ဘ၀ ႏွင့္ လိႈင္း

ညသည္မည္း ေမွာင္လွ်က္ရွိသည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ႏွင့္ တိုက္မိခ်ိန္တိုင္းတြင္ ထြက္လာသည့္ လိႈင္းပုတ္သံမ်ားသည္ ပင္လယ္ျပင္ တစ္ခုလံုးတြင္ တ၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ ဆူညံလွ်က္ရွိသည္။
တံငါသည္ ေကာင္ေလးသည္ အဖိုးျဖစ္သူႏွင့္တူ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ ေက်ာက္ေဆာင္ တစ္ခုေပၚတြင္ ထိုင္ကာ ငါးမွ်ားလွ်က္ရွိသည္။ မုဆိုးလသာ တံငါလမိုက္ ဆိုသည့္ စကားပံုအတိုင္း ငါးပိုရသည့္ လမိုက္ညတြင္ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ ငါးမွ်ားရန္ ထြက္လာၾက ျခင္းျဖစ္သည္။

တံငါသည္မ်ားသည္ ညအေမွာင္ႏွင့္ ေရးစီးသန္ေသာေနရာတြင္ ငါးမွ်ားသည့္ အခါ ေဖာ့ျဖင့္ မွ်ားေလ့မရွိပဲ လက္ထုတ္ မွ်ားၾကသည္။ လက္ထုတ္မွ်ားျခင္း ဆိုသည္မွာ ေဖာ့မပါပဲ မွ်ားျခင္းျဖစ္ၿပီး ငါးမ်ားတံသည္ Biration ေပးထားသလို တုန္ခါသည္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ငါးဆြဲျခင္းကို သိႏိုင္ေသာနည္းျဖစ္သည္။

ညအေမွာင္တြင္ အဖိုးျဖစ္သူသည္ ဘယ္အခ်ိန္ လက္ထဲက ငါးမွ်ားတံ တုန္လာမလဲဆိုတာကို အာရုံခံေစာင့္ေနသည္။ ေျမးျဖစ္သူသည္ လက္ထဲမွ ငါးမွ်ားတံ တုန္လာမည္ထက္ ေက်ာက္ေဆာင္ကို အင္ႏွင့္အားႏွင့္ ရိုက္ပုတ္ေနေသာ ေရလိႈင္းမ်ားကို ၾကည့္ကာ စဥ္းစားခန္း၀င္ေနသည္။

တၾကိမ္တြင္ ေရလိႈင္းေတြက ဘာျဖစ္လို႕ ေက်ာက္ေဆာင္ကို လာလာပုတ္ၾကတာလဲ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို ေျမးျဖစ္သူက အဖိုးျဖစ္သူအား ရုတ္တရက္ ေမးလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္ အဖိုးျဖစ္သူက ေျမးျဖစ္သူကို ဤသို႕ရွင္းျပပါေတာ့သည္။

ေရလိႈင္းဆိုတာ ဒီေရ ေရစီးေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေရ ေရစီးေၾကာင္း သြားမဲ့လမ္းမွာ အတားဆီး ျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေဆာက္ေတြကို အင္အားနဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ရာက ျဖစ္လာၾကတာေလ။ ေရစီးေၾကာင္း သြားလိုတဲ့ အင္အားက ျပင္းေလေလ ရိုက္ခတ္တဲ့ အားကလည္း ႀကီးေလေလေပါ့ကြာ။ ေရစီးေၾကာင္း ဒီေရအား ဘယ္ေလာက္ ျပင္းထန္ပါေစ သူသြားမဲ့ လမ္းမွာ တားဆီးထားတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြမရွိရင္ ေရလိႈင္းဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ဘူး။

လူတို႕၏ လက္ေတြ႕ ဘ၀မွာလည္း ေရလိႈင္းႏွင့္ ေက်ာက္ေဆာင္ကဲ့သို႕ ပင္ျဖစ္သည္။ လူတို႕သည္ မိမိစိတ္ကူး၏ ရည္မွန္းခ်က္သို႕ ဦးတည္ေရႊ႕လွ်ား ၾကသည့္အခါ အတားအဆီး အခက္ခဲမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ထိုအခါတြင္ လူသားတို႕သည္ အခက္ခဲအတားဆီးမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ ္ၾကရသည္။ မိမိေက်ာ္ျဖတ္ရသည့္ အခက္ခဲသည္ ႀကီးေကာင္းႀကီးမည္။ ေသးေကာင္းေသးမည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ထိုကဲ့သို႕ေသာ အတားဆီးမ်ားကို ရိုက္ခ်ိဳး ႏိုင္ျခင္းမရွိပါက လိုရာခရီးကို ေရာက္မည္ဟုတ္။ ထိုအတားဆီးမ်ားကို ေရလိႈင္းတစ္ခုလို ရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ပါမွ မိမိရည္မွန္းရာ ေနရာသို႕ ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

မိမိထားရွိသည့္ စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္းေလေလ ရိုက္ခ်က္ျပင္း ေလေလျဖစ္သည္။

တကယ္ေတာ့ ကမ္းဆိုသည္မွာလည္း ဒီေရအလာကို တားဆီးသည့္ ေက်ာက္ေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ လိႈင္းမ်ားျဖင့္ တင့္တယ္ေနသလို။ ဘ၀ဆိုသည္မွာလည္း ရည္မွန္းခ်က္ကို တားဆီမည့္ အခက္ခဲမ်ားေၾကာင့္ ၀ရိယဆိုသည့္ အက်ိဳးဆက္မ်ားျဖင့္ တင့္တယ္ ေနပါေတာ့သည္

* * * *

Read More...

Summary only...

ယေန႕က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားရဲ႕ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲအေၾကာင္း

ဒီေန႕ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကာမ်ားရဲ႕ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲကို ေျမနီကုန္းမွာရွိတဲ့ Service+ အင္တာနက္ စင္တာမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီပြဲကို ညီလင္းဆက္ သန္႕ေဇာ္မင္း ေနဘုန္းလတ္ ေမာင္ပြတ္ စစ္အိမ္ မယ္လိုဒီေမာင္ ဘာညာ ဘလာေဂါက္ တက္စလာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ Voice သတင္းဂ်ာနယ္က သတင္းတစ္ေယာက္ တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အစည္းေ၀း ပထမပိုင္းမွာ ျမန္မာဘေလာ ့စာအုပ္ကိစၥမ်ားကို ဦးစြာ ေဆြးေႏြးၿပီး ဒုတိယပိုင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ကာ အစည္း အရံုးအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘေလာ့စာအုပ္ မွာေတာ့ စတားအေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္ကေန စၿပီးျဖစ္ခ်မယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ စတား ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ တခ်ိဳ႕ေသာ ေခါင္းစဥ္ေတြမွာ အပုတ္ေရ အနည္းငယ္လို ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ အဲဒါေတြကို ထပ္မံေရြးခ်ယ္သြားရပါမယ္။ ဘယ္အပိုင္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ပုတ္လိုတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္နဲ႕ ေမာင္ပြတ္တို႕က အေသးစိတ္ထပ္ မံတင္ေပး သြားပါမယ္။

ဘေလာ့ဂ္အစည္းရံုးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ အျပင္မွာ ေပပါမဖြဲ႕ခင္မွာ အြန္းလိုင္း Register ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ သြားဖို႕စီစည္ထားရွိပါတယ္ အေသးစိ္တ္အခ်က္ လက္မ်ားကို ေမာင္ပြတ္တင္ေပးသြားပါမယ္။

Read More...

Summary only...

ႏွင္းစက္မ်ားသို႕ တမ္းတျခင္း

အိပ္ရာက ႏိုးထလာတဲ့ စာကေလးသံေတြ ၾကားေနရၿပီ။ နံနက္ခင္းသည္ မိုးလင္းဖို႕ နီးလာၿပီ။ အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာက ထြက္ၿပီးလမ္းမႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျခာက္ေသြ႕ တိတ္ဆိတ္ေနတုန္းပဲ။ အေ၀းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးခိုးတလူလူနဲ႕ ေမာင္းထြက္လို႕ သြားတဲ့ လိုင္းကားေလး တစ္စီးကို ျမင္ရသည္။

ညလံုးေပါက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ရက္ေတြမွာ မိုးလင္းခါနီးတိုင္း စာကေလးအသံကို ၾကားေနရၿမဲျဖစ္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာအေရွ႕မွာ ထိုင္ေနရင္ပဲ ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ရာထဲမွာ ေကြးေနရင္ပဲ ျဖစ္ေစ၊ မိုးလင္းဖို႕ နီးလာရင္ေတာ့ စီညံညံစီညံနဲ႕ စာကေလး အသံေတြကို ၾကားရသည္။

အခုလည္းၾကည့္ နံနက္လင္းခါနီးၿပီးဆိုေတာ့ စာကေလးေတြရဲ႕ စီညံစီညံ အသံကို ၾကားေနရၿပီ။ စာေလးအသံ ၾကားလို႕ မိုးလင္းေတာ့ မည္ဆိုတာကို သိသည္ႏွင့္ မၾကာခင္မွာ ထြက္လာေတာ့မည့္ ေနလံုးၾကီးကို အိပ္ေရွ႕ ၀ရံတာကေန ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ ေနမိသည္။

မိုးရာသီ၏ နံနက္ခင္းကား မိုင္းပ်ပ် ေရခိုးေရေငြ႕ မ်ားသာျဖစ္သည္။ မိုင္းပ်ပ် ေရးခိုးေရေငြ႕ေတြကို တိုက္ႀကိဳတိုက္ၾကားမွ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ ရန္ကုန္က တိုက္ေတြ မလွလို႕ပဲလားမသိ မိုင္းပ်ပ် ေရခိုးမ်ား ျမင္ကြင္းမွာ ခံစားလို႕ မရပါ။ ထိုအခါ ယခင္က ခံစားခဲ့ဖူးေသာ မိုင္းပ်ပ် ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရလို႕ သြားပါေတာ့သည္။

နံနက္ခင္းသည္ ျမဴႏွင္းတို႕ ႏွင့္ ပိန္းပိတ္ေမွာင္ က်ေနသည္။ ညက ရြာသြန္း ေသာမိုးသည္ ေဒသရာသီဥတု၏ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ ေရခိုးေရေငြ႕ ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းကုန္ၾကသည္။ ေရခိုးမ်ား က်သည့္အခါ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေပသံုုုးဆယ္ ေလးဆယ္ ေလာက္အထိသာ ျမင္ရသည္။ ထူထပ္စြာ က်သည့္ေန႕ဆိုလွ်င္ ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ခန္႕ သာေကာင္းစြာ ျမင္ရသည္။ ထိုကဲ့သို႕ ေန႕မ်ားတြင္ ေနလံုးကို နံနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္မွ ျမင္ရသည္။

ထိုကဲ့သို႕ ေရခိုး ေဒသအေခၚ ႏွင္းမ်ား က်သည္ကို အလြန္သေဘာက်သည္။ ထိုပိန္းပိတ္ ေမွာင္ေနေသာ ႏွင္းေတာထဲတြင္ ေလွ်က္သြားရသည္ကို ႏွစ္သက္သည္။ ထိုကဲ့သို႕ ႏွင္းက်စဥ္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ပါက မ်က္ခံုးေပၚမွာ ဆံစေလးေတြေပၚမွာ ႏွင္းစက္ျဖဴေလးေတြ တြဲလြဲခိုလာသည္။ ရႈရိႈက္လိုက္တိုင္းမွာလဲ ေရးခိုးေလးေတြ အသိအာရုဏ္ထဲ ေရာက္ေရာက္ သြားသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ေပၚတြင္ တြဲလြဲခိုလာေသာ ႏွင္းစက္ေလးမ်ားကို ေကာင္းစြာ မျမင္ရေပမယ့္ ႏွင္းစက္ေလးေတြ နဲ႕ထိေတြ႕ေနရတဲ့ အေတြ႕ထိကိုေတာ့ ေၾကနပ္မိသည္။

အခုဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုကဲ့သို႕ ႏွင္းစက္ေလးမ်ားႏွင့္ ေ၀းေနရသည္မွာ ႏွစ္အတန္ေလးၾကာခဲ့ၿပီ။

ထိုႏွင္းစက္မ်ား ၾကားတြင္ ေအးခ်မ္း မႈမ်ားရွိသလို ေႏြးေထြး မူမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ျပတြင္ေနရသည္ကား ေလလံုးသည့္ အခန္းျဖစ္၍ ျပင္ပမွာ ေႏြးေသာ္လည္း ရင္တြင္းကား ေအးစက္လွ၏။ ထိုစဥ္က တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်က္ေနေပမယ့္ အထီးက်န္မဆန္ပါ။ ယခုအခါ လူၾကားထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရေသာ္လည္း အားလံုးသည္ သူစိမ္းမ်ားျဖစ္သည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ႏွွင္းစက္မ်ားကို ျပန္လည္တမ္းတမိပါေတာ့သည္။



***

Read More...

Summary only...

ျမင့္ျမတ္သည့္ စိတ္ဓာတ္ကို ေမြးျမဴျခင္း

တို႕ဘ၀တြင္
ေပျဖစ္စဥ္က
သင္ထုရိုက္ႏွက္
တူရိုက္ခ်က္သည္
ရက္စက္ကမ္းကုန္ ငရဲျပည္။

ေလာက တစ္လွည့္
ေျပာင္းလဲဘိ၍
သင့္အလွည့္က်
ေပဘ၀တြင္
တို႕ကႏိုင္သူ
အားမာန္ယူ၍
တူကို အေ၀း ပစ္လိုက္၏ ။ ။

ျမန္မာစာ ဆိုေဒါက္တာ ထီလာစစ္သူ

ေဒါက္တာ ထီလာစစ္သူ ရဲ႕ ၇၅ ႏွစ္ျပည့္ စာတမ္းဖတ္ပြဲကို လာမဲ့ ဇူလိုင္ ၁၂ ရက္ေန႕မွာ လုပ္ပါမယ္။
စိတ္၀င္စားလို႕ တက္ခ်င္ၾကရင္

လိပ္စာက
ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားရိပ္သာ
သိရိရတာနာ ခမ္းမေဆာင္
ကမၻာေလးဘုရားလမ္း ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ ျဖစ္ပါတယ္

အခ်ိန္ကေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီကေန စမွာ ျဖစ္ပါတယ္

Read More...

Summary only...

Sunday Talks ရေအာင္

Sunday Talks ဆိုလို႕ MRTV 4 က Sunday Talks နဲ႕ အမွတ္မွားေစလိုပါ။ ယခု ဆန္းေဒးေတာ့ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကာ ေတြ၀ုိင္းဖြဲ႕ ေဆြးေႏြးၾကမဲ့ စကား၀ိုင္းေလးတစ္ခု ရယ္ပါ။ ဒီတစ္ပတ္ ေတာ့ပစ္ကေလးကေတာ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကာ အစည္းရံုး လို႕မည္ရပါတယ္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အေျခစိုက္ဘေလာ့ဂ္ကာေတြ ရန္ကုန္မွာ ေခတၱေရာက္ရွိေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကာေတြ အားလံုး တက္ေရာက္ေပးၾကဖို႕ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။

ေသခ်ာေပါက္ တက္ေရာက္ၾကမည့္ လူမ်ား
ေနဘုန္းလတ္၊ မယ္လိုဒီေမာင္၊ ညီလင္းဆက္၊ ကိုျဖိဳး၊ ဘလာေဂါက္၊ ေမာင္ပြတ္၊ သန္႕ေဇာ္မင္း၊ မိုးလိႈင္ည၊ စစ္အိမ္၊ မ်က္လံုး၊ စိုးေဇယ် ႏွင့္ စိတ္၀င္စားသူမ်ား တို႕ျဖစ္ၾကပါတယ္။

တက္ေရာက္ႏိုင္ဖြယ္ရွိသူမ်ား
ဘာညာ၊ ေမဓာ၀ီ၊ အိမြန္စိုး

ေသခ်ာေပါက္မတက္ႏိုင္သူမ်ား
တက္စလာ ( လာစရာ ဘတ္စ္ကားခ မရွိေသာေၾကာင့္ဟု သတင္းရသည္ )၊

အခ်ိန္
လာမည့္ တနဂၤေႏြေန႕
ေန႕လည္တစ္နာရီတိတိ

ေနရာေလးကေတာ့ Service+ အင္တာနက္ထရိန္နီစင္တာ
ရတာနာလမ္း Koda ဓာတ္ပံုဆိုင္ေပၚထပ္ ေျမနီကုန္း စမ္းေခ်ာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္
ဖုန္းနံပါတ္
ေဇာ္ေဇာ္မ်ိဳးလြင္၊ မထိုက္ 01 500 457
ေနဘုန္းလတ္ 09 51 50 802

လမ္းညႊန္
ေျမနီကုန္း မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆိုကၠားဆရာကို ရတာလမ္းဘယ္နားမွာလဲ လို႕ေမးပါ။
ရတနာလမ္းထဲေရာက္ရင္ ျပည့္သူ႕ ဦးယာဥ္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာပါ။ ၿပီးရင္ Koda ဓာတ္ပံုဆိုင္ကို ရွာပါ။ ေတြ႕ရင္ ဓာတ္ေလွကား စီးၿပီး သံုးလႊာကို တက္လာပါ

မွတ္ခ်က္။ ။ ေကာ့မင့္ကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ေပးပါ

Read More...

Summary only...

ေတာင္တက္သမား၏ ေအာင္ျမင္မႈ

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ရဲ႕ အျမင့္ဆံုး ေနရာကို ေရာက္သြားၿပီ ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္ သြားၿပီလို႕ ထင္ထား တတ္ၾကသည္။ အေပၚယံ ၾကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ရည္မွန္းခ်က္ရဲ႕ အျမင့္ဆံုး ေနရာကား ေအာင္ျမင္မႈ၏ ခရီးတစ္၀က္မွ်သာ . . . . .

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဇာတိၿမိဳ႕ေလး၏ အေနာက္ဘက္ ေျခာက္မိုင္ခန္႕ရွိ ေတာင္တစ္လံုး ေပၚတြင္ ေရွးေဟာင္း လိုဏ္ဂူႀကီးကို ေဒသခ ံရြာသားမ်ား တူးေဖာ္ ေနေၾကာင္း သတင္းရ၍ သတင္း သမားပီပီ သြားေရာက္ စပ္စု ၾကည့္သည္။ ေတာင္ေျခ ေရာက္ေအာင္ သြားရသည့္ ခရီးကား ဖုံထူကာ ၾကမ္းတမ္းလွသည္။ ေတာင္ေျခ ေရာက္ေတာ့မွ သာသနာ့ အလံမ်ား လႊင့္ထူထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ေတာင္၏ ေျမက ေက်ာက္ေတာင္ဟု ေျပာလွ်င္ ေက်ာက္ခ်ည္း မဟုတ္ ေက်ာက္မ်ားႏွင့္ ေက်ာက္ျဖစ္ရန္ သက္တမ္း ႏုေသးသည္ဟု ယူဆရေသာ သက္ႏ ုေက်ာက္ေျမမ်ား ေရာယွက္ေနသည့္ ေတာင္ တစ္လံုးမွ်သာ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သည္ ေတာင္တက္ေလ့ တက္ထရွိသည့္ လူမ်ား မဟုတ္သည ့္အားေလွ်ာ္စြာ စတက္ၿပီး ၁၅ မိနစ္ခန္႕ အၾကာတြင္ စတင္ ္ေမာဟိုက္ လာေတာ့သည္။ နားလိုက္ တက္လိုက္ တက္ခဲ့ၾကရာ တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္မွ် ၾကာေသာအခါ ေရွးေဟာင္း ေက်ာက္ဂူႀကီး ရွိရာဆီသို႕ ေရာက္ခဲ့သည္။ ဂူႀကီးမ်ား အနီးတြင္ ဥာဏ္ေတာ္ တစ္ေပခန္႕ရွိ ထိုင္ေတာ္မႈ ဘုရားတစ္ဆူ၊ ေညာင္ေရအိုး ေလးငါးလံုးခန္႕ႏွင့္ ငွက္ေပ်ာပြဲ တစ္ပြဲသာ ေတြ႕ရသည္။

ဂူမွာ ႏွစ္ဂူျဖစ္ၿပီး ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းဂူ၏ အထက္နား က်က်တြင္ ေနာက္တစ္ဂူျဖစ္သည္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ဂူထဲ ၀င္ၾကည့္ေသာအခါ ေမွာင္မဲေနၿပီး ဘာမွ်မျမင္ရေပ။ အစပိုင္းတြင္ တုတ္ႏွင့္စမ္းၿပီး သြားၾကည့္ ေသးေသာ္လည္း ေမွာင္ေမွာင္ မဲမဲ ဂူႀကီးထဲတြင္ စမ္းတ၀ါး၀ါး လွ်က္သြား ေနျခင္းသည္ အက်ိဳး ထူးႏိုင္ဖြယ္ မရွိေသာေၾကာင့္ ျပန္ခဲ့ရသည္။

ေနာက္တစ္ရက္မွ ဂူတြင္း၀င္ၾကည့္ရန္ ဓာတ္မီးတစ္လက္ မီးျခစ္ ဖေရာင္းတိုင္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အုပ္စု ထပ္တက္ၾကျပန္သည္။ ယခုတစ္ေခါက္တြင္ မေန႕က အရွိန္ေၾကာင့္ ၾကြက္သားမ်ား နာက်င္သလိုျဖစ္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပထေန႕ကေလာက္ ခရီးမတြင္။ တစ္နာရီခြဲခန္႕ အၾကာတက္ၿပီးေနာက္ ေက်ာက္ဂူႀကီးမ်ားဆီသို႕ ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။

ပထမဂူတြင္ ဆယ္ေပေက်ာ္ ခန္႕သာရွိၿပီး အဆံုးတြင္ တူးလက္စ ေပါက္ျပားႏွင့္ ကိရိယာပစၥည္း တစ္ခ်ိဳ႕သာ ေတြ႕ရသည္။ ထို႕ေနာက္ ဒုတိယ ဂူကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အုပ္စု ဆက္လက္ ၀င္ၾကည့္ ၾကျပန္သည္ ။ ဒုတိယဂူသည္ ပထမဂူလို လမ္းေလွ်ာက္၀င္၍ မရ။ ၀မ္းလ်ား ေမာက္၀င္ၿပီး တြားသြားကာ ခပ္ေျပေျပေလး တက္သြား ရသည္။ အနည္းငယ္ တက္ၿပီးေနာက္ အတြင္ဘက္တြင္ ျပန္က်ယ္သြားၿပီး လမ္းေလွ်က္၍ ရသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆက္လက္ တက္သြားရာ ၀မ္းလ်ားထိုးေမွာက္ အေနထားအတိုင္း က်ဥ္းေျမာင္း သြားျပန္သည္။ ထိုအေနအထား အတိုင္း၀င္ခဲ့ၿပီး မ်ားမၾကာမွီတြင္ ဂူဆံုး သြားေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ေမွ်ာင္လင့္ ထားသည္က ဂူထဲတြင္ ထူးထူး ဆန္းဆန္း တစ္စံု တစ္ရာ ေတြ႕ရမည္ဟု ထင္ၾကသည္။ အတြင္းပိုင္း ေနရာတြင္ လင္ႏို႕မ်ားမွလြဲ၍ ဘာမွ်မရွိေပ။ ဂူအျပင္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာ ၾကည့္မိသည္။ ဂူသည္ ေတာင္၏ ထိပ္ပိုင္းနား တြင္ရွိၿပီး ေတာင္ထိပ္သို႕ ေရာက္ရန္ သိပ္မလို ေတာ့ေပ။

ထို႕ေၾကာင့္ ဒီအတိုင္း ျပန္ဆင္းရမည့္ အတူ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖူးသည္ ရွိေအာင္ ဆက္လက္ တက္ၾကည့္ ၾကသည္။ ဂူအထ ိတက္စဥ္က လမ္းကေလး ေဖာက္ထား ေသာ္လည္း ဂူမွဆက္တက္ရန္ လမ္းေဖာက္ ထားျခင္းမရွိေပ။ ဂူမွၾကည့္စဥ္က ေတာင္ထိပ္ ေရာက္ရန္ သိပ္မလို္ေတာ့ဟု ထင္ထား ရေသာ္လည္း အနည္းငယ္ ဆက္တက္ လိုက္ေတာ့မွ ေတာင္က ထင္ထားသည္ထက္ ပိုျမင့္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြမွာ မတ္ေစာက္သည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားသည္ ဆင္ေျခေလွ်ာေလး ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တြယ္ကုတ္စရာ အပင္မရွိပဲ ခဲေလး ဖုေလး ေတြကိုသာ အားျပဳၿပီး တြယ္တက္ရသည္။ တခါတရံတြင္ အမွီျပဳ ကိုင္ထားေသာ ခဲလံုးက ကၽြတ္ထြက္ခဲ့တာမ်ိဳး၊ မိမိက်ားကန္ထားေသာ ခဲလံုးမ်ား ေခ်ာ္ထြက္ သြားတာ မ်ိဳးရွိသည္။ ထိုဆင္ေျခေလွ်ာ ေနရာေလးကို ေက်ာ္ၿပီးေနာက္ ကိုးဆယ္ဒီဂရီနီးပါး မွတ္ေစာက္လွေသာ ေတာင္နံရံၿကီးကို ေပသံုးဆယ္ေက်ာ္ခန္႕ တြယ္တက္ၿပီးေသာအခါ ေတာင္ထိပ္ပိုင္း အနီးကို ေရာက္ခဲ့သည္။ ိုေနရာကေန ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေအာင္ သြားရာတြင္ သိပ္မခက္ခဲလွေတာ့ေပ။

ေနာက္ဆံုးတြင္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေပ်ာ္လို႕မဆံုးပါ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တကယ့္ကမၻာေက်ာ္ ေတာင္တက္ သမားႀကီးေတြလို အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ ျမဳတ္ၾကသည္ အမွတ္တရ ခဲလံုးေလးေတြ ေကာက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထင္လိုက္ၾကတာက ဒီေတာင္ႀကီးရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေနရာကို ေရာက္ခဲ့ၿပီ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေအာင္ျမင္သြားၿပီလို႕ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလ ေတြးထားခဲ့တာ မွားၿပီဆိုတာကိုေတာ့ ျပန္ဆင္းဖို႕ရာ ခရီးစလိုက္ေတာ့မွ သိလိုက္ရပါေတာ့သည္။

ေတာင္အဆင္းကလည္း ေတာင္တက္ခဲ့စဥ္ကအတိုင္း ခက္ခဲေနမည္ ဆိုတာ အရင္က မစဥ္းစားမိခဲ့ပါ။ ေတာင္တက္စဥ္ကလိုပဲ ခဲလံုးမ်ားကို သတိကိုင္တြယ္ဆင္းရသည္။ အခက္ခဲမ်ား အားလံုးသည္ ေတာင္တက္စဥ္ကလုိပင္ျဖစ္သည္။

တကယ္ေတာ့ လက္ေတြ႕ဘ၀၏ ေအာင္ျမင္မ်ားသည္လည္း ေတာင္တက္သမားမ်ား၏ ေအာင္ျမင္လိုသာျဖစ္ၾကသည္။ မိမိရလိုရာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ေတာင္တစ္လံုးေပၚတက္သကဲ့သို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကရသည္။ အခက္ခဲေတြေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ပန္းတိုင္ေရာက္သည့္အခါတြင္ ငါတက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ငါႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့ၿပီ ၿပီးေတာ့ ငါဆိုေသာ ဂုဏ္ေဖာ္စိတ္မ်ားႏွင့္ ၾကည္ႏူးေၾကနပ္ေလ့ ရွိၾကေတာ့သည္။

ဘ၀ဆိုသည္မွာ အနိမ့္ရွိသလို အျမင့္လည္းရွိသည္။ ေအာင္ျမင္မႈရွိသလို ဆံုးရႈံးမႈလည္းရွိသည္။ဘ၀၏ အျမင့္ဆံုးေနရာသည္ ခရီးဆံုး မဟုတ္ေသးေပ။ အျမင့္ဆံုးေနရာကို ေရာက္သူတိုင္းသည္ သရဖူူကို ဆက္လက္ထိမ္းဖို႕ႏွင့္ ကိုယ့္ဘ၀ ဌာေနျပန္ၾက ရသည့္အခါ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ဖို႕ ခရီးဆက္ၾကရဦးမည္။

ေတာင္ထိပ္သည္ ေတာင္တက္ခရီး ေအာင္ျမင္ဖို႕ရာအတြက္ လမ္းတစ္၀က္မွ်သာျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ရဲ႕ အျမင့္ဆံုးသရဖူသည္ ၿပီးျပည့္စံုေသာ ေအင္ျမင္မႈ၏ ခရီးတစ္၀က္မွ်သာျဖစ္သည္။

Flower News ဂ်ာနယ္ အတြဲႏွစ္ အမွတ္ တစ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးၿပီးျဖစ္ပါသည္။

Read More...

Summary only...

ဥာဏ္ကိုဘယ္လို သံုးမလဲ

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေရႊေသြးစာေစာင္တြင္ ကာတြန္းပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ကို
ဖတ္ဖူးသည္။ ယင္းပံုျပင္ေလးတြင္ ၾကက္မိသားစု တစ္စုရွိသည္။ ၾကက္မိသားစုတြင္
ၾကက္အေဖၾကီး ၾကက္အေမၾကီးနဲ႕ ၾကက္သားေလး စုစုေပါင္းသံုးေကာင္ရွိသည္။
တစ္ရက္တြင္ ၾကက္အေမႀကီးႏွင့္ အေဖၾကီး အစာရွာသြားေနခိုက္ အိမ္တြင္
ၾကက္သားေလး တစ္ေကာင္သာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဘဲေလးက ေဆာ့ကစားၾကရန္လာေခၚသည္။ ထို႕ေၾကာင့္
ၾကက္ေပါက္စေလးႏွင့္ ဘဲေပါက္စေလးတို႕သည္ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ သြားေရာက္
ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ ထိုသို႕ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ကစားေနစဥ္ သစ္ပင္ေပၚတြင္
ရွည့္ေလးတစ္ ေကာင္သည္ အစာစားလွ်က္ရွိသည္။ ရွည့္ေလး အစာစားၿပီးေႏွာက္
သစ္ေစ့ေလးကို ေအာက္သို႕ ပစ္ခ်ၿပီး သစ္ေခါင္းတြင္းသို႕ ၀င္သြားသည္။
ထိုသစ္ေစ့ေလးသည္ ၾကက္ေပါက္စေလး ေခါင္းေပၚသို႕ က်သြားသည္။ ထိုအခါ
ၾကက္ေပါက္စေလး သည္ထိတ္လန္႕သြားသည္။ ဒီေစ့ေလး ဘယ္ကက်လာတာလဲ ဆိုတာ
ရွာၾကသည္။ သူတို႕ မေတြ႕ ။ ဘယ္က က်လာမွန္း မသိသည့္အခါတြင္ ဒါမိုးၿပိဳတာ
ျဖစ္မယ္ဟု ဘဲေပါက္စေလးက သူ႕၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေျပာသည္။ ထိုအခါတြင္
ၾကက္ေပါက္စေလးက ဟုတ္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုသည္။ မိုးၿပိဳရင္ လိုလုပ္မလဲ
ဆိုသည့္ေမးခြန္းကို သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေမးၾကသည္။ ထို႕ေႏွာက္ ႏွစ္ေကာင္သား
စဥ္းစားမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ သူ႕တို႕ အိမ္ဆီသို႕ တန္းေျပးလာခဲ့ၾကသည္။
ၾကက္ေပါက္စေလး ႏွစ္ေကာင္ေျပာ ေသာစကားကို ငွက္တစ္ေကာင္က ၾကားသြားသည္
ထို႕ေၾကာင့္ မၾကာမီ မိုးျပိဳေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေတာလံုး သိေအာင္
ေၾကျငာပါေတာ့သည္။

တခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာတြင္ ဥာဏ္ကိုလႊာ မသံုးပဲ အတံုးအလိုက္ အတစ္အလိုက္
သံုးေလ့ရွိေသာ လူတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူသည္ အရာရာကို ပါးပါးလႊာ မစဥ္းစားပဲ
အတံုးအလိုက္ အတစ္လိုက္သာ စဥ္းစားသည္။
တစ္ရက္တြင္ သမင္တစ္ေကာင္သည္ အေနာက္ဘက္ ေတာအုပ္ေန၍ွ ကြင္းျပင္တစ္ခုကို
ျဖတ္ကာ အေရွ႕ဘက္ ေတာအုပ္အတြင္းသို႕ ၀င္သြားသည္။ သမင္သည္ ကြင္းျပင္သို႕
ျဖတ္စဥ္က ေက်ာက္ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ ေပၚသို႕ ျဖစ္သန္း သြားခဲ့သည္။
မၾကာမီ သမင္ျဖတ္သြားေသာ ကြင္းျပင္သို႕ ဥာဏ္ကို အတံုးအလိုက္ အတစ္လိုက္
သံုးေလ့ရွိသည့္ ရြာသားေရာက္လာသည္။ ရြာသားသည္ သမင္ေျခရာမ်ားကို
ေတြ႕ရွိသြားၿပီး ေျခရာအတိုင္း လုိက္ပါက သမင္ကို ေတြ႕မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။
ထုိ႕ေၾကာင့္ ေျခရာခံကာ သမင္ေနာက္တို႕ လိုက္လာခဲ့သည္။
လိုက္ရင္းလိုက္ရင္းျဖင့္ သမင္ျဖတ္သြားေသာ ေက်ာက္ဖ်ာသို႕ ေရာက္သြားသည္။
ေက်ာက္ဖ်ာသည္ မာေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ဖ်ာေပၚတြင္ သမင္ေျခရာမ်ား
ေပ်ာက္သြားသည္။ ထိုအခါ ရြာသားက ဧကန သမင္ေက်ာက္ဖ်ာေအာက္မွာ ၀င္ပုန္းေနတာ
ျဖစ္မယ္ဟု ဆိုကာ ေက်ာက္ဖ်ာကို တူူးရန္ႀကံသည္။ ထိုသုိ႕တူးရန္ ျပင္ဆင္ၿပီး
ေက်ာက္ဖ်ာေပၚသို႕ တက္ခဲ့သည္။ ေက်ာက္ဖ်ာ အဆံုးေရာက္ေတာ့ သမင္းေျခရာမ်ားကို
ျပန္ေတြ႕ျပန္သည္။
ထိုအခါ ရြာသားက ဒါဆိုရင္ ေသခ်ာၿပီ အေနာက္ဘက္ကလာတဲ့ သမင္က ဒီေက်ာက္ဖ်ာ
ေအာက္ကို ၀င္သြားတယ္။ အဲလိုပဲ အေရွ႕ဘက္က လာတဲ့ သမင္ဟာလဲ
ေႏွက္ျပန္လွမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ဒီေက်ာက္ဖ်ာေအာက္ကို ၀င္သြားတယ္။ ငါသာ
ဒီေက်ာက္ဖ်ာၿကီးကို တူးႏိုင္ရင္ သမင္ႏွစ္ေကာင္ရမွာပဲဟုဆိုက
ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို အပိုင္တူးပါေတာ့သည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ၾကက္အေဖႀကီး ႏွင့္ အေမႀကီးလည္း အစာရွာရာက အိမ္သို႕
အျမန္ျပန္ခဲ့ၾကရသည္။ အိပ္သို႕ ေရာက္ေသာအခါ ဘဲစံုတြဲ အပါအ၀င္ တိရိစာၧန္
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ရွိေနၾကသည္။ သို႕ရာတြင္ သူတို႕သည္ ဘယ္မွာ
သြားပုန္းလို႕ ပုန္းရမွန္း မသိျဖစ္ေနၾကသည္။
ထိုအခ်က္တြင္ အျဖစ္အေၾကာင္းအရာ အားလံုးကို သိေသာေျမေခြးက အခြင့္ေကာင္းယူ၍
အားလံုးလာၾက ငါ့ဂူကလံုျခံဳတယ္ ငါ့ဂူကိုလာ ဆိုၿပီးေခၚသြားသည္။ အားလံုးကို
ေျမေခြးကို ယံုၾကည္ၿပီးလိုက္ ရန္ျပင္ၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သစ္ေခါင္းထဲတြင္ အိမ္ေနေသာ ရွည့္ေလး ႏိုးလာသည္။
မိုးျပိဳမည္ဆိုသည့္ သတင္းေၾကာင့္ တိရစၧာန္မ်ား ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနသည္ကို
ရွည့္ေလးသိသြားသည္။ ရွည့္ေလး အျဖစ္ပ်က္အားလံုးကို ရိပ္စားမိၿပီး
ဦးဇီးကြက္ႀကီးကို အကူညီသြားေတာင္းသည္။ အခ်ိန္မီ သြားမေျပာႏိုင္ပါက
ေျမေခြဂူထဲတြင္ တိရိစၧာန္မ်ား ဒုကၡေရာက္ႏိုင္သည္။

ေနာက္ဆံုးသည္ ဦးဇီးကြက္ႀကီး ေရာက္လာၿပီး တိရစၧာမ်ားကို အျဖစ္မွန္ေတြ
ေျပာကာ ေျမေခြးဂူတို႕ မလိုက္ရန္ အခ်ိန္မီတားလိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္
သစ္ေစ့က် သည္ကို မိုးျပိဳမည္ဟု မစဥ္းစား မဆင္းခ်ဥ္ပဲ ေျပာခဲ့ေသာ
ဘဲေလးႏွင့္ ဘာကိုမွ် မစူးစမ္းပဲ သတင္းလိုက္ျဖန္႕ ခဲ့ေသာ ငွက္တို႕
ဇီးကြက္ႀကီးက ဆံုးမေလေတာ့သည္။

ဘယ္အရာကို မဆို အေၾကာင္းရာတစ္ခု၏ ဇတ္ျမစ္ကို ေသခ်ာသိေအာင္
မစူးစမ္းရေသးခင္ ထင္ရာကို အမွန္ထင္ၿပီးလုပ္မည္ဆိုပါက ေက်ာက္ဖ်ာကို တူးေသာ
ရြာသားကဲ့သို႕ ပင္ပန္းၿပီး မိုးျပိဳမည္ကို ေၾကာက္ေသာ ၾကက္မိသားစု ကဲ့သုိ႕
ေၾကက္မက္ဖြယ္ရာဟု ထင္ျမင္ေနၾက မည္ျဖစ္ပါသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ဥာဏ္ကို အတံုးလိုက္မသံုးပဲ လႊာသံုးမွသာ အမွန္တရားကို ေရာက္ေပမည္

Read More...

Summary only...

ရတနာပံုေစ်းက ေစ်းအၾကီးဆံုး ဓာတ္ပံုႏွစ္ပုံ

ဒီေန႕ ေမာင္ေအာင္ခ်မ္းလင္း တစ္ေယာက္ သက္၀င္လုပ္ရွား မီဒီယာပံုရိပ္မ်ား ဓာတ္ပံုျပပြဲကို သြားၾကည့္ရင္း တေနရာအေရာက္ ဓာတ္ပံုႏွစ္ပံုကိုေတြ႕ၿပီး ရင္သပ္ရႈေမာျဖစ္သြားရသည္။ ထိုဓာတ္ပံု ႏွစ္ပံုသည္ ျပပြဲတြင္ ေစ်းအႀကီးဆံုးျဖစ္သည္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရဲ႕ တန္ဖိုးက တစ္ပံုကို ဆယ္သိန္းတဲ့။
ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေတာ့လည္း ေကာင္းလွသည္မဟုတ္။ သို႔ေပမယ့္ေစ်းက ေကာင္းေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓာတ္ပံုပိုင္ရွင္ကို သူသိေနျပန္သည္။ သူ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂ်ီေတာ့မွာ ေတြ႕မွပဲေမးပါေတာ့မည္ ဟုဆိုကအိမ္သုိ႕ ျပန္လာခဲ့သည္။
ေအာင္ခ်မ္းလင္းသည္ တျခားလူမဟုတ္ပဲ မန္းက ဘေလာ့ဂ္ကာ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဓာတ္ပံုပိုက္ရွင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္စိုးေဇယ်ထြန္း ျဖစ္သည္။
သူသည္ ဗံုးကြဲစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ရိုက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ျပပြဲတြင္ တစ္ပံုဆယ္သိန္းႏွင့္ ေရာင္းထားေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕စကားကို ၾကားၿပီး အူလိမ့္ေအာင္ရယ္ရပါေတာ့သည္။
ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဓာတ္ပံုေတြကို ဆယ္သိန္းေရာင္းရသလဲ ဆိုတာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ ဗံုးကြဲသည့္ ဓာတ္႔ပံုမ်ားသည္ တျခားပံုေတြလို ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရံုးခန္းထဲမွာ နံရံေပၚမွာ အလွခ်ိတ္ဆြဲ ထားလို႕ ရတဲ့ ပံုမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီပံုေတြကို တစ္ပံု တစ္ေသာင္းနဲ႕ ေရာင္းတယ္ပဲထားဦး ၀ယ္မည့္လူရွိမည္ဟုတ္။ ငါးေထာင္ေလာက္ ဆိုရင္ေတာ့ ၀ယ္မဲ့လူရွိေကာင္းရွိႏိုင္သည္။ သို႕ရတြင္ ငါးေထာင္ဆိုသည့္ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ ေရာင္းရလွ်င္လည္း သိကၡာက်သည္။ သင့္ေတာ္မည့္ ေစ်ႏွင့္၀ယ္မည့္လူလဲ ရွိႏိုင္မည္ မဟုတ္။ ထို႕ေၾကင့္ ၀ယ္မဲ့လူမရွိမဲ့အတူတူေတာ့ သိကၡာမက်ရေလေအာင္ တစ္ပံုေရာင္းေစ်းကို ဆယ္သိန္းလို႕ သတ္မွတ္ေပးလိုက္သည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ထိုပံုမ်ားသည္ ျပပြဲတြင္ ေစ်းအၾကီးဆံုးပံုမ်ား ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။
ယင္းျပပြဲကို ၾကည့္လိုသူမ်ား ေအာင္ခ်မ္းလင္း ဘေလာ့ႏွင့္ ရတာနာပံုေစ်းတြင္ သြားေရာက္ၾကည့္ၾကပါကုန္။ မွတ္ခ်က္ ျပပြဲရက္မွာ မနက္ျဖန္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ ႏွစ္ပံု စလံုး ေရာင္ထြက္ ခဲ့ရင္ ေမာင္တက္ ေမာင္ပြတ္ ကိုလတ ကိုမ်က္လံုး ကိုညီလင္းဆက္္ စည္းအျပင္ကလူ ဒလကလူ မိုးလိႈင္ည မယ္လိုဒီ ဘညာသာရကာ ေမာင္ေဂါက္ ပစ္တိုင္းေထာင္ေပ်က္တဲ့လူ အားလံုးအားလံုးကို ဘီယာ အ၀တိုက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း . . . . .

Read More...

Summary only...

ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ကာမ်ား အတြက္ လင္းေရာင္ျခည္ေလာ

ယခု အခါတြင္ အခ်ို႕ ဘေလာ့ဂ္မ်ားကို လိပ္စာ အတိက်ျဖင့္ ပိတ္ေနတာကို ေတြ႕ေနရပါၿပီ။ ယင္းကဲ့သို႕ ပိတ္ထားသည့္ ဘေလာ့ဂ္ထဲတြင္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ အခ်ိဳ႕ ပါ၀င္သလို ညစ္ျငမ္းဘေဘာ့ဂ္ ေတြကိုလဲ ပိတ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
အဲဒီဟာက ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ကာေတ ြ အတြက္ ေကာင္းတဲ့ အလားလာ လား ဆိုးတဲ့ အလားလာ လား အလာဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲ သံုးသပ္ၾကည့္ျဖစ္ ပါတယ္။
ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ ရဲ႕ ေရပန္းစား လာမႈကို သက္ဆိုင္က သိေနၿပီ ဆိုတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႕ အေနနဲ႕ ပိတ္ခ်င္ရင္ ဘေလာ့ဂ္ အားလံုးကို ပိတ္လိုက္လို႕ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မပိတ္ပဲထားတယ္ ဆိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္နာမည္နဲ႕ ေရးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ကိုယ္ဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ အမ်ားသိၾကၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းအရာေတြကို မေရးၾကတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္လို႕ အၾကံျပဳပါရေစ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ေရးရတာေလးဘာမဟုတ္နဲ႕ တစ္ခုခု ျဖစ္လာလို႕ ခံရရင္ မတန္ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ပိတ္ေနၿပီ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကို မပိတ္ေသးဘူးဆိုတာ ဘေလာ့ဂ္ကာေတြရဲ႕ ေကာင္းေသာ အလားအလာေလာ

Read More...

Summary only...

ထန္း ႏွင့္ ေညာင္

ထန္းပင္ ႏွင့္ ေညာင္ပင္သည္ တူညီေသာ သပါ၀ရွိသလို မတူညီေသာ သေဘာတရားမ်ားလည္း ရွိတတ္ၾကသည္။

* * * *

အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြ အတြက္ တခါတရံတြင္ အေဖႏွင့္မတူပဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္သာ တူေနတတ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေဖသည္ တည္တည္ခန္႕ခန္႕ ေနေလ့မရွိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလို ေျပာေျပာ ဆိုဆို စစ ေနာက္ေနာက္ ေနတတ္သည္ ကမ်ားသည္။ တခါတရံတြင္ေတာ့ အေဖ တစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေပၚ စိတ္ဆိုးသည္လဲ ရွိသည္။ ရိုက္သည္လဲ ရွိသည္။ သို႕ရတြင္ သူငယ္ခ်င္းလို ေနသည္က မ်ားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သြားမည္ ဆိုသည့္ အခါတြင္ အေမသည္ တစ္လေလာက္ အလိုကတည္းက ဆံုးမ၍ မၿပီးႏိုင္။ ပုတီးစိမ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ဘုရားရွစ္ခိုးနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ား ကိုလည္း က်က္ခိုင္း ေသးသည္။ အေမ့မွာ ေဗဒင္သြားၾကည့္လိုက္ ရႀတာေျခလိုက္ႏွင့္ မအားႏိုင္ေအာင္ ပင္ရွိသည္။ ရန္ကုန္ကို အင္းေတာ္မွ ထြက္ခဲ့ရသည္မွာလည္း ယင္းရၾတာ၏ အစိတ္ပိုင္း တစ္ခုဟု ေျပာ၍ ရပါသည္။
သို႕ရာတြင္ အေဖကမႈ ေအးေအး ေဆးေဆးပင္ ရွိသည္။ မင္းအလုပ္ေတြ ငါလုပ္ရေတာ့မွာေပါ့။ မင္းငါ့ကို မသနားလို႕ သြားတာကေတာ့ ငါကေတာ့ မတားပါဘူး။ အစရွိသျဖင့္ ေနာက္တီး ေႏွာက္ေတာက္ စကားမ်ားကိုသာ ေျပာသည္။
အေမက အရက္မေသာက္နဲ႕ ဘာမွလုပ္နဲ႕ ညာမလုပ္နဲ႕ မွာသည့္အခါမ်ိဳးတြင္လည္း။ နင္ကလဲဟယ္ သူ႕ဖာသူ ဘာလုပ္လုပ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ရန္ကုန္ကေန ဘာမလုပ္တတ္ ဘာမကိုင္တတ္ ေလးေတာ့ ေခၚမလာနဲ႕ ဟုဆိုကာ စကားကို ၀င္၀င္ေႏွာက္ေလ့ ရွိသည္။
ထို႕ေၾကာင့္လဲ အေဖ့ကို ကေလးေတြကို ဆံုမရေကာင္းမသိဘူး ဟု အေမက မၾကာခဏေျပာ ေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ေအာင္မွာ ငါ့သားသမီးေတြက လိမ္မာၿပီးသား ဆံုးစရာကို မလိုဘူးဟု ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျဖင့္ပင္ ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။
ထိုသို႕ အျမဲတမ္း ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျဖင့္ေနေသာ အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္နဲ႕ စခြဲ႕သည့္ေန႕ ရထားထြက္ခါနီးတြင္ မရယ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ ပါးစပ္မွ လည္းတစ္ခုခု ေျပာဖို႕ စဥ္စားေနသလို ရွိေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ကြမ္း၀ါးေနသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။
နာရီ၀က္ခန္႕ ဘာမွ မေျပာပဲ ရထားျပဴတင္းေပါက္ အနီးမွာ လာရပ္ေနေသာ အေဖသည္ ရထားထြက္ခါနီးမွ စကား စေျပာသည္။ မင့္ကိုငါ ေျပာစရာရွိေသးတယ္တဲ့။

လူဆိုတာ ထန္းပင္လို မက်င့္ရဘူးကြ ေညာင္ပင္လို က်င့္ရတယ္

ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ယင္းကဲ့သို႕ စာသံေပသံ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေျပာသည္ကို တခါမွ်မၾကားဖူးပါ။

* * * *

ဆရာ့ဘ၀မွာ အမွားေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ဖူးတဲ့အထဲမွာ သိသိႀကီးနဲ႕ မွားလိုက္တာ ရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ မိဘကို မေထာက္ပံ့ ႏိုင္ခင္မွာ အိမ္ေထာင္ ျပဳလိုက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျခာက္တန္းႏွစ္က ႀကိဳသက္ ဘာရပ္သင္ၾကားေသာ ဆရာ တစ္ဦးေျပာသည့္ စကားျဖစ္ပါသည္။ သူ႕တြင္ အေမတစ္ဦးသာရွိၿပီး ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ရခ်ိန္တြင္ ေမကို မေကၽြးႏိုင္ခင္ မိန္းမယူ လိုက္မိျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ ေက်ာင္းဆရာ လခသည္ မ်ားစြာမရေသာေၾကာင့္ မိန္းမရွိေနသည့္ သူ႕အဖို႕ မိခင္ကို ဘာမွ်မလုပ္ေပး ႏိုင္ခဲ့ဟုဆိုသည္။
ယင္းကဲ့သို႕ေသာ ခပ္ဆင္ဆင္ အျဖစ္မ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ အျမဲလိုလိုပင္ေတြ႕ ျမင္ေနၾကရသည္။ ဆရာ ေကာင္းသန္႕ သည္ပင္လွ်င္ ထိုကဲ့သို႕ အမွားမ်ိဳး က်ဴးလြန္ခဲ့မိသည္ဟု သူ႕ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ တြင္ရဖူးသည္။

* * * *

တကယ္ေတာ့ ထန္းပင္ နဲ႕ ေညာင္ပင္ဟာ ႀကီးထြားၾကတဲ့ သပါ၀ခ်င္း တူေပမယ့္ ထန္းပင္ဆိုတာ အျမင့္ကိုတာ တက္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို မေျပာနဲ႕ သူ႕အသီးနဲ႕ သူေတာင္ မိုးလံုတာ မဟုတ္ဘူး။
ေညာင္ပင္ ဆိုတာကေတာ သူႀကီးထြားလာတာနဲ႕ အမွ် သူ႕ရဲ႕ အရိပ္ကို အားလံုးက ခိုလံုလို႕ရတယ္။
လူဆိုတာ ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ ထန္းပင္လို ကိုယ္တက္သြားရင္ ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး မလုပ္ရဘူး။ ကိုယ္နဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ပါ ကိုယ့္ကို မွီခို အားထားလို႕ ရေလာက္တဲ့ ေညာင္ပင္လိုျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးးစား အားထုတ္သင့္တယ္။

အေဖ စကားသံ ဆံုးေတာ့ ခရာထြက္လာသည္ ခရာသံ ဆံုးေတာ့ ဥၾသသံထြက္လာသည္ ဥၾသသံ ဆံုးေတာ့ ရထားဘီးလံုးမ်ားသည္ သံလမ္းေပၚတြင္ တက်ီက်ီ ႏွင့္ စတင္လိမ့္ သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ ရထားသည္ ဘူတာရံုေလးကို ေက်ာခိုင္း၍ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ခုတ္ေမာင္ခဲ့ ပါသည္။









*

Read More...

Summary only...