ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ား

အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ပြဲမွ
ျမင့္မိုးေအာင္ ေရးဖြဲ႕သည့္ ကဗ်ာ


ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ား

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားတဲ့ လမ္းေပၚမွာ သူေခ်ာ္လဲသြားခဲ့တယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
လြယ္အိတ္အေပါက္ထဲကေန
သူ႔ခဲတံေလးက်ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ညစာခ်က္ေကၽြးမယ့္ သူ႔အေမ
အိမ္ျပန္ေနာက္က်လုိ႔ေနတယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
ခုတိမရပ္ေသးတဲ့ မုိးသဲထဲမွာ
သူအဖ်ားနဲ႔ခ်မ္းေနတယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ ငိုေနတယ္
ေခြးတစ္ေကာင္လုိက္လုိ႔ ေျပးရင္းနဲ႔
သူေရာင္းေနတဲ့ ဖရဲသီးဗန္းကေလး
သဲေတြထဲကုိ က်သြားတယ္

မင္းလဲၾကားရတယ္ ငါးလဲၾကးရတယ္
ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္
အနားမွာလဲၾကားရတယ္ အေ၀းကလဲၾကားရတယ္
ကေလးတစ္ေယာက္ ငုိေနတယ္

မငုိပါနဲ႔ေတာ့ ကေလးရယ္
ႏွစ္သိမ့္စကားေလးတစ္ခြန္း
တစ္ေယာက္ကေျပာလုိက္တယ္
မငုိပါနဲ႔ေတာ့ ကေလးရယ္
ေႏြးေထြးတဲ့လက္တစ္ဖက္
တစ္ေယာက္ကကမ္းလုိက္တယ္

တစ္ေယာက္က ေတြးမိတယ္
အလင္းေရာင္ေတြ မျဖန္႔က်က္ခဲ့ဘဲ
ဘယ္ၾကယ္စင္ေလး တစ္ပြင့္မွ
ကမၻာေျမကုိ စြန္႔ခြာမသြားသင့္ဘူး

တစ္ေယာက္က ေတြးမိတယ္
ေမႊးရနံ႔ေတြ မလႊင့္ထုတ္ခဲ့ဘဲ
ဘယ္ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္မွ
ကမၻာေျမကုိ ခ်န္ရစ္မထားခဲ့ဘူး

တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္
အလင္းဆုံးၾကယ္စင္ေတြေတာင္မွ
တိမ္ညိဳေတြေနာက္မွာ အၾကာႀကီး
လမ္းေပ်ာက္မသြားေအာင္ ခရီးဆက္ရေအာင္

တစ္ေယာက္ကေျပာဖူတယ္
အေမႊးဆုံးပန္းပြင့္ေတြေတာင္မွ
မုန္တုိင္းေတြၾကားမွာ အၾကာႀကီး
ေၾကြက်မသြားေအာင္ အားတင္းၾကရေအာင္

ကေလးေရ ေျခတစ္လွမ္းေလာက္
ေရွ႕ကုိလွမ္းလုိက္ပါ
မင္းရဲ႕ျမင္ကြင္းေတြ နည္းနည္းေတာ့ေျပာင္းသြားမွာ
ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ ေနာက္ထပ္လွမ္းလုိက္ပါ
မင္းရဲ႕ျမင္ကြင္းေတြ ပုိၿပီးေတာ့ေျပာင္းသြားမွာ

ေျခလွမ္းေတြအမ်ားႀကီးေရာက္တဲ့အခါ
ကမၻာအသစ္တစ္ခု မင္းေရွ႕ကုိေရာက္လာမွာ
ကမ္းေနတဲ့လက္ကုိ ဖမ္းဆုပ္ကာ
ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ လွမ္းလုိက္ပါ......

Read More...

Summary only...

Read More...

Summary only...

နာကာတာ ေဘာ့လံုးသတင္း

ေရးေနၿပီ ေနာက္နာရီ၀က္ဆိုရၿပီ

Read More...

Summary only...

အျဖဴေရာင္ သက္တံ

အျဖဴေရာင္ သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲ ( White Rainbow Poetry Performace ) ကို ဇြန္လ ၆ ရက္ေန႕ ေန႕လယ္ တစ္နာရီခြဲ အခ်ိန္မွာ ဆရာစံလမ္းရွိ Mr.Guitar Cafe တြင္က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ဒီကဗ်ာရြတ္ပြဲ ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ HIV ကူးစက္ခဲ မိဘမဲ့ ကေလးသူငယ္မ်ား ႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ကေလးငယ္မ်ား ပရဟိတ ေဂဟာသို႕ ရန္ပံုေငြ ပြဲေတာ္အျဖစ္ က်င္းပခဲ့ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာရြတ္ပြဲမွာ

Celebrities

လြင္မိုး၊ မင္းေမာင္ကြန္း၊ ရီေ၀ယံ၊ မိုးမိုး၊ Lလြန္း၀ါ၊ ရဲေလး၊ ေမာင္ေမာင္ေအး၊ ေဇေဇ၊ ဟန္ထူးလြင္၊ ေမာင္ေမာင္ေဇာတ္လတ္ ႏွင့္ ေရာင္းရင္းမ်ား၊ ရသ၊ ငယ္ငယ္၊ ပုလဲ၀င္း၊ သင္ဇာ၀င့္ေက်ာ္၊ အိရူပါ၀င္း၊ ေငြစင္သြန္း၊ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္း၊ ႏွင္း၀တ္ရည္ေသာင္း၊ ေအး၀တ္ရည္ေသာင္း၊ ဆြိ၀တ္ရည္ေသာင္း၊ ခ်စ္ဆုေ၀၊ ခ်စ္သုေ၀၊ ရတနာမိုင္၊ ဇင္းဇင္၊ ဇင္မင္းခိုင္၊ ေမၾကည္ႏႈး ကလည္းေကာင္း

P0ets & Others

မအိ၊ မိုဃ္းေဇာ္၊ စန္းဦး၊ မင္းထက္ေမာင္၊ ေဇာ္ခိုင္ဦး၊ ေဒါက္တာျဖဴျဖဴ၀င္း၊ စိုးေသာ္တာ၊ အိျႏၵာ၊ လြပ္လပ္အိမ္ တို႕က ကဗ်ာမ်ားကို ရြတ္ဆိုခဲ့ ၾကပါတယ္။ သူတို႕က ကိုယ္ပိုင္ကဗ်ာ ေတြကို ရြတ္ဆိုသလို၊ ထူးအိမ္သင္ အပါ၀င္ ကြယ္လြန္သူ ကဗ်ာဆရာမ်ားရဲ႕ ကဗ်ာမ်ား မဂၢဇင္းမ်ားမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ကဗ်ာမ်ား ကိုရြတ္ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္ခံတီးလံုးကို လီယိုနာ့ဒ္ေမာင္ေမာင္လြင္ ႏိုင္ေဇာ္(Lazy Club) ခ်မ္းဟိန္းႀကြယ္(တေယာ) ေအာင္ျမတ္သာ(B.P.M) တို႕က တီးခတ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္ ။

အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ပြဲက ကဗ်ာေတြကို အခ်ိန္ရရင္ရလို အျဖဳေရာင္သက္တံ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ေပးသြားပါမယ္

ဒီဘေလာ့ဂ္ေလး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ စိုးေဇယ် ကဖန္တည္းခဲ့ ၿပီး တင္းပလိတ္ ကုဒ္တင္မ်ားကို ကိုေ၀ယံလင္း ထည့္သြင္းေပးျခင္း ျဖစ္သည္

Read More...

Summary only...

လက္ေဆာင္ဆိုး 2

အပိုင္းတစ္ကို မဖတ္ရေသးရင္ ဒီေနရာေလးကို ႏွိပ္

တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာ

ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္မေလး အဖိုးဖုန္းနံပါတ္ကို ျပန္ဆက္ၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းကိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း မိတ္ဆက္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ကေလးမေလးရဲ႕ အဖိုးက ညေနေလးနာ ရီမွာ သူ႕ရံုးခန္းကိုလာေတြ႕ ဖို႕ေျပာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ညေနေလးနာရီ ေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလးရဲ႕ အဖိုးရံုးခန္းကို ေရာက္သြားတယ္။ ရံုးခန္းေရာက္သြား တယ္ဆိုရင္ပဲ စာေရးမေလး ေျပာတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ျမည္းေဆးရံု တင္ရလို႕ ျပန္သြားၿပီ ကၽြန္ေတာ္လာ ရင္သူ႕ဆီကို ဖုန္းဆက္ဖို႕ မွာသြားတယ္လို႕ ေျပာေပးပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရံုးကေနပဲ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့ ကေလးမေလးကို ေဆးရံုတင္ထားရတယ္တဲ့။ ဒီေန႕ ညေန ၇ နာရီ ေလာက္သူ႕အိမ္ကို လာႏိုင္မလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ လာႏိုင္ပါတယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။
ညခုနာရီ ထိုးခါနီးေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ျခံကိုေရာက္သြားတယ္။ သူတို႕ျခံက တာေမြ အ၀ိုင္းထိပ္ဘက္ ဗဟန္ၿမိဳ႕ထဲက ဆိပ္ျငိမ္ရပ္ ကြက္ထဲကမွာပါ။ ျခံေရွ႕က ဘဲလ္ကို ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ ျခံေစာင့္က တခါးလာဖြင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခဏေစာင့္ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတုန္း ျခံထဲကို ကားတစ္စီး ၀င္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ဆင္းလာၿပီး အိပ္ထဲကို ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႕ ၀င္လာတယ္။ အဲဒီလူက ဘယ္မွာလဲ ငါ့ဧည့္သည္ ေရာက္ၿပီလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေရာက္ၿပီလို႕ ေျပာေတာ့ အဲဒီလူက တစ္ခါတည္း ထမင္းစားဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚတယ္ ကၽြန္ေတာ္က စားၿပီးၿပီလို႕ေျပာေတာ့ ေအးဒါဆို ထမင္းမစားလဲ အေအးေလး ဘာေလးေသာက္ ေပ့ါကြာ ငါကေတာ့ အခ်ိန္ သိပ္မရဘူး ထမင္းစားရင္း စကားေျပာၾကတာေပါ့တဲ့။
သူနာမည္သည္ ဦးလူေက်ာ္ ျဖစ္၍ ယခုအခါ အသက္ ေျခာက္ဆယ္ ေက်ာ္ခန္႕ရွိေနၿပီ။ သူ႕တြင္ သားတစ္ဦး ရွိၿပီး ယင္သားမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ယခုကေလးမေလး ကိုေမြးသည္။ ယခု ကေလးမသည္ ငယ္စဥ္ကတည္း မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္အိမ္မွ ေကာင္မေလးႏွင့္ အတူေန အတူစား ျဖင့္ အလြန္ရင္းႏွီးခင္မင္သည္။
လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က အန္ကယ့္သား ေရာ ေခၽြးမေရာ ကူးစက္ေရာဂါနဲ႕ ဆံုးသြားၾကတယ္။ အဲဒီကတည္းက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က ကေလးမေလး မိဘေတြက အန္႕ကယ့္ ျမည္းကို ေပးမကစားေတာ့ဘူး။ ဦးသားနဲ႕ ေခၽြးမနဲ႕က ႏွစ္လေလာက္ျခားတယ္။ ေခၽြးမ အရင္ဆံုးသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမည္းေလးကို ေသြးစစ္ၾကည့္တယ္ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေျမးေလးမွာ HIV က နေဂးတစ္ပဲ ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေဖ ဆံုးသြားတယ္။
ေျမးေလးကို ေနာက္ေျခာက္လ ေနေတာ့ ေသြးထပ္စစ္ေတာ့ ေပါ့စတစ္ ေတြ႕ရတယ္။ HIV ပိုးက တစ္ခါတစ္ေလမွာ ရွိေနေပမယ့္ နေဂးတစ္ အေနနဲ႕ လဲ ျပတတ္တယ္ ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာေအာင္ ၆ လေနရင္ ေသြးတစ္ခါ ျပန္စစ္ရတယ္ ။ အဲဒီကတည္းက အန္ကယ္လဲ သူ႕ကို ေက်ာင္းမလြတ္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္အိမ္က ကေလးမေလးနဲ႕ ေတာ့ သူတို႕ တယ္လီဖုန္းခ်င္း ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီ အထိ အန္ကယ္ ေျမးက အေကာင္းပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးေလး လေလာက္က ေကာင္မေလး အဖ်ား၀င္ၿပီး ရုတ္ရရက္ေသသြားတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က စၿပီး အန္ကယ့္ေျမးက အန္ကယ္က လြဲရင္ ဘယ္သူနဲ႕ မွ စကားလဲ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူ႕ဖာသူပဲ ေနေတာ့တာ။ တစ္ေနကုန္ ေခြၾကည့္တယ္ အရုပ္ေတြနဲ႕ ကစားတယ္။ သူအခန္းထဲကေနလဲ အျပင္မထြက္ေတာ့ဘူး။ တယ္လီ ဖုန္းတစ္လံုးကို သူ႕အခန္းထဲမွာ ယူထားတယ္ သူဆက္ခ်င္ရင္ ဆက္တယ္ အဆက္ခ်င္ရင္ ဖုန္းခြက္ ႀကီးကို ပက္လက္ လန္ထားတယ္။ အဲလို လန္ထားလို႕ အသံၾကယ္လာရင္ စပီကာကို တိုးထားတယ္။ သူဆက္ခ်င္တာ ရွိမွာ အသံျပန္ဖြင့္ၿပီး ဆက္တယ္။
ဒါဆို သူ႕ကို ေက်ာင္းဘာလို႕ ဆက္မထားေတာ့တာလဲ။
သူမွ မေနခ်င္ေတာ့ အန္ကယ္လဲ သူစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး မထားေတာ့ဘူး။ မေန႕ကေတာ့ ေရာဂါ ေဖာက္လာလို႕ ကူးစက္ေရာဂါကု ေဆးရံုးၿကီးမွာ တင္ထားတယ္။ သလိပ္ စစ္ၾကည့္ေတာ့ TV ျဖစ္တာတဲ့။
TV ကဘယ္ကကူး လို႕လဲ။
အဲဒါေတာ့ အန္ကယ္လဲ မေျပာတတ္ဘူးကြာ။
ကဲ ေမာင္ရင္ အန္႕ကယ္ကို ခြင့္ၿပဳပါဦး ေဆးရံုသြားရဦးမယ္။ ဟိုမွာ သူ႕အဖြားနဲ႕ ထားခဲ့တာ။ သူက အဖြားကို အဲေလာက္မဟုတ္ဘူး အဖိုးမွ အဖိုးျဖစ္ေနလို႕။

ကၽြန္ေတာ္ ေရာလိုက္ခဲ့ လို႕ရမလားဆိုေတာ့ သူ႕ျမည္းကို ေမးၾကည့္ပါဦးမယ္တဲ့ ေနာက္ဖုန္းဆက္ပါတဲ့။ ေနာက္ေန႕ က်ေတာ့ ဦးလူေက်ာ္ဆီကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္ ေဆးရံုကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္လို႕ ရမရေပါ့။
အဖိုးျဖစ္သူက ေျပာျပေတာ့ ကေလးမေလးက ကၽြန္ေတာ့ကို ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္တဲ့ ညေန ၅ နာရီေလာက္ ဦးလူေက်ာ္ ေရးခ်ိဳးျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အိမ္မွာ လာေစာင့္ပါတဲ့။ ၿပီးရင္သူ႕ကားနဲ႕ပဲ ေ၀ဘာဂီကို ကူးစက္ေဆးရံုႀကီးကို လိုက္ခဲ့လိုက္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ေန႕ခင္းဘက္ ေရာက္ေတာ့ အရုပ္ဆိုင္မွာ ၆ လက္မ ခန္႕ရွိေသာ ပါ၀ါရိန္းၾကား အနီေရာင္ အရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ကို ၀ယ္လာခဲ့တယ္ ၿပီးေတာ့ ညေနငါးနာရီ ထိုးမဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ့သူ ငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျပေတာ့ သူလဲ လိုက္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကင့္ ညေနငါးနာရီ အေရာက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အတူူ ဦးလူေက်ာ္တို႕ အိမ္ကိုထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူ႕အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ ငါးနာရီ မတ္တင္းပဲရွိပါေသးတယ္ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။
ငါးနာရီထိုးၿပီး ဦးလူေက်ာ္ေရာက္မလာ ေသးပါဘူး။ ငါးနာရီ ၁၅ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္လို႕ ဦးလူေက်ာ္ကို ဖုန္းေခၚတယ္။ သူဖုန္းမကိုင္ဘူး။ ေကာင္မေလးရဲ႕ ေရာဂါ အေျခအေန မေကာင္းလို႕မ်ား ဖုန္းမကိုင္တာလို႕ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္ စိတ္ေတြ၀င္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးလူေက်ာ္ ျပန္အလာကို မေစာင့္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ေျမာက္ဥကၠလာမွာ ရွိတဲ့ ေ၀ဘာဂီ ကူးစက္ေဆးရံုႀကီးကို ကားငွားၿပီး သြားၾကပါတယ္။
ေဆးရံုးေရာက္ေတာ့ ဘယ္ကို သြားလို႕ သြားရမွန္း မသိျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဟိုေမးဒီေမး ေမးရင္းနဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ကေလးမေလး ေဆးကုေနတဲ့ အခန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခန္းထဲကို ၀င္သြားေတာ့ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာ ေနတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေတာင္ မကိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုမွ ေတာ့ေရာဂါ အေျခအေန ဆိုးေနေလာက္ၿပီ လို႕ထင္ထားတာ ပကတိ အေကာင္းတိုင္း ေတြ႕ေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။
ကေလးမေလးက ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတယ္ သူက အသားျဖဴျဖဴ ၀၀ ေလးပါပဲ။ သူဟာ ေရာဂါသည္ ဆိုတာကို မသိသာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သာမန္ လူေလာက္ေတာ့ မရႊင္ျပႏိုင္ရွာပါဘူး။ သူလဲသူ႕ ေ၀ဒနဲ႕သူကိုး။ အဲလို မရႊင္မျပ ျဖစ္တဲ့ ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ျပံဳးျပပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ဖုန္းမကိုင္လို႕ စိုးရိမ္မိေသးတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့။ တယ္လီဖုန္းက ရံုးမွာ က်န္ထားခဲ့လို႕တဲ့။
ၿပီးေတာ့ ကေလးမေလးကို ကၽြန္ေတာ္၀ယ္လာတဲ့ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အရုပ္ေလး လက္ေဆာင္ ေပးမလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တကၠစီေပၚမွာ က်န္ထားခဲ့ၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ ေနာက္တစ္ေန႕ လာမွ ေပးရံုပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။
အရင္ ဖုန္းထဲမွာ ေျပာတုန္းက စကားမ်ား ၿပီး စြာမယ္လို႕ ထင္ထားတာ သူပံုက အဲေလာက္လဲ စြာမယ္ လို႕ထင္ထားခဲ့တာ။ အျပင္မွာေတာ့ စကားနဲၿပီး သေဘာ ေကာင္းတဲ့ပံုပဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္၀င္တစားနဲ႕ နားေထာင္ေနပါတယ္။
သူေပးတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္စဥ္က သရဲ အေျခာက္ခံရတယ္ ထင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ျပာယာ ခတ္သြားခဲ့ရပံုကို ေျပာျပေတာ့ ရယ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကားသိဖူးတဲ့ ဟာသ ပံုျပင္ေလး ေတြေျပာျပၿပီး ခုနာရီ ထိုးခါနီးေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။
ေဆးရံုက အျပန္မွာ ေတာ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ စဥ္းစားစရာ ေတြေခါင္းထဲ ေရာက္လာတယ္။ ကံၾကမမာ ဆိုတာမ်ိဳးက ဆန္းက်ယ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ကေလးမေလး မိဘေတြ ကူးစက္ ေရာဂါနဲ႕ ဆံုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕သမီးကို ကူးမွာ စိုးလို႕ ေပးမေတြ႕ေတာ့ မိဘေတြ။ တကယ္လဲ ေသေတာ့ ေရာဂါရွိတဲ့သူ ထက္ သူ႕သမီးကအရင္ ေသသြားတယ္။
နန္းေတာ္ႀကီးလို႕ ခန္းနားတဲ့ တိုက္ႀကီးေနတဲ့ သူေဌးႀကီးေတြလဲ သာမန္လူေတြနဲ႕ မျခား အပူ မီးဆိုတာ ရွိတတ္ၾကတာ ခ်ဥ္းပါပဲ။
ေနာက္တစ္ရက္ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရုပ္ဆိုင္ကေန ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အနီ ေကာင္ေလး တစ္ေကာင္ ထပ္၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တ ေခါက္ထပ္သြားရင္ ေပးဖို႕အတြက္ပါ။ ရံုးကို ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ အရုပ္ကေလးကို ကၽြန္ေတာ့စားပြဲ ေပၚမွာ တင္ထားလိုက္တယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႕မွာပဲ ခရီးသြားရမယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ရက္မွာ သြားေပမဲ့ အစဥ္ပ်က္ သြားျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ အရုပ္ကေလးကို ျပန္လာမာပဲ ေပးေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့အံဆြဲထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့တယ္။

အဲဒီအရုပ္ကေလးဟာ ဒီေန႕ အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့အံဆြဲထဲမွာပဲ။ ကေလးမေလးကို မေပးျဖစ္လိုက္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေပးမဲ့ လက္ေဆာင္ထက္ သဘာ၀က ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုးက ဦးသြားခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ခရီး သြားေနတုန္း ကေလးမေလး ဆံုးသြားတယ္။
တကယ္ေတာ့ လက္ေဆာင္ဆိုတာ ရယူလိုသူရဲ႕ ေတာင္းဆို ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိလာတတ္ သလို ့ ေတာင္းဆိုျခင္း မရွိပဲ ေပးသူရဲ႕ ဆႏၵအေလွ်ာက္ ေရာက္ရွိလာတတ္တဲ့ အရာမ်ိဳးပါ။
ဒါေပမယ့္ ကမၻာ ေျမကိုေတာ့ ေတာင္းဆိုမႈမရွိပဲ သဘာ၀ တရားႀကီးကေန လက္ေဆာင္ေတြ မၾကာခဏေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီထဲမွာ မဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ေကာင္း ေတြပါသလို ကမၻာသားေတြကို ဒုကခ လွလွေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ဆိုးေတြလဲ ပါတတ္တယ္။
တကယ္ေတာ့ HIV ဆိုတာလဲ သဘာ၀တရား ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုး တစ္ခုပါပဲ။

Read More...

Summary only...

လမ္းျဖတ္ကူးမဲ့ ႏွလံုးသားေလးသို႕

ႏွလံုးသားေလးေရ ဘ၀ရဲ႕ အစမွာေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္း ဆိုတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေလးမွာ ေလွ်ာက္ေနတာေပါ့။
အရြယ္ ေရာက္လာ ၿပီဆိုေတာ့လဲ စံုတြဲ ပလက္ေဖာင္းေလးကို မင္းကူးခ်င္မွာပဲေလ ငါမတားပါဘူး သဘာ၀ပဲကိုး

ဒါေပမယ့္ မင္းကိုမွာ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ မွာၾကားပါရေစကြာ

တစ္ကိုယ္တည္းေလွ်က္ရတဲ့ ပလက္ေဖာင္းနဲ႕ စံုတြဲေလွ်က္တဲ့ ပလက္ေဖာင္း ႏွစ္ခုၾကားမွာ အေ၀းေျပး ကားလမ္း ႀကီးတစ္ခု ျခားထားတယ္

အဲဒီလမ္းမႀကီးကို ကူးမယ္ဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ မရွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မီးပိြဳင့္တစ္ခု ကိုေတာ့ သတိထားမိရင္ မင္းေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္
လမ္းကူးေတာ့မယ္ ဆိုရင္ မီးပိြဳင့္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ မီးစိမ္းေနလား.... မီး၀ါေနလား.... မီးနီေနလား.....
မီး၀ါေနရင္ သြားမကူးနဲ႕ ဒါဏ္ရိုက္ခံရ လိမ့္မယ္
နီေနရင္လည္း သြားမကူးနဲ႕ အခန္႕မသင့္ရင္ ပြဲျခင္းၿပီး ေသသြားႏိုင္တယ္
စိမ္းေနရင္ေတာ့ အျမန္ဆံုးတာ ကူးေပေတာ့ မင္းစဥ္းစားေနလို႕ ၾကံ႔ၾကာရင္ မီးပြိဳင့္ဆိုတာ ျပန္နီခ်င္ နီသြားတတ္မ်ိဳးကြ
တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ့လဲ လူေတြက ၀ါေနတဲ့ မီးကို လတ္ထိုးၿပီး ကူးၾကတယ္
မီးနီျပေနရင္လဲ စြန္႕စြန္႕စားစား ကူးတတ္ၾကတယ္ အဲဒါကလဲ ရင္ခုန္စရာ တစ္မ်ိဳးေကာင္းတာပဲ ကြ
ဒါေပမယ့္ မင္းကေတာ့ အခုမွ စၿပီးကူးမွာ ဆိုေတာ့ မီးနီေနရင္ မကူးပါနဲ႕ ကံမေကာင္းလို႕ မဆင္မျခင္ ေမာင္းတဲ့ လူေတြနဲ႕ ေတြ႕ရင္ မီးစိမ္းမွာ ကူးတာေတာင္ တိုက္ခံရတတ္တယ္

ေၾသာ္တစ္ခုေတာ့ မွာလိုက္ဦးမယ္
လမ္းကူးခါနီးမွာ မ်က္စိကို အိုင္းတက္ စစ္သြားဦးေနာ္ တခ်ိဳ႕က ကာလာ ဘလိုင္းျဖစ္ေတာ့ မီးနီကို မီးစိမ္းထင္ၿပီး ကူးတတ္ၾကလို႕
ဒါပဲေနာ္ ကံေကာင္းပါေစ . . . .

Read More...

Summary only...

က်ႏု္ပ္၏ပံု

ဤပံုသည္ကား ကၽြန္ေတာ့ပံုတည္း

လင္ေဆးလိုဟန္လို ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိတ္ေၾကြေနသူမ်ားက ေလာ့ကက္သီးထဲမွာ ထည့္ၿပီး အျမတ္တႏိုးဆြဲထားလိမ့္မည္
အမွန္တရားကို သိျမင္သူတို႕က ခန္႕ျငားေသာ ဥပတိရုပ္ရွိသည္ ဟုေျပာၾကမည္
အဆိုးျမင္၀ါဒီ သမားမ်ားက အရုပ္ဆိုးသည္ဟု ေျပာေကာင္းေျပာၾကပါလိမ့္မည္
ေဂ်ာ့ဘုဘ္လို ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည္ညိဳသူတို႕က အျမင့္တေနရာတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲကာ အိမ္ရာ၀င္တိုင္း ရွိခိုးၾကမည္
ဘင္လာဒင္လို အၾကမ္းဖက္ သမားမ်ားက ဆုတ္ျဖဲေကာင္း ဆုတ္ျဖဲပါလိမ့္မည္
အိန္ဂ်က္လီနာဂ်ိဳလီ ေတြ႕ပါက အေမြစား အေမြ ခံအျဖစ္ ေမြးစားေကာင္း ေမြးစားပါလိမ့္မည္
အေကာင္းျမင္ ၀ါဒီရိုသူမ်ားက ဒီပို႕ကို တင္တာ အိုင္ဒီယာ ေကာင္းတယ္လို႕ ေကာ့မင့္ေပးလိမ့္မည္
မနာလိုသူမ်ားက ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္သည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ပါလိမ့္မည္
ကြန္ဒိုလီဇာရိုက္လို ေကာ့မင့္ေပးရန္ ဥာဏ္မမွီသူမ်ားက အရူးနဲ႕တုၿပီး မေျပာခ်င္ဘူးဟု အေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးၾကလိမ့္မည္

မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ္သည္ကား ကၽြန္ေတာ္သာျဖစ္ပါသည္

Read More...

Summary only...

လက္ေဆာင္ဆိုး

တစ္ခုရက္တြင္ ျပင္းျပင္းရွိေနခိုက္ တယ္လီဖုန္း၀င္လာသည္။ ေကာက္ကိုင္ လိုက္ေတာ့ ဂ်ာနယ္တိုက္ကပါလားတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္လို႕ ေျပာေတာ့ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားနဲ႕ ဖုန္းေျပာခ်င္လို႕ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ေပးပါတဲ့။
အသံက ေကာင္မေလး အသံေလး။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာေျပာလို႕ ေျပာရမွန္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ေနာက္ေနတာလား ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အနီရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္တဲ့ တျခား အေကာင္ေတြ ဆိုရင္ မလိုခ်င္ဘူးတဲ့ အနီနဲ႕ပဲ ေျပာခ်င္တာတဲ့။
ဖုန္းနံပါ ေတာင္းေနတဲ့ ကေလးမေလး အသံက တည္တည္ ျငိမ္ျငိမ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေကာင္မေလးကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ညီမေလး ပါ၀ါရိန္းဂ်ားက ျမန္မာလို မတတ္ဘူး အိဂၤလိပ္လို ပဲေျပာတတ္တာလို႕ ေျပာေတာ့ သူလဲ အဂၤလိပ္ေျပာ တတ္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္နားမလည္ တဲ့အဂၤလိပ္ စကားေတြနဲ႕ မုတ္ပါတယ္။ အမွန္တိုင္း ၀န္ခံရရင္ ကၽြန္ေတာ္က အိဂၤလိပ္စာ ဆိုရင္ ဆယ္တန္းကို ၄၀ တိနဲ႕ ေအာင္လာတဲ့ လူဆိုေတာ့ ကေလး ေျပာတဲ့ စကားေတြကို နားမလည္ပါဘူး။
ဘာေတြေျပာေနတာလဲ လို႕ေမးလိုက္ေတာ့ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အနီးက လူဆိုးစက္ရုပ္ႀကီးေတြကို ႏိုင္သြားရင္ ေျပာတဲ့ အတိုင္းေျပာတာတဲ့။ အင္းၾကည့္ရတဲ့ ပံုအရဆိုရင္ေတာ့ ဒီကေလးက ေခတဲ့ ကေလးေတာ့မဟုတ္ ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ မနက္ျဖန္ မွရွာေပးမယ္ ဖုန္းနံပါတ္ေပးထားခဲ့ လုိ႕ေျပာေတာ့ ရတယ္ သူျပန္ဆက္မယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့နာမည္ရယ္ ျပန္ဆက္ရမဲ့ အခ်ိန္ရယ္ကို အတိအက် ေမးၿပီးဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
ကေလးမေလး ဖုန္းခ်သြားေတာ့ အင္တာနက္ကို ဖြင့္ကာ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား ဆိုက္ေတြကို လိုက္ရွာၾကည့္ပါတယ္။ ပါ၀ါရိန္ဂ်ား ဆိုက္ေတြကို ေတာ့ေတြ႕ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ ေတြကိုေတာ့ မေတြ႕ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၀က္ဆိုဒ္လိပ္ စာေလးကို ႏုတ္ပက္ မွာ မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္တေန႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာ ထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလး ဖုန္းထပ္ဆက္ပါတယ္ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီလားတဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ မီးက ပ်က္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကေလးမေလး ေက်နပ္ေအာင္ ၀က္ဆိုဒ္ လိပ္စာေလး ေပးလိုက္မယ္ ကိုယ့္ဘာသာကို ဖြင့္ၾကည့္ေပါ့။
သူ႕ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ပဲေျပာျပလိုုက္တယ္ ၀က္ဆိုဒ္ လိပ္စာကို ရွာေတြ႕တယ္ ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္ရွာလို႕ မရဘူး၊ ေလာေလာ ဆယ္မီးပ်က္ေနလို႕ အဲဒီလိပ္စာလဲ ၾကည့္မရဘူးလို႕ ေျပာေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို ဘိုလို မုတ္ပါတယ္။ ဘာေျပာတာလဲ လို႕ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို ပိန္းတယ္လို ႔ အဂၤလိပ္ဘန္း စကားနဲ႕ ေျပာလိုက္တာတဲ့။ ဘုရားေရ တကယ္မလြယ္တဲ့ ကေလးပါလား။ သူကပဲ စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးနဲ႕ ဆက္ေျပတယ္ ဘယ္ေန႕ ထပ္ဆက္ရမွာလဲ တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ မနက္ျဖန္ ျပန္ဆက္လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ေသခ်ာတယ္ေနာ္ တဲ့။ ေသခ်ာတယ္ လို႕ေျပာေတာ့ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
ေနာက္ရက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀က္ဆိုဒ္လိပ္စာ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ရရင္ ျပန္ဆက္ေပး လို႕ရေအာင္ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားခဲ့လို႕ ေတာင္းေတာ့ သူဖုန္းနံပါတ္နဲ႕ နာမည္နဲ႕ ကိုေျပာထားခဲ့ပါတယ္။
အဲေန႕ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဆီကို သူဖုန္းမဆက္ေတာ့ပါဘူး။ ပါ၀ါရိန္ဂ်ား ဖုန္းနံပါတ္ပဲ ရသြားလို႕လား စိတ္ပ်က္သြားလို႕လား ဒါမွမဟုတ္ တျခားဂ်ာနယ္ တိုက္ေတြကိုပဲ လိုက္စားေနသလား ကၽြန္ေတာလဲ မေျပာတတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အေၾကာင္းပါတဲ့ ၀က္ဆိုဒ္ေတြကို ေန႕တိုင္းၾကည့္ျဖစပါတယ္။ ခ်က္တင္ ေျပာေနရင္ေတာင္ ပါ၀ါရိန္းၾကား ဆိုဒ္ကိုေတာ့ ဖြင့္ထားျဖစ္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား ရုပ္ရုင္ထုတ္လုပ္သူ ရဲ႕အီးေမးလိပ္စာ ရတာေၾကာင့္ သူ႕ဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။
သူေပးထားတဲ့ နံပါတ္ ဆက္ၾကည့္ေတာ့ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္လာ ကိုင္ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ နာမည္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာကိစစ ရွိလို႕လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ အဲဒါသူ႕သမီးတဲ့ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာစကားနဲ႕ သင္တဲ့ ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ တက္ေနတာ Grate 5 ေရာက္ေနၿပီ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကမွ ဆံုးသြားတာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လိ္မ္ေနတယ္လို႕ပဲ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမိန္းမၾကီးကို မယံုၾကည္တဲ့ ေလသံမ်ိဳးနဲ႕ ျပန္ေမးေတာ့။ မိန္မၾကီးငိုပါတယ္။ သားရယ္ တကယ္ေျပာတာပါတဲ့။ မယံုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလက ေၾကးမံုနာေရး ေၾကာ္ျငာနဲ႕ သူတို႕ေက်ာင္းက ထည့္ေပးတဲ့ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာကို ရွာၾကည့္လို႕ ရပါတယ္တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ တယ္လီဖုန္းကိုခ်ၿပီး လြန္ခဲ့သံုးလက သတင္းစာဖိုင္ထဲမွာ ျပန္ရွာၾကည့္တယ္။ ခက္တာက လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလကိုပဲသိၿပီး ေန႕စြဲကို မေမးမိလိုက္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလက သတင္စာ ဖိုင္ၾကီးထဲမွာ တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ရွာတယ္။ ေၾကးမံု ကေတာ့ ကုန္သြားၿပီး။ မေတြ႕ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလက ျမန္မာ့ အလင္းသတင္း စာဖိုင္ထဲမွာ ျပန္ၾကည့္တယ္။ တလံုးစာ ဖိုင္ၾကီးသာ ကုန္သြားတယ္ ေစာေစာက ေကာင္မေလးနာ မည္ကိုမေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေခၽြးေတြကလဲ စက္စက္က်ေနၿပီ။
စိတ္မရွည္တဲ့ အဆံုး ေစာေစာက မိန္းမၾကီးဆီကို ဖုန္းျပန္ဆက္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္လဲ တို္ေနၿပီ။ သူ႕သမီးနဲ႕ ဖုန္းေပးမေျပာခ်င္ရင္ ေပးမေျပာခ်င္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာေပါ့လို႕ အခုလိုမ်ိဳးေတာ့ လူကို စတ္ေျခာက္ျခား ေအာင္မလိမ္သင့္ ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ မိန္းမၾကီးက ငိုသံနဲ႕ တကယ္ပါသားရယ္ အဲးဒီလက ၂၈ ရက္ ေန႕မွာ ဆံုးတာပါ ေၾကာျငာက ၂၉ ရက္ေန႕မွာ ပါတာပါတဲ့။ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႕က ၂၈ ရက္ေန႕။
ကၽြန္ေတာ္ ေခၽြးေတြျပန္ေနၿပီ ျဖစ္ခဲ့တာေတြက အိမ္မက္ေတြလား တကယ္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းစာ ဖိုင္ေဟာင္းေတြဆီကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလ ၂၉ ရက္ေန႕ သတင္းစာကို လိုက္ရွာတယ္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ ဖိုင္တြဲမွာ ၂၉ ရက္ေန႕ သတင္းစာ မရွိဘူး။ အဲဒီလက အားလံုးစံုတယ္ ၂၉ ရက္ေန႕ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ပဲ လို္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာက ရွာလို႕ မေတြ႕တာကို။
ကၽြန္ေတာ္ အၾကံတစ္ခု ရသြားတယ္။ ခ်က္ျခင္း ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္တယ္ အျခားတိုက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို။ ည ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီး ၿပီဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကလဲ အိမ္ေနလို႕လားမသိဘူး ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ဖုန္းမကိုင္ဘူး။ ေနာက္ ဖုန္းကိုင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို အေၾကာင္းစံုရွင္းၿပီ ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလက ၂၉ ရက္ေန႕ ေၾကးမံႈသတင္းစာမွာ ေစာေစာ ကေကာင္မေလး နာမည္နဲ႕ နာေရး ေၾကာ္ျငာ ပါမပါ ရွာခိုင္းလိုက္တယ္။ သူဖုန္း ျပန္ဆက္မယ္တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ ေခၽြးေစးေတြ ျပန္ေနတယ္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု ေၾကာက္ လန္႕ေနမိသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ နယ္မွာ ေနတုန္းက သုသန္ထဲမွာ ႏြားေက်ာင္းခ့ဲ တုန္းကေတာင္ အဲေလာက္ ေၾကာက္သလို စိတ္မ်ိဳးမေပၚခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္က နာရီေလးက တီတီ လို႕ႏွစ္ခ်က္မည္တယ္ ၁၂ နာရီ ထိုးၿပီ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။ နာရီ မည္သံနဲ႕ တျပိဳင္ နက္မွာပဲ တယ္လီဖုန္း မည္သံထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ ၿပီး ေအားေျပာ ေတြ႕လားလို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ။ တစ္ဘက္က အသံက သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ဘူး။
ဦးစိုးေဇယ် ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီလားတဲ့။ ဘုရား ဘုရား ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ မသိေတာ့ဘူ။ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ မက္မက္ေနတာလား တကယ္လား ဆိုတာလဲ မစဥ္းစား တတ္ေတာ့ဘူး။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ဟိုဘက္က ဖုန္းတစ္လံုး မည္လာတယ္။ ကိုင္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးကို ဖုန္းနံ ပါတ္ရွာလိုက္ဦးမယ္ ခဏကိုင္ထား လို႕ေျပာလိုက္တယ္။
၂၉ ရက္ေန႕ သတင္းစာမွာ အဲဒီ ေကာင္မေလး နာမည္ကို ေတြ႕တယ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာသင္ ေက်ာင္းတစ္ ေက်ာင္းက Grate 5 ေက်ာင္းသူတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီဘက္မွာ သူ႕ဖုန္း၀င္ ေနတယ္လို႕ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပလိုက္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္ ဒါဆိုရင္ သူ႕ဖုန္းကို ပါ၀ါရိန္းဂ်ားရ႕ဲ ဖုနး္ပါလို႕ ေျပာၿပီး ဆက္ခိုင္းလိုက္တဲ့ သူတို႕က Caller ID တပ္ထားေတာ့ ဘယ္ကဆက္သလဲ ဆိုတာ အေျဖကို သိႏိုင္တယ္တဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးဘက္ အသံထြက္လာတယ္ ဖုန္းနံပါတ္ ရွာတာ အဲေလာက္ၾကာလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရၿပီ ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္း ဖုန္းကို ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္မေလးက ဒါျမန္မာ ျပည္ဖုန္းၾကီးတဲံ။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ပါ၀ါရိန္းဂ်ား ျမန္မာျပည္ ေရာက္ေနလို႕ အဲဒီဖုန္းနံပါတ္မွာ တည္းတယ္ ဆက္ၾကည့္လိုက္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက ဖုန္းနံပါတ္ကို ေမးၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ့ ဖုန္းနားေလးမွာပဲ ေစာင့္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ျပန္ဆက္မလားလို႕ ။ ဒီေလာက္အေရး ၾကီးတာကို ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္မဆက္ပဲ အိပ္ေျပာေနသလား ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ ဆီကို ျပန္ဆက္ၾကည့္တယ္။ သူသုတ္သီး သုတ္ျပာ ေလသံနဲ႕ ဖုန္းလာ ထူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္း သိေတာ့ သူသက္ျပင္းခ်သြားတယ္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ အခုထိ ကေလးမေလး အခုထိ မဆက္ေသးဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖုန္းျပန္ ခ်ၿပီး တယ္လီဖုန္း နားေလးမွာ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။
ခဏေလာက္ေနေတာ့ ဖုန္းမည္လိုက္တယ္ ေကာင္ကိုင္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း။ ဆက္သြား ၿပီတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ကိုသူ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားလို႕ ေျပာေတာ့ ဘိုလို ဆဲၿပီး ဖုန္းျပန္ခ် သြားတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာ့ရလိုက္တယ္။ ေသသြားၿပီ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး ဖုန္းနံပါတ္နဲ႕ သူဖုန္းနံပါတ္က ၅၄ နဲ႕ စတာခ်င္းေတာ့တူတယ္။ ေနာက္က နံပါတ္ေတြကေတာ့ ကြဲေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီဖုန္းႏွစ္လံုးဟာ တစ္အိမ္ထဲက မဟုတ္ရင္ေတာင္ တစ္ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာေတ့ အၾကမ္းဖ်င္း ေကာက္ခ်က္ရရလိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္ ေပးတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ရရျခင္း ဆက္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းက အင္ေက့ ျဖစ္ေနတယ္။ လံုး၀ မ၀င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းပါ ငါးမိနစ္ ျခားတစ္ခါ ေလာက္ေခၚေပမယ့္ လံုး၀မ၀င္ဘူး။ တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ေခၚၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း လက္ေလွ်ာ့ သြားတယ္ မေခၚခ်င္ေတာ့ဘူး အိပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ တညလံုးေခၚတယ္။ တညလံုး ဖုန္းမ၀င္ဘူး။
ေနာက္ေန႕ ေရာက္ေတာ့လဲ ဆက္ေခၚတယ္ ဖုန္းက မ၀င္ပါဘူး။ ညပိုင္းဦးပိုင္းမွာ ဖုန္းေခၚၾကည့္ေသးတယ္ ဖုန္းမ၀င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ား ျပန္ဆက္ဦမလား ဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေန ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းျပန္မဆက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ ဖုန္းနံပါတက္ကို ဆက္သြယ္ဖို႕ ၾကိဳးစားတာ သံုးရက္သာ အခ်ိန္ကုန္ သြားတယ္ ေခၚလို႕မရဘူး။
သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ ညမွာ သူ႕သမီးေသသြားၿပီလို႕ မိန္းမၾကီးေျပာတဲ့ ဖုန္းကို ျပန္ဆက္လိုက္တယ္။ အဲဒီ မိန္းမၾကီးပဲ ဖုန္းလာကိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းၿပၿပီး သူငယ္ခ်င္း ဖုန္း Caller ID မွာလာေပၚတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေျပာျပတယ္ အဲဒီဖုန္းနံ ပါတ္ကို သိလားေပ့ါ။ အဲဒီေတာ့ မိန္းမၾကီးက သိတယ္တဲ့ သူတို႕ ျခံနဲ႕ မ်က္ႏွာျခင္း ဆိုင္က အိမ္က ဖုန္းတဲ့။ အဲဒီအိမ္မွာ သူ႕သမီးနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းရွိတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီေကာင္မေလး အေၾကာင္းကို မိန္းမၾကီးဆီက သိသေလာက္ စပ္စုၾကည့္လိုက္တယ္။
ေကာင္မေလးက သူ႕သမီးနဲ႕ အရမ္းခင္တာတဲ့။ အသက္တူ တစ္တန္းတည္း တစ္ေက်ာင္းတည္းပဲတဲ့။ က်န္တဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြကေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕ ေျပာလို႕ မသင့္ေတာ္ပါဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလး အုပ္ထိန္းသူေတြ ဆီကို ကိုယ္တိုင္ ဆက္သြယ္ၿပီး စံုစမ္းပါတဲ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အဖိုး ဖုန္းနံပါတ္ကို ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ညမိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ ဆက္သြယ္လို႕ မသင့္ေတာ္ေတာ့ တာေၾကာင့္ မနက္မွ ဆက္မယ္ဆို ၿပီး အဲဒီညက အိပ္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေန႕ နံနက္ ေရာက္ေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလးရဲ႕ အဖိုးဆိုသူရဲ႕ ဖုန္းကို ဆက္ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ လူၾကီး မင္းေခၚဆိုေသာ ဖုန္းကို ဌာနမွ ယာယီ ပိတ္ထားပါသျဖင့္ ဆက္သြယ္လို႕ မရႏိုင္ပါတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္လဲ စဥ္းစားရ ၾကတ္သြားတယ္။ ေကာင္မေလးမွာ လယ္လို အေၾကာင္းတရားေတြ ရွိေနလို႕ မိန္းမၾကီးက ေျပာမျပႏိုင္ရတာလဲ။ မိန္းမၾကီးက ေကာင္မေလး အေဖ အေမ ဖုန္းနံပါတ္ကို မေပးပဲ ဘာေၾကာင့္ အဖိုးဖုန္းနံပါတ္ေပးရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ တစ္ကိုယ္တည္း ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။

က်န္ရွိသည့္ အပိုင္းကို အဂၤါေန႕ ေနာက္ဆံုးထား တင္ပါမည့္ အေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္

Read More...

Summary only...

သာသနာ ဖ်က္သူမ်ား

ကြၽန္ေတာ္ရန္ကုန္ ေရာက္ခါစက ေရႊတိဂံုဘုရား ကိုဖူးၿပီး ေျမပေဒသာ ကြၽန္းဆီသို႕ ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ေျမပံုအားကိုးနဲ႕ သြားတာဆိုေတာ့ ေျမပေဒသာကြၽန္းကို မေရာက္ပဲ ဗဟန္းသံုလမ္း ဘက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္ရွိၿပီ လို႕ထင္ပါတယ္။
ဗဟန္းသံုးလမ္း ကားမွတ္တိုင္နားေလးကို ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါမွ မသိတဲ့ ဦးပုဇင္းႏွစ္ပါးက ၿပံဳးျပပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္လည္း လိုက္ၿပံဳးျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ကြၽန္ေတာ့္ ဆီကိုထလာၿပီး ဒကာေလး ဦးဇင္းတို႕ ဘုရားဖူးလာရင္းနဲ႕ ဗိုက္ဆာလာလို႕ အေအးဖိုးေလးကပ္ပါဦးတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ပိုက္ဆံ ႏွစ္ရာတန္ေလး တစ္ရြက္ထုပ္ၿပီး ကပ္လိုက္ပါတယ္။ ဦးဇင္းေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆုေတြမ်ိဳးစံုေအာင္ေပးၿပီး ထြက္သြားပါေလေရာ။ ကြၽန္ေတာ္က အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘာသာတရားကို တရိုသေသနဲ႕ ကိုင္းကိုင္းရိုင္းရိုင္း ရွိတာေၾကာင့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လႈခြင့္ရလိုက္လို႕ ၀မ္းသာပိတိျဖစ္မိပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္က ေရတာရွည္လမ္းသစ္ ထဲမွာေနတာ။ ဘယ္မွ မသြားတတ္ေတာ့ ဘုရားေပၚပဲအျမဲလိုလို တက္ျဖစ္တယ္။ ဘုရားေပၚကို မေရာက္တဲ့ေန႕ကို မရွိဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ၾကားေတာရ လမ္းကေနတက္ၿပီး အာဇာနီလမ္း ေပၚကိုေရာက္ေတာ့ ေသြးေဆးကန္ဘက္ကေန အရင္ေန႕က ဦးဇင္းႏွစ္ပါ လမ္းေလွ်ာက္ လာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ၿပံဳးျပၿပီး ႏုတ္ဆက္ပါတယ္။ ေၾသာ္အရင္ေန႕က ငါပိုက္ဆံ ကပ္လိုက္တာ မွတ္မိလို႕ ၿပံဳးျပတာထင္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ္က ျပန္ၿပံဳးျပပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လဲ ၿပံဳးျပၿပီးေတာ့ ဒကာေလးဒကာေလး ဦးဇင္းတို႕ဘုရားဖူးလာတာ ဒကာေတြနဲ႕ လူစုကြဲသြားလို႕ မြန္းတည့္အမွီ ဆြမ္းဘုန္းေပးဖို႕ ပိုက္ဆံကပ္ပါဦးတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ဒီေလာက္ဆိုေတာ့ သေဘာေပါက္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ေန႕ကေတာင္ အေအးဖိုးႏွစ္ရာ ကပ္လိုက္တယ္ေလ အခုလဲ ကပ္ရဦးမွာလို႕ ေမးလိုက္တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ စလံုး သူတို႕ဘာသာ သူတို႕ရွိန္ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္နဲ႕ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
သိမ္ႀကီးေစ်းဘက္မွာ ၾကံဳေတြ႕ရတာပါ ကိုယ္ရင္ေလးႏွစ္ပါး အသက္ကေတာ့ တစ္ပါးက ဖိနပ္ျပတ္ေလးကိုင္ၿပီး ဆိုင္ေတြကို တဆိုင္၀င္တဆိုင္ထြက္ ဒကာမႀကီး ကိုရင္ဖိနပ္ျပတ္သြားလို႕ ဖိနပ္ဖိုးေလး လႈပါဦးဆိုၿပီး လုိက္ေတာင္းေနတာ ကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ျမင္ခါစကေတာ့ လႈခ်င္စိတ္ေပါက္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းသည္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သတိ၀င္သြားပါတယ္။ ကိုယ္ရင္ေတြကလဲ ေစ်းထဲမွာ ဖိနပ္က ျပတ္ျပတ္ႏိုင္လြန္းတယ္တဲ့။ ေနာက္စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အဲလိုပဲ ကိုယ္ရင္ေတြ ဦးပုဇင္းေတြ ဖိနပ္ျပတ္ေလးကိုင္ၿပီး မၾကာခဏ ဖိနပ္ဖိုးအလႈခံေလ့ရွိပါတယ္တဲ့။
မႏၲေလးမဟာ ျမတ္မုနိကိုေရာက္ေတာ့ ေဆးစာအုပ္ေလးကို ကိုင္ထားတဲ့ ဥပုဇင္းတစ္ပါးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီဥပုဇင္းက ေဆးစာအုပ္ေလးကိုျပၿပီး ဒီနားေလးက ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ ေဆးလာကုတာပါတဲ့ ေဆးကုၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကို ျပန္ရင္ဆြမ္းမမွီေတာ့မွာ စိုးလို႕ ဆ ြမ္းဖိုးေလးကပ္ပါဦးတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လဲ မသကၤာတာနဲ႕ မလႈပါဘူး။ ေၾကးေမာင္းၾကီးနား ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ဦးပုဇင္းတစ္ပါး ေစာေစာကလို ေဆးစာအုပ္ေလးကိုင္ၿပီး သူကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေျပာတယ္ ေဆးခန္းသြားျပရာမွာမို႕ ေဆးဖိုးေလးကပ္ပါဦးတဲ့။ အင္းကြၽန္ေတာ္ပဲ အယူအဆမွားေလသလား တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ တကယ္ေဆးခန္းျပရတဲ့ ဥပုဇင္းႏွစ္ပါး ဘုရားေပၚမွာ ေရာက္ေနေလသလား ဆိုတာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လဲ မသိေတာ့ပါဘူး။
အဲဒါမ်ိဳးေတြ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကုန္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲေလာက္က အေျခအေန မဆိုးေသးပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ အေျခအေနဆိုးလဲ ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ နယ္ဘက္က တခ်ိဳ႕ဘုန္းႀကီးေတြ ခ်ဲဒိုင္ခံပါတယ္။ ေကာ္မရွင္ေရာင္းတဲ့ ဒကာမေတြ ဒကာေတြကလဲ ဘယ္ဘုန္းႀကီးဒိုင္ မာတယ္ ဒါမ်ိဳးေျပာၿပီးေရာင္းၾကပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ သာသနာအလုပ္နဲ႕ ခ်ဲေရာင္းတာနဲ႕ ဘာဆိုင္လဲ သူမ်ား ဘာသာျခားေတြျမင္ရင္ သူတို႕ဘုန္းႀကီးေတြက ဒီလုိပဲဆိုတာမ်ိဳး ျမင္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ျမင္ျခင္းမျမင္ ျခင္းဆုိတာထက္ လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ကို ဘုန္းႀကီးေတြ ျဖစ္ၿပီး မစဥ္းစားတတ္ၾကေတာ့ဘူးလား။ သက္ဆိုင္ရာ သာသနာပိုင္ အဖြဲ႕စည္းေတြကေရာ ဒီလိုပဲၾကည့္ေန ၾကေတာ့ေတာ့မွာလား။
အဲဒီထက္ပိုဆိုးတာက ခိုးစက္ေထာင္တာ။ ခိုးစက္ဆိုတာကေတာ့ သစ္ေတာေတြ ေပါတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အထက္ပိုင္းဘက္မွာ အစိုးရဆီက တရား၀င္လိုင္စင္နဲ႕ မဟုတ္ပဲ သက္ဆိုင္ရာ မယကတို႕ သစ္ေတာတို႕ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ေတာထဲက သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လဲ သစ္ခြဲတဲ့အလုပ္ကိုေျပာ တာပါ။ ၿပီးရင္ အဲဒီသစ္ေတြကို တရုပ္ျပည္ကို တရားမ၀င္ပို႕တဲ့ လူေတြဆီကို တဆင့္ျပန္ေရာင္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဘက္က တခ်ိဳ႕ေသာဘုန္းႀကီးေတြ အဲလိုလုပ္ၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးစက္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ရံုတန္ရံု ရဲတို႕ မယက တို႕လဲ ပိုက္ဆံလာ မေတာင္းရဲေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္တခ်ိဳ႕ လူေတြကလဲ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႕ နာမည္ခံခိုင္းၿပီး စက္ေထာင္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတေၾကာမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ ဘုနး္ႀကီးတစ္ပါး လို႕ေျပာရမလား သာသနာ့အေရျခံဳလူ တစ္ေယာက္လို႕ ေျပာရမလားပဲ သူဆိုရင္ မ်က္မွန္အနက္ႀကီးတပ္ ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး သစ္၀ယ္မဲ့လူကို လိုက္စပ္ေနတာေတြကို မၾကာခဏေတြ႕ရပါတယ္။ ဆပ္ပလိုက္ခ်က္ ရွိလို႕ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ မေဆာင္းတဲ့လူကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ဖမ္းရင္ေတာင္ ဘုန္းႀကီးေတြ အုပ္ထုပ္မေဆာင္ပဲ ဆိုင္ကယ္စီးလာရင္ မဖမ္းရပါဘူး။ အဲဒါကို သူတို႕လဲ ဂုဏ္ယူေနၾကပါတယ္။
ေဒသခံ ဒကာေတြ ဒကာမေတြကလဲ သိသိႀကီးနဲ႕ကိုးကြယ္ေနၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆိုတာ အက်င့္သီလကို သာမန္လူထက္ ေစာင့္ထိန္းရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ အက်င့္သီလ ေနရာမွာ သာမန္လူေလာက္ေတာ့င္ အက်င့္သီလ မရွိၾကပါဘူး။ ဒါကို ေဒသခံေတြကလဲ ကိုးကြယ္ဆြမ္းကပ္ ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒီလိုသာ ဆက္သြားေနမယ္ဆိုရင္ သိသိႀကီးနဲ႕ လစ္လီရႈၿပီး အဲဒီလိုလူေတြကို ကိုးကြယ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္ သာသနာ့ အေရျခံဳေတြ တစ္ေန႕တစ္ျခား မ်ားမ်ားလာၿပီး သသာေတာ္ပ်က္စီးျခင္းသို႕ ဆိုက္ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

Blogger မ်ား၏ Beer ေသာက္ပြဲ

သတင္း

Blogger မ်ား၏ Beer ေသာက္ပြဲကို ယခုလ ၁ ရက္ေန႕က ၁၉လမ္းရွိ OK ဘီယာဆိုင္ အေပၚထပ္တြင္ က်င္းပခဲ့သည္။
ယင္းအခမ္းအနားသို႕ ဘလာေကာက္ တက္စလာ ေနဘုန္လတ ေမာင္ပြတ္ ညီလင္းဆက္ စိုးေဇယ်ႏွင့္ Service+ မွ သင္တန္းဆရာမ်ားက ဧည့္သည္ေတာ္ အျဖစ္တက္ ေရာက္ခဲ့ ၾကပါတယ္။
အခမ္းနား အစီအစဥ္အရ ဘီယာတစ္ဂ်ားမွာ၍ ခ်ီးယားလုပ္ၾကပါသည္။

ကင္ပြန္းတပ္ျခင္း
ဘီယာတစ္ဂ်ားကုန္ၿပီး ေနာက္တစ္ဂ်ား မမွာမွီ ကင္ပြန္းတပ္ပြဲေလးတစ္ခုကို က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ယင္းကင္ပြန္းတပ္ပြဲမွာ Mr Pooh ကို ေမာင္ပြတ္ ဟုလည္းေကာင္း ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ကိုေနဘုန္းလတ ဟုလည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲ ေခၚဆိုရန္ တရား၀င္ ကင္ပြန္းတပ္သည့္ ပြဲေလးျဖစ္ပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဒီမိုကေရစီ က်က် ျဖစ္ေစရန္အတြက္ အမ်ားသေဘာကို ေတာင္းခံခဲ့ရာ ေထာက္ခံမဲ ၅ မဲ ၾကားေနမဲ ဇီးရိုး ကန္႕ကြက္မဲ ဇီးရိုးႏွင့္ အျပတ္ အသတ္အႏိုင္ရကာ ေအာင္ျမင္စြာ ကင္ပြန္းတပ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ တစ္ဘက္သတ္ မျဖစ္ေစရန္အတြက္ ကာယကံရွင္မ်ား၏ ဆႏၵမ်ားကို ေမးျမန္းခဲ့ရာ သေဘာတူေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ ၿပီးျဖစ္ပါသည္။

ယင္းေနာက္တြင္ တစ္ဦးစီ၏ ငယ္က်ိဳးငယ္နာမ်ား မရွိမဲ့ရွိမဲ့ သိခါေလးမ်ားကို အျပန္အလန္ ေျပာဆို ခ်ျခင္း ဘေလာ့ဂ္ကာမ်ား၏ အသဲကြဲ ဇတ္လမ္းမ်ားႏွင့္ အတင္းအဖ်င္းမ်ားကို အားမနာတန္ ေဖာက္သည္ခ်ကာ ဘီယာ ရွစ္ဂ်ား ဘီးအီးတစ္လံုး ၀ီစကီတျပား အကုန္တြင္ အခမ္းအနားကို ရုပ္သိမ္း အဆံုးသတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။

အတင္း
ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ ဘေလာဂ္ကာေတြ ေတြ႕ဆံုပြဲလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရွိသမွ်လူေတြကို ဖံုးဆက္ၿပီး ဆက္သြယ္ရတာေပါ့။ ဘယ္သူေတြ တက္ႏိုင္မလဲ ဘယ္သူေတြ လာၾကမလဲေပါ့။
အဲဒီထဲမွာ တက္စလာ ဆိုတဲ့ လူ။ ဘယ္လိုလူ မွန္းမသိဘူး။ အစည္းေ၀းရွိလို႕ ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ ကိုစိုးေဇယ် ကၽြန္ေတာ္ မအားဘူးဗ် အလုပ္ေလးရွိေနလို႕ ပါဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပတယ္။ အခုလဲ ေတြ႕ဆံုပြဲေလး လုပ္မလို႕ပါဆို မအားဘူးတဲ့ေလ။
ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတက ကိုတက္စလာ အစည္းေ၀းမဟုတ္ဘူးဗ် ဘီယာေသာက္ပြဲ လို႕လဲ ေျပာလိုက္ေရာ အလုပ္မအားဘူး ဆိုတဲ့လူက ၁၉ လမ္းထဲကို အရင္ဆံုး ေရာက္ႏွင့္လို႕ ေနပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ကိုေနဘုန္းလတ နဲ႕ ကိုတက္စလာတို႕ ၁၉ လမ္းထဲမွာ ဆံုမိၾကၿပီ ဆိုေတာ့ ဘလာေကာက္ ေျပာထားတဲ့ ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကို လိုက္လို႕ ရွာၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္က ၁၉ လမ္းထဲမွာ မရွိဘူးဗ်။ ေက်ာ္ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္ပဲရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဘးနားေလးက အိုေက ဆိုတဲ့ ဆိုင္အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ေတာ့ ဘလာေကာက္က ဘီအီး တစ္လံုး ၀ီစကီတစ္ပိုင္းနဲ႕ အခမ္းအနားကို လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ စႏွင့္ေနၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ကိုတက္စလာ ကိုလတ ေရာက္ၿပီးေတာ့ ဘီယာမွာ ေသာက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘီယာ တစ္ဂ်ား ကုန္ခါနီးမွာ ေမာင္ပြတ္ေရာက္လာပါတယ္။ ေမာင္ပြတ္ ေရာက္လာေတာ့ ဂ်ားထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ အကတ္အသတ္ေလးေတြကို ေမာ့ဖို႕ က်ိဳးစားေနတာေၾကာင့္ စိတ္ထိန္းဖို႕ ေဒါသမၾကီးဖို႕ ေဖ်ာင္းျဖၿပီး ေနာက္တဂ်ား မွာေပးရပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ ကင္ပြန္းတပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ မသကၤာစရာ ေကာင္းတာက တက္စလာ ဆိုတဲ့လူပဲဗ်။ သူက လူရိုးလိုလို လူေကာင္းလိုလိုနဲ႕ စကား၀ိုင္းထဲမွာ ၀င္မပါပဲ ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး နဲ႕ ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အပါ၀င္ သူမ်ားအျမင္မွာေတာ့ ဒီလူရိုးလွခ်ည္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ မေျပာမဆိုနဲ႕ ေနာက္ေဖးကို ထသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္သာထဲ၀င္သြားတယ္။ ဒီေနရာမွ အိမ္သာ အေၾကာင္း ေျပာရရင္ အဲဒီ ဆိုင္က အိမ္သာက တံခါးႏွစ္ထပ္ပါ။ ပထမ တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ၀င္သြားရင္ အခန္း တစ္ခုထဲကို ေရာက္သြားတယ္ အဲဒီ အခန္းထဲမွာမွ အိမ္သာ ခန္းနဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္း ကို ထပ္ခြဲေပးထားပါတယ္။
ေမာင္တက္စလာ ပထတံခါးကို ဖြင့္၀င္သြားၿပီ မၾကာခင္မွာ ဆိုင္က ၀န္ထမ္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ တံခါးကို ဖြင့္ၿပီးထြက္လာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မွာ ေမာင္တက္စလာ လူရိုးရဲ႕ မရိုးသားတဲ့ လုပ္ရကို ျမင္ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ ေမာင္တက္ စလာ ျပန္ထြက္လာၿပီး မၾကာခင္ေလးမွာ ကိုလတက က်န္ဦးမလား ဆိုၿပီး ထပ္သြားၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဘာမွမက်န္ေတာ့ ဘူးဆိုေတာ့ မ်က္နာႀကီး သုံမုန္ထြက္ လာပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာတာ ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါႀကီး ေမာင္ညီလင္း ဆက္ပဲျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ညီလင္းဆက္ ေရာက္လာၿပီးေတာ့ အသည္းကြဲ ဘေလာ့ဂ္ ကာမ်ားအေၾကာင္းကို အက်ယ္တ၀င့္ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။
ရန္ေအာင္ႀကီး ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ထဲမွာ ဟိုေကာင္မေလးကို ၾကဴ ဒီေကာင္မေလးကို ၾကဴနဲ႕ ရုပ္ရုပ္ ရွက္ရွက္ လုပ္တာေတြကို ဗေလာ့ဂ္ကာတစ္ေယာက္က အေထာက္ အထားႏွင့္တကြ ရွင္းလင္း ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေမာင္ရန္ ေအာင္ရဲ႕ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ သိကကာ ေလးေတြကို ငဲ့ျငာေသာ အားျဖင့္ ေရးသားျခင္း မရွိေတာ့ပါဘူး သို႕ရာတြင္ သိလိုသူမ်ား အီးေမးပို႕၍ ေမးႏိုင္ၾကပါတယ္။
ေမာင္ညီလင္းဆက္ ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ပထမအၾကိမ္ ေျမာက္ အစည္းမွာ ပါလာတဲ့ ေလဒီေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္းလင္းပြဲ လုပ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ညီလင္းဆက္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့ဂ္ လုပ္စဥ္က အကူမ်ားစြာ ေပးထားေသာ မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထား ငွဲ႕ ညာ၍ အေသးစိတ္ကို ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။
ကိုလတ ကေတာ့ မမ နဲ႕ ေမာင္ေလး ဇတ္လမ္း ေလးကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ သို႕ရာတြင္ ကိုလတသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေဘာ္ေဘာ္ ေတြျဖစ္ေနၿပီ ဆိုေသာ အသိေလးျဖင့္ သူ႕၏ အၾကာင္းကို ဒီေနရာမွာ မေရးေတာ့ပါဘူး။
ေမာင္ပြတ္ အရက္မႈးေတာ့ ကၽြဲခိုးေပၚ ဆိုလို မႈးတိမႈေၾကာင္ ႏွင့္ ေပါက္ကရေျပာတာေတြကို တိတ္ရီေကာ္တာနဲ႕ မွတ္တမ္း တင္ထားပါတယ္။ သို႕ေပမယ့္ သူသည္ ဘီယာေသက္ ညီအစ္ကို အျခင္းျခင္း သနားငွဲ႕ ျငာ၍ ခ်န္လပ္ထားပါရေစ။
တက္စလာ အဲလူကေတာ့ သူ႕ကိုသူ ဘေလာ့ဂၤကာ ေလာကမွာ ေဆာ္ၾကည္ဘဲရယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ပါတယ္။ သူ႕ကို ဘယ္ေကာင္မေလး ေတြဘယ္လူ ၾကဴေနေၾကာင္းကိုလဲ မဟုတ္မမွန္ လီ ဆယ္၍ ၾကြားလံုးထုတ္ပါတယ္။ ယခုေနရာတြင္ သူ၏ ၾကြားလံုးမ်ားကို ခ်ေရးပါက ေမာင္တက္စလာ တစ္ေယာက္ အမ်ိဳးသမီး ေရးရာကို ေရာက္ဖို႕ရွိပါသည္။ သူသည္ ထီးခ်ိဳင့္သား ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္နယ္သား ျဖစ္ေနသည္ကို ငွဲ႕ညွာ သနားေသာ အားျဖင့္ သူ႕ကို ခြင့္လြတ္လိုက္ပါသည္။
ဗလာေကာက္၊ ဒီဘဲကေတာ့ သူမဟုတ္တရုပ္ လုပ္တာေတြကို ခ်ေရးမယ္ဆိုလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒူးေထာက္ေတာင္း ပန္ပါတယ္။ ဒီလူက လူေကာင္းမဟုတ္ဘူးဗ် ေယက္ခမ အိမ္မွာေနၿပီး ေယာက္ခမ မေကာင္းေၾကာင္းကို ေျပာတဲ့လူ။ ဒီလူကိုေတာ့ လံုး၀ မငွဲ႕ညွာႏိုင္ဘူး ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီညက သူကိုကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ထမ္းပို႕ခဲ့ရတာ လံုး၀မေၾကနပ္လို႕ပဲဗ်ာ။
ဗလာေကာက္ေရး ခင္ဗ်ား အေၾကာင္းေရးမယ္ဆိုေတာ့ မေရးပါနဲ႕ ကိုစိုးေဇယ် ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကိုးတန္းတက္ေနတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီး စီးရံုးဆင္းပါေသးတယ္ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီညက မႈးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မႈးေနတာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေအာင္ ေသာင္က်န္းပါတယ္။
ေသာင္းက်န္ပံုေတြက ေတာ့နည္းမ်ိဳးစံုးေနတာပဲ လမ္းေပၚမွာ အိပ္ၿပီး မထေတာ့ ဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ ပါေသးတယ္။
ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူက ပိန္ပိန္ ေသးေသးလို႕ မို႕လို႕ ထမ္းရပိုးရ လြယ္တာ။ အိမ္ျပန္မလား ဆိုေတာ့ ေယာကခမ ရိုက္မွာ ေၾကာက္လို႕ မျပန္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ သူ႕ရံုးကို ပို႕ေပးလိုက္ရပါတယ္။ ရံုးေရာက္ၿပီဆိုေတာ့လဲ တကၠစီ ေပၚမွာပဲ အိပ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ႏိုးမရပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ သူ႕ကို ထမ္းထုတ္ၿပီး သံုးလြာကို လိုက္ပို႕ရတယ္။ ဓာတ္ေလွကား နဲ႕တက္ရတာ မို႕ေတာ္ေသးတယ္။ ဒီတိုင္းတာ ထမ္းတင္ရရင္ မလြယ္ဘူး။
ဓာတ္ေလွကားက ထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ဆန္ျပဳတ္ေရာင္းပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရံုးထဲ၀င္ ၾကမ္းျပင္မွာ ေခြၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေလရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီေတာ့မွာ ကိုယ့္ေနရာကို ျပန္ရေတာ့တယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံၿပီး မႈးထားတာေလးေတြလဲ ဗလာေကာက္ရဲ႕ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဘယ္ေရာက္ကုန္တယ္ မသိေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အဲလိုတူညီခ်က္ကို အမႈးစံခ်ိန္ကို ဘလာေကာက္မွာ ျပန္ေပးေလွ်ာ္ဖို႕ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘလာေကာက္ အေနနဲ႕ ေလွ်ာ္ႏိုင္ျခင္း ရွိမရွိ သိလုိပါတယ္။ မေလွ်ာ္လို႕ ကေတာ့ လမ္းမေပၚမွာ ေခြေခြ ေလးအိပ္ေနတဲ့ ပံုကို ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ရပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ဆက္တြဲ ၾကားရတဲ့ အတင္းမ်ားကေတာ့

ေမာင္တက္စလာ ႏွင့္ ေမာင္ညီလင္းဆက္သည္ လစ္မစ္ မျပည့္၍ ဒုတိယ အေၾကာ့ သြားေသာက္သည္။
ေနာက္တစ္ရက္တြင္ ကိုလတ သည္ေခါင္းကိုက္ေန၍ အိမ္ရာမွ မထႏိုင္။ စိုးေဇယ်သည္ ဗလာေကာက္၏ ရမ္းကားမႈေၾကာင့္ လက္တြင္ ဒါဏ္ရာႏွစ္ခ်က္ ရသြားသည္။
ကိုဗလာေကာက္ေရ ဒီတင္ပင္ အဆံုးသတ္လိုက္မယ္ ေၾကနပ္လို႕ေတာ့မဟုတ္ဘူး ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြပါ ေပၚကုန္မွာစိုးလို႕။ ဒါေပမယ့္ သိလိုသူမ်ား ေမးပို႕ ေမးျမန္းႏိုင္သည္။

Read More...

Summary only...