ဘာရာဇီးေဘာ့လံုးအသင္းရဲ႕ ေလေဘးခရီးစဥ္

ရန္ကုန္ ထြက္ခါစ


ဖ်ာပံုအေရာက္




ဖ်ာပံု အထက ၃


ရွမ္းကြင္းႀကီးေက်းရြာ



ဖ်ာပံုေက်ာင္းအထြက္မွာ ကားတြန္း

ဖ်ာပံု အထက ၃ ေက်ာင္းသားေတြကို ေဘာ့လံုး လက္ေဆာင္ေပး


ကားဗြက္ကၽြံေနတုန္း ေဘာလံုးကစားျပ



ဆိုကၠားစီးၿပီး သေဘာက်


က်ိဳက္လတ္ ေဘာလံုးကြင္းမွာ လက္ေတြ႕သရုပ္ျပ သင္တန္းေပး



လာအားေပးတဲ့ ပရိသတ္က ရန္ကုန္ထက္ေတာင္ မ်ားေသးတယ္



တခ်ိန္မွာေတာ့ ကမၻာေက်ာ္မယ္


ရွမ္းကြင္းႀကီးရြာမွာ ေဘာ့လံုးလက္ေဆာင္ေပး




နိဒါန္း


ရန္ကုန္ပုသိပ္လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ျဖစ္သည္။ အေရွ႕မွ လမ္းရွင္းေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ဦးေဆာင္ၿပီး အေနာက္မွ ေလအိတ္ဘတ္စကား တစ္စီးက လိုက္ပါလာသည္။ ကားေရွ႕တြင္ Brazil (AME) ဆိုသည့္ စေတကာကို ကပ္ထားတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုကားသည္ ဘရာဇီး ေဘာ့လံုးသမားမ်ားကို တင္ေဆာင္လာေသာ ကားျဖစ္ေၾကာင္း ျမင္ရံုနဲ႔ သိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းေဘး၀ဲယာမွ ေဘာလံုးပရိတ္သတ္မ်ားက ကားကိုလက္ေ၀ွ႕ရမ္းကာ ႏုတ္ဆက္ၾကသည္။

ရန္ကုန္ဟိုတယ္က ထြက္လာခါစက ကားေပၚတြင္ ဘရာဇီးေဘာ့လံုး အသင္းသား အားလံုး ခရစ္ယန္ဘာသာတရားစာမ်ားကို ရြတ္ဆိုဆုေတာင္းၾကသည္။ ၿမိဳ႕အျပင္ေရာက္သည့္အခါတြင္ ခပ္ျမဴျမဴး ဘရာဇီးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖြင့္ၿပီး အသင္းသားအားလံုး ခုန္ေပါက္ျမဴးတူးၾကသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္စေနာက္ၾကသည္။ မေရာက္ဖူးသည့္ေနရာ မေရာက္ဖူးသည့္ ေဒသ ေရေျမအသစ္တစ္ခုကို ျမင္ေတြ႕ရျခင္း ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးၾကျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ကားသည္တေရႊ႕ေရႊ႕ေမာင္းလာခဲ့ၿပီး ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕အ၀င္နားေရာက္သည့္ ဦးသာဥာဏ္က ေလမုန္တိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ျဖစ္ပြားခဲ့ပံုမ်ား ပ်က္စီးဆံုးရႈံးရမႈမ်ားကို ရွင္းျပသည္။ ဦးသာဥာဏ္က အဂၤလိပ္လို ေျပာၿပီး အသင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူက အသင္းသားမ်ားကို ဘရာဇီးဘာသာစကားျဖင့္ တဆင့္ျပန္လည္ရွင္းျပသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သခ်င္းကိုပိတ္ၿပီး သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးမႈေတြကို ရပ္လိုက္ၾကၿပီး မုန္းတိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပသည္မ်ားကို စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနၾကသည္။ အသင္းသားမ်ားထဲမွ တစ္ခ်ိဳ႕က ကင္မရာေလးမ်ားျဖင့္ လမ္းေဘး၀ဲယာက အိမ္ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသည္။

တကယ္တန္း ဘရာဇီးေဘာ့လံုးသာမ်ား၏ အစီစဥ္မွာ ကားေပၚတြင္အိပ္ၿပီး လုိက္ရန္စီစဥ္ခဲ့ၿပီး ဟိုတယ္မွ ေခါင္းအံုးမ်ားကိုလည္းယူေဆာင္လာၾကေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လက္ေ၀ွ႕ရမ္း ႏုတ္ဆက္ျပေနသည့္ လူမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး သူတို႔အိပ္ဖို႔ စိတ္ကူးရွိဟန္မတူေတာ့ေပ။ မုန္တုိင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို နားေထာင္ရင္း လမ္းေဘး၀ဲယာက တာေပၚလင္မိုးထားသည့္ အိမ္ေလးမ်ား ေက်ာင္းေလးမ်ားကို ၾကည့္ရႈရင္း လိုက္ပါလာၾကသည္။


စာကိုယ္

ဟိုတယ္ရန္ကုန္မွ နံနက္ရွစ္နာရီခြဲ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ စတင္ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီခန္႔တြင္ ဖ်ာပံုတံတားသို႔ေရာက္သည္။ တံတားေပၚတြင္ ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက အသင့္ေစာင့္ၾကိဳၾကသည္။ အသင္းသားမ်ားကလည္း ကားေပၚမွ ဆင္းကာ တံတားေပၚမွ ဧရာ၀တီျမစ္ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ရႈခံစားၾကၿပီး အမွတ္တရာဓာတ္ပံုမ်ားကို ရိုက္ၾကသည္။ အသင္းသားမ်ားထဲမွာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဘးနားမွ ျဖတ္သြားသည့္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို တားၿပီး တံတားေပၚတြင္ ဆိုင္ကယ္ပတ္စီးကာ သေဘာက်ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ကား မစီးၾကေတာ့ပဲ တံတားဆံုးသည္အထိ တစ္ဖြဲ႕လံုးလမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ တံတားဆံုးမွသာ ကားေပၚသို႔ ျပန္တက္ၾကၿပီး ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ၀င္သည္။ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ခံမ်ားကလည္း ဘရားဇီးအသင္းသားမ်ား လုိက္ပါလာသည့္ ကားကိုျမင္သည္ႏွင့္ လမ္းမေပၚသို႔ ေျပးထြက္တဖြဲဖြဲေျပး ထြက္လာၾကၿပီး လက္ေ၀ွ႕ရမ္းကာ ႏုတ္ဆက္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဘရာဇီး ဘရာဇီး ဟု သံျပိဳင္ဟစ္ေအာ္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ယခုျမန္မာျပည္ကိုလာေရာက္သည့္ အသင္းသည္ ဘရာဇီးႏုိင္ငံ ကိုယ္စားျပဳ လက္ေရႊးစင္အသင္း မဟုတ္ေပ။ ဘရာဇီးႏိုင္ငံရွိ ကလပ္သင္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ၿပီး ဘရာဇီးလက္ေရႊးစင္ေဟာင္း ေျခာက္ဦးသာပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းအေနျဖင့္ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ကလပ္အသင္းေလး တစ္ခုသာျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္သူ ပရိတ္သတ္မ်ားက လမ္းေဘး၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ယခုလို အုပ္အုပ္ၾကက္ၾကက္ အားေပးၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႕ရေသာအခါ သူတို႔ အရမ္း၀မ္းသာၾကသည္။ အသင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူက “ ထိုင္းႏိုင္ငံက သူတို႔ႏိုင္ငံဟာ Country Of Smile (အျပံဳးႏိုင္ငံ) လို႔ ႏိုင္ငံတကာကို ေၾကျငာထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံေလာက္ မျပံဳးဘူး တကယ္ေတာ့အျပံဳးႏိုင္ငံဆိုတာကို ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပိုၿပီး ေခၚသင့္တယ္ ” ဟု အားေပးေနေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ေၾကနပ္စြာ ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္။

ေန႔လည္စာကို ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ရွိ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ခုမွာ စားၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္ အျပင္မွာေတာ့ ဘရာဇီးေဘာ့လံုး အသင္းကို ႏုတ္ဆက္ဖို႔ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားက ရပ္ကာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသည္။ ေန႔လည္စားၿပီး ထြက္လာသည့္အခါ ေစာင့္ေနသည့္ ပရိတ္သတ္မ်ားကို မေန႔က တီဗီမွာလာတဲ့ ေဘာ့လံုးပြဲကို ၾကည့္ျဖစ္ပါသလားဟု အသင္းအခ်ဳပ္သူက မားကို႔စ္က ေမးသည္။ ထိုအခါ ပရိတ္သတ္မ်ားက ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္ဟု ေျပာေတာ့ ဂိုးအေရအတြကို ထပ္ေမးသည္။ ေဒသခံမ်ားက လက္ေလးေခ်ာင္းကို ေထာင္ျပၿပီး ေလဂိုးဟုေျပာေတာ့ ျမန္မာနဲ႕ ဘရာဇီး ကန္တဲ့ပြဲမွာ ဘယ္ဘက္ကို အားေပးပါသလဲဟု ထပ္ေမးသည္။ အားလံုးက ဘရာဇီးဟု ေအာ္ၾကေတာ့ သူတို႔ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေဘာ့လံုးသမ်ားက ဆိုက္ကား တက္စီးသူမ်ားက တက္စီး ဆိုင္ကယ္တက္စီးသူမ်ားက တက္စီး။ ေဒသခံမ်ားႏွင္ ့ ဓာတ္ပံုတြဲရိုက္သူက တြဲရိုက္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်ေနၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ ဖ်ာပံု မယက ရံုးတြင္ မုန္တိုင္းမွတ္တမ္း ေခြကို ဘရာဇီး ေဘာ့လံုးသမားမ်ားကို ျပသသည္။ ထိုေခြတြင္ မုန္တိုင္းအတြင္းက ပ်က္စီးဆံုးရံႈးရမႈမ်ား ျပန္လည္ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား အလႈရွင္မ်ားထံမွာ အလႈပစၥည္းေရာက္ရွိမႈမ်ား ပါ၀င္သည္။ ထိုေခြကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ႏုိင္ငံအလိုက္ ေလယဥ္မ်ားျဖင့္ လာေရာက္လႈဒန္းသည့္ အထဲတြင္ ဘရာဇီးႏိုင္ငံေရာပါပါသလားဟု အသင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူ မားကိုစ္က ေမးသည္။ မပါေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါတြင္ သူ႔အေနနဲ႔ မ်ားစြာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါေၾကာင္း သူႏိုင္ငံသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသည့္အခါတြင္ ယခုမုန္တုိင္းသင့္ေဒသတို႔ လႈဒန္းႏိုင္ရန္ သက္ဆိုင္ရာႏွင့္ မီဒီယာမ်ားသို႔ တင္ျပအသိေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။ မားကို႔စ္အေနျဖင့္လည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္းထပ္မံ လာေရာက္မည္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္တြင္ ဘရာဇီးမွာ ေဆး၀ါကုသေရး အဖြဲ႕မ်ားကို ေခၚေဆာင္လာခဲ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ စာသင္ေက်ာင္းအခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ေဆာက္လုပ္ လႈဒန္းသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။

ယင္းေနာက္ ဖ်ာပံု အထက(၃) ေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ၾကၿပီး မုန္တိုင္းျဖစ္စဥ္က ၿပိဳက်ပ်က္စီးခဲ့ရသည့္ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုကို ယခုေဘာလံုးကန္၍ ရေသာ ရံပံုေငြျဖင့္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေပးရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ဘရာဇီး ေဘာ့လံုးအသင္းသားမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ားအတြင္းသို႔ လွည့္ပတ္သြားလာၾကၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားကို လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ ပို႔စကဒ္ေလးမ်ား ေ၀ငွေပးသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အသင္းသားမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းစာသင္ခံုမ်ား ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ေရာထိုင္ကာ စာသင္တာကို ထိုင္ၾကည့္ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကေလးမ်ားႏွင့္တြဲကာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ရိုက္ကူးသည္။ ေက်ာင္းအတြင္းမွ ေဘာ့လံုးအသင္းသားမ်ား ထြက္လာသည့္အခါ ရန္ကုန္မွစီးလာေသာ ဘတ္စကားသည္ ေက်ာင္းအေရွ႕တြင္ ဗြက္ကၽြံေနသည္။ ဗြက္ကၽြံေနေသာ ကားကို ဗြက္မွရုန္းေနစဥ္ ေဘာ့လံုးသမားတစ္ေယာက္က လမ္းမေပၚတြင္ ေဘာ့လံုးကို ေတာ့က သရုပ္ျပကစားျပသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေဘာ့လံုးသမ်ားက လက္မွတ္ေရးထားေသာ ပို႕စကဒ္ေလးမ်ားကို လာၾကည့္ၾကသည့္ ေဒသခံမ်ားကို ေ၀ငွေပးသည္။ ဗြက္ကၽြံေနသည့္ကားသည္ ရုန္းရင္းနစ္ရင္းျဖင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘီးတစ္၀က္ေက်ာ္သည္အထိ နစ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဗြက္ကၽြံေနေသာ ကားကို ဘရာဇီး အသင္းသားမ်ား ရပ္ၾကည့္ေနၾကသူမ်ား ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုး ၀ိုင္းတြန္းၾကသည့္ အခါမွသာမွ ဗြက္က ရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို အားကစားသမ်ား ၀ိုင္း၀န္းလက္မွတ္ေရးထိုးထားသည့္ ေဘာ့လံုးတစ္လံုးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးအပ္ကာ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။ မူလက ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ က်ိဳက္လတ္သို႔ ေလွျဖင့္ ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း သြားရန္စီစဥ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ေဘာ့လံုးသမား အမ်ားစုက ေလွစီးရန္ ျငင္းဆိုးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကားျဖင့္သာခရီးဆက္ခဲ့သည္။
သံုးနာရီ အေက်ာ္တြင္ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕နယ္ ရွမ္းကြင္းၾကီး ေက်းရြာသို႔ ေရာက္ရွိသည္။ ရွမ္းကြင္းႀကီး ေက်းရြာတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေဒသခံရပ္မိ ရပ္ဖမ်ားက ႀကိဳဆိုၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ရြာမွ အုန္းေရ ေကာက္ညွင္းဆႏြင္းမကင္း လကဘၻသုပ္မ်ားျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံသည္။ ရွမ္းကြင္းႀကီးေက်းရြာသည္ ရြာတန္းရွည္ ရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္ၿပီး ရြာလည္လမ္းမကို အုတ္စီထားကာ အိမ္ႏွင့္ျခံ၀င္ေလးမ်ားကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္စီမံထားသည္။ ဘရာဇီးအသင္းသားမ်ားသည္ ရွမ္းကြင္းႀကီးေက်းရြာတြင္း လွည့္လည္ၾကည့္ရႈၾကၿပီး ယူနီဆပ္မွ ေပးသည့္ Tank ျဖင့္ စာသင္ေက်ာင္းလုပ္ကာ ေက်ာင္းသားမ်ားစာသင္ ေနရသည္ကို ေတြ႕ရသည့္အခါတြင္ ယင္းရြာတြင္လည္း စာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္ေပးရန္ သေဘာတူညီခဲ့သည္။ ယင္းေက်းရြာတြင္လည္း လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ ပို႕စကဒ္ေလးမ်ား ကိုေ၀ငွခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ ေဘာလံုးတစ္လံုးကို အမွတ္တရေပးအပ္ခဲ့ကာ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕သို႕ ဆက္လက္ခရီးထြက္ခဲ့သည္။

ညေနေလးနာရီခြဲ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕ အားကစားသို႔ ေရာက္ရွိသည္။ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕ အားကစားကြင္းတြင္ သုရုပ္ျပကစားမည္ကို ပရိတ္သတ္မ်ားက ကြင္းလံုးျပည့္ေစာင့္ႀကိဳေစာင့္ႀကိဳေနၾကသည္။ ကြင္ထဲသို႔ ၀င္သည္ႏွင့္ ပရိသတ္မ်ားက ဘရာဇီး ဘရာဇီး ဟုသံျပိဳင္ဟစ္ေၾကြးကာႀကိဳဆိုၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘာရာဇီး ေဘာ့လံုးသမားတစ္ေယာက္က ေဘာလံုးကို ေတာ့ျပသည္။ ယင္းေနာက္တြင္ ကြင္းအတြင္းအသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္ ေဒသခံကစားသမားမ်ားကို ေဘာ့လံုးေလ့က်င့္နည္း နည္းစနစ္မ်ားကို လက္ေတြ႕သရုပ္ျပ သင္ၾကားျပသေပးသည္။

ယင္းသို႔သင္ၾကားျပသေပးရာတြင္ ေရွ႕တန္းတိုက္စစ္မွဴးမ်ားက ေရွ႕တန္းအားတြင္ ကစားသည့္ အားစကားသမားကို လည္းေကာင္း ေနာက္တန္းက ေနာက္တန္း ဂိုးသမားက ဂိုးအတြက္လည္းေကာင္း အသီးသီးသင္ၾကား သရုပ္ျပေပးၾကသည္။ ယင္းသို႔ သင္ၾကားသရုပ္ျပေပးရာတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ သင္ျပကြက္မ်ားသည္ ေဒသခံမ်ားအတြက္ ရယ္စရာျဖစ္ေနသည့္အတြက္သည့္ တစ္ကြင္းလံုး တ၀ါး၀ါး တဟားဟားႏွင့္ ပြဲၾကေနေနၾကေတာ့သည္။ ညေနေျခာက္နာရီ ထိုးခါနီးတြင္ သင္ၾကားမႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ၿပီး ဘရာဇီးမွာ ယူေဆာင္လာသည့္ လက္ပတ္ပုတီးကြင္းေလးမ်ား ပို႔စကဒ္မ်ားကို ေဒသခံမ်ားအတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ေပးအပ္ၾကသည္။

မူလက က်ိဳက္လတ္တြင္ ညေနငါးနာရီတြင္ ညစာစားရန္စီစဥ္ထားေသာ္လည္း အခ်ိန္မွာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသည္ထက္ ပိုမိုၾကာျမင့္သြားေသာေၾကာင့္ ညစာမစားပဲ ရန္ကုန္သို႔ျပန္ရန္စီစဥ္ခဲ့ၾကသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ေဘာ့လံုးအဖြဲ႕ အခ်ဳပ္ဥကၠဌ ဦးေဇာ္ေဇာ္အိမ္တြင္ ညစာစားသံုးရန္ စီစဥ္ထားသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္မွီျပန္ရန္ စီစဥ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဘာလံုးသမားသည္ ပထမေန႔က ေဘာလံုးကစားၿပီး ဒုတိယေန႔တြင္ တစ္ေနကုန္ ခရီကားစီး ခရီးသြားရျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပန္ခရီးတြင္ ပင္ပန္းသျဖင့္ တစ္ခ်ိဳ႕က အိပ္ရင္းလိုက္ပါၾကသည္။ လမ္းကလည္းၾကမ္း ကားအဲကြန္းကလည္း အေအးသျဖင့္အခ်ိဳ႕ေသာ ကစားသမားမ်ားက အအိပ္ႏိုင္ပဲ ဒီတိုင္းလိုက္ပါလာၾကသည္။ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕မွ ညေန ေျခာက္နာရီ အေက်ာ္ေလာက္တြင္ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႕ ညဆယ့္နာရီခြဲအေက်ာ္တြင္ ခရီးစဥ္မွ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

နိဂံုး

ဘရာဇီးအသင္းသည္ ပထမေန႔က ေဘာ့လံုးကစားထားလို႔ ပင္ပန္းထားရသည့္ၾကားက ဒုတိယေန႔တြင္ လမ္းၾကမ္းၾကမ္းတြင္ အေနကုန္ ခရီးသြားသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ တတိေန႔တြင္ ကာစားမည့္ ေဘာ့လံုးတြင္ ဘရာဇီးအသင္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေန ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အျပင္ ေဘာ့လံုးသမား ႏွစ္ေယာက္သည္ ပထမေန႔ ျမန္မာႏွင့္ကစားသည့္ပြဲသည္ ဒါဏ္ရာ အနည္းငယ္ရထားသျဖင့္ ထမင္းပင္စားႏိုင္ျခင္း မရွိေပ။ ယင္းအျပင္ ေဘာ့လံုးသမား အမ်ားစုသည္ သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္ အထက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အားလံုးထင္ထားသည္မွာ ေနာက္ေန႔ ျမန္မာႏွင့္ကစားမည့္ပြဲတြင္ ေကာင္းစြာကစားႏိုင္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ဟု ယူဆထားခဲ့ၾကသည္။

သို႔ေပမယ့္ တကယ္တန္းကစားသည့္အခါတြင္ ဘရာဇီးအသင္းသားမ်ားသည္ ထင္သေလာက္ေျခကုန္လက္ပန္း က်ျခင္းမရွိၾကပဲ ေကာင္းစြာ ကစားႏိုင္သည္ကိုေတြ႕ရသည္။ “ သူတို႔တဖြဲ႕လံုးက ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္ဘူး။ အရက္လည္း မေသာက္ၾကဘူး” ဟု YMCA မွ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးက ေျပာသည္။ အခုလို သက္လံုေကာင္းျခင္းသည္ ေဆးလိပ္မေသာက္ အရက္မေသာက္တာလည္း ပါေကာင္းပါပါလိမ့္မည္ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သက္လံုေကာင္းေအာင္ ေလ့က်င့္သားျပည့္၀ေနျခင္းေၾကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတြင္း ယခုလာသည့္ ဘရာဇီးကလပ္အသင္းသည္ ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းႏွင့္ ၾကည့္လွ်င္ဘာမွမဟုတ္ေသာ အသင္းေလးတစ္ခု ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာေဘာ့လံုးသအင္းႏွင့္ ယဥ္ျပိဳင္ကစားသည့္အခါတြင္ နည္းစပိုင္းဆိုင္ရာေတြမွာ မ်ားစြာအားသာကိုေတာ့ ျငင္း၍ကားမရေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဘာလံုးကစားသည့္ အားကစားသမား ကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း ေဘာ့လံုးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေနျဖင့္ေသာ္လည္ေကာင္း အနာဂတ္ ျမန္မာေဘာ့လံုးအတြင္းအတြက္ ဘာေတြကို ျပဳျပင္ရမည္ ဘာေတြ ထပ္လုပ္ဖို႔လိုေသးသည္ ဆိုသည္ကို သိျမင္ရရွိသည္။

တကယ္ေတာ့ ယခုလာသည့္ဘရာဇီး ေဘာ့လံုးမွ ရံပံုေငြေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္ မရရွိခဲ့ပါ။ သို႔ေပမယ့္ ျမန္မာေဘာလံုးေလာကအတြက္ေတာ့ အသံုး၀င္မည့္ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု ရသြားခဲ့သည္က မလြဲေပ။

Read More...

Summary only...

တမာပင္

တမာသည္ အသိတရားမ်ားစြာေပးသည္

တမာေခါက္သည္ ခါးသည္။ တမာရြက္သည္ ခါးသည္။ တမာျမစ္သည္ ခါးသည္။ တမာသည္ တပင္လံုးခါးသည္။ ထိုကဲ့သို႔ တပင္လံုးခါးေသာ တမာပင္က သီးသည့္ အသီးသည္လည္း ခါးသည္။ သို႔ရာတြင္ တမာသီးသည္ ရင့္မည့္လာခ်ိန္တြင္ ခ်ိဳသြားသည္။

ခါးေသာပင္မွာ သီးလာၿပီး ငယ္စဥ္က ကိုယ္တိုင္ခါးေသာ တမာသီးသည္ ရင့္မည့္လာခ်ိန္တြင္ အခ်ိဳဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားႏိုင္ပါက အေတြးအေခၚ စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အသိုင္း၀ိုင္းတြင္ ရွင္သန္လာၾကေသာ လူသားမ်ားကသည္ ႀကီးရင့္လာသည့္ အခ်ိန္မွာ ငယ္စဥ္ကလိုပဲ ခါးေနၾကဦးမည္ေလာ.......

* * * *

တမာပင္သည္ သူ၏အိမ္ေရွ႕တြင္ တည္ရွိသည္။ အခုလို ေဆာင္းအကုန္ ေႏြးဦကာလတြင္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ တမာပင္မွ ၀ါႀကံ့ႀကံ့ သစ္ရြက္မ်ား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေၾကြက်ၾကသည္။ သူသည္ ေနပူေသာ ေန႕ခင္းမ်ားတြင္ တမာပင္ ေအာက္တြင္ထိုင္ကာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္ကကိုင္းရင္း ေလႏွင့္အတူ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်လာေသာ တမာရြက္ေလးမ်ားကို ေငးေနမိတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူသည္ စာအုပ္ထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္သြားသည္၊ တခါတံရံတြင္ ေလႏွင့္အတူ ေၾကြက်လာေသာ တမာရြက္ေလးမ်ား ျဖစ္သြားသည္။

အခုလို တမာရြက္မ်ား ေၾကြခ်ိန္ ေရာက္ၿပီဆိုလွ်င္ အိမ္ေရွ႕က ေရတြင္းကို ႏွီးျဖာႀကီးတစ္ ခ်ပ္ျဖင့္ အုပ္ထားရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ တမာရြက္မ်ားသည္ ေရတြင္း အတြင္းသို႔ ေၾကြက်ပါက ေရတြင္းေရ ပုတ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

တမာပင္မွာ ပင္စည္တြင္ အေပြးရွိေသာ တမာႏွင့္ အေပြးမရွိေသာ တမာဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးကြဲသည္။ အေပြးမရွိေသာ တမာပင္သည္ ခါးေသာေၾကာင့္ ေရျဖင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ျပဳတ္ယူရသည္။ အပင္တြင္ အေပြးရွိေသာ တမာပင္သည္ သိပ္မခါးေသာေၾကာင့္ ေရေႏြးပူပူတြင္ ေခါက္ဆြဲစိပ္သလို သံုးမိႏွစ္ေလာက္ စိပ္ထားရံုျဖင့္ စား၍ရသည္။ ေရေႏြးတြင္ အၾကာႀကီး ျပဳတ္ရေသာ တမာရြက္သည္ အပူခ်ိန္မ်ားျခင္းေၾကာင့္ ၀ါသြားေလ့ရွိၿပီး ေရေႏြးတြင္ ခဏေလးစိမ္ရံုျဖင့္ စား၍ရေသာတမာရြက္သည္ ေရေႏြးစိပ္ခ်ိန္ မၾကာေသာေၾကာင့္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုႏွင့္ စားရသည္မွာ ပိုၿပီးလတ္ဆတ္သည္။

သူတို႔အိမ္ေရွ႕က တမာပင္သည္ ပင္စည္တြင္ အေပြးရွိေသာ တမာအမ်ိဳးစား ျဖစ္ၿပီး ေႏြေရာက္လို႔ တမာရြက္ေတြ ႏုၿပီဆိုလွ်င္ သူသည္ တမာပင္ေပၚသို႔ တက္ၿပီး တမာရြက္မ်ားကို ခူးေလ့ရွိသည္။ တမာရြက္သည္ ကိုင္းဖ်ားမ်ား တြင္သာ ႏုေလ့ရွိသည္။ လူသည္ ကိုင္းဖ်ားနားသို႔ ေရာက္ေအာင္ သြား၍ မရႏိုင္သျဖင့့္ သစ္ေပၚတက္ၿပီး ခူးရံုႏွင့္ တမာရြက္မ်ားကို့ လက္လွမ္းမမွီႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ တမာပင္ေပၚသို႔ တက္ပါက လက္ထဲတြင္ ၀ါးျခမ္းျပားတံခ်ဴေလးကို ကိုင္သြားရသည္။

သစ္ကိုင္းခြဆံုတြင္ ကားလားခြထိုင္ လူျပဳမက်ေအာင္ လက္တစ္ဘက္ တမာပင္ကိုဖက္ က်န္လက္တစ္ဘက္က ၀ါးျခမ္းျပား တံခ်ဴေလးကို ကိုင္းၿပီး တမာႏုေလးေတြကို ခူးရသည္မွာ လြယ္ေတာ့မဟုတ္။ တခါတရံတြင္ ၀ါးျခမ္းျပားတံခ်ဴႏွင့္ တံမာႏုရွိသည့္ သစ္ကိုင္းဖ်ားေလးကို လိမ္ခ်ိဳးရန္ ႀကိဳးစားရင္း ေခ်ာ္ထြက္သြားသည္ လည္းရွိသည္။ တခါတရံတြင္ ၀ါးျခမ္းျပားတံခ်ဴေလး ပဲသြားသည့္ အခါမ်ိဳးလည္းရွိသည္။ ၀ါျခမ္းျပား တံခ်ဴေလး ပဲ့သြားၿပီ ဆိုလွ်င္ သစ္ပင္ေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္ကာ တံခ်ဴေလးကို ျပန္ျပင္ၿပီး သစ္ပင္ေပၚျပန္ တက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တခါတရံ သူစိတ္ထဲမွာ မိုးေပၚပ်ံၿပီး တမာတစ္ပင္လံုး ေျပာင္ေအာင္ လိုက္ခူးပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

သူကိုယ္တိုုင္ ခူးလာေသာ တမာရြက္ျပဳတ္ကို ငါးပိရည္ႏွင့္ တို႔ၿပီးစားရသည္ကို သူခံတြင္းေတြ႕သည္။ တမာရြက္ဟု ဆိုေသာ္လည္း အရြက္ႀကီးပဲ မဟုတ္ တမာအဖူး ေလးမ်ားပါသည္။ ထိုအဖူးေလးမ်ား စိမ္းေရႊေရႊ အနံ႕ရွိၿပီး ထိုအနံ႕ကို သူက ေမြးသည္ဟု ထင္ထားကာ အဖူးေလးမ်ားသည္ အရြက္မ်ားထက္ အရသာပိုရွိသည္ဟု ထင္ေနသည္။

သႀကၤန္အၾကိဳ ေရာက္ၿပီဆိုလွ်င္ သူသည္ ဓားတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ထိုတမာပင္သို႔ တက္ေလ့ရွိသည္။ သူ႔ အဖြားက သူခုတ္ခ်လိုက္ေသာ တမာကိုင္းမ်ားကို ဖဲ့၍ သိၾကားၾကိဳသည့္ အိုးတြင္ ထိုးေလ့ရွိသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ သိၾကားႀကိဳအိုးတြင္ တမာခက္ ထိုးလိုသူမ်ားလည္း သူခုတ္ခ်လိုက္ေသာ တမာကိုင္းမွ တမာခက္မ်ားကို လာေရာက္ခ်ိဳးယူၾကသည္။ ထုိတမာပင္သည္ ေျမာင္းကမ္းပါးတြင္ ရွိေသာေၾကာင့္ အရမ္းျမင့္လာပါက ၿပိဳလွဲသြားမည္ကို စိုးရိမ္ရေသာေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ အပင္ကို ခ်ိဳင္ေပးရသည္။ သူသည္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ႏွစ္မ်ားတြင္ တမာရြက္ႏု ခ်ိန္တြင္လည္းေကာင္း၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာရက္မ်ားတြင္ သႀကၤန္အႀကိဳေန႕တြင္ လည္းေကာင္း တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေန႕မ်ားတြင္ ႏွစ္သစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႕တြင္ လည္းေကာင္း တမာပင္ကို ခ်ိဳင္ေလ့ရွိသည္။

ထိုတမာပင္ကို သူငါးႏွစ္သား အရြက္ခန္႔က သူ႔အဖြားျဖစ္သူက စိုက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး၊ ငယ္စဥ္က တမာပင္တြင္ တျခားလူမ်ား တမာရြက္လာခူးၾကသည့္ အခါ၊ တမာေခါက္လာခြာ ၾကသည့္အခါ ထိုသူမ်ားကို သူက ရန္လုပ္ေလ့ရွိသလို ဓာတ္ႀကိဳးႏွင့္ မလြတ္ဟု ဆိုကာ လွ်ပ္စစ္က လာခုတ္သည့္ အခါတိုင္းတြင္လည္း သူႏွေမွ်ာရသည္။

မိုးက်ၿပီ ဆိုသည္ႏွင့္ တမာသီးမ်ား မည့္ၾကၿပီ။ တမာသီးသည္ စိမ္းစဥ္က ခါးေသာ္လည္း မည့္လာသည့္ အခါတြင္ ခ်ိဳသည္။ သူငယ္စဥ္က တမာသီးမည့္မ်ားလည္း ေကာက္စားခဲ့ဖူးသည္။ တမာသီးမည့္သည္ ခ်ိဳသည္ဟုဆိုေသာ္လည္း အရသာရွိေလာက္ေအာင္ စားေကာင္းသည့္ အသီးမဟုတ္သည့္အတြက္ တစ္ခါးစားလွ်င္ တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုး ေကာက္စားသည္မွ အပ တကူးတကႀကီး ခူးစားတာမ်ိဳးကိုေတာ့ သူမလုပ္ျဖစ္ေပ။ ထိုသမာသီး မည့္တို႔သည္ မိုးေရတို႕ႏွင့္ ေၾကြက်၍ ေျမျပင္တြင္ အပင္မ်ား ေပါက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုးရာသီတြင္ တမာပင္ႀကီး ေအာက္၌ တမာပင္ေပါက္ေလးမ်ားက ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုျဖင့္ ေပါက္ေရာက္ေန တတ္ၾကသည္။

သူသည္ ထိုတမာပင္ ေအာက္တြင္ စာဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ သူသည္ တမာရြက္မ်ားကို စားရန္အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ရန္ အတြက္ေသာလည္းေကာင္း ခူးခဲ့ဖူးသည္။ ထိုတမာပင္၏ သစ္ကိုင္းမ်ားကို ဓားျဖင့္ခ်ိဳင္ခဲ့ဖူးသည္။ သူသည္ ထိုအပင္မွာ တမာကိုင္းမ်ား ျဖင့္ သြားတိုက္ဖူးသည္။ တမာပင္ကို မေကာင္း ဆိုး၀ါး မကပ္ႏိုင္ဟု အယူအဆရွိေသာ ထိုနယ္တြင္ သူငယ္စဥ္က ထိုအပင္က တမာသားေလးကို ပရိတ္ႀကိဳးတြင္ ခ်ည္ကာ လည္ပင္းတြင္ ဆြဲထားခဲ့ဘူးသည္။

အခုေတာ့သူ ထိုတမာပင္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့သည္မွာ ႏွစ္အတန္ၾကာခဲ့ၿပီ။ တမာပင္ႏွင့္ သူခြဲခဲ့သည့္ႏွစ္က ေမြးသည့္ သူ႔တူေလးပင္ သူငယ္တန္း တက္ေနၿပီ။

အခုအခ်ိန္တြင္ အရံဟင္းအျဖစ္ အေရးမပါစြာျဖင့္ သခြားသီး ရံုးပတီသီးႏွင့္ ပူစီႏွံႏွံ ၾကားတြင္ ေရာေႏွာေနေသာ တမာရြက္ေလးမ်ားသည္ တခ်ိန္က သူ႔အတြက္ အဓိကဟင္း တစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ သူသည္ ထိုတမာပင္ကို ေန႔ရွိသေရြ႕ အခ်ိန္တိုင္း သတိရႏိုင္ျခင္း္ မရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ ထမင္းဆိုင္ရွိ တို႔စရာ ျမဳတ္စရာတြင္ တမာရြက္ကို ေတြ႔ပါက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ခြဲေနရေသာ သူ႔မိသားစုကို သတိရမိသည္။

ထိုတမာပင္ႀကီးသည္ သူ႕အိမ္ေရွ႕တြင္ တည္ရွိၿပီး တမာပင္ႀကီး ေနာက္တြင္ သူ႔အိမ္တည္ရွိကာ သူ႔အိမ္ထဲတြင္ သူ႔မိသားစု ရွိေနသည္ မဟုတ္ပါလား……

Read More...

Summary only...

လူ႔ေလာက နိဗၺာန္ဘံု

ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ႔တူေလး အေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ သူ႔တူေလးသည္ ငါးႏွစ္အရြယ္ခန္႔ ရွိေနၿပီ ျဖစ္ၿပီး လန္ဒန္တြင္ေမြးသည္ဟု ဆိုသည္။ မိဘမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း လန္ဒန္တြင္ ေနရေသာေၾကာင့္ ျမန္မာစကား တတ္ျခင္းမရွိဟု ဆိုသည္။

“ငါတို႔ အစ္ကို အလည္ျပန္လာေတာ့ ငါတို႔တူေလးလည္း ပါလာတယ္။ သူ႔ကို ျမန္မာစကား ေျပာတတ္ေအာင္ ဆိုၿပီး ငါတို႔ ၀ိုင္းသင္ၾကတာ။ သူေနသြားတဲ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အတြင္းမွာ တျခား စကားေတြ တတ္ မတတ္ေတာ့ မသိဘူး။ စကား ႏွစ္ခြန္းကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္သြားတယ္”

သူ႔တူေလး ေျပာ တတ္သြားသည့္ စကားႏွစ္ခြန္းက ဘာလဲဟု ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့။

“ေဟး …. မီးလာၿပီ”

“ဟာ…. မီးပ်က္သြားၿပီ”

* * * *

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္အတြင္း၌ ရွိေနစဥ္က ျဖစ္သည္ . . . . .

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရံုးမွာ အိပ္ၾကေသာ သူမ်ားသည္ ညပိုင္းတြင္ ေတာ္ရံု တန္ရံုႏွင့္ မအိပ္ျဖစ္ၾက။ အနည္းဆံုးေတာ့ ညတစ္နာရီေက်ာ္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွသာ အိပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နံနက္ ေစာေစာစီးစီး ဖုန္းလာပါက ထကိုင္ရမွာ ပ်င္းၾကသည္။

ထိုေန႔က ကၽြန္ေတာ္ မိုးလင္းခါနီးမွာ အိပ္သည္။ အိပ္ၿပီး သိပ္မၾကာေသး တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ေထာင္ၾကည့္လိုက္သည္။ က်န္အိပ္ေနသူမ်ား တုတ္တုတ္မွ် မလုပ္ၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမည္ေနေသာ တယ္လီဖုန္းကို ကိုင္ရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေလးဖင့္စြာ ထလာခဲ့သည္။ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ လိုက္ေတာ့ ဖုန္းက က်သြားၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အိပ္ဖို႔ အိပ္ရာဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။

အိပ္ရာေပၚတြင္ လွဲလိုက္ခါရွိေသးသည္ ဖုန္းက ျမည္လာျပန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းကို ထၿပီး ကိုင္ရျပန္သည္။ ကိုင္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ကဲ့သို႔ပင္ ဖုန္းက်သြားျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ဖုန္းကို ျပန္ခ်လိုက္ေတာ့ ဖုန္းက ျပန္ျမည္လာျပန္သည္။

နံနက္ေစာေစာ စီးစီး အိပ္ကလည္း အိပ္ခ်င္ ဖုန္းကလဲ ကိုင္ရင္က် သြားလိုက္ ျပန္ေခၚလိုက္ လုပ္ေနေသာ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တိုသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖုန္းကို ခ်က္ျခင္း ေကာက္ကိုင္ၿပီး ဘာကိစၥလဲဟု ေမးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ စိတ္အနည္းငယ္ တိုေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အသံမွာလည္း နဲနဲ မာဆတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားဟန္ တူသည္။ ထိုေၾကာင့္ တစ္ဖက္က ဖုန္းေျပာသူ အသံက မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္သြားသည္။

“ဂ်ာနယ္တိုက္က ပါလားကြယ္ . . . . ”

တစ္ဖက္မွ အသံသည္ အသက္ေျခာက္ ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ခန္႔ရွိေသာ အမ်ိဳးတစ္မီး တစ္ဦး ျဖစ္ဟန္ တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာနယ္တိုက္ ဟုတ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ဖုန္းဆက္ရင္း ကိစၥကို ေမးၾကည့္ေတာ့။ သူက ေတာင္ဒဂံုကပါတဲ့ သူတို႔ ေတာင္ဒဂံုမွာ မီးပ်က္ေနလို႔ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ ရယ္ခ်င္ သလိုျဖစ္သြားသည္။ မီးပ်က္တာ လွ်ပ္စစ္ ဌာနကို မဆက္ပဲ ဂ်ာနယ္တိုက္ကို ဆက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မည္နည္း။

“အဖြားကလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရံုးလည္း ပ်က္တာပဲေလ”

ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ေတာ့

“ေအးကြယ္ မနက္ေစာေစာ စီးစီး ဒီအဖြားႀကီး အလုပ္ လိုက္႐ႈတ္ၿပီး ဟိုဖုန္းဆက္ ဒီဖုန္းဆက္ ေလွ်ာက္ဆက္ေနတယ္လို႔ ထင္မွာပဲေလ . .. ”

ဆိုၿပီး သူ႔စကားကို ခဏျဖတ္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ထပ္ေျပာခ်င္ပံု ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က

“ေၾသာ္ . .. ရပါတယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး”

ဟုေျပာလိုက္ေတာ့ သူစကားေတြ ဆက္ေျပာသည္။

“အဖြားတို႔ မီးမလာလို႔ ေရမခ်ိဳးရတာ ႏွစ္ရက္ရွိၿပီ။ အိမ္မွာက ေရစက္နဲ႔ အ၀ီစိ တြင္းကေန ေရတင္ရတာေလ။ မီးမလာေတာ့ ေရမတင္ရဘူး။ မီးကလည္း လာရင္ ညဘက္ ညဥ္႔နက္ သန္းေခါင္မွ လာတယ္။ မိုးလင္းရင္ ပ်က္သြားတယ္။”

“အဖြားကလည္း အဲလို မီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တင္ေလ”

“ေအးကြယ္ အဖြားတို႔က အိမ္မွာ ေယက်ာၤးေလးလဲ မရွိဘူး။ အသက္ႀကီးႀကီး မိန္းမေတြ ခ်ဥ္းပဲဆိုေတာ့ ညဘက္ကို မထႏိုင္ဘူးေလ။ အခုလဲ မီးမလာဘူး။ ေရမရွိေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ရမွန္း မသိလို႔ ဂ်ာနယ္တိုက္ကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္လိုက္တာ။”

ကၽြန္ေတာ္က ဒါမ်ား ဖြားရယ္ လွ်ပ္စစ္ရံုးကို ဖုန္းဆက္ ေမးၾကည့္ပါလားလို႔ ေျပာေတာ့၊ လွ်ပ္ရံုး ဖုန္းနံပါတ္ကို မသိေၾကာင္း။ မီးပ်က္ေနေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္း မသိလို႔ ဖတ္ေနက် ဂ်ာနယ္ထဲက ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။

“မီးကလဲပ်က္။ ေရကလဲ ခ်ိဳးစရာမရွိဆိုေတာ့။ အဖြားတို႔မွာ ဘယ္ကို ဘာေျပာလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ာထဲက နံပါတ္အတိုင္း ဆက္ၾကည့္လိုက္တာပါ။ ဂ်ာနယ္တိုက္က ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔ မရမွန္းေတာ့ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေျပာစရာ ရွိတဲ့ စကားကို ေျပာလိုက္ရေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားတာေပါ့ကြယ္” ဟု ေျပာၿပီး ထိုအမ်ိဳး သမီးႀကီး ဖုန္းခ်သြားသည္။

* * * * *

အေဒၚက ရိပ္သာ ၀င္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိမ္တြင္ အစ္မတစ္ဦးတည္း က်န္ခဲ့မည္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ကို လာအိပ္ေပးဖို႔ အစ္မတစ္၀မ္းကြဲ ျဖစ္သူက ေခၚသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေဒၚအိမ္တြင္ အိပ္ရွိရာ ဒဂံု အေရွ႕သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ထြက္သာ လာခဲ့ရသည္ အေဒၚအိပ္ရွိရာ ရပ္ကြက္ မီးမွ လာပါ့မလား မသိ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒဂံု အေရွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ။ အေဒၚအိမ္ရွိရာ ရပ္ကြက္ထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့ မီးေလးေတြ လင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ အခ်ိန္ ေရာက္မွာ သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီး ကြန္ပ်ဴတာသံုးမယ္ လည္းလုပ္ေရာ။ အမက ဖြင့္လို႔ မရေသးဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ေမးေတာ့ မီးအားက်ေနတယ္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မီးအား အတက္က် ျပသည့္ မီတာေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးအားက ၁၄၀ ႏွင့္ ၁၅၀ ၾကားမွာပဲ ရွိသည္။ ထိုကဲ့ သုိ႔မီး အားက်ေနျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ မီးလာသည့္ အခ်ိန္ေလးတြင္ မီးအားျမွင့္စက္ ရွိသူမ်ားက မီးအားျမွင့္စက္မ်ား ျဖင့္ ၀ိုင္းဆြဲၾကေသာ ေၾကာင့္ မီးအား ျမွင့္စက္ မရွိေသာ အိမ္မ်ား တြင္မီးအား က်သြားၾက ဟန္တူသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မီးလာျပန္ေသာ္လည္း မီးအားတက္လာရန္ ေစာင့္ရျပန္ေသးသည္။ ညဆယ္နာရီ ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မီးအား ျပန္တက္လာသည္။ ဒီတစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ မီးအားက ၂၀၀ ႏွင့္ ၂၁၀ ၾကားမွာ ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင့္ၿပီး ဓာတ္ပံု ျပင္စရာရွိသည္ မ်ားကို ျပင္ေနသည္။ ညဆယ့္တစ္နာရီ လည္းထိုးေရာ မီးက ပ်က္သြားျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္ ကတည္းက ပ်က္သြားေသာ မီးသည္ မနက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ထြက္ခဲ့တဲ့ အထိျပန္လာျခင္း မရွိေတာ့ေပ။ မီးပ်က္သြားသည့္ အတြက္ အလုပ္က မၿပီးလိုက္။

* * * *

ကၽြန္ေတာ္ အေဒၚအိမ္ကျပန္လာေတာ့ ဘတ္စကားက ထုတ္ေပးစဥ္ ပိုက္ဆံၾကားမွ စာရြက္တစ္ရြက္ ညွပ္ပါလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီတာ စာရြက္။ အဲေတာ့မွ သတိရသည္ ကၽြန္ေတာ္ မီတာ ေဆာင္ရျခင္း မရွိေသး။

ကၽြန္ေတာ္သင္ တန္းဆင္းသည္ႏွင့္ မီတာရံုးသို႔ တန္းလာခဲ့ရသည္။ မီတာေဆာင္ရက္မွာ ရက္လြန္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခါတိုင္းလို ေအာက္ထပ္တြင္ မၿပီးေပ။ မီတာရံုး အေပၚထပ္သို႔ တက္ကာ ဒါဏ္ေၾကး တစ္ေထာင္သြင္းရသည္။

စာေရးမက ဒါဏ္ေၾကးကို ေဘာင္ခ်ာ စာရြက္မွာ ေရးေနတုန္း ရံုးနံရံတြင္ ကပ္ထားေသာ ဘုတ္မ်ားကို စပ္စပ္စုစု လိုက္ဖတ္ၾကည့္သည္။ ထိုဘုတ္မ်ားထဲမွာ တစ္ခုမွာ လွ်ပ္စစ္ ေပးေ၀ေရး အဖြဲ႔၏ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုရည္မွန္းခ်က္မ်ား ထဲမွ ေအာက္ဆံုး အေၾကာင္းမွာ

လွ်ပ္စစ္မီးျဖင့္ လူ႔ေလာက နိဗၺာန္ဘံုႀကီးကို ေဖာ္ေဆာင္အံ့

ဟုေရးထားသည္။ စာသား အနည္းငယ္ လြဲေကာင္း လြဲပါမည္ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးျဖင့္ လူ႔ေလာက နိဗၺာန္ဘံုႀကီးသဖြယ္ ျဖစ္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ဖို႔ ရည္းမွန္းထားသည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

* * * *

ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္ရာ လမ္းထဲကို ၀င္လိုက္သည့္ ႏွင့္ မီးစက္သံႀကီးမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဒိုင္း ဖုန္းဒိုင္းႏွင့္ ဆီးႀကိဳေနၾကသည္။ ေသာခ်ာၿပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထဲမွာ မီးပ်က္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ႏွင့္ပင္ အိမ္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ မီးပ်က္ေတာ့ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာ မရွိသည့္ အတူတူ အိပ္တာပဲ ေကာင္းသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးလိုက္မိသည္။

မေန႔ညက မၿပီးဆံုးေသးေသာ အိမ္စာမ်ားကို လုပ္မည္ဆိုသည့္ စိတ္ကူးမ်ားကို ဖုန္းဒိုင္း ဖုန္းဒိုင္း ႏွင့္ ျမည္ေနေသာ မီးစက္သံႀကီးမ်ားက လြမ္းမိုးသြားသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးျဖင့္ လူ႔ေလာက နိဗၺာန္ဘံုႀကီး ေပၚေပါက္လာမည့္ အခ်ိန္ကို စိတ္ကူးၾကည့္ရင္း ထိုေန႔ ေန႔လည္ခင္းက မီးပ်က္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလး တစ္ခုတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။

Read More...

Summary only...

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေခ်င္းသာ ၂

ေနကအေတာ္ ေလးျမင့္ေနၿပီ။ ျမင့္ဆို ၁၀ ရာရီ ေက်ာ္လာၿပီကိုး။ ကၽြန္ေတာ္စက္ ဘီးစီးေနရတာလဲ ေမာလာၿပီ ဒါေၾကာင့္ စက္ဘီးကို ငွားတဲ့ ဆီမွာ ျပန္အပ္လိုက္ၿပီး ဧည့္ႀကိဳကို အခန္းရၿပီးလားလို႕ စံုစမ္းၾကည့္တယ္။ အခမ္းက မရေသးဘူး။ အခမ္းရေန ေအာင္ေစာင့္ ေနရင္ေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ဆင္းဖို႕ အခ်ိန္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ၁၀ နာေက်ာ္တာ ေတာင္ေနက ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ပင္လယ္ထဲကို ဒီတိုင္းပဲ ဆင္းခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ထဲ ေရာက္ေတာ့ ကဲကဲသဲသဲ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေဆာ့ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ ခဏေလာက္ေနေတာ့ ေရနစ္လို႕ေရနစ္ လို႕ ဆိုၿပီး ၀ိုင္းကယ္ေနၾက တာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ စပ္စပ္စုစုနဲ႕ သြားၾကည့္လိုက္တယ္။
သူမ်ားေတြ လားလို႕ ေအာင္းမိပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ အုပ္စုက ေကာာင္မေလးေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေရနစ္တယ္ ဆိုတဲ့ ေကာာင္မေလးက ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ ေၾသာ္ ဘဲေခ်ာေခ်ာ ေလးေတြ႕လို႕ ဇာတ္လမ္းရလိုရ ျငား ေရႏွစ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္တာ လာကယ္တာက ကိုယ့္အုပ္စု ကလူေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ငါပဲ ဆပ္ဆလူးစိန္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္တဲ့။ အင္း သူေျပာပံုအရ ဆိုရင္ေတာ့ ေရနစ္တဲ့ သူမွာ အျပစ္မရွိဘူး ကယ္မိသူေတြရဲ႕ အမွားတာ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
အဲလိုေရကစား ေနတုန္း ကမ္းေျခမွာ ေစ်းလာေရာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ေတြကိုလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႕တို႕ကေတာ့ ငါးကင္ ပုစြန္ကင္ ေရာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ေတြပါ။ သူတို႕ ေတြကေတာ့ ထံုစံအတိုင္း ပုစြန္ကင္ တစ္ကင္ကို ၁၀၀ လို႕ေျပာေရာင္း ပါတယ္။ ဆစ္ရင္ေတာ့ ငါးဆယ္နဲ႕ ေပးပါတယ္။ ငါးကင္ကေတာ့ အရြယ္အႀကီး အေသးေပၚ မူတည္ၿပီး ၃၀၀ ကေန ငါးရာ ေလာက္ထိ ေရာင္းၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ ဘီယာဆိုင္ ေတြမွာ ၈၀၀ ေလာက္ေရာင္းတဲ့ အေကာင္ကို သူတို႕ေရာင္းတာ ၄၀၀ ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တလားဗီးယားနဲ႕ ပင္လယ္ငါး အမ်ိဳးစာခ်င္းေတာ့ မတူသလို ကင္တဲ့ပံုခ်င္းလဲ မတူဘူးေပါ့။ လာေရာင္းတဲ့ ငါးကင္ ပုစြန္ကင္ေတြက ေစာေစာက ဟိုတယ္၀န္ထမ္း ေျပာသလို တခ်ိဳ႕ ဟာေတြက မက်က္တက်က္ ျဖစ္သလို ကင္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ထံုးစံတစ္ခုက ပိုက္ဆံမပါလဲ ေရာင္းပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာရွိတဲ့ ေဘာကြင္း ငွားျခင္း အုန္းရည္ေသာက္ ျခင္း ငါးကင္ပုစြန္ကင္စား ျခင္းအားလံုး ပိုက္ဆံမပါပဲ ငွားလို႕ စားလို႕ရပါတယ္။ ၿပီးမွ သူတို႕က တည္းတဲ့ဟိုတယ္ အခန္းကို လုိက္ၿပီး ပိုက္ဆံယူၾကတပါ။ စီးၿပီးသား ေဘာကြင္းကိုလဲ ျပန္အပ္ စရာမလုိပါဘူး ကမ္းေျခမွာ ပစ္ထားခဲ့လဲ သူတို႕တံဆိပ္နဲ႕ သူတို႕လိုက္သိမ္း ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပသနာက ဘာရွိသလဲဆိုေတာ့ ဒီအဖြဲ႕က ေဘာကြင္း သံုးကြင္းငွားတယ္ ဆိုရင္ တခါတရံမွာ ေလးကြင္းငွားတယ္ ငါးကြင္းငွားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ လံုး၀မငွားေပမယ့္ အခန္းကို ပိုက္ဆံလာေတာင္း တမ်ိဳးေတြ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါကသူတို႕ကအႀကံ ဖန္လုပ္ၿပီး လာေတာင္းတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို အက်င့္မေကာင္းတဲ့ လူေတြက အခန္းနံပါတ္ လိမ္ေျပာၿပီး ငွားတာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အဲလို ေဘာကြင္းငွားတာ တို႕စက္ဘီးငွားတို႕က သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္ ဘာမွမဟုတ္ေလာက္ ဘူးထင္ေပမယ့္ ၀င္ေငြက မဆိုးဘူးဗ်။ ၀င္ေငြ မဆိုးသလို ေပးရတဲ့ အခြန္ကမနည္းဘူး။ ေဘာကြင္း ငွားျခင္းလုပ္ ငန္းဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ကို ငါးသိန္းေပးရတယ္ လို႕သိရတယ္။ ငါးသိန္းဆိုတာက အကြက္ တစ္ကြက္ကို ေျပာတာပါ။ အကြက္တစ္ကြက္ကို မီတာ တစ္ရာေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုရထားတဲ့ အကြက္တြင္းမွာ ေဘာကြင္းငွား ျခင္းလုပ္ငန္းကို သူမ်ားလာလုပ္လို႕ မရသလို သူမ်ားအကြက္မွာ လဲကိုသြားလုပ္လို႕မရပါဘူး။ ေဘာကြင္း တစ္ကြင္းကို တစ္ေထာင္ေလာက္ ေပး၀ယ္ရပါတယ္တဲ့ ။ တစ္ကြင္းကို တစ္ခါငွားရင္ သံုးရာ ယူပါတယ္။ တစ္ရက္ကို အနည္းဆံုး ေျခာက္ေထာင္ကေန ႏွစ္ေသာင္း ေက်ာ္ေလာက္ထိ ျပန္၀င္ပါတယ္တဲ့။
စက္ဘီငွားတာလဲ အဲလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စက္ဘီးက ကမ္းေျခစီႏွင္းခြင့္ လိုင္စင္၀င္ရပါေသးတယ္။ စက္ဘီတစ္စီးကို လိုင္စင္၀င္ရင္ သံုးေသာင္းက်ပ္ ေပးရၿပီး ႏွစ္စဥ္ေၾကးကေတာ့ ခုႏွစ္ေထာင္က်ပ္ ေဆာင္ရပါတယ္တဲ့။ စက္ဘီးတစ္စီးရဲ႕ တန္ဖိုးကေတာ့ တစ္စီးကို ခုေသာင္းေသာင္းကေန တစ္သိန္းခြဲေလာက္ထိ တန္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ၀င္ေငြကေတာ့ စက္ဘီးအေရတြက္ မ်ားရင္မ်ားသလို ကြာျခားၾကပါတယ္။ စက္ဘီကေတာ့ တစ္ေယာက္နင္း တစ္ဘီးကို တစ္နာရီ ငါးရာ၊ ႏွစ္ေယာက္နင္း ဘီးကို တစ္ေထာင္ယူပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေရထဲက တက္ေတာ့ မနက္၁၁နာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနမဲ့ အခန္းက မရေသးပါဘူးတဲ့။ ပထမ ဧည့္သည္ကလဲ ၾကည့္ရတာ ၁၂ နာရီအထိ တန္ေအာင္ေနမလို႕ လားမသိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အခန္းရၿပီးသား လူေတြရဲ႕ အေဆင္မွာ ေရခ်ိဳးပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အ၀တ္စားလဲွမလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့....။
ေသပါၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္း ျဖစ္လာရင္ အရာရာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္း။ ပါလာတဲ့ အ၀တ္က ႏွစ္စံုထဲ ပိုဆိုးတာက မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ အ၀တ္ေတြ။ ဆရာ လုပ္ခ်င္တဲ့ အႀကိဳးဆက္ခံ ဦးေပါ့။ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိပါ။ ကၽြန္ေတာ္က အ၀တ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ မထည့္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့တို႕ထဲက လူႏိုင္တစ္ေယာက္ ကို ငါ့ေသတၱာေထာင့္မွာ ပံုထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ထည့္လိုက္ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ပဲ မွားတာလား တမင္ ပညာျပတာ လားေတ့ာ့ မသိဘူးဗ်ာ။ ေသတၱာေထာင့္ပါဆို အခန္းေထင့္မွာ ေလွ်ာ္မလို႕ပံုထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ေကာက္ထည့္လာတယ္။ ေၾသာ္ ေတာ္ေတာ္ကံ ဆိုးတဲ့ငါေပပဲ။ ေခ်ာင္းသာရယ္ ငါရယ္ မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ အ၀တ္ေတြရယ္ေတာ့ ေတြ႕ၾကၿပီေပါ့ေလ။

Read More...

Summary only...

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေခ်ာင္းသာ

ဒီတစ္ေခါက္သြားရတဲ့ ေခ်ာင္းသာ ခရီးကေတာ့ အပန္းေျပမဟုတ္ပဲ အပန္းယူခရီးလို႕ ေျပာရင္မွန္မလား မသိဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ စထြက္ကတည္းက အစစအရာရာ ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ေနလို႕ေပါ့။ ငွားထားတဲ့ကားကို ကိုးနာရီးခ်ိန္းထားတာ ေရာက္လာေတ့ ည ၁၂ နာရီ။ ပုသိမ္ အ၀င္မွာက ပ်က္လိုက္ေသးတယ္။ ပုသိမ္ေရာက္ေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူစုကို လကၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ခ်ထားခဲ့ၿပီး ကားသြားျပင္ဦး မယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားပါ ေလေရာ။
ျမန္မာျပည္က ဘယ္လကၻရည္ဆိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ထမင္းဆိုင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကားသမားေတြကို အလကား ေကၽြးေလ့ရွိၾကတယ္ အဲဒါမွလဲ သူတို႕ဆိုင္မွာ ကားရပ္မွာကို။ ကားရပ္မွလဲ ကားေပၚမွာပါတဲ့ လူေတြက သူတို႕ဆိုင္မွာ စားၾကေသာက္ၾကမွာ။ ကားထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အႀကံ တစ္ခုရတယ္ ကားသမားေတြ ကားသြားျပင္ေနတုန္း ကားသမား အေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဖရီးႀကိတ္ရင္ ရႏိုင္တယ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အုပ္စု လူ၄၀ ထဲမွာ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႕ ကားသမားလို ပံုစံေပါက္တဲ့ လူသံုးေယာက္ ေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္ေရြးၿပီး သတ္သတ္ တ၀ိုင္းစီ ထိုင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒါကားသမား ၀ိုင္းလို႕ စားပြဲထိုးေလးကို ေျပာၿပီး မွာစားခ်င္တာေတြကို မွာစားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလို လုပ္ေနတာကို အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ ေကာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းဘက္ကို ေျပာင္းေျပာင္း ၿပီးလာထိုင္ေနလို႕ မၾကာခဏ ေမာင္းထုတ္ရတာလဲ အေမာေပါ့။
ကားသမား အေယာင္ေဆာင္တာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဒီသံုးေယာက္ေပါ့
တစ္ခု ေကာင္းတာက ပုသိမ္ အစားအေသာက္ ေစ်းက ရန္ကုန္နဲ႕ တျခားစီပဲ။ မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ပြဲ အေၾကာ္နဲ႕ တစ္ရာ ငါးဖယ္နဲ႕ မွ ၁၅၀။ ရန္ကုန္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ အလြတ္ဆိုရင္ ၃၀၀ ငါးဖယ္နဲ႕ ၄၅၀ ဟင္းေရထပ္ေတာင္းရင္ ငါးဆယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာက နန္းႀကီးသုပ္ တစ္ပြဲကို ၾကက္သား ၾကက္ဥနဲ႕ ၄၀၀ ပဲရွိတယ္။ အဲလို စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံရွင္းခ်ိန္ ေရာက္လာတယ္။ စားပြဲထိုးေလးက ပိုက္ဆံတြက္ မလို႕လုပ္ကာရွိေသးတယ္ ေဟ့ေကာင္ ဒါကားသမားေတြ ၀ိုင္းကြလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ လည့္ထြက္သြားပါတယ္။ ၿပီေတာ့ ေကာင္တာမွာ သြားေျပာတယ္။ ေကာင္တာက သူကိုဘာေျပာလိုက္ သလဲမသိဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းမွာ ပိုက္ဆံလာ မေတာင္းရဲေတာ့ ပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ သူတို႕ဆိုင္မွာ လူေလးဆယ္ေတာင္ အားေပးေနတာ ေလးေယာက္စာ ေလာက္ေတာ့ ဒစ္စေကာင့္ေပး သင့္တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ျပသနာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းထဲက ေကာင္က လိပ္ျပာမလံုဘူးဗ်။ တကယ္လို႕ ကာသမား အစစ္ေတြ ကားျပင္တဲ့ ဆီကေနျပန္လာရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ စိတ္ခ်ပါကြာ ကားသမားေတြ လာတာနဲ႕ ကားကိုထြက္ခိုင္းေတာ့မွာ မပူပါနဲ႕ လို႕ေျပာလိုက္ ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တြက္ ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ ကားသမားေတြကို တခါတည္း ေမာင္းခိုင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ တိုင္လဲ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလးနဲ႕ လိပ္ျပာမလံုတာေၾကာင့္ က်သင့္ေငြကို ဆိုင္ကို ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆိုရွင္က အေရးထဲမွာ ေလာ္ဂုတ္ ေခ်ာ္ေန လိုက္တာ ကိစၥမရွိပါဘူးတဲ့။ သူကိစၥမရွိေပမယ့္ ကိုယ့္လိပ္ျပာ မလံုတာေၾကာင့္ ေပးထားခဲ့ လိုက္ပါတယ္။
ပုသိမ္ကထြက္ ၿပီး င၀န္ျမစ္ကို ေက်ာ္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ေငြေဆာင္နဲ႕ ေခ်ာင္းသာ လမ္းခြဲကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေခ်ာင္းသာ သြားခ်င္ရင္ ဧရာ၀တီျမစ္ (ယုခုဗိုလ္ျမတ္ထြန္း တံတားေနရာ ေညာင္တုန္း) နဲ႕ င၀န္ျမစ္ကို ဇက္နဲ႕ကူးရပါတယ္။ သတင္းစာ ထဲကေလ သံအတိုင္းေျပာရရင္ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က ေငြေၾကးေျမာက္မ်ားစြာ အကုန္က်ခံၿပီး တံတားႀကီးေတြ တည္ေဆာက္ေပးထားတဲ့ အတြက္ ေနရာေဒသ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခု ကို အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ လွ်င္ျမန္လြယ္ကူစြာ သြားႏိုင္ၿပီ ဘာညာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုရွိတာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တံတာႀကီးတစ္ခု ေဆာက္ရင္ ႏိုင္ငံေတာ္က ကုန္က်တဲ့ စရိတ္က တံတားတန္ဖိုးရဲ႕ သံုးဆရွိတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ တစ္ဆကေတာ့ တံတားျဖစ္သြားတာ။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆကေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ သိဘူး။ ေရထဲက်သြား တယ္ထင္တာပဲေလ။ ဒီေနရာမွာ အလွ်င္းသင့္လို႕ ေျပာျပရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နယ္ၿမိဳ႕နားေလမွာ အေရွ႕ေတာင္ အာရွရဲ႕ အႀကီးဆံုး သဖမ္းဆိပ္ ေရေလွာင္တံမံေဆာက္ တုန္းကဆိုရင္ အရာရွိ အဆင့္ေတာာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကားဒရိုင္ဘာက ေတာင္တိုက္ေဆာက္တယ္။ ကားကို ကိုယ္တိုင္ မေမာင္းဘူး အငွားေမာင္းတဲ့လူနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ကားပ်က္ရင္ အစိုးရျပင္တာကို မေစာင့္ဘူး ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႕ကို မႏၱေလးအထိ ဆင္းျပင္တယ္။ ကားထြက္မွ ဆီရမယ္။ ကားပ်က္ေတာ့ ဆီမရဘူး။ ဒီေတာ့ ကားေကာင္းေအာင္ အစိုးရျပင္ေပး တာမေစာင့္ေတာ့ဘူး ကိုယ္ဘာသာကို ျပင္တယ္။ အဲေလာက္ထိ ႀကိဳးစာၾကတာ။ ဒါကေတာ့ ထားလိုက္ေတာ့ မဟုတ္ရင္ အာတီကယ္ တစ္ခုျဖစ္ သြားလိမ့္မယ္။
င၀န္ျမစ္ကေန ေငြေဆာင္ကို မိုင္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေခ်င္းသာကို မိုင္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေ၀းပါတယ္။ ေငြေဆာင္ဟာ ကမ္းေျခအလွ်ားမိုင္ ကိုးမိုင္ခန္႕ရွိၿပီး ေခ်ာင္းသာကေတာ့ သံုးမိုင္၀န္း က်င္ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ေငြေဆာင္ကမ္းေျခက ေခ်ာင္းသာထက္ ရႊံ႕ကင္းစင္တာေၾကာင့္ သဲေတြကပို ျဖဴသလို ေရကလဲ ပိုၾကည္တယ္ ပိုၿပီးလဲလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြေဆာင္ထက္ ေခ်ာင္းသာကို သြားတဲ့လူပိုမ်ားပါတယ္။ မ်ားရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေခ်ာင္းသာ ေငြေဆာင္တဲ့ အရင္ ေပၚလာတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စည္ကားေနပါၿပီ။ ရြာနဲ႕ ကမ္းေျခနဲ႕လဲ နီးပါတယ္။ ေငြေဆာင္ကေတာ့ ျမန္မာလို အသံထြက္ရတာ အဆင္ေျပေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခား ခရီသြားေတြ အတြက္ Ngwe ဆိုတဲ့စာလံုးက သသံထြက္ရတာ အဆင္မေျပဘူးလို႕ ခ်စ္ေဆြျမင့္ ( ဟိုတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး ၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ) ေရးတဲ့ ေဆင္းပါးတစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အစားေသာက္ ႏွင့္ဟိုတယ္ တည္းခိုစားရိတ္က အစ ေခ်ာင္းသာထက္ ေစ်းႀကီးတယ္ လို႕ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားစုကေတာ့ ေခ်ာင္းသာကိုပဲ သြားၾကပါတယ္။
ကမ္းေျခမွာ ပဲမ်ားေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
ကမ္းေျခမွာ ဒီလိုေပါေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာင္ေတြကိုလဲ မၾကာခဏေတြ႕ရတယ္
ေတာင္တက္လမ္း မိုင္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ဆိုတာ ကားနဲ႕ေမာင္းရင္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လြန္လြန္းကၽြန္လြန္း ႏွစ္နာရီ ထက္ပိုမၾကာ သင့္ပါဘူး။ ကားႀကီးေတြ အတြက္က်ေတာ့ လမ္းကဆိုး က်ဥ္းကလဲ က်ဥ္းျပန္ဆိုေတာ့ သံုးနာရီေလာက္ ေမာင္းမွ ေခ်ာင္းသာကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေခ်င္းသာ အ၀င္နားေလးက ဥတိုတံတားေပၚမွာ ဘင္ကားေလးတစ္စီး ဘိန္းေပါက္ေနတာေၾကာင့္ ၁၅မိနစ္ ေက်ာ္ေလာက္ေစာင့္ ေနရပါေသးတယ္။ ဥတိုတံတာ ဆိုတာက ေခ်ာင္းသာ အ၀င္နားေလးမွာ ရွိတာပါ။ ေပ ၁၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွည္ပါတဲ့ တစ္လမ္းေမာင္း တံတားေလးပါ။ တံတားေလးက ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာထြန္း တက္ခါစေဆာက္ခဲ့ တာလို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ ကာဘီးေပါက္ေနတဲ့ ေနရာကိုသြား ၾကည့္ေတာ့ တံတာက သံေခ်ာင္းေတြ သစ္သားေတြက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႕ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခဏဆို သလိုကားဘီမ်ားကို ထိုးမိၿပီး ေပါက္ေလ့ရွိတယ္လို႕ ေဒသခံေတြက ေျပာပါတယ္။ တကယ္တမ္း ခရီးသြား လုပ္ငန္းဖြံ႕ျဖိဳးတိုး တက္ဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ ကမ္းေျခကို လွပေအာင္ တန္ဆာဆင္ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုး ေဆက္ေနရံုနဲ႕ ေတာ့ၿပီးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ ေရးကို လွ်င္ျမန္ေခ်ာေမြ႕ေအာင္ လမ္းနဲ႕တံတားေတြကို ျပင္သင့္ပါတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဥတိုတံတားကေတာ့ အေျခအေနေလး ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနပါၿပီ။
ကားပ်က္တာက တစ္ေၾကာင္း လမ္းပ်က္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေခ်ာင္းသာကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နံနက္ကိုးနာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေခ်ာင္းသာ အ၀င္မွာေတာ့ မႏွစ္ကနဲ႕ မတူပဲတိုးတက္ ေျပာင္းလဲေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ မႏွစ္က ေခ်ာင္းသာ အ၀င္နားေလးမွာ ေဆက္လက္စ ဟုိတယ္ သံုးလံုးေလာက္ကလဲ ဖြင့္လွစ္ထားပါၿပီ။ မာလာေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတဲ့ အေဆာက္ဦးေတြကို အသစ္ျပန္လည္ ျပဳျပင္ ထားတာေတြေၾကင့္ ေခ်ာင္းသာက မႏွစ္နဲ႕ မတူပဲပိုၿပီးသစ္လြင္ လွပေနတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မုန္တိုင္းမ်ားနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အလွ်င္းသင့္ လို႕ေျပာရရင္ ေခ်ာင္းသာကို မုန္တိုင္းႀကီးႏွစ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ကေတာ့ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ကျဖစ္ၿပီး သာမွန္မုန္းတိုင္းႀကီးတစ္ခု မွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆ ဧၿပီလ ၂၉ ရက္ေန႕မွာ ေခ်င္းသာကို အဖ်ားခတ္သြားတဲ့ မာလာကေတာ့ ေခ်ာင္းသာသက္တန္း တစ္ေလွ်က္မွာ အႀကီးမားဆံုး အပ်က္စီးဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ မာလာဟာ ေခ်ာင္းသာ ကမ္းေျခကုိယင္းေန႕နံနက္ကိုးနာ ရီေလာက္မွာ ၀င္ခဲ့ၿပီး ရွစ္ေပခန္႕ရွိတဲ့ ပင္လယ္ဒီလိႈင္းႀကီး တက္လာပါတယ္။ မုန္တိုင္းက်ခ်ိန္မွာ ဒီေရက်ခ်ိန္ျဖစ္ တာတစ္ေၾကာင္း ေလတိုက္တဲ့ပံုးစံက ကုန္းတြင္းက တိုက္တာျဖစ္ တာကတစ္ေၾကာင္း အခ်ိန္မၾကာျမင့္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကင့္ လူေသေပ်က္မူေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူေတြ အားလံုးက စူနာမီ လာတယ္ထင္ၿပီ အနီးနာက စကား၀ါေတာင္ေပၚကို တက္ေျပးၾကတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ ဟိုတယ္ေတြထဲကိုလဲ ေရေတြက လူရင္ဘတ္ေလာက္ ထိေရေတြ ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုတယ္တစ္လံုးကို ပ်မ္းမွ်သိန္း တစ္ေထာင္ဖိုး ေလာက္ပ်က္စီးခဲ့တယ္လို႕ လိုင္းလိုင္း ဟိုတယ္ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာက ေျပာပါတယ္။ ရွစ္ေပေလာက္ရွိတဲ့ လိႈင္းႀကီးက တစ္လံုထဲလာလို႕ ၊ အကယ္၍မ်ား အဲလိုလိႈင္းလံုးႀကီးေတြ ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္တာ လာခဲ့ရင္ ဒီထက္မက ပ်က္စီး ဆံုး႐ႈံးဖြယ္ရာ ရွိတယ္လို႕ သိရပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာ ကမ္းေျခမွာ လက္ရွိဟိုတယ္ ၂၃ လံုး နဲ႔ တည္းခိုခန္းေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ရွိတယ္လို႕ သိရပါတယ္။ အဲဒီဟိုတယ္ ၂၃ လံုးထဲမွာ သံုးလံုးက ဒီႏွစ္မွ တိုးလာတာလို႕ သိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တည္းမဲ့ဟိုတယ္ ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိပါၿပီ။ အားလံုး ဘြန္ကင္ ႀကိဳလုပ္ထားတဲ့ အခန္းေတြမွာ သူ႕အခန္းကိုယ့္ အခန္း သြားနားေနၾကၿပီ ကံဆိုးသူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျခာက္ေယာက္ အုပ္စုသာလွ်င္ ဘြတ္ကင္လုပ္ ထားေသာအခန္းမ်ား မွ ဧည့္သည္မ်ားသည္ ေန႕လယ္၁၂ နာရီမွ အခန္းကထြက္ မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေစာင့္ဆုိင္းေပးပါ ဆိုလို႕ ဒီတိုင္းႀကီး ထိုင္ေစာင့္ ေနရျပန္ပါတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလး ကိုယ့္ကုသုိလ္နဲ႕ ကိုယ္ပဲေပါ့။ ဒါနဲ႕ပဲ ပစၥည္းေတြကို အခန္းရတဲ့ အုပ္စုက လူေတြဆီမွာ သြားထားၿပီး ကမ္းေျခဘက္ကို လမ္းေလွ်က္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ပင္လယ္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပာလဲ့လဲ့ ေရျပင္ႀကီးရယ္ မိုးကုတ္စက္ ၀ိုင္းႀကီးရယ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ သဲျဖဴကၽြန္ေလးရယ္ ကမ္းေျခမွာ ေရေဆာ့ေနတဲ့ လူေတြရယ္ကေတာ့ မႏွစ္ကအတုိင္း ေျပာင္းလဲျခင္းမ ရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလွ်က္ေနတုန္း ရဲႏွစ္ေယက္ ဟိုတယ္ထဲကေန ျဖတ္ၿပီးကမ္းေျခကို ဆင္းသြားတာ သတိထား မိလိုက္ပါတယ္။ ခဏေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မီတာ တစ္ရာေလာက္ အကြာမွာရွိတဲ့ ဟိုတယ္တစ္ခုရဲ႕ ၀င္းေဘးမွာ လူစုစု ေလးကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ စပ္စုသူပီပီ သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူငါးေယက္ေလာက္ စု၀ိုင္းေနတဲ့ အလယ္မွာ ေဒသခံလို႕ ယူဆရတဲ့ အသက္သံုးဆယ္ခန္႕ရွိ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးငိုေနပါတယ္။ ရဲႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ေ၀ၚကီေတာ္ကီ ကိုင္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဟိုတယ္ဘက္ကို ျပန္၀င္သြားတာကို ေတြ႕လိုက္ပါတယ္။
ငိုေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ပုဆိုးကြက္ၾကမ္းကို ရွပ္အကၤ်ီလက္ရွည္ခ်ဳပ္ ၀တ္ထားၿပီး သနပ္ခါးကို ပါးၾကားကြက္ ထားပါတယ္ ပုခံုးေပၚမွာ ခရစ္ေခြ လို႕ယူဆရတဲ့ ပုဆိုးတစ္ဘက္ကို တင္ထားၿပီး ပုဆိုးတစ္ဘက္နဲ႕ မ်က္ရည္ ေတြသုတ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ ၾကည့္ေနတုန္းမွာ အရပ္ရည္ရည္ ဆံပင္တိုတိုနဲ႕ အသက္သံုးဆယ္ခန္႕ရိွ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူလဲ ကၽြန္ေတာ့္လို အပန္းေျဖလာတဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ သူက ငိုေနတဲ့ ေဒခံအမ်ိဳးသမီးကို ေမးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕ လဲေပါ့။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ငိုေနတာနဲ႕ မေျဖႏိုင္ပါဘူး အဲဒီမွာ ေဘးမွာရပ္ၾကည့္ ေနတဲ့ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထုိး ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ အမ်ိဳးသမီး၏ ေစ်းဗန္းကို ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက သိမ္းသြာတာေၾကင့္ ျဖစ္တယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ ဘယ္က ဟိုတယ္၀န္ထမ္းလဲ လို႕ေမးေတာ့ ေစ်းသည္ေတြက ေ၀ၚကီေတာ္ကီကို ကိုင္ၿပီးထြက္သြားတဲ့ လူကိုလွမ္းျပပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေစာေစာက အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ လူက ဟိုတယ္၀န္ ထမ္းေနာက္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပြဲေကာင္းၿပီ ဆိုၿပီးေတာ့ ေစာေစာက လူေနာက္က လိုက္သြားပါတယ္။ လူရြယ္က ဟုိတယ္၀န္ ထမ္းကိုမွီ ၿပီဆိုတာနဲ႕ သူ႕ကိုသူ စစ္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ တယ္လို႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း မိတ္ဆက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေစာေစာက ေစ်းဗန္းသိမ္းသြားတဲ့ ကိစၥကုိေျပာပါတယ္။
ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္တစ္ဦး


ေစ်းသည္ေတြကို အစကတည္းက ကမ္းေျခမွာ ေစ်းမေရာင္းၾကဖို႕ ေဒသဆိုင္ရင္ အာဏာပိုင္ေတြက တရား၀င္တားျမစ္ထားတယ္ လို႕ဟိုတယ္၀န္ ထမ္းကေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္၀င္ အတြင္းမွာ ျဖစ္ေစ ဟိုတယ္ အုပ္တံတိုင္း အပုေလးေပၚမွာ ဗန္းကို တင္ေရာင္းလွ်င္ ျဖစ္ေစ သိမ္းဆည္းေလ့ရွိတယ္လို႕ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက ရွင္းျပပါတယ္။ အဲလိုေျပာရင္း ေျပာရင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေစာေစာက ငိုေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးနားကို ျပန္ေရာက္လာပါၿပီ။ အဲဒီမွာ ေစာေစာကငိုေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက သူေစ်းစေရာင္းတာ ႏွစ္ရက္ပဲရွိ ေသးပါေၾကာင္း သူ႕ေစ်းဗန္းကို ျပန္ေပးဖို႕ ေတာင္းပါတယ္။ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက စစ္ဗုိလ္ဆိုတဲ့လူကို အခုလို ဆက္ရွင္းျပပါတယ္။
အရင္က ဒီလိုေစ်းေရာင္းတဲ့လူေတြကို စေနေန႕တိုင္းမွာ ကမ္းေျခကိုသန္႕ရွင္း ေရးလုပ္ဆိုၿပီး ေရာင္းခြင့္ေပး ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေရာင္းတဲ့ ငါးကင္တို႕ ပုစြန္ကင္တို႕က မက်က္တက်က္ေတြ ကင္ေရာင္းၾကပါတယ္။ က်က္ေအာင္ကင္ၿပီး ေရာင္းရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ သူတို႕ကေတာ့ ပိုက္ဆံရၿပီးၿပီးေရာ ဆိုၿပီးေရာင္းသြားေရာ။ အဲဒီမွာစားတဲ့ ဧည့္သည္က ညပိုင္းမွာ ဗုိက္နာတာတို႕ ၀မ္းေလွ်ာ၀မ္းပ်က္ တာတို႕ျဖစ္ပါတယ္။ အခတ္မသင့္ရင္ အဖုအပိန္႕ေတြပါ ထြက္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ဟိုတယ္ေတြမွာ ဆိုရင္ ဒီလို ေစ်းသည္ေတြဆီက အစားေသာက္ေတြ ၀ယ္မစားၾကဖို႕ရာ သတိေပးစာ ေတြေတာင္ကပ္ထားပါတယ္။ ဒါျပင္ပိုဆိုးတာက ခိုးမႈပဲ။ ဧည့္သည္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပင္လယ္ထဲကို ဆင္းတဲ့အခါမွာ ပိုက္ဆံပါသြားေလ့ မရွိပါဘူး။ ေစ်းသည္ေတြဆီကေန လာေရာင္းတာကို ၀ယ္စား ၿပီးမွာ အခမ္းကို ပိုက္ဆံလိုက္ယူ။ ေစ်းသည္ေတြက ပိုက္ဆံလိုက္ယူ ရင္းအခမ္းအေနထားကို အကဲခတ္သြားၿပီး လူမရွိတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွာ ပိုက္ဆံခိုးတာတို႕ လွမ္းထားတဲ့ အ၀တ္ရုပ္သြားတာ တို႕လုပ္တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သက္ဆိုင္ရာက ကမ္းေျခမွာ ေစ်းသည္ေတြကိ ေစ်းလံုး၀မေရာင္းဖို႕ တားျမစ္ထားတာပါ။ အခုေရာင္းေနၾကတယ္ ဆိုတာကလဲ သူတို႕လုပ္စားပါေစတာ့ ဆိုၿပီးနာလယ္မႈနဲ႕ ခြင့္ျပဳထားတာပါ။ လို႕ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါဆိုရင္ အခုသိမ္းတဲ့ ဗန္းကိစၥကိုေရာ ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးမွာလဲလို႕ စစ္ဗုိလ္ကေမးေတာ့။ ဒါကသူ ေထြအုပ္ရံုး ကိုသြားရွင္းရမွာပါ။ အဲဒါကို ေထြအုပ္ကပဲ စည္းကမ္းထုတ္ ထားတာပါလို႕ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက ေျပာၿပီးထြက္သြားပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္လဲ ခဏေလာက္ေနေတာ့ သူသြားစရာ ရွိတဲ့ ေနရာကို ထြက္ခြါသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကမ္းေျခမွာစက္ဘီး တစ္စီငွားၿပီး ေလွ်က္စီး ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုတယ္၀န္ ထမ္းေျပာတဲ့ စကားတခ်ိဳ႕ တကယ္မွန္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာျပသြာပါမယ္။

Read More...

Summary only...