Art is My Life: July 2009

Thursday, July 30, 2009

ဘာၾကည့္တာလဲ အိုဘားမား

သတင္း ၀က္ဆိုက္ေတြ အိုဘားမွာ ဘာကိုၾကည့္လဲဆိုတာ ပံုေတြေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုညီလင္းဆက္ကေတာ့ ဖိနပ္ကိုၾကည့္တာလို႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ အခု ဗီဒီယိုဖိုင္ေလး မက္တာကေဖးက ရလို႔ ျပန္မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။ အိုဘားမား ဘာကိုၾကည့္တာလဲ


Obama and Sarkozi Admiring a Woman's Backside - Watch a funny movie here

Read More...

Wednesday, July 29, 2009

ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔



ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ကို သံုးတန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စေသာက္ဖူးတယ္ အကို၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္သင္ေပးတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးလိပ္ေသာက္သင္ေပးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ရွစ္တန္း။ အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာထက္ ေဆးလိပ္ဖြာတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ သူ႐ႈိက္သလို ႐ႈိက္ၾကည့္တယ္ ႐ႈိက္လုိ႔မရဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ေနရာက အစ္ကို၀မ္းကြဲတုိ႔ အိမ္ေနာက္က မန္က်ီးပင္ၾကီးေပါ့။ အုန္းပင္တစ္ပင္စာေလာက္ျမင့္တဲ့ မန္းက်ီးပင္ၾကီးရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကို တက္ေသာက္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြ အျမင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိဘူး ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ကိုးတန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က H ခန္းမွာေနရတယ္။ စာေတာ္တဲ့လူ မေတာ္တဲ့လူ အစရွိသျဖင့္ ABCD စဥ္ၿပီးထားတာဆိုေတာ့ H ခန္းဆိုတာ ဘိတ္ဆံုးခန္းပဲ။ ကိုးတန္းက်တဲ့ လူေတြလဲ H ခန္းမွာေနရတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗရုတ္အက်ဆံုး ေက်ာင္းသားေတြ စုေနရတဲ့အခန္းေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ ကြမ္းစားတာေတာ့ စကားထဲထည့္ေျပာမေနနဲ႔ ေဆးခ်တဲ့လူေတြလဲရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေဆးကိုအမႈန္႕ၾကိတ္ၿပီး ေဆးလိပ္ထဲ ထည့္ေသာက္ၾကတယ္။ တစ္ခန္းလံုးမွာ ေယက်ာၤးေလးေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္မေသာက္တာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းရယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး သူတို႔နဲ႔ လုိက္ေသာက္ၾကည့္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆးလိပ္ဖြာခဲ့ဖူးေပမယ့္ ကိုးတန္းအရြယ္မွာ ေဆးလိပ္ဖြာရတာကို ကၽြန္ေတာ္ခတြင္းမေတြ႕ဘူး ပါးစပ္ထဲမွာ ဖန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးခိုးန႔ံေတြကို ကၽြန္ေတာ္မခံႏုိင္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ကို အခုအခ်ိန္အထိ မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ကြမ္း ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ကမ္းမွာပဲ။ အေဖက ကြမ္းအရမ္းစားတယ္။ အိမ္မွာ ကြမ္းအစ္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငါးတန္းအရြယ္ေလာက္မွာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ ကြမ္းကိုစၿပီး စားၾကၿပီ အဲဒီအရြယ္ကေတာ့ အဆိမ့္ေပါ့။ ေဆးရြက္ၾကီးမပါပဲ ဗလရွင္ ဂုန္ခါး သံပရာ အစရွိသျဖင့္ ထည့္စားၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူတို႔နဲ႔ အတူလိုက္စားၾကည့္တယ္ ရွတတနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မၾကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတယ္ ဆက္တိုက္ မစားလို႔ အဲလိုျဖစ္တာတဲ့ ဆက္တိုက္စားရင္ ဘာမွမျဖစ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖ့ကြမ္းအစ္ကိုယူၿပီး တစ္ယာၿပီးတစ္ယာ ထုိင္စားၾကည့္တယ္။ လွ်ာေတြထံုးေပါက္ၿပီး ငါးရက္ေလာက္ ထမင္းေကာင္းေကာင္း မစားႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကြမ္းဆိုရင္ ပါးစပ္ထဲမထည့္ေတာ့တာ အခုအခ်ိန္အထိပဲ။

အရက္ဆိုတာေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္အထိ တစ္ခါမွ မစမ္းခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ေရာဂါတစ္ခုက စြဲလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္ 7 Day ဂ်ာနယ္မွာ သတင္းေထာက္လုပ္ေနၿပီ။ ညဘက္ေရာက္ရင္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ ေန႔ခင္းဘက္မွာ ရံုးတက္ရ သတင္းလုိက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အရက္ေသာက္ၿပီး အိပ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက Grand royal ၀ီစကီတစ္ေတာင့္ကို ၁၂၀၀ ေပးရတယ္။

ပထဆံုးစေသာက္တဲ့ေန႔က ႏွစ္ပက္ေလာက္ကို တစ္ဘရိတ္ထဲ ေရမေရာပဲ ေသာက္လုိက္တာ ဗိုက္ထဲမွာ ပူၿပီးဆင္းသြားတာေၾကာင့္ ေရေတြသံုးေလးခြက္ေလာက္ ဆက္ေသာက္ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညကေတာ့ ရစ္ခ်ာရစ္ခ်ာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ညမွလဲ အဲလိုပဲ တစ္ခြက္ထပ္ေသာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ရင္း ေသာက္ရင္း သတိထားမိတာက အရက္ေသာက္ခါနီးတိုင္းမွာ ေဆးေသာက္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုပဲ သိပ္မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ညေတြဆို ခြက္ထဲထည့္ၿပီးမွ မေသာက္ျဖစ္လုိ႔ သြန္ပစ္လုိကရတာေတြရွိတယ္။ အဲလုိနဲ႔ ၀ီစကီသံုးေလးပုလင္းေလာက္ ကုန္သြားၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆက္မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ေသာက္လဲ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဘီယာ။ ဘီယာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထဆံုး လွ်ာေပၚကို တင္ဖူးတာ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးညကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တိုက္ဂါးဘူးတစ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးတယ္။ ေရာ့မင္းဒါေသာက္တ့ဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖြင့္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္။ ပါးစပ္ထဲမွာ ပဲၾကီးေလွာ္ေတြကို ေရစိပ္ထားသလိုပဲ ထင္ရတယ္ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေထြးထုတ္လိုက္ၿပီး မေသာက္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး သူ႔ကို ဘူးျပန္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီကေန ေနလာတာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ အလုပ္အဆင္းမွာ မန္ေနဂ်ာ အကိုၾကီး ဦးေဆာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေလးေယာက္ ဆယ့္ကိုးလမ္းကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆယ့္ကိုးလမ္းေရာက္ေတာ့ ဘီယာေတြမွာၿပီး ေသာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မေသာက္ပဲ ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီမွာ ရံုးမွာ အေသးေလးလို႔ ေခၚတဲ့ စာေရးမ လူေကာင္ေသးေသးေလးက ဘီယာႏွစ္ခြက္ကုန္သြားၿပီ ကၽြန္ေတာ့္ဘီယာခြက္က မေသာက္ရေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ မန္ေနဂ်ာအကိုၾကီးက ေဟ့ေရာင္ေသာက္ ဟုိမွာ အေသးေလးေတာင္ ႏွစ္ခြက္ကုန္ၿပီ ဆိုေတာ့ မေကာင္းတတ္လုိ႔ တစ္ငံုႏွစ္ငံုေသာက္ၿပီး ထားလိုက္တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္မေသာက္ ကြမ္းမစား အရက္မေသာက္ ဘီယာမေသာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ရွင္သန္က်င္လည္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး အေပါင္းသင္းေတြနဲ႔ေတြ႕လို႔၊ စာမူခေတြပိုရလို႔၊ စသည္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္ၿပီး ဘီယာကိုေသာက္ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘီယာကို ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တတ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေသာက္တတ္ လာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ စေပါင္းခါစက သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ မ်က္လံုးျပဴရေလာက္တဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာေသာက္ျဖစ္သြားတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာၾကာၿပီ။ အခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္းလိုလို ပိုက္ဆံျပတ္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆို ထမင္းစားဖို႔ မေျပာနဲ႔ ဘတ္စကားစီဖို႔ အေၾကြငါးဆယ္ေတာင္ မက်န္ေအာင္ျပတ္တယ္။ အဲလို ျပတ္တာ တစ္ခါလား၊ ႏွစ္ခါလား၊ သံုးခါလား။ အဲလို မဟုတ္ဘူး လတုိင္းျဖစ္ေနတယ္။ အျမဲတမ္းလိုလိုကို ျပတ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္ ငါ့၀င္ေငြမ်ား နည္းလို႔လား....

လြန္ခဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေထာက္လစာက တစ္လကို တစ္ေသာင္းနဲ႔ႏွစ္ေထာင္ စာမူခက တစ္ပါတ္ကို ပ်မ္းမွ်ျခင္း ငါးေထာင္ေလာက္ရတယ္။ ငါးေထာင္က ကၽြန္ေတာ့တစ္ပတ္စာ စားစရိတ္ကို ဖူလံုတယ္။ လစာကို အသားတင္စုႏုိင္ခဲ့တယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္၀င္ေငြက အဲဒီတုန္းကထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးျမွင့္လာတယ္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မစုႏုိင္ဘူးဆိုရင္ထားဦး စားစရာမရွိေအာင္ကို ပိုက္ဆံျပတ္ျပတ္သြားတယ္ဆိုေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ထင္လာမိတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ စဥ္းစားေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဘီယာေသာက္လို႔ေပါ့။ ဘီယာေသာက္ၿပီဆိုေတာ့ တစ္ခါေသာက္ရင္ မကုန္ဘူးဆိုရင္ ငါးေထာင္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ရက္ငါးေထာင္ပဲထား တစ္လလံုးဆိုရင္ တစ္သိန္းခြဲျဖစ္ေနၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကစၿပီး ညီအရင္းကို ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေခၚထားခဲ့တယ္။ သူကလဲ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါတယ္။ နယ္ကေန ေရးပို႕တဲ့ သူ႕ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕လဲ မဂၢၤဇင္းေတြမွာပါဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားတဲ့ စိုးမိုးသြင္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြက သူေရးတာေတြေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူ၀ါသနာပါတဲ့ စာေပလိုင္းထဲကို ၀င္လုိ႔ရေအာင္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လာေနဆိုၿပီး ရန္ကုန္ကို ေခၚလိုက္တာေပါ့။

ရန္ကုန္က ငွားထားတဲ့ အခန္းမွာက သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းေနရတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ညပိုင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ဘီယာသြားသြားေသာက္ရင္ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ရမွာ ပ်င္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္လုိက္လာတယ္။ လိုက္လာရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ လိုက္ေသာက္တယ္။ သူပထဆံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္လာတဲ့ေန႔က တစ္ခြက္ကုန္သြားေတာ့ မင္းယူမွာဆိုေတာ့ ေတာ္ၿပီတဲ့။ သူေခါင္းခါျပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ႏွစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ကေန သူသံုးခြက္အထိ ေသာက္လာႏိုင္တယ္။

ဟိုတစ္ေလာက္က ဘီယာဆိုင္ထိုင္ေတာ့ သူလဲ ထံုးစံအတိုင္းလုိက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာကို တစ္ခြက္ပဲမွာလုိက္တယ္ သူ႔အတြက္မမွာေတာ့ သူနဲနဲေတာ့ ငုတ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္။ မင့္ကိုမေသာက္ေစခ်င္လို႔ ေပါ့ကြလို႔ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ေန႔က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္အျပင္ထြက္ၿပီး ဘီယာသြားေသာက္ရင္လဲ သူ႔ကို အိမ္မွာပဲထားခ့ဲတယ္ ဘီယာဆုိင္ကို ေခၚမသြားေတာ့ဘူး။

အဲဒီေတာ့သူက ဘာမွေတာ့ မေျပာပါဘူး။ ဘီယာေသာက္ၿပီး ျပန္လာရင္ သူကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္က “မင္းက ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ ဆိုတဲ့လူစားမ်ိဳးပဲလုိ႔” ေျပာေနသလိုပဲ။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပီမိုးနင္းကို သေဘာက်ၾကတယ္။ သူ႔စာေတြကို ဖတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အထုပၸတိၱကို ေသာခ်ာသိလာတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔စာေတြ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလူက ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳးပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္မွတ္ ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္ ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္သူ႔စကားကိုၾကီးကို ဘ၀င္မက်ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေျပာဆိုဆံုးမတဲ့လူကလည္း စံျပျဖစ္ေနရမယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က မလုိက္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို လူကိုလိုက္နာဖို႔ ဘာလို႔ တုိက္တြန္းေနပါလိမ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနခဲ့မိတယ္။

ပီမိုးနင္းက ကိုယ္မလုိက္နာႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ အျခားလူေတြကို လုိက္နာပါဆိုၿပီး စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ေရးထားခဲ့လဲဆိုတာ အဲဒီညမွ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္။

Read More...

ေျမြေပြးသားေပါက္ ၃

ေျခာက္လကၼသာရွည္တဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းက ေျခာက္ေပရွည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ေသေစႏိုင္တယ္။ (ဂ်ပန္စကားပံု)

အဲဒီလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ နားလည္မႈေတြလႊဲၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့ရဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ အဲဒီလွ်ာကို ျဖတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္စကားကိုယ္ ေနာင္တရခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ လူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့တာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားေၾကာင့္ ေကာင္းၾကိဳးရလဒ္ေတြရတဲ့အခါမွာ လွ်ာေၾကာင့္လို႔ မေတြးမိပဲ စကားေၾကာင့္ အမွားေတြရတဲ့အခါက်မွ ဘာျဖစ္လို႔ လူေတြက လွ်ာကို အျပစ္ပံုခ်ခ်င္ရတာလဲ။

အင္းေလ လွ်ာဆိုတာ ကားမဟုတ္ေတာ့လည္း စိတ္ရဲ႕ အႏွိပ္အျမွင့္ အတက္အက်ေတြမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘရိတ္အုပ္ႏိုင္မွာလဲ။

Read More...

Tuesday, July 28, 2009

နီဗီရာကေတာ့ မသံုးရဲေအာင္စြမ္းပါေပတယ္


Smooth!!! - The most amazing videos are a click away

Read More...

Monday, July 27, 2009

ေျမြေပြးသားေပါက္ ၂

အခ်စ္ဆိုတာ လက္ကိုင္ဖုန္း တစ္လံုးလိုပဲ။ မရွိမျဖစ္လားေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ရွိရင္ေတာ့ေကာင္းတယ္ အသံုးတည့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါေလမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းဆိုတာ အသံုးတဲ့တာနဲ႔ မတန္ေအာင္ တဂ်ီဂ်ီနဲ႔ နားျငီးစရာေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ခ်ိဳ႕က လက္ကိုင္ဖုန္းဆိုတာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့အရာလို႔ ျမင္ေနၾကျပန္တယ္။

(စိုးေဇယ်ထြန္း)

Read More...

ေျမြေပြးသားေပါက္ ၁

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ သန္းဥေတြလိုပဲ၊ ပြားတာျမန္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာေတာ့ သန္းေပါ့၊ လူကို ယားယံေစတယ္။
သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ သန္းဥကေန အခ်စ္ဆိုတဲ့ သန္းေကာင္ေတြ ေပါက္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ သန္းေကာင္ေတြက သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ဥေတြကို ထပ္ထပ္ၿပီးဥခ်တယ္။ ဥလိုက္ ေပါက္လုိက္ ယားလုိက္ ကုတ္လုိက္၊ အဲဒီလိုနဲ႔ လံုးခ်ာပတ္ခ်ာလိုက္ၿပီး လူကို ေဘးဥပါဒ္ ျဖစ္ေစတယ္။

(စိုးေဇယ်ထြန္း)

Read More...

Saturday, July 25, 2009

လြမ္းကဗ်ာ

နင္မရွိတဲ့မိုးရာသီဟာ
ငါ့ရင္ဘတ္ေပၚကို အလြမ္းေတြတ၀ုန္း၀ုန္းရြာခ်တယ္

အလြမ္းေတြရြာခ်လို႔
တိုးလွ်ိဳေပါက္သြားတဲ့ ႏွလံုးသားကို
အလြမ္းကဗ်ာေတြနဲ႔ ဖာေထးလို႔မရႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ
သိလုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့
နင္က ဟိုးအေ၀းမွာ ......

တကယ္ေတာ့
အလြမ္းကဗ်ာဆိုတာ အေတာင္ပံမပါေတာ့လည္း
နင့္ဆီေရာက္ေအာင္ေတာ့ ဘယ္ပ်ံႏုိင္မွာလဲေလ


အလြမ္းကဗ်ာေတြ မပ်ံႏုိင္ေပမယ့္
နင္ျပန္လာတဲ့တစ္ေန႔မွာ ဒီကဗ်ာေတြ႕ရင္
ငါဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ဆိုတာ
နင္သိမွာပါ

စိုးေဇယ်ထြန္း

Read More...

Saturday, July 18, 2009

ပိုင္ဆိုင္မႈေတြဆံုးရႈံးျခင္း

ပိုင္ဆုိင္ခြင့္မရျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရတာထက္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဆံုး႐ံႈးသြားတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးခံစားရတယ္ ..........


ဒီလိုရယ္ပါ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၉ ဧၿပီလေလာက္အထိ ရိုက္ခဲ့သမွ် ပံုေတြကို သိမ္းထားတဲ့ စီဒီအယ္ဘမ္ေလး ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေဒတာေတြ ဆံုးရႈံးဖူးသြားတာ ႏွစ္ၾကိမ္ရွိသြားပါၿပီ။ ပထဆံုး အၾကိမ္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ သိမ္းထားတာပါ။ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာကို အိမ္ျပန္ယူသြားပါတယ္။ သူ႔အိမ္က လာယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဒတာေတြယူေနရင္ ေစာင့္ေနရမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ဒီတုိင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ေနာက္ေန႔မွ လာယူမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ သြားမယူျဖစ္ဘူး။ သံုးလေလာက္ၾကာမွ သြားယူေတာ့ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာကို ဆိုင္ဘာကေဖးထဲမွာ ထည့္ထားတယ္တဲ့။ ဘယ္အလံုးလဲဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆိုင္ဘာကေဖးထဲမွာရွိတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ဆယ့္ငါးလံုးေလာက္မွာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး လုိက္ရွာၾကည့္တယ္ ဘယ္အလံုးမွာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ Recovery လုပ္ဖို႔က်ေတာ့လည္း ဘယ္အလံုးမွန္းမသိေတာ့ ခက္ျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီေဒတာေလးေတြ ပလံုးသြားတယ္။ အဲဒီပလံုသြားတဲ့ထဲမွာ ေရးလက္စ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ၀တၱဳေလးေတြ ဓာတ္ပံုေတြပါသြားပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ႏွေမွ်ာဆံုးကေတာ့ ပေလာင္ရြာမွာရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေလးေတြပါ။

အခုတစ္ၾကိမ္ကေတာ့ .....
ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ပံုေတြထည့္ၿပီဆိုတာနဲ႔ DVD ဘန္းထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စနစ္က်ေအာင္ဆိုၿပီ စီဒီခ်ပ္မွာ နံပါတ္ေတြထိုး အဲဒီထဲမွာပါတဲ့ ပံုအမ်ိဳးစားေတြကို ေသခ်ာေရးၿပီး မွတ္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီဒီဘန္းဘန္းၿပီးခ်င္းမွာလဲ ခ်က္ျခင္းမဖ်က္ေသးပဲ စီဒီဘန္းၿပီးသားဆိုတဲ့ Folder ေလးေဆာက္ၿပီး ထည့္ထားပါတယ္။ ဟက္ဒစ္မွာ ပံုေတြျပည့္လုျပည့္ခ်င္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုမွ စီဒီဘန္းၿပီးသားလုိ႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ Folder ထဲကို ၀င္ၿပီး အေရးမၾကီးတဲ့ဟာေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ဖ်က္ပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ အရင္တစ္ပတ္ေက်ာ္က ကြန္ပ်ဴတာကို ၀င္းဒိုးအသစ္တင္ဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာပါတယ္။ ၀င္းဒိုးတင္မယ္ဆိုေတာ့ စီဒီမဘန္းရေသးတာေတြကို စီဒီဘမ္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာထဲက ရွိသမွ်ေဒတာေတြ အကုန္လံုးကို ဒလိလုပ္ၿပီး ဆိုင္ပို႔လုိက္ပါတယ္။ အကုန္လံုးကို ဒလိလုပ္ၿပီးမွ ဆိုင္ပို႔တယ္ဆိုတာကလဲ ေအာ္ရယ္ဂ်င္နယ္ ဓာတ္ပံုဖိုင္ေတြ မလိုအပ္ပဲ အျပင္ကို မေရာက္ေအာင္လုိ႔ပါ။ ဓာတ္ပံုသမားတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ္ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ အျပင္မွာ ဘယ္လုိပဲ ပ်ံ႕ေနပါေစ ကိုယ့္ဆီမွာ ေအာ္ရင္ဂ်င္နယ္ ဖိုင္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး မူပိုင့္ခြင့္ဥပေဒရ တရား၀င္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖ်က္ၿပီးမွ ေပးလိုက္တာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တျခားလူရဲ႕ လက္ထဲကို ေအာ္ရယ္ဂ်င္နယ္ဖိုင္ ေရာက္မသြားႏုိင္ေပါ့။

ကြန္ပ်ဴတာလဲ ျပန္ရေတာ့ ပံုေတြျပန္ၾကည့္ဖို႔ရွာတာ စီဒီအယ္ဘမ္ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုေပ်ာက္ေနတယ္။ ဘယ္မွာ ဘယ္လိုေပ်ာက္တာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္တယ္..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဆိုင္ဘာကေဖးဆိုင္မွာ က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ဘယ္တုန္းက ေပ်ာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ စီဒီအယ္ဘမ္ကို ျပန္ရဖို႔ဆိုတာေတာ့ ပင္လယ္ထဲ အပ္က်သလိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ ပညာစြမ္းေလးနဲ႔ ရီကာဘာရီ လုပ္ၾကည့္ေတာ့ ပံုေတြက သံုးမရပါဘူး အထစ္ေတြ အပိုင္းေတြ အျပတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ နားလည္တဲ့လူေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ရီကာဘာရီ ခဏခဏ လုပ္ထားတဲ့ ဟက္ဒစ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပံုေလးေတြကို မ်က္စိထဲျပန္ျမင္ၾကည့္မိရင္ ရင္နာလို႔ မဆံုးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။


ျပန္ရဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။

Read More...

Tuesday, July 14, 2009

အဆံုးမွတ္

အလြမ္းေရာင္ရင့္ရင့္နဲ႕
ေၾကကြဲပြင့္ေတြအဆင့္ဆင့္ဖူးပြင့္ေနလိုက္ၾကပံုမ်ား
တစ္ေလာကလံုးဆိတ္သုဥ္းေတာ့မလိုပါ။

စိတ္ကူးယဥ္လို႔မဆံုးခင္
ငုိေၾကြးစရာေတြပန္ဆင္ေပးခံရသူအဖို႔
အေနအထိုင္ခက္ခဲ႔ရတာပါ။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း
ပိုးဖလံတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနမွေတာ့
မီးပံုထဲဝင္တိုးဖို႔မေၾကာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး
မီလွ်ံေတြၾကားမွာတစ္ကိုယ္လံုးမီးတူး
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းသၿဂၤိဳခဲ႔ဖူးတယ္။


တကယ္ဆိို ႏွလံုးသားေတာင္ထိပ္မွာ
အလံျဖဴတလူတလူ လြင့္ထူေနတာေတာင္
အသိမွတ္ျပဳ မခံရသူတစ္ေယာက္အတြက္
ကံၾကမၼာရယ္ နင့္မ်က္စိေမွာက္လြန္းပါတယ္။



စိုးမိုးသြင္

Read More...

Friday, July 10, 2009

သက္မဲ့

ရိုးရာအလိုက္က်စ္က်စ္ပါေအာင္စြဲမွတ္ထားတဲ႕
တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္ေတြက
ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ
စုလိုက္ေတာ့ခက္မေလးျဖာ
အုပ္ဆိုင္းရင့္မာလာေပမယ့္
ခုခံအားက်ဆင္းစျပဳေနတဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပၚ
ထိုးက်လာတဲ႕ေလာင္းရိပ္ကလည္း
ေနေလာင္ကြက္ေတြလိုပဲ
အညိဳအမြဲေတြစြဲထင္ေစခဲ့

သူ႔ရဲ႕တုံ႔ျပန္မႈတိုင္းဟာ ကိုယ့္အတြက ္
အီဂ်စ္ျပကဒိန္ေဟာင္းတစ္ခုလို
ရင္ခုန္သံေတြဆယ္ရက္စာေလာက္နားၾကားလြဲေနေစတယ္

ေတာင့္တေပမယ့္
မရႏုိင္တာေတြစုပံုမီးရွဳိ႕လိုက္ရင္
ေတာက္ပတဲ့အနာဂါတ္ေတြရႏိုင္လိမ့္မယ္
ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ဟာ
ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္မွာ
ဝိညာဥ္ခ်ဳပ္ လိပ္ျပာႏုတ္ခံလိ္ုက္ရတယ္။



စိုးမိုးသြင္

Read More...

ႏွင္းသီး

ခိုးစားတဲ့ အသီးက ပိုခ်ိဳတယ္

ၾကားဖူးၾကလိမ့္မယ္ လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစကားပံုထဲကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္နယ္မွာတုန္းက ငတက္ျပားေပါက္စေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ သရက္ပင္မ်ိဳးစံုရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေကာက္မစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်ဥ္ကို မၾကိဳက္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက သရက္သီးေတြပင္ေတြက အျငိမ္မေနရဘူး။ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ လွည့္ပတ္ၿပီး ခိုးၾကတယ္။ တစ္ခါကဆို သရက္သီးေတြ ခိုးလာတာ တစ္တင္းခြဲအိပ္နဲ႔ တစ္အိပ္စာ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို အိမ္ကို ယူသြားလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ အိမ္ကိုယူသြားရင္ ဘယ္ကရတာလဲ ဆိုတာ ေမးၿပီး အရိုက္ခံရမွာေလ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္သား ခိုးလာတဲ့ သရက္သီးအိပ္ၾကီးကို လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္ေပၚမွာ တင္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက သံုးေယာက္စလံုး ခိုးလာခဲ့တဲ့ သရက္သီးေတြ ခ်ိဳလား ခ်ဥ္လားဆိုတာေတာင္ ကိုက္မၾကည့္မိၾကဘူး။ ေန႔လည္မွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္ေနရလို႔သာ လက္ယားၿပီး သက္သက္မဲ့ ၀င္ခိုးလုိက္တာေလ။ အခုေန ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ပဲ။

အဲဒီတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ တစ္ခုခုခိုးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးေယာက္တြဲျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတယ္ တစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတဲ့ အေကာင္က ၀ါရင့္ငတက္ျပားၾကီးေတြလိုပဲ အရိပ္အကဲပါးတယ္။ အိပ္ထဲ၀င္ရင္ သူက အေရွ႕ဆံုးကသြားတယ္ သူကရပ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ရတယ္ သူကတိုးဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔က တုိးရတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ေကာင္က သစ္ပင္တက္ကၽြမ္းတယ္။ ခိုးသမွ်အပင္ေတြ အားလံုးကိုသူက ဒိုင္ခံတက္တာေပါ့။ သူကအပင္ေပၚတက္ၿပီး အသီးေတြေကာက္ၿပီးရင္ ပစ္ခ်ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ၾကီးတဲ့ေကာင္ကေတာ့ လူရိပ္လူကဲၾကည့္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ကေတာ့ အပင္ေပၚကေန ပစ္ခ်ေပးတဲ့ အသီးေတြကို ဖမ္းၿပီး အိပ္ထဲထည့္ရတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား ႏွစ္တုိင္းလိုလိုပဲ ဟိုအပင္ခိုး ဒီအပင္ခိုးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အတြဲညီညီခိုးခဲ့ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။


တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္တဲ့ ေကာင္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္တုိင္ပင္မိတယ္ ရပ္ကြက္ထဲက ႏွင္းသီးပင္ၾကီး တစ္ပင္ကို ခိုးဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီအပင္ကိုခိုးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၾကီးတဲ့ ေကာင္ကိုတိုင္ပင္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအိမ္က သူ႔အဖိုးအိမ္ေလ။ သူ႔အဖိုးအိမ္ကို ခိုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူက ေသခ်ာေပါက္ ကန္႔ကြက္မွာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူမသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ထက္ငယ္တဲ့ေကာင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားခိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခိုးမဲ့အိမ္မွာက ေခြးေလးေကာင္ေလာက္ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအထဲက က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ဆိုးတယ္။ လူကိုက္လုိ႔ ေလွ်ာ္ရတာ ခဏခဏပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လန္႔မိတာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ ျခံနားေလး ကပ္ခါရွိေသးတယ္ ေခြးေတြက တစ္ရပ္ကြက္လံုး ဆူေနေအာင္ ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ေခြးတိုးေပါက္ကေန တိုးၿပီး အျပင္ထြက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ေျပးလာတယ္။ အဲဒီေခြးေနာက္က က်န္ေတြေခြးေတြပါ လုိက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထြက္ေျပးရင္ ကိုက္ခံရမွာကိုး အဲဒါေၾကာင့္ ခဲေကာက္ၿပီး ခဲနဲ႔ ပစ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခဲနဲ႔၀ိုင္းပစ္ေတာ့ ေခြးေတြ ထြက္ေျပးကုန္တယ္။

ေခြးေတြေဟာင္လို႔ လွည့္ျပန္ရၿပီထင္တာ အခုေတာ့ ေခြးေတြက အိမ္ထဲကို ၀င္ေျပးတာမဟုတ္ပဲ ရပ္ကြက္ထဲကို ထြက္ေျပးသြားၾကတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မဟာအခြင့္ေရးပဲေပါ့။ ေခြးေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္က ျခံ၀င္းကိုေက်ာ္ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး အားရပါးရ ခူးပါေတာ့တယ္။ ခူးလို႔ရတဲ့ ႏွင္းသီးေတြကို အသင့္ပါလာတဲ့ ပလပ္စတစ္ျခင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ကထည့္တယ္။ ပလပ္စတစ္ျခင္းတစ္ခုလံုး ျပည့္သြားတာေတာင္ ဒီေကာင္က အားမရေသးေတာ့ သူ၀တ္လာတဲ့ အက်ီကိုခၽြတ္ၿပီး ထုပ္လိုက္ေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ႏွင္းသီးျခင္းကို ဆြဲ သူက အက်ီနဲ႔ ထုပ္ၿပီး သယ္လာၾကတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကိုေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွင္းသီးေတြကို ထိုင္စားၾကတယ္ ႏွင္းသီးဆိုတာ ခ်ိဳပါတယ္ ဒါေပမယ့္ စားတာၾကာလာရင္ ပါးစပ္ေတြ ဖန္လာတယ္။ ပါးစပ္ေတြဖန္လာၿပီး ႏွင္းသီးကို ဆက္မကိုက္ခ်င္ေအာင္ ျဖစ္သြားၿပီဆိုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွင္းသီးစားတာကို ရပ္လုိက္ၾကတယ္။ ပိုတဲ့ႏွင္းသီးေတြကိုေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တစ္၀က္စီ ခြဲယူၿပီး အဲဒီညက လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္။


ဟိုေန႔က ျမိဳ႕ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္ ႏွင္းသီးေတြ ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ေတာ့ ေမးၾကည့္တယ္ ဘယ္လိုေရာင္းလဲလို႔၊ အစိတ္သားကို တစ္ေထာင္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အစိတ္သား၀ယ္လာတယ္။ သူတို႔ ေရာင္းတဲ့ အစိတ္သားဆိုတာ ႏွင္းသီး တစ္ခိုင္စာေတာင္မရွိဘူး။ စားေတာ့ ခ်ိဳသလိုလိုေတာ့ ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက ခိုးစားရတာေလာက္ေတာ့ ခံတြင္းမေတြ႕တာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။




Read More...

Wednesday, July 08, 2009

အလြမ္းေတြၾကြင္းတဲ့ပုစာၦ

ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကမ္း
သခၤ်ဴိင္းေျမမို႔မို႔ေလးမွာ
နင့္ဇတ္ေၾကာင္းတစ္ခုလံုးေျမခ်တဲ့ေန႔က
မုဆိုးဖိုတစ္ေယာက္နဲ႔သူ႕အရန္တပ္သားေတြ
ဟီးခ်လို႔ငိုၾကတယ္။

လက္တစ္ဖက္ျပတ္ခါစလူလိုပါပဲ
နင္မရွိလည္းနင္ရွိတယ္
နင္မထိလည္းနင္ထိတယ္
ဖမ္းဆုတ္လို႔မရတဲ့လြမ္းေမာမႈေတြနဲ႔
ငါ့အလြမ္းေတြရုိးတံရွည္ခဲ႔။

ေန႔သစ္ဟာဘယ္ေတာ့လင္းပြင့္လာမွာလဲလို႔
နင္နဲ႔ငါၿပိဳင္တူတြက္ခဲ႔တဲ့ဂဏန္းပုစာၦမွာ
အၾကြင္းေတြမ်ားစြာကိုနင္ထားရစ္ေတာ့
သူတို႔ေတြေသာက္သံုးဖို႔ငါ့လက္ညိွဳးကႏို႔မထြက္တာ
ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေခါက္ေခါက္တံခါးရြက္ေတြပြင့္မလာတာနဲ႔ပဲ
ဒုကၡနဲ႔လက္ဆက္ျပီးသားျဖစ္မတဲ့လား။

မိုးခါးေတြမြန္ေနေအာင္ရြာလည္း
ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ နင္ဟာနင္ပဲ
သူတို႔ေတြရဲ႕ႏွလံုးသားကိုလည္း ထိုးကန္းမပစ္ရက္ဘူး။

အခုလည္းဘာရယ္မဟုတ္ဘူး
ေကာင္ကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း နင့္ကိုလြမ္းတယ္။

စိုးမိုးသြင္

Read More...

On Air


ေလယဥ္ေပၚကေန ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ

ျပည္တြင္းက ဆရာသမားေတြလည္း ေက်ာ္ရခြရတာ မ်ားလို႔ ကၽြမ္းက်င္ေနေလာက္ပါၿပီ ဒါေၾကာင့္ Imageshack မွာ မတင္ေတာ့ပဲနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ကာမွာပဲ တန္းတင္လုိက္တယ္။ ပံုမျမင္ရရင္ ေက်ာ္ၾကဗ်ိဳ႕

Read More...

Saturday, July 04, 2009

လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဖူးခဲ့တယ္
လြမ္းတာကို နာတာနဲ႔ေျဖတယ္တဲ့
ငါကေတာ့ နာတာကို လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

တကယ္ေတာ့ခ်စ္သူ . . . .
အျမဲေတြ႕ၾကတဲ့ နင့္နဲ႔ငါ
လြမ္းဖို႔ေတာ့ မလိုေလာက္ပါဘူး

ဒါေပမယ့္ခ်စ္သူ . . . .
ေတြ႕ေနစဥ္ခဏမွာ
ေအးစက္ျခင္းဆိုတဲ့ ဆူးခြၽန္ေတြက
နင့္အခ်စ္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားကို စူး၀င္ေစခဲ့တယ္

ဒါေၾကာင့္ေပါ့ ခ်စ္သူ
နာက်ဥ္ျခင္းေတြကို အဆံုးသတ္ဖို႔
ဆုပ္ကိုင္ျခင္းေတြကို လႊတ္ခ်လိုက္ၿပီ

ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက နာက်ဥ္ျခင္းေတြကို
လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

နင္သြားလိုရာ သြားပါေတာ့

Read More...

Wednesday, July 01, 2009

ေျခက္ႏွစ္ျပည့္ၿပီ

ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို ေရာက္လာတာ ဒီေန႔ဆို ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီ။ ကီးစိန္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္ ခ်ီးယား လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့။ ခက္တာပဲ ကီးစိန္ရယ္ ...... ေျခာက္ႏွစ္တာ ျပည့္လာတယ္ ပိုက္ဆံျပတ္ျပတ္ေနတာေတာ့ လြန္ခဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။

Read More...

There was an error in this gadget