ေျမြေပြးသားေပါက္ ၁

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ သန္းဥေတြလိုပဲ၊ ပြားတာျမန္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာေတာ့ သန္းေပါ့၊ လူကို ယားယံေစတယ္။
သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ သန္းဥကေန အခ်စ္ဆိုတဲ့ သန္းေကာင္ေတြ ေပါက္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ သန္းေကာင္ေတြက သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ဥေတြကို ထပ္ထပ္ၿပီးဥခ်တယ္။ ဥလိုက္ ေပါက္လုိက္ ယားလုိက္ ကုတ္လုိက္၊ အဲဒီလိုနဲ႔ လံုးခ်ာပတ္ခ်ာလိုက္ၿပီး လူကို ေဘးဥပါဒ္ ျဖစ္ေစတယ္။

(စိုးေဇယ်ထြန္း)

Read More...

Summary only...

လြမ္းကဗ်ာ

နင္မရွိတဲ့မိုးရာသီဟာ
ငါ့ရင္ဘတ္ေပၚကို အလြမ္းေတြတ၀ုန္း၀ုန္းရြာခ်တယ္

အလြမ္းေတြရြာခ်လို႔
တိုးလွ်ိဳေပါက္သြားတဲ့ ႏွလံုးသားကို
အလြမ္းကဗ်ာေတြနဲ႔ ဖာေထးလို႔မရႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ
သိလုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့
နင္က ဟိုးအေ၀းမွာ ......

တကယ္ေတာ့
အလြမ္းကဗ်ာဆိုတာ အေတာင္ပံမပါေတာ့လည္း
နင့္ဆီေရာက္ေအာင္ေတာ့ ဘယ္ပ်ံႏုိင္မွာလဲေလ


အလြမ္းကဗ်ာေတြ မပ်ံႏုိင္ေပမယ့္
နင္ျပန္လာတဲ့တစ္ေန႔မွာ ဒီကဗ်ာေတြ႕ရင္
ငါဘယ္ေလာက္လြမ္းခဲ့ဆိုတာ
နင္သိမွာပါ

စိုးေဇယ်ထြန္း

Read More...

Summary only...

ပိုင္ဆိုင္မႈေတြဆံုးရႈံးျခင္း

ပိုင္ဆုိင္ခြင့္မရျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရတာထက္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဆံုး႐ံႈးသြားတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးခံစားရတယ္ ..........

ဒီလိုရယ္ပါ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၉ ဧၿပီလေလာက္အထိ ရိုက္ခဲ့သမွ် ပံုေတြကို သိမ္းထားတဲ့ စီဒီအယ္ဘမ္ေလး ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေဒတာေတြ ဆံုးရႈံးဖူးသြားတာ ႏွစ္ၾကိမ္ရွိသြားပါၿပီ။ ပထဆံုး အၾကိမ္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ သိမ္းထားတာပါ။ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာကို အိမ္ျပန္ယူသြားပါတယ္။ သူ႔အိမ္က လာယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဒတာေတြယူေနရင္ ေစာင့္ေနရမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ဒီတုိင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ေနာက္ေန႔မွ လာယူမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ သြားမယူျဖစ္ဘူး။ သံုးလေလာက္ၾကာမွ သြားယူေတာ့ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာကို ဆိုင္ဘာကေဖးထဲမွာ ထည့္ထားတယ္တဲ့။ ဘယ္အလံုးလဲဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆိုင္ဘာကေဖးထဲမွာရွိတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ဆယ့္ငါးလံုးေလာက္မွာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး လုိက္ရွာၾကည့္တယ္ ဘယ္အလံုးမွာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ Recovery လုပ္ဖို႔က်ေတာ့လည္း ဘယ္အလံုးမွန္းမသိေတာ့ ခက္ျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီေဒတာေလးေတြ ပလံုးသြားတယ္။ အဲဒီပလံုသြားတဲ့ထဲမွာ ေရးလက္စ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ၀တၱဳေလးေတြ ဓာတ္ပံုေတြပါသြားပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ႏွေမွ်ာဆံုးကေတာ့ ပေလာင္ရြာမွာရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေလးေတြပါ။

အခုတစ္ၾကိမ္ကေတာ့ .....
ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ပံုေတြထည့္ၿပီဆိုတာနဲ႔ DVD ဘန္းထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စနစ္က်ေအာင္ဆိုၿပီ စီဒီခ်ပ္မွာ နံပါတ္ေတြထိုး အဲဒီထဲမွာပါတဲ့ ပံုအမ်ိဳးစားေတြကို ေသခ်ာေရးၿပီး မွတ္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီဒီဘန္းဘန္းၿပီးခ်င္းမွာလဲ ခ်က္ျခင္းမဖ်က္ေသးပဲ စီဒီဘန္းၿပီးသားဆိုတဲ့ Folder ေလးေဆာက္ၿပီး ထည့္ထားပါတယ္။ ဟက္ဒစ္မွာ ပံုေတြျပည့္လုျပည့္ခ်င္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုမွ စီဒီဘန္းၿပီးသားလုိ႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ Folder ထဲကို ၀င္ၿပီး အေရးမၾကီးတဲ့ဟာေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ဖ်က္ပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ အရင္တစ္ပတ္ေက်ာ္က ကြန္ပ်ဴတာကို ၀င္းဒိုးအသစ္တင္ဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာပါတယ္။ ၀င္းဒိုးတင္မယ္ဆိုေတာ့ စီဒီမဘန္းရေသးတာေတြကို စီဒီဘမ္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာထဲက ရွိသမွ်ေဒတာေတြ အကုန္လံုးကို ဒလိလုပ္ၿပီး ဆိုင္ပို႔လုိက္ပါတယ္။ အကုန္လံုးကို ဒလိလုပ္ၿပီးမွ ဆိုင္ပို႔တယ္ဆိုတာကလဲ ေအာ္ရယ္ဂ်င္နယ္ ဓာတ္ပံုဖိုင္ေတြ မလိုအပ္ပဲ အျပင္ကို မေရာက္ေအာင္လုိ႔ပါ။ ဓာတ္ပံုသမားတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ္ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ အျပင္မွာ ဘယ္လုိပဲ ပ်ံ႕ေနပါေစ ကိုယ့္ဆီမွာ ေအာ္ရင္ဂ်င္နယ္ ဖိုင္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး မူပိုင့္ခြင့္ဥပေဒရ တရား၀င္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖ်က္ၿပီးမွ ေပးလိုက္တာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တျခားလူရဲ႕ လက္ထဲကို ေအာ္ရယ္ဂ်င္နယ္ဖိုင္ ေရာက္မသြားႏုိင္ေပါ့။

ကြန္ပ်ဴတာလဲ ျပန္ရေတာ့ ပံုေတြျပန္ၾကည့္ဖို႔ရွာတာ စီဒီအယ္ဘမ္ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုေပ်ာက္ေနတယ္။ ဘယ္မွာ ဘယ္လိုေပ်ာက္တာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္တယ္..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဆိုင္ဘာကေဖးဆိုင္မွာ က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ဘယ္တုန္းက ေပ်ာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ စီဒီအယ္ဘမ္ကို ျပန္ရဖို႔ဆိုတာေတာ့ ပင္လယ္ထဲ အပ္က်သလိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ ပညာစြမ္းေလးနဲ႔ ရီကာဘာရီ လုပ္ၾကည့္ေတာ့ ပံုေတြက သံုးမရပါဘူး အထစ္ေတြ အပိုင္းေတြ အျပတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ နားလည္တဲ့လူေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ရီကာဘာရီ ခဏခဏ လုပ္ထားတဲ့ ဟက္ဒစ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပံုေလးေတြကို မ်က္စိထဲျပန္ျမင္ၾကည့္မိရင္ ရင္နာလို႔ မဆံုးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။


ျပန္ရဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။

Read More...

Summary only...

အဆံုးမွတ္

အလြမ္းေရာင္ရင့္ရင့္နဲ႕
ေၾကကြဲပြင့္ေတြအဆင့္ဆင့္ဖူးပြင့္ေနလိုက္ၾကပံုမ်ား
တစ္ေလာကလံုးဆိတ္သုဥ္းေတာ့မလိုပါ။

စိတ္ကူးယဥ္လို႔မဆံုးခင္
ငုိေၾကြးစရာေတြပန္ဆင္ေပးခံရသူအဖို႔
အေနအထိုင္ခက္ခဲ႔ရတာပါ။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း
ပိုးဖလံတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနမွေတာ့
မီးပံုထဲဝင္တိုးဖို႔မေၾကာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး
မီလွ်ံေတြၾကားမွာတစ္ကိုယ္လံုးမီးတူး
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းသၿဂၤိဳခဲ႔ဖူးတယ္။


တကယ္ဆိို ႏွလံုးသားေတာင္ထိပ္မွာ
အလံျဖဴတလူတလူ လြင့္ထူေနတာေတာင္
အသိမွတ္ျပဳ မခံရသူတစ္ေယာက္အတြက္
ကံၾကမၼာရယ္ နင့္မ်က္စိေမွာက္လြန္းပါတယ္။



စိုးမိုးသြင္

Read More...

Summary only...

သက္မဲ့

ရိုးရာအလိုက္က်စ္က်စ္ပါေအာင္စြဲမွတ္ထားတဲ႕
တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္ေတြက
ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ
စုလိုက္ေတာ့ခက္မေလးျဖာ
အုပ္ဆိုင္းရင့္မာလာေပမယ့္
ခုခံအားက်ဆင္းစျပဳေနတဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပၚ
ထိုးက်လာတဲ႕ေလာင္းရိပ္ကလည္း
ေနေလာင္ကြက္ေတြလိုပဲ
အညိဳအမြဲေတြစြဲထင္ေစခဲ့

သူ႔ရဲ႕တုံ႔ျပန္မႈတိုင္းဟာ ကိုယ့္အတြက ္
အီဂ်စ္ျပကဒိန္ေဟာင္းတစ္ခုလို
ရင္ခုန္သံေတြဆယ္ရက္စာေလာက္နားၾကားလြဲေနေစတယ္

ေတာင့္တေပမယ့္
မရႏုိင္တာေတြစုပံုမီးရွဳိ႕လိုက္ရင္
ေတာက္ပတဲ့အနာဂါတ္ေတြရႏိုင္လိမ့္မယ္
ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ဟာ
ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္မွာ
ဝိညာဥ္ခ်ဳပ္ လိပ္ျပာႏုတ္ခံလိ္ုက္ရတယ္။



စိုးမိုးသြင္

Read More...

Summary only...

ႏွင္းသီး

ခိုးစားတဲ့ အသီးက ပိုခ်ိဳတယ္

ၾကားဖူးၾကလိမ့္မယ္ လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစကားပံုထဲကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္နယ္မွာတုန္းက ငတက္ျပားေပါက္စေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ သရက္ပင္မ်ိဳးစံုရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေကာက္မစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်ဥ္ကို မၾကိဳက္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက သရက္သီးေတြပင္ေတြက အျငိမ္မေနရဘူး။ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ လွည့္ပတ္ၿပီး ခိုးၾကတယ္။ တစ္ခါကဆို သရက္သီးေတြ ခိုးလာတာ တစ္တင္းခြဲအိပ္နဲ႔ တစ္အိပ္စာ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို အိမ္ကို ယူသြားလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ အိမ္ကိုယူသြားရင္ ဘယ္ကရတာလဲ ဆိုတာ ေမးၿပီး အရိုက္ခံရမွာေလ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္သား ခိုးလာတဲ့ သရက္သီးအိပ္ၾကီးကို လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္ေပၚမွာ တင္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက သံုးေယာက္စလံုး ခိုးလာခဲ့တဲ့ သရက္သီးေတြ ခ်ိဳလား ခ်ဥ္လားဆိုတာေတာင္ ကိုက္မၾကည့္မိၾကဘူး။ ေန႔လည္မွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္ေနရလို႔သာ လက္ယားၿပီး သက္သက္မဲ့ ၀င္ခိုးလုိက္တာေလ။ အခုေန ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ပဲ။

အဲဒီတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ တစ္ခုခုခိုးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးေယာက္တြဲျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတယ္ တစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးတဲ့ အေကာင္က ၀ါရင့္ငတက္ျပားၾကီးေတြလိုပဲ အရိပ္အကဲပါးတယ္။ အိပ္ထဲ၀င္ရင္ သူက အေရွ႕ဆံုးကသြားတယ္ သူကရပ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ရတယ္ သူကတိုးဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔က တုိးရတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ေကာင္က သစ္ပင္တက္ကၽြမ္းတယ္။ ခိုးသမွ်အပင္ေတြ အားလံုးကိုသူက ဒိုင္ခံတက္တာေပါ့။ သူကအပင္ေပၚတက္ၿပီး အသီးေတြေကာက္ၿပီးရင္ ပစ္ခ်ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ၾကီးတဲ့ေကာင္ကေတာ့ လူရိပ္လူကဲၾကည့္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ကေတာ့ အပင္ေပၚကေန ပစ္ခ်ေပးတဲ့ အသီးေတြကို ဖမ္းၿပီး အိပ္ထဲထည့္ရတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား ႏွစ္တုိင္းလိုလိုပဲ ဟိုအပင္ခိုး ဒီအပင္ခိုးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အတြဲညီညီခိုးခဲ့ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။


တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္တဲ့ ေကာင္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္တုိင္ပင္မိတယ္ ရပ္ကြက္ထဲက ႏွင္းသီးပင္ၾကီး တစ္ပင္ကို ခိုးဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီအပင္ကိုခိုးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၾကီးတဲ့ ေကာင္ကိုတိုင္ပင္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအိမ္က သူ႔အဖိုးအိမ္ေလ။ သူ႔အဖိုးအိမ္ကို ခိုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူက ေသခ်ာေပါက္ ကန္႔ကြက္မွာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူမသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ထက္ငယ္တဲ့ေကာင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားခိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခိုးမဲ့အိမ္မွာက ေခြးေလးေကာင္ေလာက္ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအထဲက က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ဆိုးတယ္။ လူကိုက္လုိ႔ ေလွ်ာ္ရတာ ခဏခဏပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လန္႔မိတာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ ျခံနားေလး ကပ္ခါရွိေသးတယ္ ေခြးေတြက တစ္ရပ္ကြက္လံုး ဆူေနေအာင္ ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ က်ားၾကီးဆိုတဲ့ အေကာင္က ေခြးတိုးေပါက္ကေန တိုးၿပီး အျပင္ထြက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ေျပးလာတယ္။ အဲဒီေခြးေနာက္က က်န္ေတြေခြးေတြပါ လုိက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထြက္ေျပးရင္ ကိုက္ခံရမွာကိုး အဲဒါေၾကာင့္ ခဲေကာက္ၿပီး ခဲနဲ႔ ပစ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခဲနဲ႔၀ိုင္းပစ္ေတာ့ ေခြးေတြ ထြက္ေျပးကုန္တယ္။

ေခြးေတြေဟာင္လို႔ လွည့္ျပန္ရၿပီထင္တာ အခုေတာ့ ေခြးေတြက အိမ္ထဲကို ၀င္ေျပးတာမဟုတ္ပဲ ရပ္ကြက္ထဲကို ထြက္ေျပးသြားၾကတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မဟာအခြင့္ေရးပဲေပါ့။ ေခြးေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္က ျခံ၀င္းကိုေက်ာ္ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး အားရပါးရ ခူးပါေတာ့တယ္။ ခူးလို႔ရတဲ့ ႏွင္းသီးေတြကို အသင့္ပါလာတဲ့ ပလပ္စတစ္ျခင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ကထည့္တယ္။ ပလပ္စတစ္ျခင္းတစ္ခုလံုး ျပည့္သြားတာေတာင္ ဒီေကာင္က အားမရေသးေတာ့ သူ၀တ္လာတဲ့ အက်ီကိုခၽြတ္ၿပီး ထုပ္လိုက္ေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ႏွင္းသီးျခင္းကို ဆြဲ သူက အက်ီနဲ႔ ထုပ္ၿပီး သယ္လာၾကတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကိုေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွင္းသီးေတြကို ထိုင္စားၾကတယ္ ႏွင္းသီးဆိုတာ ခ်ိဳပါတယ္ ဒါေပမယ့္ စားတာၾကာလာရင္ ပါးစပ္ေတြ ဖန္လာတယ္။ ပါးစပ္ေတြဖန္လာၿပီး ႏွင္းသီးကို ဆက္မကိုက္ခ်င္ေအာင္ ျဖစ္သြားၿပီဆိုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွင္းသီးစားတာကို ရပ္လုိက္ၾကတယ္။ ပိုတဲ့ႏွင္းသီးေတြကိုေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တစ္၀က္စီ ခြဲယူၿပီး အဲဒီညက လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္။


ဟိုေန႔က ျမိဳ႕ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္ ႏွင္းသီးေတြ ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ေတာ့ ေမးၾကည့္တယ္ ဘယ္လိုေရာင္းလဲလို႔၊ အစိတ္သားကို တစ္ေထာင္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အစိတ္သား၀ယ္လာတယ္။ သူတို႔ ေရာင္းတဲ့ အစိတ္သားဆိုတာ ႏွင္းသီး တစ္ခိုင္စာေတာင္မရွိဘူး။ စားေတာ့ ခ်ိဳသလိုလိုေတာ့ ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက ခိုးစားရတာေလာက္ေတာ့ ခံတြင္းမေတြ႕တာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

Read More...

Summary only...

အလြမ္းေတြၾကြင္းတဲ့ပုစာၦ

ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကမ္း
သခၤ်ဴိင္းေျမမို႔မို႔ေလးမွာ
နင့္ဇတ္ေၾကာင္းတစ္ခုလံုးေျမခ်တဲ့ေန႔က
မုဆိုးဖိုတစ္ေယာက္နဲ႔သူ႕အရန္တပ္သားေတြ
ဟီးခ်လို႔ငိုၾကတယ္။

လက္တစ္ဖက္ျပတ္ခါစလူလိုပါပဲ
နင္မရွိလည္းနင္ရွိတယ္
နင္မထိလည္းနင္ထိတယ္
ဖမ္းဆုတ္လို႔မရတဲ့လြမ္းေမာမႈေတြနဲ႔
ငါ့အလြမ္းေတြရုိးတံရွည္ခဲ႔။

ေန႔သစ္ဟာဘယ္ေတာ့လင္းပြင့္လာမွာလဲလို႔
နင္နဲ႔ငါၿပိဳင္တူတြက္ခဲ႔တဲ့ဂဏန္းပုစာၦမွာ
အၾကြင္းေတြမ်ားစြာကိုနင္ထားရစ္ေတာ့
သူတို႔ေတြေသာက္သံုးဖို႔ငါ့လက္ညိွဳးကႏို႔မထြက္တာ
ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေခါက္ေခါက္တံခါးရြက္ေတြပြင့္မလာတာနဲ႔ပဲ
ဒုကၡနဲ႔လက္ဆက္ျပီးသားျဖစ္မတဲ့လား။

မိုးခါးေတြမြန္ေနေအာင္ရြာလည္း
ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ နင္ဟာနင္ပဲ
သူတို႔ေတြရဲ႕ႏွလံုးသားကိုလည္း ထိုးကန္းမပစ္ရက္ဘူး။

အခုလည္းဘာရယ္မဟုတ္ဘူး
ေကာင္ကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း နင့္ကိုလြမ္းတယ္။

စိုးမိုးသြင္

Read More...

Summary only...

On Air

ေလယဥ္ေပၚကေန ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ

ျပည္တြင္းက ဆရာသမားေတြလည္း ေက်ာ္ရခြရတာ မ်ားလို႔ ကၽြမ္းက်င္ေနေလာက္ပါၿပီ ဒါေၾကာင့္ Imageshack မွာ မတင္ေတာ့ပဲနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ကာမွာပဲ တန္းတင္လုိက္တယ္။ ပံုမျမင္ရရင္ ေက်ာ္ၾကဗ်ိဳ႕

Read More...

Summary only...

လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဖူးခဲ့တယ္
လြမ္းတာကို နာတာနဲ႔ေျဖတယ္တဲ့
ငါကေတာ့ နာတာကို လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

တကယ္ေတာ့ခ်စ္သူ . . . .
အျမဲေတြ႕ၾကတဲ့ နင့္နဲ႔ငါ
လြမ္းဖို႔ေတာ့ မလိုေလာက္ပါဘူး

ဒါေပမယ့္ခ်စ္သူ . . . .
ေတြ႕ေနစဥ္ခဏမွာ
ေအးစက္ျခင္းဆိုတဲ့ ဆူးခြၽန္ေတြက
နင့္အခ်စ္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားကို စူး၀င္ေစခဲ့တယ္

ဒါေၾကာင့္ေပါ့ ခ်စ္သူ
နာက်ဥ္ျခင္းေတြကို အဆံုးသတ္ဖို႔
ဆုပ္ကိုင္ျခင္းေတြကို လႊတ္ခ်လိုက္ၿပီ

ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက နာက်ဥ္ျခင္းေတြကို
လြမ္းတာနဲ႔ပဲေျဖေတာ့မယ္

နင္သြားလိုရာ သြားပါေတာ့

Read More...

Summary only...

ေျခက္ႏွစ္ျပည့္ၿပီ

ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို ေရာက္လာတာ ဒီေန႔ဆို ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီ။ ကီးစိန္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္ ခ်ီးယား လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့။ ခက္တာပဲ ကီးစိန္ရယ္ ...... ေျခာက္ႏွစ္တာ ျပည့္လာတယ္ ပိုက္ဆံျပတ္ျပတ္ေနတာေတာ့ လြန္ခဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။

Read More...

Summary only...