင္ခိုင္းထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးကို ဖံုးေခၚေပးရန္ ေျပာေသာအခါ ေခၚေပးျခင္းမရွိ။ စစ္ေဒသမွ အပ္ထားျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔ေခၚဆိုခြင့္ ေပးႏိုင္းျခင္း မရွိဟုဆိုသည္။

ခဏေလာက္ ၾကာေတာ့ လူႀကီးေတြ လာမည္ျဖစ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခံုတန္းမွာ မထိုင္ပဲ အတြင္းခန္းတြင္ ထိုင္ရန္ ေျပာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အတြင္းခန္းသို႔ ၀င္ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတြင္းခန္းထဲသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ အျပင္က တံခါးကို ေသာ့ခတ္ လိုက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခတ္ပေစ ဆိုၿပီး အသာ ၾကည့္ေန လိုက္သည္။ အတြင္းခန္းဆိုသည္မွာ တာ၀န္မႈးအခန္းႏွင့္ အခ်ဳပ္ခန္းၾကားရွိ အခန္းေလး တစ္ခန္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အခ်ဳပ္ခန္းေနရာသည္ ဆယ္ေပခန္႔သာ ေ၀းေတာ့မည္ ထင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ အခ်ဳပ္သားမ်ားကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။

ထိုကဲ့သို႔ အခ်ဳပ္သားမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သိေသာ အရာရွိႀကီး တစ္ေယာက္လည္း ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ထိုအရာရွိႀကီးသည္ လုပ္ငန္းအတြင္း ေငြေၾကးကြာဟ သျဖင့္ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းတြင္ ဖမး္ခံထားရသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ယခင္ကတည္းပင္ ၾကားၿပီးသားျဖစ္သည္။ ထိုအရာရွိႀကီး ေဘးတြင္ တရုပ္တစ္ေယာက္က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ေနသည္။

အခ်ဳပ္ခန္း၏ အျပင္ဘက္၌ ဆယ္ႏွစ္ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရသည္မွာ တစ္ခုခုကို အလစ္သုတ္၍ ခ်ဳပ္ထားဟန္ တူသည္။ ခဏေလာက္ ၾကာေတာ့ ထိုေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္သည္ အခ်ဳပ္သားမ်ား ေပးေသာ ေဆးေပါ့လိပ္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဟန္ပါပါ ေသာက္ေနၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ ထင္ထားသည္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အတြင္းခန္းထဲတြင္ ခဏထည့္ထားျခင္း သာျဖစ္သည္ဟု ထင္ထားသည္။ သူတို႔လူႀကီး ဆုိသူေတြ လာၿပီးသြားပါက ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္သို႔ ျပန္ထုတ္ ေပးလိမ့္မည္ဟု ထင္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင္ ့သူတို႔ လူႀကီးဆိုသူမ်ား အလာကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ရင္းျဖင့္ တစ္နာရီခန္႔သာ ၾကာသြားသည္ သူတို႔ လူႀကီးဆိုသူလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အျပင္သို႔ ထုတ္မေပးပဲ ထားသည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ကို အျပင္ထုတ္ ေပးဖို႔ လွမ္းျမင္ေနရေသာ ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီးကို ေျပာသည္။ ထုတ္ေပးလို႔ မရဘူး မင္းကို စစ္ေဒသက အပ္ထားတာ။ ခဏေနရင္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲကို ထည့္မယ္ ဟု ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီးက ျပန္ေျပာသည္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဒီည ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လြတ္ေပးဖို႔ အစီစဥ္မရွိ။

ကိုယ့္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္လုိက္ၿပီဟု သိရသည့္အခါတြင္ စိတ္ထဲတြင္ က်ဥ္းက်ပ္လာသလို ခံစားလာရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းက သံတိုင္ႀကီးမ်ားကို ၾကည့္ကာ စဥ္းစားေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲ အျပစ္က်ဴးလြန္ မိခဲ့သလား။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒေတြကို လက္လွမ္းမွ၍လား မသိ သာမန္ေနရာ တစ္ခုမွာ ဗံုးကြဲတာကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ ဖမ္းခံရတယ္ ဆိုတာ ႏိုင္ငံတကာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ႀကိမ္မွ မၾကားဖူးပါ။ မၾကားဖူးေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခ်ဳပ္ခန္း ၀ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ကို ထြက္လို႔ ရႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစား မိေသာ နည္းလမ္းမ်ားထဲက တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ အိမ္သာကို မေတြ႕ရ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေပါ့စြန္႔ျခင္းကို အေၾကာင္းျပလွ်င္ေတာ့ အိမ္သာတက္ဖို႔ တခါးဖြင့္ေပး ေပလိမ့္မည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္သို႔ ထြက္ရမည္။ အျပင္သို႔ ထြက္ရသည့္ အခ်ိန္သည္ ငါးမိနစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆယ္မိနစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေသာ့ခတ္ထားေသာ အခန္းထဲတြင္ ဒီတိုင္း ငုတ္တုပ္ႀကီး ထိုင္ေနရ တာထက္ေတာ့ မြန္းက်ပ္မႈ သက္သာေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေပါ့စြန္႔ ခ်င္သည္ဟု လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

ထိုသို႔လဲ ေျပာလိုက္ေရာ ရဲတစ္ေယာက္ တံခါးဖြင့္ၿပီး ၀င္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ အျပင္သို႔ ထုတ္ေပးမည္ဟု ထင္ထားေသာ္လည္း သူက အမ်ိဳးသမီး အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ေခၚသြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အမ်ိဳးသမီး အခ်ဳပ္သားမ်ား မရွိေသာေၾကာင့္ အခ်ဳပ္ခန္းက လြတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုအခန္းအတြင္းတြင္ စြန္႔ရန္ ေျပာသည္။ ထိုအခန္းသြင္းသို႔ ေခြးတိုးေပါက္လို တံခါးေလးမွ ကုန္းၿပီး ၀င္ရသည္။ အထဲေရာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေပါ့စြန္႔သည္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထြက္မလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျပင္က ေသာ့ခတ္သြားသည္။ ျပန္ထြက္၍ကား မရေတာ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္လြဲသြားသည္။ အျပင္ထြက္ရမလားလို႔ အေပါ့စြန္႔ခ်င္သည္ ဆိုလိုက္ခါမွ ပိုဆိုးေသာ အခ်ဳပ္ခန္း အတြင္းသို႔ ေရာက္သြားသည္။

ဒီတစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တင္းသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို အျပင္ထုတ္ေပးဖို႔ လွမ္းေအာ္ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အမ်ိဳးသမီး အခ်ဳပ္ခန္း အတြင္းမွ ထုတ္က ေစာေစာက ေနရာတြင္ ျပန္ထားလိုက္သည္။ ညေနက အိပ္ထားသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ပဲလား သို႔တည္းမဟုတ္ အခ်ဳပ္ထဲမွာ မို႔လားမသိ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္၍မရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ငုတ္တုပ္ ထိုင္ေနလိုက္သည္။

မနက္မိုးလင္း၍ အလင္းေရာင္ကို ျမင္ရၿပီ။ အခု အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရံုးက လိုက္မလာ ၾကေသး။ နံနက္ ေျခာက္နာရီခန္႔ ေရာက္ေသာ အခါတြင္ တရုပ္မေလး တစ္ေယာက္ ဂ်ိင့္ေလးဆြဲကာ ေရာက္လာသည္။ ထိုအခါ ယမေန႔ညက ျမင္ရေသာ တရုပ္ႀကီးကို အခ်ဳပ္ခန္း အတြင္းက ထုတ္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးနားသို႔ေခၚလာသည္။ ထိုအခါ တရုပ္မေလးက ၀င္လာကာ ဂ်ိဳင့္အတြင္းမွ မုန္႔ဟင္းခါးမ်ားကို တရုပ္ႀကီး အတြက္ ျပင္ေပးသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ထိုတရုပ္မေလးသည္ တရုပ္ႀကီး၏ သမီး ျဖစ္ဟန္တူၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ရြယ္တူခန္႔ရွိသည္။

ထိုတရုပ္ႀကီး သားအဖကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အႀကံတစ္ခု ရသြားသည္။ တရုပ္ႀကီးကို မုန္႔ဟင္းခါး ေကၽြးၿပီးလွ်င္ သူ႔သမီး ေသခ်ာေပါက္ ျပန္လိမ့္မည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ့ရံုးကို ဖုန္းဆက္ေပးဖို႔ အကူညီ ေတာင္းမည္ဟု စိတ္ကူးထားသည္။ ခဏၾကေတာ့ တရုပ္ႀကီး မုန္႔ဟင္းခါး စားၿပီးသြားၿပီ။ တရုပ္မကလဲ ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့က ရံုးကို ဖုန္းဆက္ေပးဖို႔ တရုပ္မထံတြင္ အကူညီေတာင္သည္။ ေကာင္မေလးက ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္ဖို႔ျပင္တုန္းပင္ ရွိေသးသည္ တရုပ္ႀကီးက သူ႔သမီးကို ဇြတ္အျပန္ ခိုင္းလိုက္သည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ သူ႔သမီးကို ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာတာကို ပင္ႀကိဳက္ပံုမရ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဖုန္းဆက္ခိုင္းဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပ်က္သြားသည္။ မည္သို႔ ပင္ျဖစ္ေစ ည၀တ္အိပ္သည့္ အကၤ်ီအစုတ္ ပုဆိုးအစုတ္ ဆံပင္ ဘုတ္သိုက္ ႏွင့္ ဘာအမႈနဲ႔ ေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အကူညီ မေပးေစလိုသည္က ေတာ့ သဘာ၀က်ပါသည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ ခ်ဳပ္ခံထားရသည့္ အရာရွိႀကီး၏ ဇနီးႏွင့္ သားေရာက္လာသည္။ ထိုအခါ ပထမ တရုပ္ႀကီး တုန္းက ကဲ့သို႔ပင္ အခ်ဳပ္ခန္းတြင္းမွ ထုတ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးသို႔ ေခၚလာသည္။ အရာရွိႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ ေမးသည္။ မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္လာတာလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ မပူပါနဲ႔ ခဏေန မင့္ရံုးက ေရာက္လာရင္ ျပန္လြတ္ေပးလိမ့္ဟု အားေပးစကား ေျပာသည္။ ထိုအရာရွိႏွင့္ သူ႔ဇနီးတို႔ စကားေျပာေနၾကတုန္း ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ငိုက္သြားသည္။

“စစ္ေဒသက အပ္ထားတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လြပ္ေပးလို႔မရဘူး”

ကၽြႏ္ေတာ္ အသံၾကားလို႔ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရံုးက အယ္ဒီတာ ေရာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အယ္ဒီတာႏွင့္ တာ၀န္မႈးႏွင့္ စကားေျပာေနၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ အယ္ဒီတာက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာသည္
“မင္း မပူပါနဲ႕ကြာ အကို စစ္ေဒသကို သြားလိုက္ဦးမယ္ ခဏေစာင့္ဦး” ေျပာကာ ျပန္ထြက္သြားသည္။

၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အယ္ဒီတာ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္ေဒသမႈးက မေရာက္ေသးလို႔ ေစာင့္ရဦးျဖစ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ နံနက္စာ ၀ယ္ေကၽြးလို႔ ရမလားဟု တာ၀န္မႈးကို ေမးသည္။ တာ၀န္းမႈးက ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာဟု ေျပာသည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အယ္ဒီတာက ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္း အျပင္ဘက္ရွိ ဆိုင္မွ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ ေရသန္႔ဘူးတစ္ဘူး ၀ယ္ၿပီးလာေပးသည္။ သူ စစ္ေဒသတြင္ သြားေစာင့္ေန ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ အားမငယ္ ဖို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ထြက္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ညကတည္း အိပ္ရာ ထေနျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗိုက္ထဲမွာ ဆာသလိုလိုေတာ့ ရွိသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ စားခ်င္စိတ္ မရွိ။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးနားတြင္ ထိုင္ေနေသာ အခ်ဳပ္က်ေနသည့္ အရာရွိႀကီးက စားထားဖို႔ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ကံမေကာင္းလို႔ ဒီေန႔ မနက္ ျပန္မလြတ္ရင္ ငတ္သြားလိမ့္မယ္ စားစရာရွိတာတုန္း စားထားလိုက္ဟု တိုက္ရိုက္ မေျပာေသာ္လည္း ထိုအဓိပၸယ္ကို ဆိုလိုမွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ထိုထမင္းေၾကာ္ကို မစားခ်င္ပဲ တို႔ဂဏန္း ဆိတ္ဂဏန္းျဖင့္ စားေနရသည္။ တစ္၀က္ေလာက္ ကုန္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ ဆက္စား၍ မရေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထမင္းမစားေတာ့ပဲ ေရတစ္ငံုႏွစ္ငံုေလာက္ ေသာက္ၿပီး ေနလုိက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အယ္ဒီတာ ထြက္သြားၿပီး တစ္နာရီခန္႔ အၾကာတြင္ တာ၀န္မႈးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လာထုတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲတစ္ေယာက္ကို ေခၚကာ ကင္မရာကို ေပး၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ အတြင္းရွိ စစ္ေဒသသို႔ လုိက္ပို႔ရန္ ေျပာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စစ္ေဒသမႈး ရံုးခန္းကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အယ္ဒီတာ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ စစ္ေဒသမႈးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေန႔ညက ရဲလက္အပ္လိုက္သည့္ သံုးပြင့္ႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စားပြဲ အေရွ႕တြင္ မွတ္တပ္ရပ္ေနေတာ့ ထိုင္ဖို႔ ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ ဗံုးကြဲသည့္ ေနရာမွာ ဓာတ္ပံု ရိုက္ခြင့္ရွိသ လားဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးသည္။

“ကၽြန္ေတာ္က ရွိပါတယ္” ဟု ျပန္ေျဖလုိက္သည္။

“ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား ခင္ဗ်ားတပည့္က၊ စကား ေျပာတာ အခ်ိဳးမေျပဘူး။ မေန႔ညကလဲ ဒီပံုပဲ။ ေတာ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ရဲလက္ပဲ အပ္လိုက္ေတာ့မယ္” ဟု ဆိုကာ ရဲစခန္းကို ဖုန္းေခၚၿပီး ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုက္ပို႔တဲ့ ရဲကို ျပန္ေခၚသည္။

“မလုပ္ပါနဲ႔၊ မလုပ္ပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးက ငယ္ေသးေတာ့၊ စကားေျပာ မတတ္လို႔ပါ ”
ထိုအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အယ္ဒီတာက ပ်ာပ်ာသလဲ ေတာင္းပန္သည္။ ၿပီးေနာက္ စစ္ေဒသမႈးကို ျပန္ေတာင္းပန္ ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ေျပာသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း စစ္ေဒသမႈးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရသည္။

“မင္းနားလည္ ေအာင္ေျပာထားမယ္။ မင့္ဆရာက လာေတာင္းပန္လို႔ မင့္ဆရာ မ်က္နာနဲ႔မို႕ မင့္ကို ရဲစခန္းက ျပန္ေခၚလိုက္တာ။
မင္းတို႔က ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္ဆိုရင္ အလြယ္ပဲ ရိုက္လုိက္ၾကတယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီေနရာမွာ ေနာက္ထပ္ တစ္လံုး ထပ္ကြဲရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ မင္းလဲ ေသမယ္ ႏိုင္ငံေရးအရလဲ သိကၡက်တယ္။
အဲလို ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္တဲ့ေနရာတြမွာ ဓာတ္ပံုကို စြတ္စြတ္ရိုက္ခြင့္မရွိဘူးကြ။ မင္းႏိုင္ငံျခား ဇာတ္လမ္းေတြမွာ မျမင္ဖူးဘူးလား။ တစ္ခုခု ျဖစ္ၿပီးဆိုတာနဲ႔ အ၀ါေရာင္စီးေတြ တားထားျဖစ္ တားျမစ္ ဧရိယာ လုပ္ထားတာ။ ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မရိုက္ပါနဲ႔။ ခံ၀န္မွာ လက္မွတ္ထိုး”
ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ခံ၀န္တြင္ လက္မွတ္ထိုး ကင္မရာထဲမွ ပံုမ်ား ဖ်က္ကာ ေပးၿပီးေနာက္ ျပန္လြတ္ေပး လိုက္သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမ်ားႀကီး အသိတရား ရသြားပါသည္။ ဗံုကြဲသြားၿပီးသည့္ ေနရာတြင္ ေနာက္ထပ္ဗံုး တစ္လံုး ထပ္ကြဲႏိုင္သည္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္က မစဥ္းစားခဲ့မိပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ သတင္းေထာက္မ်ားျဖစ္သည္။ ဓာတ္ပံု ရိုက္ျခင္းသည္ သတင္းအတြက္ ရိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အျဖစ္အပ်က္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို မွတ္တမ္းတင္ေန ျခင္းမဟုတ္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ အဖမ္းခံ ထိျခင္းမွာ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုလံုး လိုက္ရိုက္ေန ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သတင္းတြင္ ဓာတ္ပံု ေဖာ္ျပသည့္ အခါတြင္လည္း အျဖစ္ အပ်က္ တစ္ခုလံုးက ပံုေတြ ေဖာ္ျပႏိုင္မည္ မဟုတ္။ သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သတင္းအတြက္ ေဖာ္ျပရန္ လံုေလာက္ေသာ ဓာတ္ပံု တစ္ပံု ႏွစ္ပံုေကာင္းရသည္ ႏွင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ဓာတ္ပံု ရိုက္ကူးမႈကို အဆံုးသတ္ရမည္။

* * * *


ေနာက္တစ္ရက္ ညေနေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၿဗိတိသွ် ဘုရင္မႀကီး ေမြးေန႔ အထိမ္းမွတ္ ညစာစားပြဲသို႔ သြားရသည္။ ထိုညစာစားပြဲသည္ အလံျပဘုရား လမ္းရွိ ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီး ေနအိမ္၀င္း အတြင္းတြင္ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထို႔ေန႔ညက တိုက္ပံုအကၤ်ီ ပိုးပုဆိုးႏွင့္ စားေသာ ညစာႏွင့္ မေန႔မနက္က အကၤ်ီအစုတ္ ပုဆိုးစုတ္ ဆံပင္စုတ္ေဆာင္းႏွင့္ အခ်ဳပ္ခန္းတြင္းက နံနက္စာက မည္သို႔မွ် မဆုိင္ ……………

သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ႀကီး၍ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သည့္အခါတြင္ အျခားေသာ ေနရာမ်ားတြင္ စားေသာက္ခဲ့သည့္ ပံုရိပ္မ်ားကို ေမ့ေပ်ာက္ေကာင္း ေမ့ေပ်က္ပါလိမ့္မည္။ အခ်ဳပ္ခန္း အတြင္းက နံနက္စာကိုေတာ့ မည္သည့္အခါတြင္မွ် ေမ့ေပ်ာက္၍ ရႏိုင္မည္ကား မဟုတ္။

Read More...

Summary only...

မွတ္မိေသးတဲ့ သတင္းေထာက္ဘ၀က ေန႔ရက္မ်ား

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ ေက်ာ္ေလာက္က ေလးႏွစ္နီးပါး လုပ္ခဲ့ေသာ သတင္းေထာက္ အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာခိုင္းခဲ့သည္။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ ဆိုသည့္ အခ်ိန္သည္ ဘာမွ် မၾကာဟု ထင္ရေသာ္လည္း ကေလး တစ္ေယာက္ကို စတင္ ေမြးဖြားသည့္ အခ်ိန္က စတင္ ေရတြက္ၾကည့္မည္ ဆိုပါက သံုးႏွစ္ခြဲ ေက်ာ္ကေလး တစ္ေယာက္သည္ စကား ေျပာတတ္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ၿပီး မူႀကိဳပင္ ထား၍ ရေသာ အရြယ္ေရာက္ေန ေပၿပီ။

ထိုကဲ့သို႔ ေလးႏွစ္နီးပါး ရွင္သန္ခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ ရလိမ့္မဟုတ္ပါ။ ထိုအခါ ထိုပတ္၀န္းက်င္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ အခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ အမွတ္ရလာပါသည္။ အမွတ္ရလာခ်ိန္တြင္ မွတ္မိေသးတဲ့ သတင္းေထာက္ ဘ၀ကို ျပန္လည္ ခ်ေရး မိပါေတာ့သည္။

* * * *

နယ္မွာ ေနတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ်ားေတြက သတင္းေထာက္ႀကီးလို႔ ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ လုပ္လို႔ သတင္းေထာက္ လို႔ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုေနရာ စပ္စပ္ ဒီေနရာစပ္စပ္ န႔ဲ ေနတာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဘာပဲ ျဖစ္သြား ျဖစ္သြား၊ မသိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကို လာေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သိေနတာေၾကာင့္ သတင္းေထာက္လို႔ ေခၚၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္မွာ သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မထားမိခဲ့ဘူး ……..

* * * * * *

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာတဲ့ အဓီက ရည္မွန္းခ်က္မွာ တစ္ခုတည္းရွိသည္။

ေအာင္ျမင္တဲ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ . . .

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လုပ္ေနရသည့္ အလုပ္က စာေပ အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ မည္သို႔မွ် သက္ဆိုင္ ပတ္ျခင္းမရွိသည့္ အလုပ္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ အတြင္းမွာ စာေရးဖို႔ မေျပာနဲ႔ ရံုးက အလုပ္ေတြ ပင္ပန္းတာေၾကာင့္ စာပင္ မဖတ္အား ႏိုင္ေအာင္ ရွိေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္စာေရး ဆရာျဖစ္ဖို႔ အတြက္ နည္းလမ္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္သည္။ မုဆိုးနားနီး မုဆိုး တံငါနားနီး တံငါ ဆိုသလို၊ မုဆိုးျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ မုဆိုးနား သြားရမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေပႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ အလုပ္လုပ္ရန္ စီစဥ္လိုက္သည္။

၂၀၀၄ ဧၿပီလ ခုႏွစ္ရက္မွ စတင္ကာ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရံုးကေန စမ္းသပ္တဲ့ သေဘာျဖင့္ လုိက္ခိုင္းသည့္ သတင္းက စာေရးကိရိယာ ေစ်းကြက္ အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မဂၤလာေစ်း ၿမိဳ႕ထဲႏွင့္ စာေရးကိရိယာ ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားကေန ေဘာလ္ပင္၊ ခဲတံ၊ ကြန္ပါ၊ စာအုပ္ အစရွိသည့္ စာေရး ကိရိယာ ေစ်းႏႈန္းမ်ားကို လိုက္ေမးၿပီး ညေရာက္ေတာ့ စတင္ခ်ေရးပါေတာ့သည္။

စာေရးကိရိယာေစ်းကြက္ အေၾကာင္းကို ခ်ေရးလုိက္တာ စုစုေပါင္း ေလးမ်က္ႏွာခန္႔ ရွိသြားသည္။ မနက္ရံုးမွာ အယ္ဒီတာေတြကို သြားေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟားခံ လိုက္ရသည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သတင္းက သတင္းနဲ႔ မတူပဲ ၀တၳဳႏွင့္ တူေနေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ရွိေစေတာ့ေလ ဒါကေတာ့ အစကိုး။

ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ ျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေအာင္ဆန္းကြင္းကို သြားဖို႔ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚသည္။ ဘာေၾကာင့္ သြားသည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မသိ။ ဆရာက လိုက္ခဲ့ဟု ေခၚ၍သာ လိုက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ခရာေတးဒို ေလ့က်င့္ေရး ခန္းမသစ္ ဖြင့္ပြဲျဖစ္သည္။ ခရာေတး ဒိုေလ့က်င့္ေရး ခန္းမ ဖြင့္ပြဲၿပီးေတာ့ ခရာေတးဒို အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဥကၠဌဆိုသူက့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာကို လာၿပီး ေျပာသည္ “အင္တာေလး ဘာေလး မဗ်ဴးေတာ့ဘူးလား ဆရာ” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အကဲ ခတ္မိ သေလာက္ ခရာေတးဒို ဥကၠဌႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက အနည္းငယ္ေတာ့ ရင္းႏီွးပံုရသည္။ ဆရာက ခရာေတးဒို ဥကၠဌကို ေမးခြန္းေတြ ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းေတြ ေမးၿပီး မွတ္စုမွာ လိုက္မွတ္ေနတုန္း အခ်ိန္မွာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဥကၠဌ အင္တာဗ်ဴးေနသည့္ ပံုကို ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ရိုက္ေနသည္။

ကရာေတးဒို ဥကၠဌက လူငယ္ပိုင္းပဲ ရွိဦးမည္။ ၿပီးေတာ့ ေမးလိုက္သည့္ ေမးခြန္းကို လိုရင္းကို မေျဖပဲ အရွည္ႀကီး ဇာခ်ဲ႕ေျပာေနသည္။ ေမးတာကို လိုရင္း မေျဖေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေကာင္းေကာင္း မရွည္။ ေမးခြန္းလဲ ေမးၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔နာမည္ကို ဘယ္လိုေခၚလဲ လို႔ေမးလိုက္သည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမးတာလဲ ဆိုေတာ့ သတင္းေရးမွာ နာမည္ ထည့္ေရးဖို႔ ေမးျခင္းျဖစ္သည္။ အဲေတာ့ သူက ျဖန္ေျဖသည္ ေဒါက္တာ ရဲႏိုင္၀င္း။

ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ေမးလိုက္ သည့္အတြက္ ဆရာက အားနာသြားဟန္ တူသည္။ လမ္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာက ေျပာသည္။ သူက ဒီေလာက္ နာမည္ႀကီးတာ သူ႔ကို မသိဘူးလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ မိသိမွ မသိတာ မသိဘူးဟု ပဲ ေျဖလုိက္သည္။ အဲေတာ့ ဆရာက ထပ္ေျပာသည္။

“ အဲဒါဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕ သားေလကြာ”

“ ဘယ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးလဲ”

“ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔”

“ေၾသာ္ . . .”

ထိုေခတ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညႊန္႔မွာ တန္ခိုးထြားေနခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ ေဒါက္တာ ရဲႏိုင္၀င္းသည္ ပုဂံဆိုက္ဘာတက္၏ ေဖာင္တာ ျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ လူတိုင္း မသိတဲ့ သူမရွိသေလာက္ ျဖစ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ လူကို မသိၾကသည့္တိုင္ နာမည္ကိုေတာ့ ၾကားဖူးၾကသည္။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္သည္ ဆိုသည္က လြဲ၍ က်န္တာ ဘာမွ်မသိပါ။

တကယ္ေတာ့ ရာထူးတိုင္း အဆင့္တိုင္းတြင္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိၾကသည္။ ထိုလုပ္ပိုင္ ခြင့္ႏွင့္ အာဏာကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းစြာ မသိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သတင္းကိစၥ ေမးစရာ ရွိလွ်င္ ဒီတိုင္း ၀င္ေမးလိုက္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ေမးစရာ ရွိရင္ အခန္းထဲကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဒီတိုင္း ၀င္၀င္ေမးတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ တႀကိမ္မွာေတာ့ အခန္းထဲက ေမာင္းထုတ္ခံ လိုက္ရသသည္။

၀န္ႀကီး ဌာနတစ္ခု တြင္ျဖစ္သည္။ ထိုေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ့္၏ သတင္းေထာက္ လုပ္သက္သည္ သံုးလ မျပည့္ေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သတင္းတစ္ခုကို သိခ်င္လို႔ ၀န္ႀကီးရံုး ၀င္ေပါက္တြင္ စံုစမ္းၾကည့္သည္ ထိုသို႔ စံုစမ္းရင္းျဖင့္ သြားလိုက္ရာ ထိုသတင္းသည္ ညြန္ခ်ဳပ္မွ ေျဖႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သိပ္စဥ္းစား မေနပါ ညြန္ခ်ဳပ္အခန္း ရွိရာေနရာကို ေမး၍ ညြန္ခ်ဳပ္ အခန္းသို႔ တန္းသြားခဲ့သည္။

အစိုးရ အရာရွိမ်ား၏ ရံုးခန္းမ်ားသည္ အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ႏွင့္ ရံုးခန္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ပထမ အဆင့္ တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ၀င္သြားပါက ကိုယ္ေရး အရာအရွိကို အရင္ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ေရး အရာရွိဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွသာ အတြင္းမွ ပုဂၢိဳလ္ကို ၀င္ေရာက္ ေတြ႕ဆံု ခြင့္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္က ထိုသေဘာ သဘာ၀ကို နားမလည္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ၀င္သြားသည္။ အထဲေရာက္ေတာ့ ညြန္ၾကားေရးမႈးခ်ဳပ္ဟု ဆိုင္းဗုဒ္ တပ္ထားသည့္ တံခါးတစ္ခုကို ထပ္ေတြ႕ရသည္။ ထိုတံခါး၏ ေဘးတြင္ ကိုယ္ေရး အရွိဟု စာေရးထားေသာ စားပြဲ တစ္လံုးကို ေတြ႕ရၿပီး ထိုစားပြဲတြင္ လူမရွိ။

ပထမက ကၽြန္ေတာ္ တံခါးကို ေခါက္ဖို႔ စဥ္းစားၾကည့္ ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ တံခါးေခါက္ရမွာ အားနာပါတယ္ေလ ဆိုၿပီး တံခါးကို တြန္းဖြင့္၀င္ သြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီးလဲ ၀င္သြားေရာ အထဲက ညြန္ခ်ဳပ္က ရုတ္တရက္ လန္႔သြားဟန္တူသည္။

ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးသည္။ ဘာကိစၥလဲတဲ့။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ၾကည္ ပံုမရ။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဂ်ာနယ္ကပါ။ သတင္းကိစၥ ေမးစရာ ရွိလို႔ လို႔လဲ ေျပာေရာ။

“ေဟ့ေကာင္၊ ငါ့အခန္းထဲကို မင္း၀င္ခ်င္သလို ၀င္ၿပီး ေမးခ်င္တိုင္း ေမးလို႔ရေအာင္၊ ငါကို ကေလ အေခ် ေကာင္မ်ား မွတ္ေနလား။ ညြန္ခ်ဳပ္ကြ ညြန္ခ်ဳပ္၊ အခု ခ်က္ျခင္း ထြက္သြားစမ္း”

ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပန္လည့္ထြက္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ထြက္ခဲ့ေရာ သူ႔တပည့္ကို လွမ္းေခၚေနသံ ၾကားရသည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ထိုေန႔က သူ႔တပည့္ ပီအက္အို ဆိုသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္း အဆဲခံရေပလိမ့္မည္။

ေနာက္ထပ္အမွတ္ရစာေတြကို သတိရလွ်င္ ဆက္ေရးပါမည္

Read More...

Summary only...

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ မီးစာပင္

`` ကံၾကမၼာက သိပ္ကိုဆန္းႀကယ္တာပဲ။ နံနက္စာကို စားေသာက္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ဘ၀နဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားေသာက္ခဲ့ေပမယ့္ ညေနစာလဲ ေရာက္ေရာ စားစရာ ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္သြားတယ္´´ ဟု ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္ လိႈင္မီးေဘးသင့္သူမ်ား ရပ္ကြက္ ရပ္ကြက္ ေအးခ်မ္းသာယာေရး ႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ဥကၠ႒ ဦးျပံဳးခ်ိဳက သူ၏ခံစားခ်က္ကို ေျပာျပသည္။

ဟုတ္ပါသည္။ ယခုဆိုလွ်င္ လိႈင္ၿမိဳ႕နယ္ ၁၃ ရပ္ကြက္ မီးေဘးသင့္ခဲ့မႈ တစ္ႏွစ္ပင္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ လိႈင္ ၁၃ ရပ္ကြက္မီးသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ဆယ္စုႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ မီးေလာင္မႈမ်ားတြင္ အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။

`` အခ်ိန္ကေတာ့ မြန္းလြဲ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္၊ မီး . . မီးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစား ေနရာက လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ငါ့အိမ္နဲ႕ ေ၀းပါတယ္ ဆိုၿပီး ထမင္းကို ေအးေအး ေဆးေဆး စားေနလိုက္တယ္။ ရုန္ရင္းဆန္ခတ္ ေျပးလႊားေနတဲ့ လူေတြကိုေတာင္ မီးကေ၀းပါေသးတယ္ ဆိုၿပီး ကၽြႏ္ေတာ္ လိုက္ေဖ်ာင္းဖ် ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ ေသးတယ္။
ေဆာင္းတြင္း ေျမာက္ျပန္ ေလကလည္း တိုက္ျပန္ ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ မီးထဲပါသြားတယ္။ မီးသတ္ကားေတြ ေရာက္လာေပမယ့္ အိမ္ေတြက မီးကူးဖို႕ လြယ္ေပမယ့္ မီးသတ္ကား၀င္ဖို႕ ခက္ခဲတယ္။ မီးကူးတာလဲ ျမန္သလား မေမးနဲ႕ ၾကည့္ေနရင္း ၾကည့္ေနရင္မွာ မီးလံုးႀကီးေတြက တစ္အိမ္ၿပီးတစ္အိမ္ ၀ါးမ်ိဳသြားေတာ့တာပဲ။ ကတၱရာလမ္း မီးေလာင္တာဆို ေၾကာက္ဖို႕ ေတာင္ေကာင္းတယ္´´ ဟု ဦးျပံဳခ်ိဳက မီးေလာင္စဥ္ျမင္ကြင္းကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပသည္။

`` ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဒုကၡသည္ေတြကို စခန္းေလးခု ခြဲၿပီး ေခတၱေနရာ ခ်ထားေပးတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းကေန အစိုးရခ်ထားေပးတဲ့ ေျမကြက္ကို စေျပာင္းလာေတာ့ ဒီေနရာကို ေရာက္ခဲ့ရတာေပါ့။
ဒီေရာက္ေတာ့ ခ်ေပးထားတဲ့ ေျမကြက္ေတြက လယ္ကြင္းေတြ စပါးေတြကလည္း မည့္ေနၿပီ။ မရိပ္ရေသးဘူး။ စပါးခင္းပိုင္ရွင္ေတြ ဆိုရင္ မရိပ္ရေသးေတာ့ ငိုလို႕ ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း စိတ္မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္ခ်င္းလည္း စာတယ္ ဒါေၾကာင့္ ပစၥည္းေတြကို လယ္ကြင္းေဘးမွာေတြ ပံုၿပီး သူတို႕ စပါးရိတ္္ၿပီးေအာာင္ တစ္ပတ္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္ ´´ ဟု ဦးျပံဳးခ်ိဳကေျပာသည္။

လိႈင္ ၁၃ ရပ္ကြက္ မီးေဘးသင့္သူမ်ားကို ေနရာခ်ထားေပးသည့္ ေနရာမ်ားမွာ ေရြျပည္သာၿမိဳ႕နယ္ ေလွာ္ကားေက်းရြာ အေက်ာ္ ႏွစ္မိုင္ခန္႕တြင္ ျဖစ္ၿပီး အပိုင္း ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄ ဟူ၍ ေလးပိုင္းခြဲကာ ေနရာခ်ထားေပးခဲ့သည္။ ယင္းကဲ့သို႕ ခ်ထားေပးရာတြင္ မီးေဘးသင့္ အိမ္ရွင္ ၁၇၀၀ ခန္႕အတြက္ ေပ ၂၀x၄၀ ႏွင့္ ေပ ၄၀x၆၀ ေျမကြက္မ်ား ခ်ထားေပးခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ တစ္အိမ္လွ်င္ က်ပ္ေငြ ၃၇၅၀၀ ေထာက္ပံေပးခဲ့ၿပီး သစ္တစ္တန္လွ်င္ က်ပ္ေျခာက္ေသာင္းႏႈန္းျဖင့္ တစ္အိမ္လွ်င္ သစ္ႏွစ္တန္စီ ေရာင္းခ်ေပးခဲ့သည္။ ယင္းအနက္မွ ေျမဂရမ္ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ၂၀ ေက်ာ္ခန္႕ကို လိႈင္၁၃ ရပ္ကြက္ မူရင္းေနရာတြင္ ျပန္လည္ ေပးအပ္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

မီးေလာင္ရာတြင္ တိုက္ခန္းပိုင္မ်ား ပါ၀င္ေသာ္လည္း ယင္းတိုက္ခန္းမ်ား အပါအ၀င္ အိမ္မ်ားမွာ က်ဴးေက်ာ္ေျမေနရာမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႕ ေရႊျပည္သာ ဘက္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ မီးေဘးသင့္ သူမ်ား ထဲဲတြင္ အိမ္ရွင္လူဦးေရထက္ အိမ္ငွားလူဦးေရက သံုးပံု ႏွစ္ပံုခန္႕ရွိရာ အိမ္ငွားသူမ်ားကို မည့္သည့္ ေနရာတြင္မွ် ေျမကြက္ခ်ထားေပးျခင္း မရွိေၾကာင္းသိရသည္။

အခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း အိမ္ရွင္နဲ႕ အိမ္ငွား အတူေနလာတာ ၾကာေတာ့ သံေယာဇဥ္ တြယ္ၿပီး အသစ္ရတဲ့ ေျမကြက္ အိမ္ရွင္က အေရွ႕ကေဆာက္ အိမ္ငွားက အေနာက္ကေဆာက္ၿပီး လိုက္ေနၾကတာမ်ိဳးလဲ ရွိေၾကာင္း ေဒသခံမ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ သိရသည္။

လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးမွာ ကားလမ္းႏွင့္ မီးေဘးသင့္သူမ်ား ရပ္ကြက္ အတြင္းပိုင္းသည္ ႏွစ္မိုင္ခန္႕ေ၀းေသာေၾကာင့္ လမ္းေလွ်က္၀င္ရသည္။ ပြင့္လင္းရာသီ ေျခာက္ေသြ႕ေနခ်ိန္တြင္ ဆိုက္ကား၊ ေထာ္လာဂ်ီတို႕ျဖင့္ သြားလာ ႏိုင္ေသာ္လည္း မိုးက်လွ်င္ လမ္းမ်ား အားလံုး ေရျမဳတ္ကာ လူပင္လွ်င္ အႏိုင္ႏိုင္ သြားလာေနရသည္ဟု သိရသည္။

`` ဒီကလူေတြ အမ်ားစုကေတာ့ ၿမိဳ႕ထမွာဲ သြားၿပီးအလုပ္လုပ္၊ ေစ်းေရာင္းရတာ သူတို႕မွာ ျပန္လာရင္လဲ ဆန္းဖို႕ က်ပ္ ၇၀၀၊ ၈၀၀ အျပင္ အပို္မပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္လို ဆိုက္ကား စီးႏိုင္မွာလည္း လမ္းေလွ်ာက္ေပါ့။ သမိုင္းခ်ည္မွ်င္နဲ႕ အထည္စက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြ အတြက္ကေတာ့ လမ္းမအထိ ဖယ္ရီ လာႀကိဳပါတယ္ဟု လုပ္သား တစ္ဦးက ေျပာသည္။

လမ္းပန္္း ဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲမႈ က်န္းမာေရး အတြက္ ေဆးရံု ေဆးခန္းမ်ားႏွင့္ အလွမ္းေ၀းမႈမ်ား ေၾကာင့္ တခါတရံတြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ မက်န္းမာသူမ်ားသည္ မဖိတ္စင္သင့္ပဲ အသက္ဆံုးရံႈးရသည့္ ျဖစ္ရပ္ႏွင့္လည္း ႀကံဳေတြ႕ရသည္ဟု ဆိုသည္။

`` ဒါေၾကာင့္ ဒီမွာေနတဲ့လူေတြ အေတင့္တဆံုးကေတာ့ ေဆးေပးခန္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပုဂၢလိက ေဆးခန္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါေလး တစ္ခုခုကိုေတာ့ အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္´´ ဟု ဦးျပံဳးခ်ိဳက ေဒသခံမ်ား ကိုယ္စားေျပာျပသည္။

ယခုကဲ့သို႕ ေဆးခန္း အခက္အခဲမ်ား၏ အဓိကမွာ ျပသနာမွာ သြားေရးလာေရး လမ္းပန္္း ဆက္သြယ္ေရး ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။ ယခုအခါ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မတီႏွင့္ ၿမိဳ႕ရြာႏွင့္အိုးအိမ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ဦးစီးဌာနတို႕က က်ပ္သိန္း ၁၅၅၀ စီထည့္၀င္ကာ မီးေဘးသူမ်ား ရပ္ကြက္ႏွင့္ ေလွာ္ကားလမ္းကို ေက်ာက္ေခ်ာခင္းရန္ စီစဥ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္ဟုသိရသည္။ ယင္းေက်ာက္ ေခ်ာလမ္းကကို ယခုႏွစ္မိုးမက်မွီ အၿပီးခင္းရန္ စီစဥ္ထားၿပီး ယင္းေက်ာက္ေခ်ာ လမ္းၿပီးစီးသြားပါက လမ္းပန္္း ဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းမြန္လာၿပီး က်န္းမာေရးအတြက္လည္း အဆင္ေျပလာမည္ဟု ေဒသခံမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ၾကသည္။

`` အခုအေန အထားက ဘယ္လုိျဖစ္ေနလဲ ဆိုေတာ့ နာေရးျဖစ္ရင္ေတာင္ မိုးတြင္းပိုင္း ဆိုရင္ အေလာင္းကို ေရေက်ာ္ေနတဲ့ လမ္းေပၚကေန ကားလမ္းေရာက္ေအာင္ တစ္မိုင္စာေလာက္ ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္းနဲ ႕ထမ္းထုတ္ရတယ္။ သူတို႕ကလည္း ခ်က္ခ်င္း လာမသယ္ႏိုင္ဘူး။ နံနက္ကတည္းက ေသရင္ ညေနမွ လာသယ္တယ္။ ညပိုင္းကတည္းက ဆံုးတဲ့ အေလာင္းဆိုရင္ ေနာက္ေန႕ ညေနပိုင္းမွ လာသယ္ေတာ့ ဒီမွာ အေနအထားေတြက မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ကားလမ္းၿပီးသြားရင္ေတာ့ ဒီျပသနာေတြ အဆင္ေျပမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ´´ ဟု ေဒသခံ တစ္ဦးက သူတို႕၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ေျပာျပသည္။

ေက်ာက္ေခ်ာလမ္း ေဖာက္လုပ္ ၿပီးစီးပါကလည္း အဓိကလမ္းမႀကီးသာ ေရႏွစ္ၿမဳတ္မႈ သက္သာႏုိင္မည္ ျဖစ္ၿပီး ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ လမ္းမ်ားႏွင့္ အိမ္မ်ားမွာမႈ မိုးရာသီတြင္ ဆက္လက္ ေရ၀ပ္ ေနဖြယ္ရာ ရွိသည့္အတြက္ ေရ၀င္လမ္းမ်ားကို ေရတံခါးမ်ား တံခါးမ်ား တည္ေဆာက္ၿပီး ေရႏုတ္သည့္ ေရျပြန္မ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေပး ရန္လုိအပ္ေသးသည္ဟု သိရသည္။

ေသက္သံုးေရအတြက္ နာေရး ကူညီမႈ အသင္းႏွင့္ YMCA တို႕မွ လက္ႏွိပ္ ေရတံုကင္တပ္ အ၀ီစိ တြင္းေလးမ်ား တူးေဖာ္ေပးထားသည္ဟု သိရသည္။ ယင္းအ၀ီစိ တြင္းမွ ထြက္ေသာ ေရးမ်ားမွာလည္း သံဓာတ္ပါ၀င္သည့္အတြက္ ေသာက္သံုးရာတြင္ အဆင္ေျပမႈ မရွိေၾကာင္းသိရသည္။

`` တတ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြၾကေတာ့ ေရသန္႕တစ္ဘူး က်ပ္ ၂၅၀ နဲ႕ ၀ယ္ေသာက္ၾကတယ္။ မတတ္ႏိုင္သူေတြ ကေတာ့ ဒီေရကိုပဲ ေသာက္ၾကရတယ္။ နားလည္တဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတာေတာ့ ေပေလးရာ အနက္အထိ တူးရင္ ေရၾကည္ေရ ေကာင္းရႏိုင္တယ္လို႕ ေျပာၾကတာပဲ။ တကယ္လို႕ စက္ေရတြင္း လွဴဒါန္းလိုတဲ့ အလွဴရွင္ရွိရင္ေတာ့ အမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လွဴဒါန္းထားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသာက္သံုးေရအတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္ပါမယ္ ´´ ဟု ရပ္ကြက္ ဥကၠ႒ ဦးၿပံဳးခ်ိဳက ေျပာသည္။

ပညာေရးအတြက္မႈ ဂ်ပန္လူမႈေရး အဖြ႕ဲစည္းတစ္ခုက မႈလတန္းလြန္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို တည္ေဆက္ေပးထားၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း အပိုင္းတစ္ႏွင့္ အပိုင္းႏွစ္တြင္ ေနထိုင္သူမ်ား အတြက္ အနည္းငယ္ အလွမ္းေ၀းကြာ ေနေသာ ေၾကာင့္ မူလတန္းအရြယ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အတြက္ သြားတက္ရန္ အဆင္မေျပႏိုင္၍ သိရိမဂၤလာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းဆရာေတာ္က ကုန္က်စရိတ္ခံၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ မူလတန္းေက်ာင္းကို ဖြင့္လွစ္ထားသည္ဟု သိရသည္။ ယင္းအပိုင္းတြင္ မူလတန္း ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ေရးအတြက္ ေျမေနရာ ခ်ထား ေပးၿပီးျဖစ္ကာ လာမည့္ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ေဆာက္လုပ္သြားဖြယ္ရာ ရွိသည္ဟုသိရသည္။

လိႈင္မီးေဘး သင့္သူမ်ား၏ အဓိက စီးပြားေရးမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ တက္ေရာက္ ေစ်းေရာင္းခ်ျခင္း ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ေန႕စား အလုပ္ လုပ္ၾကၿပီး တပိုင္တစ္ႏိုင္စီးပြားေရးမွာ Iron Brushes လုပ္ငန္းေလး တစ္ခုသာရွိၿပီး တိုလီမုတ္စေရာင္းခ်သည္ ဆိုင္ေလးမွာ တစ္ဆိုင္သာရွိသည္ဟုသိရသည္။

`` ဒီမွေနရတာ အရင္ကေနရာ ထက္စာရင္ ေလေကာင္း ေလသန္႕ရတယ္။ ကိုယ့္၀င္းကိုယ့္အိမ္နဲ႕ ဆုိေတာ့ သီးသီးသန္႕သန္႕ လည္းရွိတယ္ ေရရွည္အတြက္ ေနမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းသြားမွာပါ။ အခုလတ္တေလာမွာေတာ့ ေနသားမက်တာရယ္၊ အရင္က ၿမိဳ႕ထဲမွ ေနခဲ့ၿပီး ဒီလို လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေ၀းလန္တဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ ျဖစ္ေနတာပါ´´ ဟု ေဒသခံတစ္ဦးကေျပာသည္။

မီးေဘး သင့္မႈေၾကာင့္ လူလတ္တန္းစားမ်ား၏ စီးပြားေရးကို ထိခိုက္မႈ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဆင္းရဲသူမ်ားမွာမႈ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ အမ်ားျပည္သူ တို႕၏ ၀ိုင္း၀န္း ေထာက္ပံ့မႈေၾကာင့္ ပစၥည္းဆံုးရႈံးမႈ သိပ္မရွိလွေၾကာင္း သိရသည္။

ယခုလ၂၇ ရက္တြင္မႈ မီးေဘးသင့္သူမ်ား ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္တြင္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္လာေစရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မီးေလာင္မႈ ႏွစ္ပတ္လည္ ပြြဲေစ်းတန္း တစ္ခုကို ျပဳလုပ္မည္ဟု သိရသည္။

မီးေလာင္ကၽြမ္းမႈတြင္ မီးေလာင္ခံရသည့္ အိမ္ရွင္မ်ားႏွင့္ ေရြျပည္သာမွ စပါးခင္း ပိုင္ရွင္မ်ားသည္ မီးစာပင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ မီးေလာင္မႈကို စတင္ရာ ေက်ာ္စိန္ဖိနပ္စက္ရံု ပိုင္ရွင္ကို ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္လခန္႕က ေထာင္ဒဏ္ သံုးႏွစ္အျပစ္ေပး လိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။ မီးေလာင္ကၽြမ္းမႈ ကေတာ့ ၿပီးဆံုးခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ပင္ၾကာခဲ့ၿပီ။ မီးေလာင္မႈတြင္ မီးစာျဖစ္ခဲ့ရသည္ လိႈင္မီးေဘးသင့္သူမ်ားႏွင့္ စပါးခင္းပိုင္ရွင္မ်ားကေတာ့ သူတို႕ ဘ၀တြင္ ဆက္လက္ေလာင္ကၽြမ္းေနသည့္ အပူမီးမ်ား ျငွိမ္းသတ္မည့္ေန႕ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။

၁၈ . ၁၁. ၂၀၀၆ ေန႕တြင္ လိႈင္မီးေဘးသင့္သူမ်ား ရပ္ကြက္သို႕ ကြင္းဆင္းေလ့လာ ေရးသားခဲ့ ျဖစ္သည္။

Read More...

Summary only...

မီးခိုးျဖစ္သြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ

.





ဒီေန႕ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လိုက္ပို႕ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ။ ကားမွီပါ့မလား။ ေလထံကုန္းမွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားေတြက ၀ဇီယာရံုအေရွ႕မွာ ထြက္သြားေလာက္ၿပီတဲ့။

၀ဇီယာရံုအေရွ႕ေရာက္ေတာ့ BM နဲ႕တူတဲ့ကား တစ္စီးမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ထြက္သြားၿပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအုပ္ႀကီး။ အမ်ားႀကီးပါလား။ ကားမလာေသးလို႕လား။

မဟုတ္ဘူး။ ကားလာတယ္။ ေလးစီး။

ဒါဆိုအဲဒီကားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ

ကားေတြက လူေတြထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားၾကတာ။ ဘယ္ကိုလဲ။

မသိဘူး။

ကားမလာရင္ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္ၾကမယ္။ ေရေ၀းေရာက္တဲ့အထိ။

လူအုပ္ႀကီးက ႀကီးလာၿပီ။

ေဘးမွာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြကလဲ တစ္အုပ္ႀကီး

ေဟ့ဓာတ္ပံုမရိုက္နဲ႕
လူအုပ္ထဲက စကားသံေတြ ထြက္လာတယ္

သူတို႕ေလွ်ာ့သြားၿပီ။ ကားေတြ ေရာက္လာေတာ့မယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕မွာ ေရာက္ေနၿပီ။

မတက္ၾကနဲ႕ဦး၊ ေလးစီးလံုး ေရာက္မွ တက္။

ေလးေယာက္စီ တန္းစီတက္ၾက။

ကင္မရာပါတဲ့လူေတြ ကားေတြကို မွ်တက္ေပးၾကပါ။

ေျဖာင္းေျဖာင္းေျဖာင္း

လက္ခုပ္သံေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္ေနတယ္

ထိပ္ဆံုးမွာေတာ့ လူေတြအံုလို႕

အံုေနတဲ့လူေတြၾကားထဲကို တို႕ေ၀ွ႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့

တာရာမင္းေ၀ မွန္ေခါင္းထဲမွာ ပန္းေတြနဲ႕ အတူလွဲေလ်ာင္းေနတယ္

အားလံုး အားလံုး တာရာမင္းေ၀အတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တစ္မိနစ္တိတိ ျငိမ္ေနၾကမယ္

ဇာဂနာရဲ႕ အသံ တိတ္သြားေတာ့ ကၽြတ္စီကၽြတ္စီ အသံေတြရပ္သြားတယ္

တစ္မိနစ္ၾကာၿပီး

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေနာက္ အစီစဥ္တစ္ခုေနျဖင့္ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ကဗ်ာရြတ္ပါမယ္

ဇာဂနာေၾကျငာလိုက္ေတာ့ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ လူတက္လာတယ္

တာမင္းေ၀ရဲ႕ ေခါင္းအေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရပ္တယ္

သူငယ္ခ်င္း ....................
................................
............................
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေျဖာင္းေျဖာင္းေျဖာင္း

လက္ခုပ္သံေတြ ညံသြားတယ္

ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မရပ္ဘူး

တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ဆက္လက္ပို႕ေဆာင္ပါေတာ့မယ္

ေၾကျငာသူ ဇာဂနာရဲ႕ အသံဆံုးေတာ့

တာရာမင္းေ၀ကို အုပ္ႀကီးက ဆြဲေခၚသြားတယ္

တစ္ခဏအၾကာ

ကဗ်ာဆရာဟာ မီးခိုးျဖစ္သြားတယ္

Read More...

Summary only...

ကၽြန္ေတာ္ ၏စြန္႔စားခန္းမ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ရွာပံုေတာ္

အခ်ိန္ကား ညေနသံုးနာရီခြဲခန္႔။ ဆူးေလဘုရား ဘက္ကေန ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းမဆီသို႔ မဟာဗႏၵဳလ လမ္းအတိုင္း လူတစ္ေယာက္ ေျပးလာေနသည္။ ေျပးလာသူရဲ႕ ေနာက္မွာ လူသံုးေယာက္က ထပ္ၾကပ္မကြာ ေျပးလိုက္လာၾကသည္။ ေျပးသူက အသက္သံုးဆယ္ ၀န္းက်င္ခန္႕ အရပ္ ငါးေပ ၄ လကၼခန္႔ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က မပိန္မ၀။ လိုက္သူ သံုးေယာက္ ကေျပးသူထက္ ကိုယ္လံုး ကိုယ္ဖန္ႀကီးသည္။ ေျပးသူတစ္ေယာက္ လိုက္သူသံုးေယာက္ ျဖစ္၍ လူေတြက တအံ့တေအာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေျပးသူကို လိုက္သူေတြ မိသြားၾကသည္။ ေျပးသူကို လိုက္သူ သံုးေယာက္က မိတယ္ဆိုရင္ပဲ ၀ိုင္း၀န္း ထိုးႀကိတ္ၾကေတာ့သည္။

ပတ္၀င္းက်င္မွာ လူမ်ားစြာ ရွိေနေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ဘာျဖစ္မွန္း မသိ၍ ဘယ္သူမွ ၀င္မကူရဲၾက။ စိတ္တိုင္းၾက ထိုးႀကိတ္ၿပီး လူသံုးေယာက္က ေျပးသူကို ဂုတ္ကေနဆြဲကာ တကၠစီေပၚတင္ ေခၚသြားၾကသည္။ၿပီးေတာ့ ဖမ္းသူေတြက ကားနားမွာ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြကို ေျပာသြားေသးသည္။

ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေအးေဆးလုပ္ၾက

တကၠစီကားက ထြက္သြားၿပီ။ က်န္ခဲ့တဲ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ပိစပ္မွာေတာ့ ေတြးထင္သံမ်ား ကို တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာဆိုက်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။

ခါးပိုက္ႏိုက္ကို ရဲဖမ္းသြားတာ ထင္တယ္

အခ်င္းခ်င္း အေ၀မတည့္လို႔ ျဖစ္တာ ေနမွာ

ၾကည့္ရတာ ရည္းစားလု ဘက္ေတြလားမွ မသိတာ

.x . …. . … . . . . . …………………………….

ဒီမွာပိုက္ဆံအိတ္တစ္လံုး

ေစာေစာက ေျပးသူလဲက်သြားသည့္ ေနရာမွာျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္မွာ ေယာက္က်ားေလးကိုင္ ေခါက္ပိုက္ဆံအိတ္ ႏြမ္းႏြမ္းေလး တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ေသြးမ်ားစြန္းေပေနသည္။ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္မွာ ၀က္သားထုတ္ထိုးနဲ႔ ေခါက္ဆြဲ ေရာင္တဲ့ မိန္းမႀကီးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို မီးညွပ္ႏွင့္ ညွပ္ကာ လမ္းမေပၚကို ပစ္ခ်လိုက္သည္။ သူကိုၾကည့္ရတာ ဘာမွန္းမသိ တဲ့အ႐ႈပ္ထုပ္ထဲ ၀င္ပါခ်င္ပံုမရ။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ ေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုင္ရဲတဲ့လူမည္သူမွ မရွိ။ ၀ုိင္းၾကည့္ေနသူမ်ား ထဲက စပ္စပ္စုစု ႏိုင္ပံုရသည့္ အသက္ငါးဆယ္ခန္႔ လူႀကီးတစ္ဦးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ လူႀကီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ အတြင္းမွာ ေဒၚလာႏွင့္ Fe မ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ လူႀကီးက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း ရဲစခန္းသြားအပ္မယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေဖာ္လိုက္ခဲ့ပါ လို႔ေျပာသည္။ မည္သူမွ်လုိက္ပါ ခ်င္ပံုမရ။

ကၽြန္ေတာ္လိုက္ခဲ့မယ္

ကၽြန္ေတာ္လူႀကီးကို ၀င္ေျပာလိုက္သည္။ လူႀကီးကလည္း ေခါင္းညိမ့္ျပသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းရွိရာဘက္ကို ဦးတည္လာသည္။ ၃၆ ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္က အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးေျပးလိုက္လာသည္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက လူႀကီးရဲ႕ ဇနီးျဖစ္ေနသည္။

ရွင္ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ပါလား ကိုယ့္အလုပ္မဟုတ္တာကို ႐ႈပ္ခ်င္တယ္။ မလိုက္သြားနဲ႔။

ဇနီးျဖစ္သူက တားေတာ့ လူႀကီးက ကၽြန္ေတာ့ကို အားတုန္႔အားနာႏွင့္ ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကိုအပ္လိုက္သည္။ သူဆက္မလိုက္ေတာ့ေပ။

လူႀကီးႏွင့္ ဇနီးသည္တို႔ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ၃၆ လမ္းထိပ္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ တည္းက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ တည္းက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မွ စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္က ေဒၚလာေတြ။ ေဒၚလာဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တရား၀င္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံမဟုတ္ဘူး။ ရဲစခန္းေရာက္မွ ေနရင္ထို္င္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ပါ အမႈပတ္သြားႏိုင္သည္။ ကံေကာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့ကို အမႈလာမပတ္ သည့္တုိင္ေအာင္ ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္က ေဒၚလာေတြကို ဆံုး႐ံႈသြားႏိုင္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုင္ရွင္ကိုပဲ တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး ေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမလား။

ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၿပီးရွာၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၃၀၀ ေက်ာ္ Fe 300 ေက်ာ္၊ လိပ္စာကဒ္ တစ္ခု ႏွင့္ ကားလိုင္စင္တစ္ခု။ ကားလိုင္စင္ကေတာ့ ပ္ိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ရွင္၏ ကားလိုင္စင္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ လိပ္စာကဒ္ကေတာ့ အလႊတ္တမ္း ဓာတ္ပံုဆရာ တစ္ေယာက္၏ လိပ္စာကဒ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ပိုင္ရွင္ကို ဆက္သြယ္လို႔ ရႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီပိုက္ဆံေတြက သူတကယ္ပိုင္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဟုတ္ပမလား။ ဒီပိုက္ဆံေတြက ဒုစရုိက္မႈ တစ္ခုခုနဲ႔ ပတ္သက္ေနမလား။ ဒုစရိုက္ မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ကၽြန္ေတာက္က ေစတနာေတြ ပလပြနဲ႔ သြားအပ္မိရင္ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဒုကၡေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ဒီေတာ့ ပိုက္ဆံေတြကို ရဲစခန္းပဲသြားအပ္တာ ေကာင္းမလား ဒါမွမဟုတ္ ကားလိုင္စင္ထဲက လူကိုဆက္သြယ္ၿပီး ေပးရင္ေကာာင္းလား။

ကားလိုင္စင္ထဲက လူကိုၾကည့္လိုက္တာ့ ေစာေစာက ေျပးတဲ့လူ။ သူပံုကိုၾကည့္ရတာ လူရိုးလူေကာင္ပံုပဲ ခက္တာက လူပံုကိုၾကည့္ရံုနဲ႔ ေတာ့လူဆိုးလူေကာင္း မသိႏိုင္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္သည္ ကားလိုင္စင္ထဲက လူျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ခါးပိုက္ႏိုက္ၿပီး ေျပးလာသူဆိုပါက ပိုက္ဆံအိတ္ အတြင္းကို ကားလိုင္စင္ ထည့္ဖို႔ အခ်ိန္ရလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

ကၽြန္ေတာ္ လိပ္စာကပ္ထဲက ဓာတ္ပံုဆရာကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၾကည့္လိုက္သည္။ လိပ္စာကဒ္ထဲက လူကဖုန္းကိုင္သည္။ ကားလိုင္စင္ထဲက ကိုေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဆိုတဲ့လူကိုသိလား လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့ ဘာကိစၥရွိလို႔ လဲဆိုၿပီး ဖုန္းထဲက လူကျပန္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ရထားလို႔ပါ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အစ္ကို႔လိပ္စာကဒ္ကို ေတြ႕လို႔ အစ္ကိုနဲ႔ မ်ားသိမလားလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္တာပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့ ဖုန္းထဲကလူက သိပါေၾကာင္း မေတြ႕ၾကသည္မွာ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ ၾကာၿပီျဖစ္ၿပီး ျပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ရက္ကမွ ျပန္ဆံုမိရာတြင္ လိပ္စာကဒ္ကို ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္က လည္းသူ႔ကို ဖုန္းနံပါတ္ေပးသြားေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ၏ ဖုန္းနံပါတ္ကို ကၽြန္ေတာ့ကို ရွာေပးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ကိုရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ခ်က္ျခင္းဆက္လုိက္သည္။ အေရးထဲမွ ဖုန္းက ဆက္သြယ္မူ ဧရိယာျပင္ပ ကိုေရာက္ေနသည္။

မ်ားမၾကာမွီ ကၽြန္ေတာ္သည္ အ႐ႈပ္ေတာ္ပံု တစ္ခုအတြင္း ေရာက္ရွိသြားႏိုင္ သည္ကို မတြက္ဆမိခဲ့။

* * *

လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျပင္းျပေနခ်ိန္မွာ လုပ္မိတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ တူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္သလို တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္သက္စာ ရွင္းမရတဲ့ အမွားေတြလည္း ျဖစ္သြားတတ္ၾကသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာမည့္ ဆိုးႀကိဳးမ်ားကို အဆံုးထိသာ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။ အဲဒီေလာက္ ငါ့ကံၾကမၼာက ဆိုးရြားခဲ့ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားႏိုင္လဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္သည္။ အေကာင္းဘက္က စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္သာ သူပိုက္ဆံေတြ ျပန္ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာသြားမလဲ။ တကယ္လို႔ အမႈခင္းတစ္ခု မွာပါ၀င္ပတ္သက္ ေနတယ္ဆိုရင္ အဆိုးဆံုး အေျခေနသည္ ရဲစခန္းေရာက္ ရံုးေရာက္ ေျဖရွင္းရမည္။ ကၽြန္ေတာ့ဘက္က မွန္ေနသျဖင့္ အမႈမွာ ပတ္သက္ခဲ့သည့္တိုင္ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ေျဖရွင္းပါက ဘာမွျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပိုင္ရွင္လက္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ အခုေလာက္ဆိုရင္ ေတာင္ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္စိတ္ပူေနေရာမည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဖုန္းထပ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းကိုင္သည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလားလို႔ ကၽြန္ေတာ့က ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူ တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ျပာရာခတ္ ေနေရာမည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏အသံက ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္။

ကိစၥရွိလို႔လား

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားပိုက္ဆံအိတ္ကို ေကာက္ရထားလို႔ပါ။ အဲဒါဘယ္ေနရာကို လာေပးရမလဲလို႔

တကယ္ေျပာတာလား၊ မလိမ္နဲ႔ေနာ္

အာ မလိမ္ပါဘူးတကယ္ပါ

ဒါနဲ႔ ေစာေစာက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ လူေတြရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့ေသးလား

မျဖစ္ပါဘူး

ဟုတ္လား တကယ္ေနာ္

တကယ္ပါ

ေအးကြာ ငါဒီမွာ ျပသနာနဲနဲရွိလို႔ အခုေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ ညိွလိုက္တာ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ မင္းအခုဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနတာလဲ

ကၽြန္ေတာ္ ဆူးေလ ကဆက္ေနတာပါ

ပိုက္ဆံအတ္ထဲမွ ဘယ္ေလာက္ ပါသလဲ ငါကေျပးရင္းလြားရင္း ဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့လို႔

အဲဒါေတာ့မသိဘူးဗ်

ဒါဆိုရင္ မင္းပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႕ကိုလာခဲ့ကြာ ဒီမွာ ရဲေတြကို ျပဳစုရေအာင္ ေကာင္မေလးေတြလဲ ေခၚထားတယ္၊ မင္းေစ်းအေရွ႕ေရာက္တာနဲ႕ ၾကည့္လိုက္ ေကာင္မေလးေတြ ေကာရွိေနေတာ့ မင္းျမင္လိုက္တာနဲ႔ သိမွာပါ။

ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုထြက္လာမယ္

မင္းက ဘယ္လုိပံုစံလဲ

T Shirt အ၀ါေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ေဘးလြယ္အိတ္ အစိမ္းေရာင္ကို လြယ္ထားတယ္

ကၽြန္ေတာ္ Taxi ေပၚေရာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ ေစာေစာက ဖုန္းကိုင္တဲ့လူသည္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ဟုတ္ပါ့မလား။ သူေျပာတဲ့ ပံုအရဆိုပါက သံသယျဖစ္စရာ မ်ားစြာရွိသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ေနသူတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရေတာ့မည္လို႔ သိလုိက္ရခ်ိန္မွာ မည္သူမွ် ၀မ္းမသာပဲ ေနလိမ့္မည္မဟုတ္။ သူ႔ အသံက ၀မ္းသာပံုမရ ပိုက္ဆံေပးမွာ ထားတဲ့ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေနရာေရာက္ေအာင္ ပို႔ခုိင္းေနသည္ထက္ သူေလသံက ပိုမထူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္ပါက ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိရမည္။ ဒီေတာ့ ဖုန္းကိုင္သူသည္ ပိုက္ဆံအိတ္ ပိုင္ရွင္ မျဖစ္ႏိုင္။ ဒါဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။

ကားလိုင္စင္ ပါတာပဲ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေတာ့ အလြတ္ ရတတ္ၾကသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္အမွန္ဆိုရင္ ကားလိုင္စင္ထဲက မွတ္ပံုတင္နံမွတ္ကို အလြတ္ရရမည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုျဖစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို အလြတ္မရႊတ္ျပႏိုင္ပါက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ယူလာမည္။

ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ခေပးၿပီး ကားေပၚက ဆင္ခဲ့သည္။ ေစာေစာက တယ္လီဖုန္းထဲတြင္ ေျပာေသာ ေကာင္မေလး မ်ားႏွင့္ လူအုပ္ကို မေတြ႔။ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို မေတြ႕ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့ကို သူတို႕ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေစ်းအေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္ျပေနသည္။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာသြားၿပီ အေျခအေနက ထူးမလာ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းျပန္ဆက္ၾကည့္သည္။

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဟုတ္ပါသလား

ဟုတ္ပါတယ္

တဘက္ေျပာသည့္ အသံက ေစာေစာက အသံႏွင့္ လံုး၀မတူသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထား လိုက္မိသည္။ ဒီလိုဆုိရင္ေတာ့ အေျခအေနက ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာထက္ ပိုရႈပ္ေထြးေနၿပီ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဟန္မပ်က္ စကားဆက္ေျပာလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕ ေရာက္ေနၿပီ

ဗ်ာ

တစ္ဘက္က ဖုန္းေျပာသည့္ လူတုန္လုပ္သြား သည္

ခင္ဗ်ားပဲ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပုစြန္ေတာင္ ေစ်းအေရွ႕မွာလာေပးဆို

ပိုက္ဆံအိတ္ တကယ္လား၊

တစ္ဘက္လူ ၀မ္းသာအားႏွင့္ေအာ္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ငိုသံႏွင့္ဆက္ေျပာသည္။

မေနာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ဖမ္းဦးမလို႔လား

မေနာက္ပါဘူဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ပိုက္ဆံ အိတ္ရထားလို႔ ခင္ဗ်ာကို လိုက္ရွာေနတာ

အစ္ကို အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့ဖမ္းမဲ့ လူေတြေတာ့ မဟုတ္ပါေနာ္

ကၽြန္ေတာ့ကို မ၀ံ့မရဲႏွင့္ျပန္ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူဆက္ငိုေနသည္။

မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ တကယ္ပါ။ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကားလိုင္စင္ေတာင္ ပါေသးတယ္။

သူကၽြန္ေတာ့ အေပၚမွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်သြား ေအာင္ ပိုက္ဆံအိတ္အတြင္း ကားလိုင္စင္ပါေၾကာငး္ ေျပာျပလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာဘဲ သုူကို ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ အစစ္ ဟုတ္မဟုတ္ သိရေအာင္ သူ႔မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။

၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ

သူငိုသံႀကီးနဲ႔ ေျပာၿပီးဆက္ငိုေနသည္။ ငိုေနသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို မရႊတ္ျပႏိုင္ေအာင္ရွိေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးငို ၿပီးမွာ သူမွတ္ပံုတင္နံပါတ္ကို ရႊတ္ျပသည္။ ၿပီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနသည့္ ပုစြန္ေတာင္ေစ်း အေရွ႔ကို လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီးဖုန္းခ်သြားသည္။ ဖုန္းခ်သည္ အထိသူငိုသံက မတိတ္ေသး။ ပါးစပ္မွလည္း အေယာင္ေဆာင္ေတြ ေယာင္ေဆာင္ေတြ ဟု တတြတ္တြတ္ ေျပသြားေသးသည္။ ဘာကို အေယာင္ေဆာင္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္နားလည္။ သူ႔ေယာင္ကို ေဆာင္တာကို ဆိုလိုခ်င္တာလား။ ကိစၥမရွိ သူလာမွပဲ ေမးေတာ့မည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ Taxi တစ္စီးေရာက္လာသည္။ ကားထဲမွာပါလာသူ ကေတာ့ ေစာေစာေျပးသည့္လူ။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ဖုေရာင္ေနသည္။ ႏုတ္ခမ္းက ကြဲထြက္ၿပီး ေသြးမ်ားစီးက်ေနသည္။ သူက ဆင္းမလာ ကားေပၚကေန ကၽြန္ေတာ့ကို လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုပိုက္ ဆံအိတ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူလွမ္းယူသည္။ ပိုက္ဆံ အိတ္လွမ္းယူေသာ သူလက္မွာ ေသြးမ်ားႏွင့္ နီရဲေနသည္။ ၾကည့္ရတာ လက္မွာလည္း ဒဏ္ရာ ရထားပံုေပၚသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ငိုရင္းႏွင့္ တစ္ဖြဖြေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို ဘယ္ျပန္မွာလည္းလို႔ ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၿမိဳ႕ထဲျပန္မည့္ အေၾကာင္ ေျပာေတာ့ လမ္းႀကံဳသည္လိုက္ခဲ့ပါဟု သူကေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဘယ္လို ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းစံု သိခ်င္တာေၾကာင့္ ကားေပၚအတူလိုက္ခဲ့သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းသံႏွင့္ သူရႈိက္ရႈိက္ၿပီးငိုေနသည္။ အေယာင္ေဆာင္ေတြ၊ သူတြင္ တမိသားစုလံုးမွာ မွအဖြားတစ္ေယာက္သာရွိၿပီး အဖြားျဖစ္သူမွာ ယခုေဆးရံုတက္ေနရသည္။ ဆိုတာေလာက္ ကလြဲၿပီး ပိုေျပာႏိုင္ခဲ့။ ရွိေစေတာ့ သူ၀မ္းနည္းၿပီးငိုေနတာပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ေပ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကားရပ္ခိုင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆင္းခဲ့သည္။ သူကကၽြန္ေတာ္သြားခါနီးမွာ ေက်းဇူးတင္ပါ ေၾကာင္းႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္ရန္ နာမည္ႏွင့္ဖုန္းနံပါတ္ ေပးခဲ့ပါရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ေပးၿပီး ျပန္လာခဲ့သည္။ ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ စိတ္ကပ်င္းျပေနသည္။

ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့ဆီကို ဖုန္းဆက္သည္။ ၃၉ လမ္းမွာ ေရာက္ေနပါေၾကာင္း ႏွင့္ ေက်းဇူးတင္စကား ေအးေအးေဆးေဆးေျပာရန္ လွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္လည္း မရင္းႏွီးသလို သူဘာျဖစ္ထားမွန္းလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိေသး၊ အကယ္၍ ဆင္းသြားရင္ . . . ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ၿပီး စာေမးပြဲရွိလို႔ မဆင္းေတာ့ ဘူးလို႔သူ႕ကို လိမ္ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုတာကို လည္းသိခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူအၾကာင္းကို ဖုန္းထဲကပဲ ေမးလိုက္ေတာ့သည္။

သူေျပာျပတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူေျပာတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းမွာ သတိထား ဆင္ျခင္စရာေတြ၊ ဆန္းက်ယ္တဲ့ ကံၾကမၼာေတြ၊ ၀မ္းနည္းေၾကာက္လန္႔ စရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားသိရွိလုိက္ရသည္

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ေျပာတဲ့ သူ၏အျဖစ္ အပ်က္

ကၽြန္ေတာ္က ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမွာ ေဒၚလာ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္ ပါတယ္။ အရင္က ေဒၚလာမႈနဲ႕ ေထာင္သံုးႏွစ္ က်ဖူးတယ္။ အခု အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားရယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္။. အဖြားက ေဆးရံုတက္ေနတာ။

ခါတိုင္းေန႕ ေတြဆိုရင္ေတာ့ ညီတစ္ေယာက္ လာၿပီး ကူတယ္။ ပစၥည္း(ေဒၚလာမ်ား ကို ပြဲစားမ်ားက ပစၥည္းဟု ေခၚၾကသည္) ကို ညီကို ေပးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က စကားေျပာတယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္ ျဖစ္မွ ပစၥည္းကို ယူေပးတယ္။ အဲလို ပစၥည္းတျခား လူတျခား ထားေတာ့ အႏၵရယ္ကင္းတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ညီက ဒီေန႕ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းသြားအပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ပစၥၫ္းေတြလဲ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ။

ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လူတစ္ေယာက္ FE ေလးရာ လာ၀ယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆီက FE ေလးရာ သူ႕ကိုေပးလိုက္ၿပီ။ သူ႕ဆီက ပိုက္ဆံ ေတာင္းေနတုန္းမွာ လူသံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။

ေက်ာ္ေက်ာ္လတ္ ဆိုတာမင္းလားတဲ့ ။ ဟုတ္ပါတယ္လို႕ ေျပာေတာ့

မင္းကို ငါတို႕ ႒ာနက စစ္စရာရွိတယ္ လိုက္ခဲ့လို႕ ေခၚတယ္

ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ေဒၚလာမႈနဲ႕ ေထာင္တစ္ခါ က်ဖူးထားေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ေထာင္ထပ္က်မွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားကလည္း ေဆးရံုတက္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္မွာ အဖမ္းခံလို႕ မျဖစ္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လြတ္မလားလို႕ ထြက္ေျပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေတာ့ သူတို႕ သံုးေယာက္ လိုက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးရင္းေျပးရင္း မလြတ္ေတာ့ ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚလာထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ကို ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္မွာ လြင့္ပစ္လိုက္တယ္။

တကယ္လို႕ အဖမ္းခံခဲ့ရရင္ေတာင္မွ ပစၥည္းကို လက္ပူးလက္ၾကပ္ မမိဘူးဆိုရင္ အမႈသက္သာ ႏုိင္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လြင့္ပစ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ဖမ္းမိေတာ့ ထိုးႀကိတ္ၿပီး Taxi ေပၚ တင္သြားတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႕ စခန္းကို သြားမယ္ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ Taxi သမားကို ေမာင္းခိုင္းတာက သာေကသဘက္ကို။ ၿပီးေတာ့ ကားေပၚမွာ သူတို႕က ေျပာတယ္။

မင္းငါတို႕ညွိမလား။ အမႈသက္သာမယ္ စခန္းေရာက္မွ ဆိုရင္ ေထာင္က်လိမ့္မယ္လို႕ ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က လက္ထဲမွာ ပစၥည္းမပါတာေၾကာင့္ မညွိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သာေကတာ တံတားေက်ာ္ လူျပတ္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားကိုျပန္လြတ္လိုက္တယ္။ ကားျပန္ထြက္သြားတာနဲ႕ သူတို႕ သံုးေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းၿပီးထုိးႀကိတ္ ေတာ့တာပဲ။ ပထမက အေရာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ အေယာင္ေဆာင္ေတြ ဆိုတာ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ဆီမွာ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံ အကုန္ေတာင္းတယ္။ ဆြဲႀကိဳးကို ဆြဲျဖတ္ယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းကို ယူၿပီး မနက္ျဖန္ ပိုက္ဆံနဲ႕ ျပန္လာေရြးလို႕ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္တယ္။

အဲဒီဖုန္းက ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တာ မဟုတ္ဘူး ငွားသံုးေနတာ လို႕ ေျပာေနတုန္းမွာ ဖုန္း၀င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကို ေပးမေျပာဘူး။ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြားေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာၿပီး သူတို႕ခ်င္း တိုးတိုးနဲ႕ တိုင္ပင္တယ္။ နဲနဲေလာက္ တုိုင္ပင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းျပန္ေပးၿပီး ထြက္သြားၾကတယ္။

သူတို႕ ထြက္သြားၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းထိပ္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရွာမလို႕ ကားငွားၿပီး အဲဒီေနရာက ထြက္ခဲ့တယ္။

သူတို႕ ေနာက္ကို ျမန္မာေငြ သံုးသိန္းေက်ာ္နဲ႕ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကုန္း ပါသြားတယ္။ သူတို႕ လာဖမ္းတုန္းမွာ ေရာင္းေနတုန္းတန္းလွန္း FE ေလးရာဖိုးက ပိုက္ဆံ မရလိုက္ဘူး။ ရွႈင္းရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူ။ ကၽြန္ေတာ္ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပန္ရရင္ရ မရရင္ ဘ၀ပ်က္ၿပီ။

အဲလို ပိုက္ဆံကို ျပန္ရွာဖို႕ သြားေနတုန္းမွာ အစ္ကိုဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ အစ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေစာေစာက အေကာင္ေတြ ျပန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္ဖမ္းမယ္လို႕ ထင္ေနတာ။ အစ္ကို ပိုက္ဆံအိတ္ ျပန္ေပးမယ္ ဆိုလို႕ သာလာရတာ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မယံုဘူး။ ပိုက္ဆံ အိတ္ကို လက္ထဲ ျပန္ေရာက္မွပဲ စိတ္ေအးႏိုင္တာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဆံုးသြားတာေတာ့ ဆံုးသြားတာေပါ့၊ ပစၥည္းျပန္ရတာကို ကံေကာင္းလွပါၿပီ၊ လက္ထဲမွာ ပစၥည္းရွိေနရင္ ျပန္လည္ပတ္လို႕ ရတာေပါ့။

ထိုေနာက္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခါခြင့္သင့္လွ်င္ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ပါမည့္ အေၾကာင္းေျပာ၍ ဖုန္းခ်သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူဖုန္းခ် သြားၿပီးမွ ျပန္စဥ္စားမိသည္။ တကယ္လို႕သာ သူ႕ကို ဖမ္းသြားေသာ လူဆိုးမ်ားသည္ ပုစြန္ေထာင္ေစ်း အေရွ႕တြင္ ပိုက္ဆံအိတ္လာေပးမည့္ ကၽြန္ေတာ့ကို ေစာင့္ေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ မည္သို႕ ဆက္ျဖစ္မည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ေတာ့ပါ


မွတ္ခ်က္။ ။ ဤျဖစ္ရပ္ကို ေဖေဖာ္၀ါရီ လအတြင္းအက ေရးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း တန္းလန္းႀကီး လက္စပ္မသပ္ပဲ ထားခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ယခုမွ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ လက္စပ္သပ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

* * *

Read More...

Summary only...

အာဇာနည္ကုန္းသို႕ တစ္ေခါက္

အာဇာနည္ေန႕က အာဇာနည္ကုန္းမွာ သြားၿပီး အေလးျပဳ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ အာဇာနည္ေန႕ ေလးခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္က မေရာက္ခဲ့ ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီႏွစ္မွပဲ အာဇာနည္ကုန္းကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အာဇာနည္ကုန္းကို သြားဖို႕ရာတြက္ သူူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ ဆူးေလက သံုးကား စီးခဲ့တယ္။ ရည္ရြယ္ ခ်က္ကေတာ့ ေရႊတိ ံဘုရားကို ေတာင္ဘက္ မုဒ္က တက္ၿပီး အေရွ႕ဘက္မုဒ္က ဆင္းမယ္ေပါ့။ တကယ္တန္း ေရႊတိ ံဂံု ဘုရားကို ေရာက္ေတာ့ ေတာင္ဘက္မုဒ္ ဓာတ္ေလွကားမွာ ဘုရား လံုျခံဳေရးေတြက စစ္ေဆးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ပါလာတဲ့ ကင္မရာကို ယူသြားလို႕ မရဘူးဆိုၿပီး ရစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေလ သြားတယ္။ ဘုရားေပၚ ကင္မရာ ယူလို႕ မရဘူး ဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးေသးလို႕ပါ။ အရင္ကလည္း ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ ေနၾကတာပဲေလ။ အခုမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း လာလုပ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ခ်ဥ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ေဂါပက ရံုးအဖြဲ႕ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေစဒက တက္ဦးမလို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္မရႈပ္ခ်င္ တာေၾကာင့္ ဘုရားေပၚက မတက္ေတာ့ပဲ အာဇာနည္လမ္း အတိုင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။

ဘုရား အေရွ႕မုဒ္ေက်ာ္ေတာ့ လမ္းႀကီးကို ပိတ္ထားတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒီထိပ္မွာ စစ္သားေတြေရာ ရဲေတြေရာ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားေတာ့ လမ္းပိတ္ထားတယ္ ၀င္လုိ႕မရဘူးတဲ့။ အာဇာနည္ကုန္း ျပည္သူ အေလးျပဳခ်ိန္ မဖြင့္ေပးဘူးလားလို႕ ေမးေတာ့၊ M3 ဘက္ကေန ၀င္ရမွာတဲ့ ဒီဘက္ ဂိတ္က ပိတ္ထားတယ္တဲ့။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရႊတိ ံဂံုဘုရား အေရွ႕ဘက္ မုဒ္ဘကေန ဗဟန္းေစ်း အေရွ႕ ေရတာရွည္ လမ္းေဟာင္း၊ အဲဒီကေန ေရတာရွည္ လမ္းသစ္၊ ေရတာရွည္ လမ္းသစ္ကေနမွ အေနာက္ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းမႀကီး ေပၚကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းမႀကီးမွာေတာ့ SB အဖြဲ႕ေတြရယ္ NLD အဖြဲ႕ေတြရယ္ ပ်ားပန္း ခတ္ေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေနာက္ေရႊဂံုတိုင္လမ္း M3 နားေလး ေရာက္ေတာ့ လမ္းပိတ္ထားၿပီး စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ဖြင့္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၀င္ေပါက္ကို မိန္းကေလး ၀င္ေပါက္နဲ႕ ေယာက်ာၤးေလး ၀င္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ခြဲထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေလး ေပါက္ကို အမ်ိဳးသား စစ္သားေတြ စစ္ေဆးၿပီး မိန္းကေလး ၀င္ေပါက္ကို ရဲေမေတြက စစ္ေဆးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀င္မလို႕ လုပ္ေတာ့ ပစၥည္းေတြ ေဘာပင္က အစ ဘာမွ ယူသြားလို႕ မရဘူး အကုန္လံုး အျပင္မွာ ထားခဲ့ရမယ္တဲ့။ အဲလို ကိုယ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ဂိတ္က လက္ခံၿပီး သိမ္းေပးထားမလား ဆိုေတာ့လည္း မသိမ္းေပးပါဘူးတဲ့။ ကိုယ့္ဟာကို အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာ သြားထားၿပီးမွာ ျပန္လာပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီနားက ဆိုင္ေတြမွာ အပ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီနားေလး တစ္ေလွ်ာက္က ဆိုင္ေတြ အကုန္ပိတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ၀င္ပဲ ျပန္လာရေတာ့ မလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံအားေလွ်ာ္စြာ အသိတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားျဖတ္သြားတာ ေတြ႕လိုက္လို႕ သူ႕ကားေပၚကို ပစၥည္းေတြ အားလံုး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ေရွ႕ကို တစ္ခါျပန္ေရာက္ေတာ့ တန္းစီၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ အ၀တ္ကာထားတဲ့ အထဲကို ၀င္ၿပီး အစစ္ေဆးခံရပါတယ္။ အစစ္ေဆးခံ ဂိတ္ကို ေက်ာ္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းသြားလို႕ မရေသးပါဘူး။ မိန္းေလး ဆိုရင္ မိန္းကေလး ဆယ္ေယာက္ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေလး ဆိုလည္း ေယာက်ာၤးေလး ဆယ္ေယာက္ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ အဲလို ဆယ္ေယာက္ျပည့္ ၿပီဆိုမွ ဆယ္ေယာက္ တစ္သုတ္စီ လြတ္ေပးပါတယ္။

အာဇာနည္ကုန္း ၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္တစ္ခုကို ထပ္ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀င္ေပါက္ထဲကို တန္း၀င္လို႕ မရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေရွ႕ကေရာက္ႏွင့္ ေနၿပီးသားလူေတြ ၀င္ေပါက္ဂိတ္မွာ စစ္ေဆးၿပီးေအာင္ အျပင္ကေန ရပ္ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေရွ႕ကအဖြဲ႕ ေတြကို စစ္ေဆးလို႕ ၿပီးၿပီဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ကို ထပ္သြင္းပါတယ္။ အဲဒီဂိတ္မွာကေတာ့ အေသးစိတ္ ထပ္စစ္ၿပီး နာမည္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္နဲ႕ ေနရပ္လိပ္စာေတြ ေပးရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆယ္ေယာက္ အသုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ဆံုးက ၀င္တာမို႕ အရင္ဆံုး စစ္ေဆးခံ ၿပီးေပမယ့္ အာဇာနည္ဂူဗိမာန္ကို တခါတည္း တန္းသြားလို႕ မရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသုတ္ထဲက လူေတြ အားလံုး စစ္ေဆးခံ ၿပီေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြကို ဦးစားေပး စစ္ေဆးေပးတာကို ေတြ႕ပါတယ္။

အာဇာနည္ကုန္းတြင္းမွာ သစ္ပင္ေတြ အမ်ိဳးစားစံု ေပါမ်ားၿပီး အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကြန္ကရစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလး အတိုင္း ေလွ်ာက္လာၿပီး ေလွကားထစ္ ငါးထစ္ေလာက္ပါတဲ့ ပထမ ေလွကားဆင့္ကို ေက်ာ္ၿပီးေတာ့ အာဇာနည္ ဗိမာန္ႀကီးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲလို ေလးကားထစ္ ငါးခုေလာက္ ပါတဲ့ ေလွကားဆင့္ သံုးခုကို ေက်ာ္ၿပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ အာဇာနည္ ဂူဗိမာန္ အေရွ႕ကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ဂူဗိမာန္ အေရွ႕မွာ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးနဲ႕ အာဇာနည္ မိသားစု ၀င္ေတြ ခ်ထားတဲ့ လြမ္သူ႕ ပန္းေခြေတြကို အစီအရီ ေတြ႕ရပါတယ္။ အာဇာနည္ ဂူဗိမာန္ႀကီးဟာ ထုထည္ႀကီးမားၿပီး ခန္႕ညွားတဲ့ ဗိသုကာ လက္ရာတစ္ခု ဆိုတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ဂူဗိမာန္မွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ အမည္ေတြကို သူ႕ေနရာအလိုက္ ေရးထုိးတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ခဏေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ ဆယ္ေယာက္ အုပ္စုကို တန္းစီေပးဖို႕ မိုက္နဲ႕ ေၾကျငာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို အေလးျပဳရန္ အားလံုးသတိ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စတိတ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀က အေလးျပဳ ခဲ့ရတာကို ျပန္ၿပီး အမွတ္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္းကို အေလးျပဳ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ တစ္ညီတညာတည္း အေလးျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သက္သာ ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေနာက္လာမဲ့ ျပည္သူေတြ လာေရာက္ ဂါရ၀ ျပဳဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္ အေပါက္မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ ေပးဖို႕ ေၾကျငာ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို ႕ေရႊတိ ံဂံု ေျမာက္မုဒ္ နားေလးက အေပါက္ကေန ျပန္ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အျပင္ေရာက္ေရာ မိုးက သည္းႀကီးမဲ ႀကီး ရြာခ်ပါေတာ့တယ္။

Read More...

Summary only...

အာဇာနည္မ်ား အေၾကာင္း

အာဇာနည္ေန႕မွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ ရာထူးနဲ႕ ဌာေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္
၁၉၁၅ - ၁၉၄၇

၁၉၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕ (၁၂ရ၆ခု၊ တေပါင္းလဆန္း ၁ ရက္) စေန႕ေန႕တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား သိၾကၿပီး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထူးထူးေထြေထြ မတင္ျပေတာ့ပါဘူး။



သခင္ျမ
၁၉၈၇ - ၁၉၄၇

သခင္ျမသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္သည္။ ၁၈၉၇ ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ ၇ ရက္၊ ၾကသာပေတးေန႕ ည ၇ နာရီအခ်ိန္တြင္ ျပည္ခရိုင္၊ ထံုးဘိုၿမိဳ႕၌ ဖြားျမင္သည္။ အဘ ဦဘိုးခၽြန္၊ အမိမွာ ေဒၚသက္လယ္ျဖစ္သည္။ ငယ္မည္မွာ ေမာင္ျမေရႊျဖစ္သည္။
၁၉၃၆ တြင္ သခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ စစ္အတြင္းတြင္ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ႀကီး အျဖစ္လည္းေကာင္း ဒုတိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။


ဦးဘခ်ိဳ
၁၈၉၃ - ၁၉၄၇

ဦးဘခ်ိဳသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕တြင္ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။ ဦဘခ်ိဳသည္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ ေဆးဆရာႀကီး ဦးဘိုေစာ ေဒၚေစာျမစ္တို႕မွ ၁၈၉၃ခု ဧၿပီလ ၂၃ ရက္ေန႕တြင္ ဖြာျမင္သည္။
ဦဘခ်ိဳသည္ ဒီဒုတ္ဂ်ာနယ္ကို ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထိုဂ်ာနယ္ျဖင့္တြဲကာ ဦးဘခ်ိဳကို ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳဟု အမ်ားက သိခဲ့ၾကသည္။
သူ၏ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္သည္ အမ်ိဳးသား လြပ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၊ အမ်ိဳးသား ပညာေရး၊ အမ်ိဳးသာ ယဥ္ေက်းမႈ ထိန္းသိမ္းေရး တို႕အတြက္ ေရွ႕တန္း ေအာင္လံဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ဟု သိခဲ့ၾကသည္။
၁၉၂၇ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႕ နံနက္ တြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ႏွင့္အတူ လုပ္ႀကံခံခဲ့ ရၿပီး မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။


ဦးရာဇတ္
၁၈၉၈ - ၁၉၄၇

ဦးရာဇတ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသား စီမံကိန္းဌာန ၀န္ႀကီး အျဖစ္ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥေဒေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ၀င္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။
ဦးရာဇတ္ကို မတၳီလာၿမိဳ႕ အျငိမ္းစားတိုက္ပိုင္ အင္စပက္ေတာ္ မစၥတာ ေအရာမန္ႏွင့္ ေဒၚၿငိမ္းလွတို႕က ၁၈၉၈ခု ဇန္န၀ါရီလ ၂၀ ရက္တြင္ ဖြားျမင္သည္။
စစ္အတြင္းက ပိတ္ထားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းႀကီးကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။


ဦးဘ၀င္း
၁၉၀၁ - ၁၉၄၇

ဦးဘ၀င္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ ေထာက္ပံ့ေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဌာန ၀န္ႀကီးျဖစ္သည္။
နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕တြင္ အဖ ေရွ႕ေနဦးပါ ေဒၚစုတို႕မွ ၁၉၀၁ခု ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ အစ္ကို အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ေထာက္ပံေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ ဖြဲ႕စည္ပံုအေျခခံ ဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီတြင္ လည္းပါ၀င္ခဲ့သည္။


မန္းဘခိုင္
၁၉၀၃ - ၁၉၄၇

မန္းဘခိုင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ထို႕အျပင္ မန္းဘခိုင္သည္ ကရင္နီ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္သည္။
မန္းဘခိုင္ကို ဟသၤာတခရိုင္ ယုန္တလင္းရြာ တြင္ ယုန္သလင္းရြာသူႀကီး မန္းေပကုန္းႏွင့္ ေဒၚပုတို႕က ၁၉၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။
၁၉၃၇ တြင္ ပုသိမ္ေျမာက္ပိုင္းမွ အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ကရင္ ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို အထူးႀကိဳးပမ္းတည္ ေဆာက္ခဲ့သည္။


မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားစ၀္စံထြန္း
၁၉၀၇ - ၁၉၄၅

မိုင္းပြန္ေစာဘြားစ၀္စံထြန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေတာင္တန္းေဒသ ၀န္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။
မိုင္းပြန္ေစားႀကီး စ၀္ခြန္ထီးႏွင့္ ေျမာက္နန္းေဆာင္ မဟာေဒ၀ီ နန္းစိန္ဥတို႕မွ ၁၉၀၇ ခု၊ ေမလ ၃၁ ရက္ ေသာၾကာေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။
တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားဆိုင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ လူနည္းစု ဆိုင္ရာ ဆပ္ေကာ္မတီ ႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီတို႕တြင္ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္ခဲသည္။


ဦးအုန္းေမာင္
၁၉၁၃ - ၁၉၄၇

ဦးအုန္းေမာင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရ အဖြဲ႕တြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အတြင္း၀န္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည္။
မင္းဘူးၿမိဳ႕ မစၥတာ XW.တရပ္(တ္) ၀န္း ေဒၚေရႊျမင့္တို႕မွ ၁၉၁၃ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။


ရဲေဘာ္ကိုေထြး
၁၉၂၉ - ၁၉၄၇

ရဲေဘာ္ကိုေထြးသည္ ပညာေရး၀န္ၿကီး ဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္ျဖစ္သည္။
မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေတာင္ျပင္ သိပၸံရပ္ ပင္စင္စား လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး ၀န္ေထာက္ ဦးကိုကိုေလး ေဒၚမင္းရီတို႕၏ ဆဌမေျမာက္ သားျဖစ္သည္။ န၀မတန္းအထိ ပညာသင္ၾကားခဲ့ဘူးၿပီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္သာရွိေသးသည္


အထက္ပါ အေၾကာင္းအရမ်ားကို ၃၅ ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႕ အထိမ္းမွတ္ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းစာအုပ္ကို အမ်ားဖတ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုစစ္အိမ္မွ မအားသည့္ၾကားမွာ အီဘုတ္ စာအုပ္ အျဖစ္ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ စာအုပ္ကို ဒီေနရာက ေဒါင္းလုပ္လုပ္ယူပါ

Read More...

Summary only...

ေၾကြလြင့္သူ၏ ေနာက္ဆံုး ပံုရိပ္မ်ား

သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းတရားနာ


ေဒြးမကြယ္လြန္မွီ ရက္ပိုင္းက ဟိုတယ္နီကိုးအနီး ကန္ေတာ္ႀကီးေဘးတြင္ ရိုက္ထားေသာပံု


ေဒြးအတြက္ လြမ္းသူ႕ပန္းေခြမ်ား


အစ္ကိုအတြက္ ေၾကကြဲေနတဲ့ သားညီ







မီးသၿဂိဴလ္ရန္သယ္လာစဥ္

Read More...

Summary only...

ထရိတ္ဖဲမွာ ဗံုးကြဲစဥ္က

အခ်ိန္ကား ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္ေန႕ . . . . .

အဲဒီေန႕က ကုန္သြယ္မူဗဟိုဌာနမွာလုပ္ေနတဲ့ ထိုင္းကုန္စည္ျပပြဲရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႕။ သတင္းစာထဲမွာ ထိုင္းရိုးရာ အစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲရွိတယ္လို႕ ပါတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အျခားသူငယ္ ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေအာက္ပုစြန္ ေတာင္မွာရွိတဲ့ ကုန္သြယ္မူ ဗဟိုဌာနကို ေရာက္လို႕သြား ၾကပါတယ္။
ကုန္သြယ္မူ ဗဟိုဌာနကို ေရာက္ေတာ့ လူေတြကလည္း တိုးလို႕မေပါက္ႏိုင္ေအာင္ စည္ကားလို႕ ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္မွတ္ မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္ ေအာက္ထပ္မွာ စာေရးကိရိယာေတြ ဒုတိယထပ္မွာ စေလာင္းလိုမ်ိဳး စက္ကိရိယာေတြ တတိယထပ္မွာေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စင္ျမင့္နဲ႕ လိုလိန္း လိုမ်ိဳး အလွကုန္ ပစၥည္းေတြေရာင္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ အလွကုန္ပစၥည္း ဘယ္ေလာက္၀ယ္ရင္ အလွျပင္ခ ဘယ္ေလာက္ဖိုးတန္ အလွျပန္ျပင္ေပးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးတာေတြနဲ႕ ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ ဆြဲေဆာင္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္မွာေတာ့ အလွကုန္ပစၥည္းေတြကိုပဲ အဓိကထားေရာင္းတယ္ ထင္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ အတူပါလာတဲ့ ေကာင္က ေဖ်ာ္ေျဖးေရး စင္မွာ ဖက္ရွင္အလွ ျပတာေတြ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို တာေၾကာင့္ ခဏထိုင္ၾကည့္ ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဓိကလာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ထိုင္းအစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို ရွာရဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚၿပီး ထိုင္းအစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို လိုက္ရွာဖို႕ရာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ လည္းမေတြ႕ ဒါနဲ႕ပဲေအာက္ထပ္ကို ဆင္းၿပီးၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို လိုက္ရွာၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႕ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းက ေမာဒယ္ရိႈူး ေလွ်က္တာကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စင္ျမင့္ရွိရာ သံုးထပ္ဆီကို ဦးတည္သြားခဲ့ ၾကပါတယ္။
ေလွခါးတက္ခါနီးမွာ စာေရးကိရိယာ ဆိုင္က ပစၥည္းေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတာေၾကာင့္ ၀င္ၾကည့္ေနတုန္း ျပင္းထန္တဲ့ ေပါက္ကြဲသံ ႀကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေပါက္ကြဲ သံႀကီးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၾကက္ေသေသေနတုန္း ေနာက္ဆက္တြဲ ေသနတ္ပစ္သံလို အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ေကာင္က ေဟ့ေကာင္ ေသနတ္နဲ႕ ပစ္ေနတာ ၀ပ္၀ပ္ဆိုၿပီး စာေရးကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြၾကားကို ဒိုင္ဗင္ထိုး ၀င္သြားတယ္။ ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ ေပါက္ကြဲ သံေၾကာင့္ အားလံုးက ၾကက္ေသေသေနတုန္း အေပၚထပ္က လူေတြက ၀ရံုးသုန္းကား ေျပးဆင္း လာၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဆာက္ဦးႀကီး ျပိဳၾကၿပီးပိမိ သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးကိရိေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြၾကားမွာ ၀ပ္ေနတဲ့ ေကာင္ကို လက္ဆြဲေခၚၿပီး အျပင္ဘက္ကို ေျပးထြက္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဆင္၀င္ေအာက္ကို ေရာက္စဥ္မွာ လူေတြသိပ္မရွိဘူး။ အျပင္မွာ မိုးကလဲစိတ္စိတ္ ရြာေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံုးထပ္က မွန္ေတြအားလံုးကြဲေနၿပီ။ မွန္ကြဲစေတြကလဲ မိုးရြာသလို တဖြဲဖြဲ ပဲ့ၾကေနတယ္။ အဲဒီမွန္ကြဲေတြ အဖြာလိုက္ အဖြာလိုက္ က်လာတဲ့ အသံေတြက ဗီဒီယို ဇာတ္ကားေတြထဲက စက္ေသနတ္ ပစ္သံေတြလိုပဲ။
ကြဲေနတဲ့ မွန္ကြဲေတြ

ကြၽန္ေတာ္ အေပၚထပ္ကို ၾကည့္ေနရာကေန ဆင္၀င္ဘက္ကို ျပန္လည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ လူေတြက ၿပံဳေနၾကၿပီ။ အေရွ႕က ေျပးထြက္တဲ့လူက ေမာက္လွ်က္လဲ။ အဲဒီလူေပၚ ကိုေနာက္လူက ထပ္ၿပီးလဲ။ အဲလိုနဲ႕ ဆင္၀င္မွာ လူေတြ ထပ္ၿပီး ပိတ္မိေနၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ ကေလးေပ်ာက္လို႕တဲ့ ငိုေနတယ္။ ၿပံဳထြက္လာတဲ့ လူေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္းမွာ ေသြးေတြရဲ ေနတဲ့လူငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူေခါင္းမွာ ေသြးေတြနဲ႕ ရဲေနၿပီ။ သူမ်က္ႏွာနဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာကိုယ္ အႏွံ႕မွာ မီးေသြးခဲလို မဲမဲအတံုးေလးေတြ ကပ္ေနတယ္။ သူရဲ႕ ေဘာင္းဘီနဲ႕ အကၤ်ီေတြကလဲ စုတ္ျပဲေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူရဲ႕ ေသြးေပေနတဲ့ လက္ႀကီးနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့ကို လမ္းဆြဲၿပီး သူ႕ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတယ္။

အေရွ႕ကလူေပၚကိုေနာက္ကလူကထပ္လွ်က္လဲ


ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတဲ့လူ

ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကို အေပၚမွာ ဒါဏ္ရာရတဲ့ လူေတြရွိေသးလားလို႕ ေမးေတာ့ ရွိေသးတယ္ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕လို အ၀တ္စား အစုတ္ေတြနဲ႕ သူေတာင္းစားလို လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေျပးထြက္လာတဲ့ လူေတြၾကားထဲမွာ ပါလာေတြ႕ရတယ္။ သူတို႕ပံုေတြက အ၀တ္စားေတြ စုတ္ျပတ္ေနၿပီ တကိုယ္လံုးကို အိုးမဲနဲ႕ သုတ္ထားသလို မဲေနတယ္။ သူတို႕ေတြ အားလံုးမွာ တူညီတဲ့ အခ်က္က အဲလိုလူေတြမွာ မီးေသြးခဲလို အခဲေလးေတြက သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာအႏွံ႕မွာ ကပ္ညွိေနၾကတယ္။
ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္


ကြၽန္ေတာ္ ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ့ လိုလိန္းက ၀န္ထမ္းေတြက လူေတြေျပးလြားေနတာကို အေပၚထပ္ကေန ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လဲ အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ဖို႕ ရာအတြက္ ေဘးက ေပါက္ရွိရာကို သြားခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ေကာင္က အေပၚကို ဆက္မတက္ဖို႕ ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ မင္းေၾကာက္ရင္ မလိုက္ခဲ့ နဲ႕ဆိုၿပီး အေပၚထပ္ကို ေဘးေလွကားက ေနတက္ခဲ့တယ္။
ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္ကိုေရာက္ပါၿပီ။ ေစာေစာက ခမ္းနားလွပစြာ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ အရာေတြ အားလံုးက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ မြစာၾကဲၿပီ။ အဖိုးတန္ဆိုတဲ့ ဆိုၿပီး အလုအယက္ တိုးေ၀းၾကည့္ေန ၾကတဲ့ အလွကုန္ ပစၥည္းေတြ အလကား ေကာက္မဲ့လူေတာင္ မရွိတာ့ဘူး။ ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္မွာ ရမ္းေငြ႕ေတြ ေထာင္းေနတယ္။ အေငြ႕ေတြေၾကာင့္ အေ၀းႀကီးကို မျမင္ရဘူး။ မ်က္ႏွာက်က္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ့ စုတ္ဖြာၾကဲေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ဒါဏ္ရာေၾကင့္ မထႏိုင္ေတာ့တဲ့ သူေတြရယ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။
ကြၽန္ေတာ္ ေရွ႕ကို တေျဖးေျဖးခ်င္း ေလွ်က္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ငါးေပေလာက္ အကြာမွာ သူေတာင္းစာလို မဲညစ္ၿပီး အ၀တ္ေတြ စုတ္ျပဲေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္လဲ က်ေနတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တာ့ တစ္ေယာက္ ခါးေအာက္ပိုင္းမရွိဘူး။ တစ္ေယာက္က ေျခတစ္ဖက္မရိွဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တယ္ သူတို႕ေသေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ဓာတ္ပံု ရိုက္ဖို႕ ျပင္လိုက္တယ္။ ကင္မရာ ေမာ္နီတာမွာ သူတို႕ကို ၾကည့္ေနတုန္း ေျခတစ္ဘက္မရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ရုတ္တရက္ ထထိုင္လာတယ္။ ေသေနၿပီထင္တဲ့ လူကထထိုင္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုေဆးရံုပို႕ေပးပါလို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို ေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေ၀ၚကီေတာ္ကီ ကိုင္ထားတဲ့ အရပ္၀တ္နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ကိုခ်က္ျခင္း ပို႕ေပးပါမယ့္ အေၾကာင့္ ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္သြားၾကည့္ဖို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို အဲဒီလူက ေဖာ္ညွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းညီမ့္ ျပလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္သူ ဆက္မသြားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး အေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်က္ခဲ့တယ္။ ဗံုးေပါက္ကြဲတဲ့ ေနရာတည့္တည့္ အပၚက မ်က္ႏွာက်က္က ေအာက္ကို ေစာင္းက်ေနတယ္။ ပလပ္စတစ္ ခံုေတြကကလဲ တုန္းလံုးပက္လက္။ အဲလိုတံုးလံုးပက္လက္နဲ႕ လဲွေနတဲ့ ခုံေတြနဲ႕ အတူ လူတခ်ိဳ႕လဲ လဲက်ေနၾကတယ္။
ပလပ္စတစ္ခံုက်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္က ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနတယ္။ သူရဲ႕ အေနာက္မွာက ေဟာင္းေလာင္း ေပါက္ပြင့္သြားတဲ့ မွန္နံရံကေန အလင္းေရာင္ ၀င္ေနတာေၾကာင့္ သူထိုင္ေနတယ္ ဆိုတာလြဲရင္ က်န္တာကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရဘူး။ ဒါနဲ႕ အနီးကပ္တိုး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးေအာက္ပိုင္းမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တစ္ပိုင္း ျပတ္ၿပီး တည္လွ်က္သား ျဖစ္ေနတာ။ သူ႔ရဲ႕ ေအာက္ေျခနားမွာ ေသြးေတြက ယိုေနတဲ့ဘူးထဲက ထြက္က်ေနတဲ့ ေရေတြလို အိုင္ဆင္းေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းက မ်က္ႏွာက်က္ အိၿပီးၿပိဳဆင္းလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျပန္လည့္ေျပးခဲ့တယ္။ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းတဲ့ ေလွကားထိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ ၿပိဳဆင္းလာတာ ရပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘူး ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ရဲေတြၾကက္ေျခနီေတြ မီးသတ္ေတြ ေျပးတက္လာၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဆင္၀င္ေအာက္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ လူေတြကို သက္ဆိုင္ရာက္ ရွင္းထားၿပီးၿပီ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ကားလမ္းတစ္ဘက္ကေန အံုၾကည့္ေနၾကတယ္။ အထဲကေန ထြက္လာတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဆီကို အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ေျပးလာၿပီး အေပၚမွာ ကေလးတစ္ေယာက္မေတြ႕ မိဘူးလား လို႕ငိုယိုရင္း လာေမးတယ္။ မေတြ႕ခဲ့ဘူး ဒါေပမယ့္ တက္ၾကည့္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ျပန္တက္မယ္လုပ္ေတာ့ စစ္သားေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို အတက္မခံေတာ့ဘူး။ အဲဒီခ်ိန္မွာပဲ အေပၚကေန ဒါဏ္ရာရသူေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယက္သယ္ ခ်လာတာကို ေတြ႕ရတယ္။
လမ္းမေပၚမွာလဲ ခရာသံေတြဆူညံေနတယ္။ မိုးကေတာ့ စိတ္စိတ္ေလးရြားတုန္းပဲ။ လူစုကြဲတဲ့ သူေတြက အေဆာက္ဦးၾကီးကို ၾကည့္ၿပီးငိုေနၾကတယ္။ ခမ္းနားထည္၀ါမႈေတြ လွပမႈေတြ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ စည္းကားမႈေတြအား လံုးက စုတ္ျပတ္သတ္မႈေတြ အက်ဥ္းတန္းမႈေတြ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈေတြ ဆီသို႕ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲ သြားၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အေဆက္ဦးႀကီး ေၾကာခိုင္းကာ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။


စာၾကြင္း ။ ။ ဒီေန႕ဆိုရင္ အဲဒီဗံုးကြဲတာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ယင္းေန႕တြင္ ထရိတ္ဖဲ အပါ၀င္ ဒဂံုစင္တာ ဂ်မ္းရွင္အိတ္ စင္တာ တို႕တြင္ တၿပိင္နက္ သံုးေနရာေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီ လူ ၁၁ ဦးပြဲျခင္းၿပီးေသဆံုးကာ လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ဒဏ္ရာရကာ လူ ၁၆၀ ေက်ာ္မွာ ဒဏ္ရာျပင္းထန္၍ ေဆးရံုတင္ခဲ့ရသည္။
ယင္းသံုးေနရာ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ေဆးရံုမွာေသသူႏွင့္ ေပါင္းလွ်င္ အနည္းဆံုး လူ ၃၀ ေက်ာ္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။
သြားသတိလာသတိ ထားၾကပါ။ အာလံုး အဒီလို အျဖစ္ဆိုမ်ိဳးေနာက္ထပ္ မၾကံဳပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္

Read More...

Summary only...