ေျမခပန္း

ခ်စ္သူ . . .
ရွင္ေမႊးလြန္းန႕ဲ႔မင္းနႏၵာဇာတ္သိမ္းကို ျပင္ေပးဖို႔
ငယ္ငယ္က အေမဆီမွာေတာင္းဆိုဘူးတယ္
ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔နန္းဦးျပင္ ဇာတ္သိမ္းကို
ျပင္ေရးလို႔ စာေမးပြဲလဲက်ခဲ့ဘူးတယ္
ရွိတ္စပီးယားသာ ငါ့အဖိုးျဖစ္ခဲ့ရင္
ယိုမီရိုနဲ႕ဂ်ဴးလိယက္ ဇာတ္သိမ္းကိုျပင္ခိုင္းမိမွာပဲ


ခ်စ္သူ . . .
မင္းနဲ႔ေ၀းတဲ့ငါ့ရင္မွာ အလြမ္းေတြေ၀ေနတယ္
အဲဒီအလြမ္းေတြသာ ပန္းေတြျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
အဲဒီပန္းေတြကို မင့္ေခါင္းမွာပန္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္

ခ်စ္သူ . . .
အဲဒီပန္းေတြက . . .
သဇင္လို ေတာ္မ၀င္ဘူး
က်ဴးလစ္လို အေရာင္ေသြးမစံုဘူး
ရနံ႕ကလဲ ေမႊးခ်င္မွေမႊးမယ္
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပးတဲ့ပန္းက ရာႏႈန္းျပည့္ျဖဴစင္ပါတယ္


ခ်စ္သူ . . .
အဆင့္ခ်င္းမတူလို႕႔ မနမ္း႐ိႈက္လိုလဲ
အမိုက္သရိုက္လို ေျမမွာခ်နင္းလိုက္ပါ
နင္းေျခသူကို စူးေစမဲ့
ႏွင္းဆီလိုဆူးမ်ိဳးလဲ ငါ့အလြမ္းေတြမွာတပ္မထားပါဘူး
ေလအလာမွာေျမခတဲ့ ေၾကြက်ေပးမဲ့ခေရလိုပန္းမ်ိဳးပါ

ခ်စ္သူ . . .
ေလအလာမွာ ေၾကြက်တဲ့ခေရလို
ငါ့အခ်စ္ေတြ ေျမခကုန္ၿပီ
နင္းလိုကနင္း ပန္လိုကပန္

ခ်စ္သူ . . .
တကယ္ေတာ့ငါ
နင္ဘ၀ထဲကို ဗီဇာမပါဘဲ၀င္ခဲ့သူေလ



......

Read More...

Summary only...

စကၤာပူ ဘေလာ့ဂ္ကာ အစည္းေ၀းသို႕

စလံုးက ဘေလာ့ကာေတြ ေတြ႕ၾကေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္
ဒီလိုနဲ႕ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ဖို႕ရာတြက္ ေအာင္ျမင္ဖို႕ကလဲနီးလာပါၿပီ

ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ စကၤပူ ဘေလာ့ဂ္ ေမာင္ႏွမမ်ား ထံမွ သိလုိသည္မ်ားကို အစည္းေ၀းမွာ ေဆြးေႏြးေပးေစလိုပါတယ္

၁။ စကၤပူ ဘေလာ့ဂ္ကာမ်ား ကိုစားျပဳတဲ့ စာအုပ္နာမည္တစ္ခု

၂။ စာအုပ္မ်ားကိုက္ေဆာင္ေပးရာတြင္ ဘေလာ့ဂ္ကာတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ႏွစ္အုပ္ရသင့္တယ္ လို႕ထင္ပါတသလဲ
( ဥမမာ အားလံုးကို အတူတူေပးမလား ရံပံုေငြမ်ားမ်ား ထည့္သူကို မ်ားမ်ား ေပးမည္လား )

၃။ စာအုပ္ေရကို ၁၀၀၀ နဲ႕ ၅၀၀ ဘယ္ဟာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ထင္ပါသလဲ


၄။ စာအုပ္ဆိုဒ္ ဘယ္လို အရြယ္မ်ိဳးဆိုရင္ ၾကည့္လို႕လွမည္ဟု စလံုးက အစ္ကို အစ္မ မ်ားယူ ဆပါသလဲ

၅။ စလံုးက အစ္ကို အစ္မမ်ားအေနျဖင့္ စာအုပ္ထြက္ၿပီးပါက တစ္ဦးလွ်င္ စာအုပ္ ဘယ္ႏွစ္အုပ္ ေအာင္ ကုန္ေအာင္ေရာင္းေပးႏိုင္ပါသလဲ ။ ( တစ္ဦး ျခင္းစီရဲ႕ ေရာင္းႏုိင္အားကြာႏိုင္ပါသည္ ။ တစ္ဦးလွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္အုပ္ကုန္ေအာင္ေရာင္းႏိုင္ရင္ ဆယ္ေယာက္ေရာင္းရင္ ဆယ္အုပ္ ကုႏိုင္ပါသည္ )

၆။ စလံုးက ေၾကာ္ျငာရႏိုင္ျခင္း ရွိမရွိ

ရ။ စာအုပ္ကို ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွီ ထြက္မွ ျဖစ္မည္ဟု ယူဆပါသလား။ သို႕မဟုတ္ ေနာက္က် ခ်င္က်မည္ စာအုပ္ကို ေကာင္းႏိုင္တမွ် ေကာင္းေအာင္ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္သင့္ သည္ဟု ထင္ပါသလား

ေက်းဇူးတင္ပါသည္

Read More...

Summary only...

ေမွ်ာင္လင့္ခြင့္

ခ်စ္သူေရ နင့္ကိုခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း စကၠဴေပၚမွာခ်ေရးရင္ ကမၻာေျမမွာ ၀ါးပင္ေတြမ်ိဳးတုန္းကုန္လိမ့္မယ္


အဲဒီအခါမွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေကာ္မရွင္က တရားစြဲခ်င္စြဲလိမ့္မယ္၊ ပ်င္းမနားမွာ ျမစ္ခ်င္လုပ္ေရာင္းသူေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားၾကမယ္၊ အညာသားေတြ ကေတာ့ သူတို႕ကို ေရငန္ေသာက္ၿပီး ျမစ္ေျခာက္စားတဲ့လူ လို႕ေျပာခံရတဲ့ ဘ၀ကေနလြတ္ေျမာက္ၾကလိမ့္မယ္၊ ယိုးဒယားက ဖိုင္ဘာစက္ရံုးႀကီးေတြ ေန႕ျခင္းညျခင္း သူေဌးျဖစ္ကုန္မယ္၊ ဘင္လာဒင္လဲ ေရအိမ္သံုးစရာ ဒုတ္ခေနာင္းရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒီအခါမွာ အ၀ါေရာင္ဂ်ာနယ္ေတြ ေပ်ာက္သြားလို႕ ဂ်က္ကီခ်မ္းက ေကာင္းခ်ီးေပးလိမ့္မယ္၊ လမ္းေဘးက အႏႈကေတာ့ တူနဲ႕ မစားရလို႕ စိတ္ဆိုးေကာင္း ဆိုးပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ခ်စ္သူ ဒါေတြကအေရးမပါဘူး အေရးႀကီးတာက နင့္အေပၚမွာ ငါဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို သိဖို႕ပါပဲ

ခ်စ္သူ . . .

ညကေမွာင္တယ္ ေမွာင္တဲ့ညမွာ အလင္းေရာင္မရွိဘူး ဖန္တီးတဲ့အလင္းေတြမလာၾကဘူး၊ ငါက မီတာခမေဆာင္ဘူး မီးစက္လဲမ၀ယ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ ဖေရာင္းတိုင္ထြန္းဖို႕ မီးျခစ္ဆံ ပါမလာဘူး၊ လမင္းသာဖို႕ ႀကံႀကမၼာမုန္တိုင္းေတြ ေႏွက္ယွက္ေနတယ္
ဒါေပမယ့္ခ်စ္သူ ေမတၱာရွင္တစ္ေယာက္က ထြန္းညွိေပးမဲ့ အလင္းတစ္ခုကိုေတာ့ ငါေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္

ခ်စ္သူ နင္ဟာ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အစိုးရမီတာလား မီးစက္လား ေမတၱာရွင္ေလးေလလား

ဆက္ေမးပါရေစခ်စ္သူ အစိုးရမီတာဆိုရင္ တစ္လကိုဘယ္ေလာက္ ေဆာင္ရမွာလဲ၊ မီးစက္တလံုးဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ပိုက္ဆံစုရမွာလဲ
ေျပာျပပါခ်စ္သူ
( ငါမတတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ စိတ္ကူးေလးေတာ့ ယဥ္ပါရေစ )


ေမတၱာရွင္လားခ်စ္သူ
ဆက္ေျပာပါ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ငါ့ဘ၀ထဲကို ထြန္းလင္းေပးထားမွာလဲ . . .

Read More...

Summary only...

ဒါလားဟဲ့ ေမာ္ဒန္

ပိတ္ကားမ်ားေပၚတြင္ အဓိပၸယ္ေဖာ္ရန္ခဲ့ယင္းေသာ ေဆးေရာင္မ်ားျခယ္သူသည္ ေမာ္ဒန္ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္သည္
နားလည္ရန္ခက္ခဲေသာ စာမ်ားကို ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေရးသူသည္ ေမာ္ဒန္ စာေရးဆရာျဖစ္သည္
( ဥပမာ။ ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေဆးလိပ္တို ေဂ်ာ့ဘုဘ္ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ အစရွိသည့္ အရာမ်ားကို တန္းစီ ခ်ေရးသူ )
အရူးတစ္ေယာက္လို ႏို႕ဆီခြက္ေတြကို လည္ပင္းမွာဆြဲ။ တခ်ိဳ႕က ၾကက္ၿမံဳထဲ၀င္ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ လက္ထဲမွာၾကက္ဥႏွစ္လံုးကို မႏွဲေလးလိုကိုင္ၿပီ ၀ပ္ေနသည္ကို ၀င္ေၾကးကို ေဒၚလာနဲ႕ေပးၾကည့္ၾကသည္။ အဲဒါပါေဖာင္းမင့္

ကြၽန္ေတာ္သည္ လူအမ်ားနားလယ္ရန္ ခဲယင္းေသာ စကားမ်ားကို အဓိပၸယ္ေကာက္လို႕ မရေအာင္ ျမန္မာလို ေျပာေသာအခါတြင္ လူအမ်ားက ေမာ္ဒန္ စကားေျပာသူဟု ေခၚၾကမည္ေလာ။
( စမ္းသပ္သည့္ သေဘာျဖင့္ ခ်စ္သူကို ေျပာၾကည့္စဥ္က အရႈးလို႕ မွတ္ခ်က္ေပးဖူးသည္)

ထိုအခါတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမကို ဥာဏ္မမွီေသာသူဟု သေဘာထားလိုက္သည္
( ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္ဘီတို႕၊ ေဆးလိပ္တိုတို႕ကို တန္းစီေရးေသာ စာပိုဒ္ကို ဥာဏ္မမွွီသူမ်ားႏွင့္ ေ၀းေ၀းတြင္ထားပါ အႏၱရယ္ရွိသည္လို႕ ေမာ္ဒန္စာေရးဆရာႀကီးက သူရဲ႕ စာပိုဒ္ေလး အဆံုးမွာေရးထားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္ )

တျခားလူမ်ားကိုလဲ ေျပာၾကည့္သည္ ထိုလူမ်ားသည္လဲ ကြၽန္ေတာ့ကို အရႈးဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္

သို႔ရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္တီထြင္ထားေသာ ေမာ္ဒန္စကားမ်ား ထဲတြင္ လမ္းေဘးက တရုတ္မ၊ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားက ႀကြက္စုတ္၊ နတ္ခ်ီးတြဲေလာင္းနဲ႕ ေမာ္ဒယ္ဂဲ၊ သခ်ာၤကြၽမ္းေသာ ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္သား၊ မန္ယူ ( မွန္လဲမွန္တယ္ ယူလဲ ယူတယ္)၊ ခ်ယ္ဆီး ( ေျပာင္းျပန္မဖတ္ရ)၊ ကတံုးမ၊ ၀ဲကိုက္ေနတဲ့ေခြး၊ တီဗီေရာဂါသည္ကို ႀကိဳက္တဲ့ ဆရာ၀န္ အစရွိသည့္ စကားလံုးမ်ား ပါေကာင္း ပါလိမ့္မည္။ ယင္းစကားလံုးမ်ားကို နားေထာင္လိုသူမ်ားလဲ ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ ေမာ္ဒန္ဒိုင္ယာေလာ့မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ခံစားခ်က္ ျခင္းတူသည့္ ပရိတ္သတ္မ်ား နားဆင္ႏိုင္ရန္ ႀကံစီမိသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ အားလံုးၾကားႏိုင္ေအာင္ ဆာကူရာတာ၀ါ အမိုးေပၚသို႕တက္ၿပီး ေလာ္စပီကာႏွင့္ ေအာ္ရန္အႀကံျပဳသည္။ သူသည္ မိုက္မဲ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ဒီေလာက္ အဖိုးတန္ေသာ ေမာ္ဒန္ ဒိုင္ယာေလာ့မ်ားကို အလကား ျဖန္႕ေ၀ရန္ ကြၽန္ေတာ့တြင္ အစီစဥ္မရွိပါ။

ထိုအခါတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အမ္ပီသရီး ေခြ ထုတ္ရန္ စီစဥ္ရေတာ့၏။ ေရာသမေမြသည္ ဗီစီဒီ စက္ရွိေသာ အိမ္တိုင္းတြင္ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ ေခြထြက္သည့္ အခါတြင္ ဗီစီဒီစက္ မရွိသူမ်ားပင္လွ်င္ ေမာ္ဒန္ ဒိုင္ယာေလာ့မ်ားကို နားေထာင္ရန္ ဗီစီဒီစက္မ်ားကို အလုအယက္ ေျပး၀ယ္ေကာင္း ၀ယ္ၾကလိမ့္မည္။
( ထိုအခါတြင္ ဗီစီဒီစက္မ်ား ေစ်းတက္ႏိုင္ပါသျဖင့္ သင့္မွာ မရွိေသးလွ်င္ သို႕မဟုတ္ ပ်က္ေနလွ်င္ ေစာစီးစြာ ၀ယ္ထားၾကပါကုန္)

ဘရက္တီစပီးရား ဆံပင္ျပန္ေပါက္လာသည့္အခါ ကြၽန္ေတာ့္အေခြကို ဘာသာျပန္၍ ဆိုေကာင္း ဆိုေပလိမ့္မည္။ ရိန္း သည္ ကြၽန္ေတာ့ထံတြင္ တပည့္ခံေကာင္း ခံပါလိမ့္မည္။ နယူးေယာက္တိုင္းမ္း ကထုတ္ျပန္ေသာ ကမၻာ့ အေက်ာ္အေမာ္ ၁၀၀ စာရင္းတြင္ ထိပ္ဆံုးက ေဖာ္ျပေကာင္း ေဖာ္ျပလိမ့္မည္။ ဆီြဒင္ သမၼတသည္ သူ႕ႏိုင္ငံသို႕ ဖိတ္ၾကား၍ ႏိုဘယ္ဆု ေပးေကာင္ ေပးလိမ့္မည္။ ဟားဘတ္ တကၠသိုလ္က ေဒါက္တာဘြဲ႕ေပးေကာင္းေပးပါလိမ့္မည္။
သို႕ရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေမာ္ဒန္ဒိုင္ရာေလာ့မ်ားကို ေခြထုတ္မည့္ အစဥ္ကို ဤေနရ၌ ဖ်က္သိမ္းရာ၏။ အေၾကာင္း ျပခ်က္ကေတာ့ ခိုးကူးေခြမ်ား၏ ေဘးရန္ကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္သည္ တခါတံရံတြင္ ခိုးကူသီခ်င္းေခြမ်ားကို ၀ယ္ယူနားဆင္ေလ့ရွိသည္။ ခိုးကူးရန္ကိုေၾကာက္သည္ဟု က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ေနေသာ အဆိုေတာ္မ်ား ကိုယ္တိုင္ေရာ ခိုးကူးေခြကို တစ္ႀကိမ္မွ မ၀ယ္ဘူးပါေၾကာင္း အာမခံႏိုင္ပါ၏ေလာ။

ခိုးကူေခြမ်ားကို အားေပးသူသည္ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသူျဖစ္သည္ဟု ရတနာၿမိဳင္က ကိုခ်န္ဟိန္း သည္ေသာ္လည္းေကာင္း အိတ္ဆဲလင့္ခရီေရးရွင္းမွ ဦးမ်ိဳးေဆြသည္ ေသာ္လည္းေကာင္း မႈပိုင္ခြင့္ဘြဲ႕မ်ားကို သတီတန္းႀကီး ယူထားေသာ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးေအာင္စိုးဦးသည္ ေသာ္လည္းေကာင္ ေျပာေကာင္းေျပာခဲၾက၏။
ေမာင္မ်ိဳးမင္းသည္ သူရိုက္သည့္ တေဆၦအလိုက္ခံရသူမ်ား၏ညကို ခိုးကူထားသည့္ေခြကို ပိုက္ဆံ ၃၀၀ ေပးကာ လမ္းေဘးေစ်းသည္ တစ္ဦးထံမွ ၀ယ္ခဲ့၏ ထိုအခါတြင္ ေမာင္မ်ိဳးသည္ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသူေလာ။

ခိုးကူးေခြမ်ားကိုသာ အစဥ္တစိုက္ အားေပးလွ်က္ ရွိေသာ ဗိုလ္ကေလးေစ်းလမ္းေန ေကာင္မေလး တစ္ဦးကေတာ့ သူတို႕ေခြက တစ္ေထာင္ေက်ာ္ မတန္ပဲ သံုးရာပဲတန္လို႕ သံုးရာတန္ ခိုးကူးေခြကို ၀ယ္ရျခင္းျဖစ္သည္တဲ့။ ဂီတအစီးရံုးက ပဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ဦးကေတာ့ ခိုးကူးေခြေတြေၾကာင့္ အျမတ္နည္းသျဖင့္ သူတို႕ ေခြေတြကို ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးမသံုးႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေျပာပါ၏။

ေတးေရးဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဂီတေလာက အခုလိုအၾကပ္ရိုက္ေနတာ တစ္၀က္က ခိုးေခြေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး တစ္၀က္သည္ အဆိုေတာ္ႏွင့္ ေတးထုတ္လုပ္သူမ်ားေၾကာင့္ဟု ဆိုျပန္သည္။
(ဥပမာ။ ။ ေခြတိုင္းတြင္ ပါေလရာလိုက္ဆိုျခင္း၊ မုန္႕လဲစားသလို သခ်င္းလဲဆိုျခင္း၊ ကိုယ့္အသံႏွင့္လိုက္မွန္းသိ မလိုက္မွန္းသိ ထုတ္လုပ္သူက ဆိုခိုင္းလွ်င္ဆိုျခင္း )
ခိုးကူေခြ အၾကပ္ရိုက္သည့္ ေသာကကို တခ်ိဳ႕ေသာအဆိုေတာ္မ်ား မခံရဟုဆိုသည္။ သူမ်ားေခြကိုသာ ခိုးကူ၀ယ္ခ်င္ ၀ယ္မယ္ အဲဒီအဆို ေတာ္ကိုေတာ့ မာစတာမွ ၀ယ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။
(ဥပမာ။ ။ ေလးျဖဴ၊ မ်ိဳးႀကီး၊ အာဇာနည္၊ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္)

အဆိုေတာ္မ်ားသည္ ခိုးကူးေခြကို ထိေရာက္ေအာင္ မဖမ္းေပးႏိုင္ေသာ အာဏာပုိင္မ်ားကို အျပစ္တင္ေကာင္း တင္လိမ့္မည္။ အာဏာပိုင္မ်ားသည္ အဆိုေတာ္မ်ားကို အျပစ္တင္ ေကာင္းတင္လိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ားက မႈပိုင္ခြင့္ဥပေဒကို ၿပီးစီးေအာင္ မဆြဲသည့္ ေရွ႕ေနမ်ားကို လက္ညွိးထိုးလိုက ထိုးၾကမည္။ အားေပးသူမ်ားက ေစ်းသက္သာမႈကုိ ေသာ္လည္းေကာင္း လြယ္ကူစြာ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္ျခင္းကို လည္းေကာင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးေကာင္းေပးမည္။ ကူးသူမ်ားက စီပြားေရးတြက္ေခ် ကိုက္ေသာေၾကာင့္ လို႕ေျဖေကာင္းေျဖမည္။ ခိုးကူးေခြကို အမ်ားျပည္သူလက္ကို ေရာက္ေအာင္ ျဖန္႕ေပးေသာ ေကာင္းေလးတစ္ ေယာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဘလုပ္လို႕ ဘာကိုင္စားရမွန္မသိလို႕ ေရာင္းတာပါတဲ့။ စားေလာက္တဲ့ လစာရတဲ့ အလုပ္သူမွာရွိရင္ ဘယ္သူက ေရာင္းမွာလဲတဲ့ေလ . . .
ဒါဆိုရင္ ရံုးေတြမွာ ခိုးကူးေခြ ေရာင္းတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကေရာ . . . . .

ေၿသာ္ . . . ဒါလား ေမာ္ဒန္ေလ

Read More...

Summary only...

ထရိတ္ဖဲမွာ ဗံုးကြဲစဥ္က

အခ်ိန္ကား ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္ေန႕ . . . . .

အဲဒီေန႕က ကုန္သြယ္မူဗဟိုဌာနမွာလုပ္ေနတဲ့ ထိုင္းကုန္စည္ျပပြဲရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႕။ သတင္းစာထဲမွာ ထိုင္းရိုးရာ အစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲရွိတယ္လို႕ ပါတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အျခားသူငယ္ ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေအာက္ပုစြန္ ေတာင္မွာရွိတဲ့ ကုန္သြယ္မူ ဗဟိုဌာနကို ေရာက္လို႕သြား ၾကပါတယ္။
ကုန္သြယ္မူ ဗဟိုဌာနကို ေရာက္ေတာ့ လူေတြကလည္း တိုးလို႕မေပါက္ႏိုင္ေအာင္ စည္ကားလို႕ ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္မွတ္ မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္ ေအာက္ထပ္မွာ စာေရးကိရိယာေတြ ဒုတိယထပ္မွာ စေလာင္းလိုမ်ိဳး စက္ကိရိယာေတြ တတိယထပ္မွာေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စင္ျမင့္နဲ႕ လိုလိန္း လိုမ်ိဳး အလွကုန္ ပစၥည္းေတြေရာင္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ အလွကုန္ပစၥည္း ဘယ္ေလာက္၀ယ္ရင္ အလွျပင္ခ ဘယ္ေလာက္ဖိုးတန္ အလွျပန္ျပင္ေပးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးတာေတြနဲ႕ ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ ဆြဲေဆာင္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္မွာေတာ့ အလွကုန္ပစၥည္းေတြကိုပဲ အဓိကထားေရာင္းတယ္ ထင္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ အတူပါလာတဲ့ ေကာင္က ေဖ်ာ္ေျဖးေရး စင္မွာ ဖက္ရွင္အလွ ျပတာေတြ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို တာေၾကာင့္ ခဏထိုင္ၾကည့္ ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဓိကလာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ထိုင္းအစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို ရွာရဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚၿပီး ထိုင္းအစားေသာက္ ၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို လိုက္ရွာဖို႕ရာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ လည္းမေတြ႕ ဒါနဲ႕ပဲေအာက္ထပ္ကို ဆင္းၿပီးၿပိဳင္ပြဲလုပ္တဲ့ ေနရာကို လိုက္ရွာၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႕ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းက ေမာဒယ္ရိႈူး ေလွ်က္တာကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စင္ျမင့္ရွိရာ သံုးထပ္ဆီကို ဦးတည္သြားခဲ့ ၾကပါတယ္။
ေလွခါးတက္ခါနီးမွာ စာေရးကိရိယာ ဆိုင္က ပစၥည္းေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတာေၾကာင့္ ၀င္ၾကည့္ေနတုန္း ျပင္းထန္တဲ့ ေပါက္ကြဲသံ ႀကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေပါက္ကြဲ သံႀကီးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၾကက္ေသေသေနတုန္း ေနာက္ဆက္တြဲ ေသနတ္ပစ္သံလို အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ေကာင္က ေဟ့ေကာင္ ေသနတ္နဲ႕ ပစ္ေနတာ ၀ပ္၀ပ္ဆိုၿပီး စာေရးကိရိယာ ေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြၾကားကို ဒိုင္ဗင္ထိုး ၀င္သြားတယ္။ ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ ေပါက္ကြဲ သံေၾကာင့္ အားလံုးက ၾကက္ေသေသေနတုန္း အေပၚထပ္က လူေတြက ၀ရံုးသုန္းကား ေျပးဆင္း လာၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဆာက္ဦးႀကီး ျပိဳၾကၿပီးပိမိ သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးကိရိေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြၾကားမွာ ၀ပ္ေနတဲ့ ေကာင္ကို လက္ဆြဲေခၚၿပီး အျပင္ဘက္ကို ေျပးထြက္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဆင္၀င္ေအာက္ကို ေရာက္စဥ္မွာ လူေတြသိပ္မရွိဘူး။ အျပင္မွာ မိုးကလဲစိတ္စိတ္ ရြာေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံုးထပ္က မွန္ေတြအားလံုးကြဲေနၿပီ။ မွန္ကြဲစေတြကလဲ မိုးရြာသလို တဖြဲဖြဲ ပဲ့ၾကေနတယ္။ အဲဒီမွန္ကြဲေတြ အဖြာလိုက္ အဖြာလိုက္ က်လာတဲ့ အသံေတြက ဗီဒီယို ဇာတ္ကားေတြထဲက စက္ေသနတ္ ပစ္သံေတြလိုပဲ။
ကြဲေနတဲ့ မွန္ကြဲေတြ

ကြၽန္ေတာ္ အေပၚထပ္ကို ၾကည့္ေနရာကေန ဆင္၀င္ဘက္ကို ျပန္လည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ လူေတြက ၿပံဳေနၾကၿပီ။ အေရွ႕က ေျပးထြက္တဲ့လူက ေမာက္လွ်က္လဲ။ အဲဒီလူေပၚ ကိုေနာက္လူက ထပ္ၿပီးလဲ။ အဲလိုနဲ႕ ဆင္၀င္မွာ လူေတြ ထပ္ၿပီး ပိတ္မိေနၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ ကေလးေပ်ာက္လို႕တဲ့ ငိုေနတယ္။ ၿပံဳထြက္လာတဲ့ လူေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္းမွာ ေသြးေတြရဲ ေနတဲ့လူငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူေခါင္းမွာ ေသြးေတြနဲ႕ ရဲေနၿပီ။ သူမ်က္ႏွာနဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာကိုယ္ အႏွံ႕မွာ မီးေသြးခဲလို မဲမဲအတံုးေလးေတြ ကပ္ေနတယ္။ သူရဲ႕ ေဘာင္းဘီနဲ႕ အကၤ်ီေတြကလဲ စုတ္ျပဲေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူရဲ႕ ေသြးေပေနတဲ့ လက္ႀကီးနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့ကို လမ္းဆြဲၿပီး သူ႕ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတယ္။

အေရွ႕ကလူေပၚကိုေနာက္ကလူကထပ္လွ်က္လဲ


ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတဲ့လူ

ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကို အေပၚမွာ ဒါဏ္ရာရတဲ့ လူေတြရွိေသးလားလို႕ ေမးေတာ့ ရွိေသးတယ္ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕လို အ၀တ္စား အစုတ္ေတြနဲ႕ သူေတာင္းစားလို လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေျပးထြက္လာတဲ့ လူေတြၾကားထဲမွာ ပါလာေတြ႕ရတယ္။ သူတို႕ပံုေတြက အ၀တ္စားေတြ စုတ္ျပတ္ေနၿပီ တကိုယ္လံုးကို အိုးမဲနဲ႕ သုတ္ထားသလို မဲေနတယ္။ သူတို႕ေတြ အားလံုးမွာ တူညီတဲ့ အခ်က္က အဲလိုလူေတြမွာ မီးေသြးခဲလို အခဲေလးေတြက သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာအႏွံ႕မွာ ကပ္ညွိေနၾကတယ္။
ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္


ကြၽန္ေတာ္ ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ့ လိုလိန္းက ၀န္ထမ္းေတြက လူေတြေျပးလြားေနတာကို အေပၚထပ္ကေန ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လဲ အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ဖို႕ ရာအတြက္ ေဘးက ေပါက္ရွိရာကို သြားခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ေကာင္က အေပၚကို ဆက္မတက္ဖို႕ ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ မင္းေၾကာက္ရင္ မလိုက္ခဲ့ နဲ႕ဆိုၿပီး အေပၚထပ္ကို ေဘးေလွကားက ေနတက္ခဲ့တယ္။
ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္ကိုေရာက္ပါၿပီ။ ေစာေစာက ခမ္းနားလွပစြာ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ အရာေတြ အားလံုးက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ မြစာၾကဲၿပီ။ အဖိုးတန္ဆိုတဲ့ ဆိုၿပီး အလုအယက္ တိုးေ၀းၾကည့္ေန ၾကတဲ့ အလွကုန္ ပစၥည္းေတြ အလကား ေကာက္မဲ့လူေတာင္ မရွိတာ့ဘူး။ ဗံုးကြဲတဲ့ အထပ္မွာ ရမ္းေငြ႕ေတြ ေထာင္းေနတယ္။ အေငြ႕ေတြေၾကာင့္ အေ၀းႀကီးကို မျမင္ရဘူး။ မ်က္ႏွာက်က္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ့ စုတ္ဖြာၾကဲေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ဒါဏ္ရာေၾကင့္ မထႏိုင္ေတာ့တဲ့ သူေတြရယ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။
ကြၽန္ေတာ္ ေရွ႕ကို တေျဖးေျဖးခ်င္း ေလွ်က္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ငါးေပေလာက္ အကြာမွာ သူေတာင္းစာလို မဲညစ္ၿပီး အ၀တ္ေတြ စုတ္ျပဲေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္လဲ က်ေနတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တာ့ တစ္ေယာက္ ခါးေအာက္ပိုင္းမရွိဘူး။ တစ္ေယာက္က ေျခတစ္ဖက္မရိွဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တယ္ သူတို႕ေသေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ဓာတ္ပံု ရိုက္ဖို႕ ျပင္လိုက္တယ္။ ကင္မရာ ေမာ္နီတာမွာ သူတို႕ကို ၾကည့္ေနတုန္း ေျခတစ္ဘက္မရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ရုတ္တရက္ ထထိုင္လာတယ္။ ေသေနၿပီထင္တဲ့ လူကထထိုင္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုေဆးရံုပို႕ေပးပါလို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို ေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေ၀ၚကီေတာ္ကီ ကိုင္ထားတဲ့ အရပ္၀တ္နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ ေျပးတက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ကိုခ်က္ျခင္း ပို႕ေပးပါမယ့္ အေၾကာင့္ ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္သြားၾကည့္ဖို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို အဲဒီလူက ေဖာ္ညွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းညီမ့္ ျပလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္သူ ဆက္မသြားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး အေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်က္ခဲ့တယ္။ ဗံုးေပါက္ကြဲတဲ့ ေနရာတည့္တည့္ အပၚက မ်က္ႏွာက်က္က ေအာက္ကို ေစာင္းက်ေနတယ္။ ပလပ္စတစ္ ခံုေတြကကလဲ တုန္းလံုးပက္လက္။ အဲလိုတံုးလံုးပက္လက္နဲ႕ လဲွေနတဲ့ ခုံေတြနဲ႕ အတူ လူတခ်ိဳ႕လဲ လဲက်ေနၾကတယ္။
ပလပ္စတစ္ခံုက်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္က ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနတယ္။ သူရဲ႕ အေနာက္မွာက ေဟာင္းေလာင္း ေပါက္ပြင့္သြားတဲ့ မွန္နံရံကေန အလင္းေရာင္ ၀င္ေနတာေၾကာင့္ သူထိုင္ေနတယ္ ဆိုတာလြဲရင္ က်န္တာကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရဘူး။ ဒါနဲ႕ အနီးကပ္တိုး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးေအာက္ပိုင္းမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တစ္ပိုင္း ျပတ္ၿပီး တည္လွ်က္သား ျဖစ္ေနတာ။ သူ႔ရဲ႕ ေအာက္ေျခနားမွာ ေသြးေတြက ယိုေနတဲ့ဘူးထဲက ထြက္က်ေနတဲ့ ေရေတြလို အိုင္ဆင္းေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းက မ်က္ႏွာက်က္ အိၿပီးၿပိဳဆင္းလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျပန္လည့္ေျပးခဲ့တယ္။ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းတဲ့ ေလွကားထိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ ၿပိဳဆင္းလာတာ ရပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘူး ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ရဲေတြၾကက္ေျခနီေတြ မီးသတ္ေတြ ေျပးတက္လာၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဆင္၀င္ေအာက္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ လူေတြကို သက္ဆိုင္ရာက္ ရွင္းထားၿပီးၿပီ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ကားလမ္းတစ္ဘက္ကေန အံုၾကည့္ေနၾကတယ္။ အထဲကေန ထြက္လာတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဆီကို အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ေျပးလာၿပီး အေပၚမွာ ကေလးတစ္ေယာက္မေတြ႕ မိဘူးလား လို႕ငိုယိုရင္း လာေမးတယ္။ မေတြ႕ခဲ့ဘူး ဒါေပမယ့္ တက္ၾကည့္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ျပန္တက္မယ္လုပ္ေတာ့ စစ္သားေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို အတက္မခံေတာ့ဘူး။ အဲဒီခ်ိန္မွာပဲ အေပၚကေန ဒါဏ္ရာရသူေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယက္သယ္ ခ်လာတာကို ေတြ႕ရတယ္။
လမ္းမေပၚမွာလဲ ခရာသံေတြဆူညံေနတယ္။ မိုးကေတာ့ စိတ္စိတ္ေလးရြားတုန္းပဲ။ လူစုကြဲတဲ့ သူေတြက အေဆာက္ဦးၾကီးကို ၾကည့္ၿပီးငိုေနၾကတယ္။ ခမ္းနားထည္၀ါမႈေတြ လွပမႈေတြ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ စည္းကားမႈေတြအား လံုးက စုတ္ျပတ္သတ္မႈေတြ အက်ဥ္းတန္းမႈေတြ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈေတြ ဆီသို႕ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲ သြားၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အေဆက္ဦးႀကီး ေၾကာခိုင္းကာ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။


စာၾကြင္း ။ ။ ဒီေန႕ဆိုရင္ အဲဒီဗံုးကြဲတာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ယင္းေန႕တြင္ ထရိတ္ဖဲ အပါ၀င္ ဒဂံုစင္တာ ဂ်မ္းရွင္အိတ္ စင္တာ တို႕တြင္ တၿပိင္နက္ သံုးေနရာေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီ လူ ၁၁ ဦးပြဲျခင္းၿပီးေသဆံုးကာ လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ဒဏ္ရာရကာ လူ ၁၆၀ ေက်ာ္မွာ ဒဏ္ရာျပင္းထန္၍ ေဆးရံုတင္ခဲ့ရသည္။
ယင္းသံုးေနရာ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ေဆးရံုမွာေသသူႏွင့္ ေပါင္းလွ်င္ အနည္းဆံုး လူ ၃၀ ေက်ာ္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။
သြားသတိလာသတိ ထားၾကပါ။ အာလံုး အဒီလို အျဖစ္ဆိုမ်ိဳးေနာက္ထပ္ မၾကံဳပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္

Read More...

Summary only...

ဧည့္သည္

အိမ္တစ္အိမ္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ဟိုတယ္တစ္ခုကေန ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ပါလို႕ ေျပာၿပီး ျပန္ထြက္သြားလို႕ ရေပမယ့္ သံေယာဇဥ္တံခါး ေပါက္ကေန ၀င္လာၿပီမွ ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ပါဆိုၿပီး ႏွလံုးသား ၿမိဳ႕ေတာ္က ျပန္ထြက္လို႕ရေအာင္ အခ်စ္ဆိုတာ ၀င္ခ်င္သလို ၀င္ ထြက္ခ်င္သလို ထြက္ လို႕ရတဲ့ ဇရပ္မဟုတ္ဘူးေလ

------___ ၁ ___
ကြၽန္ေတာ္တို႕ စီးလာေသာ ကားေလးသည္ မႏၱေလး လာရိႈး လမ္းမႀကီးအတိုင္း ေမာင္းႏွင္ေနသည္။ မႏၱေလးက ထြက္ၿပီး ၂၁ မိုင္ကိုေက်ာ္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ရာသီဥတုက ေျမျပန္႕ႏွင့္ဘာမွ် သက္ဆိုင္ျခင္းမရိွေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္က ထြက္လာကတည္းက ပူျပင္းေသာ ရာသီဥတုသည္ ၂၁ မိုင္ေက်ာ္သည္ႏွင့္ ေဆာင္းဥေပါက္ ရာသီရုတ္ခ်ဥ္းေျပာင္းလဲ သြားသလို ခံစားရသည္။
နံနက္ခင္းတစ္ခုလံုးကို ျမဴမ်ားကလြမ္းျခံဳထားၾကသည္။ စိန္ပန္းပင္မ်ားက လမ္းေဘး၀ဲယာတြင္ ပင္လံုးကြၽတ္ နီရဲေနေအာင္ ပြင့္ၿပီး ေတာင္ေပၚေႏြရာသီ၏အလွကို သရုပ္ေဖာ္ေနၾကသည္။ ရာသီဥတုက ေျမျပန္႕လို ပူအိုက္ျခင္း မရွိသလို ခ်မ္းေအးျခင္းလဲမဟုတ္ ေနထိုင္လို႕ ေကာင္ရံုသာ ေအးျမျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေၾကာင့္ပင္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕သည္ ေႏြရိပ္ခို ၿမိဳ႕ေလးအျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ေလသည္လားမသိ။
ကြၽန္ေတာ္သည္ ျပင္ဦးလြင္ကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့ဘူးပါ၏။ အရင္ေရာက္ခဲ့ဖူးစဥ္က ေဆာင္းရာသီမ်ားသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းေအးလြန္းလွသျဖင့္ ေနထိုင္လို႕ မေကာင္းလွ။ ျပင္ဦးလြင္ကဲ့သို႕ ေႏြရာသီ အပန္းေျဖဖို႕ ေကာင္တဲ့ အျပင္ ျပင္ဦးလြင္ကဲ့သို လွပတဲ့ ၿမိဳ႕မ်ားစြာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ရွိပါသည္။ သို႕ရာတြင္ ျပင္ဦးလြင္သည္ အျခားေသာ ၿမိဳ႕မ်ားထက္ သြားေရးလာေရးလြယ္ကူျခင္း၊ အမ်ိဳးသားကန္ေတာ္ႀကီး ဥယဥ္အပါ၀င္ ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ဂူ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ ဓာတ္ေတာ္ခ်ိဳင့္ေရတံခြန္ ကဲ့သို႕ေသာ အပန္းေျဖ ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ေနရာမ်ားရွိျခင္း မ်ားေၾကာင့္ အျခားေသာ ေနရာမ်ားထက္ ပိုမိုစည္ကားဟန္တူပါသည္။
ကားသည္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ကို မၾကာခင္၀င္ေတာ့မည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ လက္ထဲတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ဒီဇင္ဘာလက ရိုက္ထားေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ ဓာတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ရင္ လိုက္ပါလာပါသည္။

___ ၂ ___

ကားေရာက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဟိုတယ္ကိုသြား ေရးမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ဟိုတယ္နဲ႕ မနီးမေ၀းက အကင္ဆိုင္ေလးကို ထြက္လာခဲ့သည္။ အကင္ဆိုင္ေလးက ဟုိတယ္နဲ႕ သိမ္မေ၀တဲ့ေနရာမွာပါ။ အကင္ဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ ေန႕ခင္းမို႕လို႕ ဆိုင္ပိတ္ထားသည္။ အဲဒီဆိုင္ကညေရာက္မွ ဖြင့္တာတဲ့။
ကြၽန္ေတာ္လဲ တညလံုးကားစီးလာရတဲ့ အတြက္ ပင္ပမ္းတာေၾကာင့္ ဘယ္ကိုမွ မသြားေတာ့ပဲ ျပန္လာခဲ့သည္။ ဒီေန႕ေတာ့ နားၿပီး ေနာက္ရက္မွ သြားစရာရွိတာသြား လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေတာ့မယ္ လို႕ဆံုးျဖတ္ကာ အိပ္လိုက္ ပါေတာ့သည္။
တစ္နာရီေလာက္မွာ ထမင္းစာဖို႕ ထတာကလြဲလို႕ အဲဒီေန႕က တေနကုန္ပဲ အိပ္ပစ္လုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ကလူေတြကေတာ့ ဘယ္ေတြေလွ်က္သြားၾကေသးလဲ ကြၽန္ေတာ္မသိေတာ့ပါ။
ညေနအိပ္ရာထေတာ့ ငါးနာရီထိုးၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ရန္ကုန္က အတူတူထြက္လာခဲ့ ေကာင္ေတြ တစ္ေကာင္မွ မရွိၾက။ လယ္ပတ္စရာမ်ားကို ေလွ်က္ၿပီးလယ္ပတ္ေနၾကတာ ထင္ပါသည္။ ဒါေၾကင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး သူတို႕ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။
သူတို႕က ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ ျပန္လာတယ္ အဲဒီေတာ့မွာ ညစာကို ဟိုတယ္မွာပဲ သူတို႕နဲ႕အတူစားၿပီး မနက္က သြားတဲ့ အကင္ဆိုင္ေလးကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္သြားခဲ့သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ ရန္ကုန္ကပါလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲ လိုက္လာသည္။
ညရွစ္နာခန္႕ဟုထင္ပါသည္။ အကင္ ဆိုင္ေလးမွာ လူေတြေတာင္စီစ ၿပဳလာၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း ႏွင့္ အကင္မ်ားကို ေရြးရင္း ေကာင္တာကို တစ္ခ်က္လွမ္း ၾကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္တာတြင္ ခပ္၀၀ ရွမ္းတရုတ္မႀကီးတစ္ဦး ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္စားခ်င္ေသာ အကင္မ်ားကို မွာထားခဲ့ၿပီး ေခ်ာင္က်က် စား၀ိုင္းေလးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ၿပီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ဘီယာတစ္လံုး မွာသည္။ သူငယ္ခ်င္း က ၀ီစကီ ပုလင္းျပားတစ္ခု မွာသည္။ ကြၽန္ေတာ္က အကင္လာမခ်ေသးလို႕ ဘီယာကို မေသာက္ေသးေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့ေကာင္ကေတာ့ ၀ီစကီကို အျမည္းမပါပဲ ေရနဲ႕ႀကိဳက္ေနေတာ့သည္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္တာကမိန္းမႀကီး ေနရာသို႕ ရွမ္းတရုပ္မေလး တစ္ေယာက္ အစားထိုး၀င္ထိုင္သည္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ အဲလိုေျပာင္းထိုင္သည္ကို ေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္စားပြဲထိုးကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ၿပီေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြကို ထုတ္ကာ ေကာင္တာတြင္ ထိုင္ေနသည့္ ေကာင္မေလးကို သြားေပးရန္ ေျပာလိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ၿပီ ေကာင္မေလးကို သြားမေပးရဲ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေပး ခိုင္းတာက အဲဒီေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ပံုေတြေလ။

ေဟ့ေကာင္ သြက္လွခ်ည္လားကြ ဘယ္တုန္းက ရိုက္ထားတာလဲ
ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္ေတာ့ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္၍ေမးသည္။

အရင္တစ္ေခါက္လာတုန္းက ရိုက္ထားတာ။ ၾကာပါၿပီ။ ပန္းပြဲေတာ္ကို လာတုန္းကပါ။ အခုႀကံုလို႕ လက္ေဆာင္ေပးရ ေအာင္ဓာတ္ပံုထုတ္ၿပီးယူလာတာ။ မင္းသြားေပးမလား။

အာ... မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ ငါ့ဟာငါ ေအးေဆးေနပါရေစ။ ေကာင္မေလးက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႕လက္လို႕ နာမည္ေကာင္းရရင္ မင္းရမွာ။ အခန္႕မသင့္လို႕ ျပသနာတက္ရင္ ငါက ကန္႔လန္႕ကန္႕လန္႕ ပါေနဦးမယ္။

ေကာင္မေလးက ကြၽန္ေတာ္ထက္စာလွ်င္ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ ငယ္မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိပါသည္။ အသားျဖဴ၍ အရပ္အေမာင္း အသင့္အသင့္ရွိသည္။ ရန္ကုန္ျမင္ေတြ႕က် မယ္ေတာ္မ်ားလို အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႕ ၀ါးခ်မ္းျပားလိုမဟုတ္။ ၿပီးေတာ့ သူပံုက အၿပံဳခ်ိဳၿပီး အလွပေပၚတြင္ မာနတက္တတ္သည့္ မိန္းကေလး ပံုမ်ိဳး မဟုတ္။ မ်က္ႏွာခ်ိဳၿပီး အျမဲလိုလို ၿပံုးေနသည္။
လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္ ေကာင္မေလးကို တလည့္စီၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ဒီတိုင္း မေပးပဲ ျပန္ယူသြားရင္ ေကာင္းမလား။ ဓာတ္ပံုကူးစဥ္ကလို သြားေပးပစ္လိုက္မည္ ဆိုတဲ့ သူရဲေကာင္း စိတ္ဓာတ္ေတြလဲ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီမသိ။ သို႕ေသာ္ ေပးကလဲေပးခ်င္ ေသးသည္။
ကြၽန္ေတာ္မွာတဲ့ အကင္က ရာက္မလာေသးပါ။ ဘီယာလဲ မေသာက္ရေသးပါ။ ရဲေဆးလဲ မတင္ထားပါ။ ပင္ကိုစိတ္ကို ျငိမ္ေအာင္ထားၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေကာင္တာ ဆီကိုေလွ်က္ခဲ့သည္။ ေကာင္တာကိုေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ေမာက္လွ်က္တင္ၿပီး တယ္လီဖုန္းႏွင့္ ဟိုဆက္ဒီဆက္လုပ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေမာက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေမ့ခ်င္ေရာင္ ေဆာင္ၿပီး စားပြဲတြင္ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္သည္။
စားပြဲေရာက္ေတာ့ အကင္ေတြေရာက္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ ဘီယာေသာက္ရင္း အကင္စားရင္ မ်က္လံုးမ်ားက ေကာင္တာ ဆီသို႕သာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ေနတဲ့ အထိေကာင္မေလးက ဓာတ္ပံုမ်ားက သူ႕ေနရာႏွင့္သူေနသား တက်။

အသဲ အျမစ္ကင္က ဒီက မွာတာမဟုတ္ဘူးကြ
၀ိုုင္းမွားၿပီးလာခ်တဲ့ စာပြဲထိုးေလးကို သူငယ္ခ်င္းကေျပာသည္။

ေကာင္တာက မွာထားတယ္လို႕ ေျပာလို႕ လာခ်တာ
စားပြဲထိုးေလက ျပန္ေျပာသည္

ထို႕ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ေကာင္တာသို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္တာတြင္ ထိုင္ေနေသာ ေကာင္မေလးကလဲ ကြၽန္ေတာ္ကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာလဲ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေတာ့ ့ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္သည္။ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ ေစာေစာက ကြၽန္ေတာ္တင္ထားခဲ့ ေသာဓာတ္ပံုမ်ား ေကာင္တာေပၚတြင္ မရွိေတာ့ပါ။
အခ်ိန္က ဆယ္နာရီေက်ာ္လာၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ေကာင္က အရက္တျပားကုန္ေတာ့မည္ ကြၽန္ေတာ္က ဘီယာႏွစ္လံုးမကုန္ေသးေပ။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သည္ နာမည္ႀကီး ထမင္းငတ္သာျဖစ္သည္။ ဘီယာေသာက္သည္ ဟုသာေျပာေသာ္လည္း မ်ားမ်ားစားစား ေသာက္ႏိုင္သူ မဟုတ္ သံုးခြက္ေလာက္ ေသာက္လိုက္ရင္ အာရြင္လာသည္။ ေလးခြက္ေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ မူးေနၿပီ။ ငါးခြက္ေလာက္ဆိုရင္ ေခါင္းငိုက္ဆိုက္ က်သြားေတာ့သည္။ အခုက ဘီယာသံုး ခြက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ေသာက္ထားၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အာရြင္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲမွာ ေကာင္တာက ေကာင္မေလးနဲ႕ မ်က္လံုးခ်င္ဆံုတိုင္း ၿပံုးျပရေသးသည္။

ေအးမ်က္လံုးခ်င္က ခဏခဏဆံုမွာေပါ့ကြ မင္းက သူ႕ကိုခ်ဥ္းၾကည့္ေနတာကို
သူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္ေတာ့ကို ေျပာသည္။

မနာလို၍ေျပာသည္ဟုပဲ မွတ္ထားလိုက္ပါသည္။ ၁၁ နာရီထိုးခါနီးေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ လူေတြေတာ္ေတာ္ရွင္း သြားၿပီ။ ဧၿပီလိုေႏြေခါင္ေခါင္ႀကီးက အဲဒီမအခ်ိန္မွာ နဲနဲခ်မ္းလာသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ဆြဲတာပန္းႏုေရာင္ အပါးေလးကို ၀တ္ကာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းဆီသို႕ဦးတည္လာေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကို လာႏုတ္ဆက္သည္ထင္ၿပီး ၀မ္းသာေနတုန္း သူက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းတြင္ထိုင္ခ်လိုက္လိုက္သည္။ ထိုင္ၿပီးမွာ ထိုင္ဦးမယ္ေနာ္ဟု ေျပာသည္။ သူ႕အသံက တိုင္းရင္သူ ပီပီ ခပ္၀ဲ၀ဲေလး။
ၿပီးေတာ့သူက သူကိုယ္သူ အရင္စၿပီး မိတ္ဆက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးေသာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသူမ်ားသည္ နာမည္အေရွ႕တြင္ နန္းထည့္ၾကပါသည္။ သူကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ နန္းက နာမည္အေနာက္ ဆံုးမွာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမသည္ ကြၽန္ေတာ္ထင္သလို ကြၽန္ေတာ့ထက္ အသက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ငယ္ပါသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ မႏၱေလးတြင္ ဒုတိယႏွစ္တက္ေနသည္ ဟုသိရသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရိုက္ေပးတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္းေျပာသည္။
ကြၽန္ေတာ္လဲ ကြၽန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္မွလာေၾကာင္း။ အေမသည္ သူမကဲ့သို႔ ရွမ္တိုင္းရင္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လဲ ရွမ္းစကား မတတ္ေၾကာင္း။ ယခုခ်ိန္ထိ ဘြဲ႕မရေသးေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့သည္။
သူမႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ စကားေကာင္းေနခဲ့သည္။ သူမသည္ ဒုတိယႏွစ္ ကြန္ပ်ဴတာ ေက်ာင္းသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခ်က္တင္ကို တႀကိမ္မွ မထိုင္ဘူးသည့္ အျပင္ အီးေမးအေကာင့္ ရွိေသာ္လည္း ပို႕မည့္သူ မရွိေသာေၾကာင့္ မသံုးျဖစ္ အင္တာနက္ လဲမသံုျဖစ္ ဟုဆိုသည္။ သူမသည္ စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ ရိုက္သည္ ၾကယ္စင္၀န္းခ ပန္းရိုးမွ ဇတ္ကားထဲတြင္ ေတာင္ပိုင္းရွမ္းႏွင့္ ေျမာက္ပိုင္းရွမ္းကို မွားယြင္းစြာရိုက္ကူးသည္ကို လည္းေျပာျပခဲ့သည္။
ညကား ၁၁ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ဆိုင္ပိတ္ရေတာ့မည္ဟု သူမကေျပာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕လဲ ျပန္ဖို႕ရာ ျပင္သည္။ ဆိုင္ထဲကထြက္ေတာ့ ဘယ္မွာတည္းတာလဲဟု သူမကေမးသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆိုင္မွ လွမ္းျမင္ေနရေသာ ဟိုတယ္ကို လက္ျငိဳးထိုးျပၿပီးျပန္ခဲ့သည္။

___ ၃ ___

ညကား ၁ နာရီထိုးၿပီ တစ္ေနကုန္ အိပ္ထားသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ လံုး၀အိပ္လို႕ မေပ်ာ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရန္ကုန္က ယူလာသည္ ပံုျပင္စာ အုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနလိုက္သည္။ ညသည္ခ်မ္းစိမ့္စမ့္ ႏိုင္လွသည္။ ျပဴတင္ေပါက္မွ အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းမႀကီးက ေျခာက္ကပ္ေနၿပီ။ တျမိဳ႕လံုးလဲ ေအးခ်မ္းေသာ ေတာင္ေပၚေႏြည ေလးတြင္ အိပ္ေမာက်ေနၾကၿပီ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ့ ေဘးနာက တယ္လီဖုန္း မည္လာသည္။ ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ သူမျဖစ္ေနသည္



မပ်င္းေသာ္က ဆက္ေရးပါမည္






***

Read More...

Summary only...

က်ရံႈးျခင္း

ကြၽန္ေတာ္သည္ ျခင္ကို မုန္းသည္
ကြၽန္ေတာ္သည္ ျခကို ျခင္ထက္ပို၍ မုန္းသည္
ျခထက္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကာလကို ပို၍မုန္းသည္

ျခင္သည္ ထိုင္မရ အိမ္မရ စာဖတ္လို႕မရေအာင္ ကိုက္တတ္ေသာေၾကာင့္ ျခင္ကို ကြၽန္ေတာ္မုန္းျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္
ျခသည္ ကြၽန္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားေသာ စာအုပ္မ်ာကို စားေသာေၾကာင့္ ျခကို ကြၽန္ေတာ္မုန္းျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကာလကို မုန္းျခင္းအတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာ အေျဖႏွင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိပါ
( ကိုယ့္ကို ကိုမုန္းသည္ဟု ေျပာေနေသာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ တရားလိုတေယာက္လို စြဲခ်က္တင္ရန္ သက္ေသလည္း လိုလိမ့္ဟု မထင္မိပါ )

ေလာကတြင္ မုန္းစရာ အေကာင္းဆံုးသည္ မုန္းတတ္သည့္ စိတ္ျဖစ္သည္ လို႕ လူတစ္ေယာက္ ေျပာသြားခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ယခုအခ်ိန္ထိ မုန္းတတ္သည့္ စိတ္ကို မုန္းလို႕ မေသးပါ။
ဒီစကားကို ေျပာသြားတဲ့ လူကိုယ္တိုင္ကေရာ မုန္းတတ္သည့္စိတ္ကို မုန္းႏိုင္ခဲ့ပါလား ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္ခ်င္သည္ ေမးခြင့္မရေတာ့ပါ။ သူသည္ ကိုလိုနီေခာတ္က စက္ဘီးတိုက္လို႕ေသသြားၿပီ။ သူနာမည္က ပီမိုးနင္း

ကြၽန္ေတာ့ ဘ၀မွာ အေစာဆံုးခ်စ္ခဲ့သူသည္ အေမျဖစ္သည္။ အေမၿပီးေတာ့ အေဖ ညီေလး မမ ညီမေလး ၿပီးေတာ့ အရာခပ္သိမ္း ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားထဲမွ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္ခ်င္သည့္ အရာမ်ား။

ထိုအရာမ်ားထဲတြင္ စာအုပ္ေတြ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ စည္ဘီယာဆိုင္ေတြ၊ အင္တာနက္ေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာေတြ၊ ကင္မရာေတြ ပန္းခ်ီစုတ္တံေတြ၊ စကားမေျပာတတ္ေသာ ပန္းပုရုပ္ေတြ ၊ဓာတ္ပံုေတြ ဓာတ္ခဲေတြ နာရီေတြ . . . . .
အိမ္မက္ေတြ ၿပီးေတာ့ . . . သူမ

တခါက အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးသည္ သူေမြးတဲ့ သားမ်ားကို အရက္ဘီယာ မေသာက္ရန္ႏွင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကို ေရွာင္က်ဥ္ရန္ ေျပာေလ့ရွိသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ၾကားခဲ့ ဖူးသည္။ ယင္းအမ်ိဳးသမီး၏ ေနာက္ကြယ္မွာ သူ႕ သားႀကီးသည္ ဘီယာဆိုင္အေရွ႕တြင္ မၾကာခဏ ဟတ္ထိုးလဲက် ေလ့ရွိသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ ႀကံဳဖူးသည္။ယင္းအမ်ိဳးသမီးသည္ ကြၽန္ေတာ္၏ အေမျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ အေမ၏ အႀကီးဆံုး သားျဖစ္သည္။

သူမသည္ ဘီယာထက္ သံုးႏွစ္ေလာက္ေနာက္က် ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ထဲသို႕ ေမြးဖြားလာသူျဖစ္သည္။
ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမကို ခ်စ္သည္
သူမသည္ကြၽန္ေတာ့ကို ခ်စ္သည္ဟု မၾကာခဏေျပာေလ့ရွိသည္
သူမသည္ အသံမေကာင္းပါ
သူမသည္ ကြၽန္ေတာ့ကို တခ်ိန္မွာ ခြဲသြားမည္ဟု ေျပာဘူးသည္
ဘီယာသည္ ကြၽန္ေတာ့ကို တခ်ိန္က်လွ်င္ ခြဲသြားမည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ပါ

သူမႏွင့္ ဘီယာ တူညီေသအခ်က္ကား အေျပာင္းအလဲ ျမန္သည္

သူမသည္ အခုရယ္ေမာေနေပမယ့္ ခဏေနၾကလွ်င္ ငိုေနတတ္သည္ အငိုတိတ္လွ်င္ ျပန္ရယ္သည္
ဘီယာက ထိုသို႕မဟုတ္ အခုေန တခြက္ ၄၅၀ ဆိုေပမယ့္ ခဏေနရင္ ၅၀၀ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ မည့္သည့္ အခါတြင္မွ် ၄၅၀ ျပန္မျဖစ္ပါ

သူမသည္ သ၀န္တိုသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္
သ၀န္တိုေသာသူမသည္ ဘီယာကို ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္တာကို ႏွစ္ျမိဳ႕ဟန္မတူပါ
သူမထက္စီနီယာက်ေသာ ဘီယာသည္ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့ သည့္အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ် ကြၽန္ေတာ့ကို စိတ္မေကာက္ခဲ့ပါ . . . . .

သို႕ရာတြင္ သူမ အူတိုသည့္ ဘီယာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ဒီေန႕ကစၿပီး မပတ္သက္ေတာ့ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ၿပီ။ အသက္ရႈေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ဘီယာမေသာက္ေတာ့ပါ ။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ အသက္ေအာင့္ၿပီး ေသာက္မွာလား လို႕ ကတ္သီးကတ္သတ္ ေမးခြန္းမ်ား ေမးျခင္းသီခံပါ။

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ကို ႏိုင္ေအာင္ တိုက္လာတဲ့ လူေတြေတာင္ အခ်စ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ဒူးေတြေထာက္ခဲ့ ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လဲ သူမရဲ႕ အေရွ႕မွာ . . . .

က်ရံႈးခဲ့ၿပီေလ

Read More...

Summary only...

ဦးအံုးေဖ

ကၽြန္ေတာ္သည္ ပခုကၠဴတြင္ ေရာက္ရွိေနခိုက္ ပခုကၠဴဦးအံုးေဖ
ကိုသြားေရာက္ေတြ႕ဆံု ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးအုံးေဖကို ကၽြန္ေတာ္
ကိုးတန္းႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္ ျမ၀တီ မဂၢဇင္းမွာ ပါတဲ့
ေတြ႕ရႀကံဳရကၽြန္ေတာ့ဘ၀ ဆိုတဲ့ သူ႕ရဲ႔ျဖစ္ရပ္မွန္ ၀တၱဳတိုေတြ ဖတ္ခဲ့ရၿပီး
သိေနပါတယ္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ လို႕ထင္ပါတယ္ ထိုင္းေန တာခ်ီလိတ္ကို
အေျမာက္နဲ႕ ဘလိုင္းႀကီးလာ ပစ္ေတာ့ ေဆာင္းခိုတဲ့ ငွက္အိုဆိုတဲ့
ေဆာင္းပါးတစ္ပုတ္ကို သတင္းစာကေနေရးခဲ့တာကို လဲေတြ႕ရပါတယ္။ ဆယ္တန္း
ေျဖၿပီးတဲ့ႏွစ္မွာပဲ သူေရးတဲ့ ေတြ႕ရႀကံဳရ ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ ဆိုတဲ့ သူရဲ႕
စာအုပ္ အတြဲ တစ္ နဲ႕ ႏွစ္ကို ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ သူေရးခဲ့တဲ့ စာေတြ
ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ မသိပါဘူး သူေရးတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရေလာက္ကေတာ့
သည္မွ်ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ အိတ္သြန္ဖာ ေမာက္မျခြင္းမခ်န္ေရးထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္
ဘ၀အေတြ႕ႀကံဳစာအုပ္ကေတာ့ ဖတ္ရသူကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္သလို
အမွားသခၤန္းစာေတြကိုလဲ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္မွာ
ဘယ္ေလာက္ပြင့္လင္းသလဲ ဆိုရင္ သူဂႏိုျဖစ္ခဲ့ ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ
သူဘယ္ေလက္အထိ လူငယ္ဘ၀က ေပေတခဲ့တာေတြကို ေရးၿပထားပါတယ္။ သူသည္ ဖဲသမား
ျဖစ္သည္။ သူသည္ အရက္သမား တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဘႀကီး ပစၥည္းမ်ားကို
ဘႀကီး မသိေအာင္ ေရာင္းစားကာ ဘႀကီး၏ သမီးကို ခိုးေျပးခဲ့သူျဖစ္သည္။ သူသည္
ဓားျပတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းသား တစ္ဦးအျဖစ္ ေထာင္ေလးခါက်ခဲ့ရသည္။ သူဘ၀တြင္
ထမင္းမစားခဲ့ရတဲ့ ေန႕ရက္ေတြရွိသည္။ သို႕ရာတြင္ ဤသို႕ ေပေတသူတစ္ေယာက္သည္
စာေပေက်းဇူးေၾကာင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကို ခ၀ါခ်ႏိုင္ခဲ့ပံု သူ႔လံုးလႏွင့္
ႀကိဳးစားမူေၾကာင့္ ပြဲစား၊ ပြဲစားမွ ေဆးရြက္ႀကီးကုန္သည္။ ေနာက္ေတာ့
ေဆးေပါင္းရံု ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီး အျဖစ္ေရာက္ရွိခဲ့ပံုကို ေပၚလြင္စြာ
ေရးထားသည္။
သူ႕သည္ သူ႕ကို ေက်းဇူးၿပဳခဲ့ေသာ စာေပကို သူႏိုင္သေလာက္ ေက်းဇူးၿပဳခဲ့သည္။
စာၾကည့္တိုက္မ်ားတည္ေထာင္ျခင္းအျပင္ ပခုကၠဴဦးအုံးေဖ စာေပဆုကို မတည္
တည္ေထာင္ခဲ့သည္။
သို႔ရာတြင္ သူသည္ ဘာသာမဲ့ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ယင္းအျပင္ လူ႕ဂြစာတစ္ေယာက္
ျဖစ္မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိပါသည္။ သူ႕အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ အလႈခံမ်ားႏွင့္
အကူညီေတာင္ခံသူမ်ား မလာရ အံုးေဖ ဆိုတဲ့ စာႀကီးကပ္ထားတာကိုလဲေတြ႕ရပါသည္။
သူ႕ကို သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူအိမ္ကိုလဲ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္မည္ဟု
ထင္ခဲ့မိပါသည္။ သို႕ရာတြင္ သူအိမ္သည္ ပံုမွန္ အုပ္အသား ညပ္တိုက္ေလး
မွ်သာျဖစ္ပါသည္။ သူ႕အိမ္ထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့ တန္ဖိုးႀကီး ပရိေဘာဂ
ဘာမွ်မရွိ ေဟာင္းေနၿပီျဖစ္ေသာ ဆက္တီခံုေလမ်ားသာရွိသည္။ ယင္းဆက္တီ
ခံုေလမ်ားေဘးက ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ခံုတင္ေလး ေပၚတြင္ သူအိပ္ေနသည္။
ယင္းကုတင္သည္ သူ၏အိပ္ရာသာ ျဖစ္သည္။
သူအိမ္နံရံတြင္ သူ၏ေက်းဇူးရွင္ ေထာင္မူးႀကီးပံုႏွင့္ သူခ်စ္ေသာ သူ႕ဇနီး
သူ႕ဘကို ပဲ့ျပင္ခဲ့ ေသာဒုတိယ ဇနီးပံုမ်ားကို ကပ္ထားသည္။
တျခားဘက္နံရံတြင္ေတာ့သြားေလသူ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ေဟာင္းႏွင့္
သူႏွင့္ တြ ဲရိုက္ထားေသာပံုမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။
လူေပလူေတ အုံးေဖ ဓါးၿပႀကီး အံုးေဖ သူေဌးႀကီး ဦးအုန္းေဖ အခုအခါတြင္ေတာ့
ဇရာေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲမွ ကိုယ္တိုင္မထႏိုင္ေတာ့ပါ။ တစ္ဦးဦးကတြဲထူမွ
ထိုင္ႏိုင္သည္။ အသက္လဲ ကိုးဆယ္ ၿပည့္ၿပီကိုး။ သို႕ရာတြင္
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြား ခ်ိန္အထိ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနသည္။ အသက္ႀကီးလို႕ မွတ္ဥာဏ္အခ်ိဳ႕ ပ်က္ရြင္းေနသည့္တိုင္ စာဖတ္ကား မပ်က္ေသးေပ။

Read More...

Summary only...

ဟိုတယ္ရဲ႕ ရိုးရာ

ညသည္မဲ ေမွာင္ေနသည္။ မိုးသည္ သည္းထန္စြား ရြာသြန္းလွ်က္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စီးလာေသာ မာစတာ ဂ်စ္ေလးသည္ မံုရြာ-ပုသိမ္ လမ္းမႀကီးအတိုင္း ပခုကၠဴ ျမိဳ႕မွ မႏၱေလးသို႕ ေမာင္းႏွင္ လွ်က္ရွိသည္။ မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာသြန္း ေနသည့္အျပင္ စီးလာသည့္ မာစတာဂ်စ္ ေသးေသးမွာ လူကိုးေယာက္ျဖစ္ ေနေသာေၾကာင့္ ထိုင္ရသည္မွာ ကပ္သီးကပ္သပ္ ျဖစ္လွသည္။ မိုးကာမ်ား မေကာင္း ေသာေၾကာင့္ ရြာေလသမွ် မိုးအားလံုးသည္ ကားေပၚမွ လူအားလံုးကို ပက္ဖ်န္းေနသကဲ့သို႕ ရွိေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပခုကၠဴက ထြက္လာစဥ္က ညေနခုႏွစ္ နာရီ၀န္းက်င္ခန္႕က ျဖစ္ၿပီး ရာသီဥတုက ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ပင္။ ေရစႀကိဳမွာ ထမင္းစား နားၿပီး ထြက္လာမွ မိုးဖြဲေလးမ်ား က်လာၿပီး တျဖည္းျဖည္း သည္းလာျခင္းျဖစ္။ ကားေပၚမွ လူအားလံုးသည္ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ပခုကၠဴမွာပဲ အိပ္လိုက္ပါတယ္ဟု ၿငီ္းျငဴ ေနၾကသည္။

ဟုတ္ပါသည္ အမွန္တကယ္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕အေနျဖင့္ ပခုကၠဴမွာ ညအိပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ေစာေစာမွ ထြက္လာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ပခုကၠဴစီးကရက္ စက္ရံုက ဒုစက္ရံုမႈးက သူ႕စက္ရံုရိပ္သာတြင္ တစ္ည ထပ္အိပ္ၿပီးမွသြားဖို႕ အတန္တန္ တားေနသည့္ ၾကားက ထြက္လာခဲ့ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အဓိက အေၾကာင္း အရင္းမွာ စက္ရံုဧည့္ရိပ္သာမွာ အိပ္လွ်င္ မႏၱေလးတြင္ ဘြန္ကင္လုပ္ထားေသာ ဟုိတယ္ခဆံုးသြား မည္စိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

မင္းကလဲ စက္ရံုက ဧည့္ရိပ္သာ အစုတ္ပလုပ္မွာ အိပ္မဲ့အစား မႏၱေလးက ဟုိတယ္မွာသြား အိပ္မွာေပါ့ကြ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားျဖစ္ပါသည္။ စက္ရံုဧည့္ရိပ္သာက မႏၱေလးက ဟုိတယ္ေလာက္ မေကာင္းတာ ေသခ်ာေပမယ့္ သူေျပာသလို အစုတ္ပလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ VIP အရာရွိမ်ား အတြက္ စီစဥ္ထားေသာေၾကာင့္ သာမန္ Gust House အဆင့္ထက္ေတာ့ သာပါေသးသည္။ သူကိုတိုင္ကိုက ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေလွ်က္ေျပာ ေနျခင္းျဖစ္သည္။

အားလံုးရဲ႕ ဆႏၵကလဲ ပခုကၠဴမွာ ဆက္ေနမည့္အစား မႏၱေလးကို သြားခ်င္ၾကသည္။ ဟုိေရာက္ရင္ ဘုရားဖူးၾကမည္ ေစ်း၀ယ္ၾကမည္ေပါ့။ ကားသည္ မႏၱေလးကို ညဆယ္နာရီခန္႕တြင္ ေရာက္မည္ဟု ခန္႕မွန္းထားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကလဲ ကမၻာသစ္မွာ KTV သြားဆိုခ်င္ၾကေသး သည္ဟုဆိုသည္။ အခုေတာ့ . . . .

သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနသည့္ မိုးေၾကာင့္ ကားသည္ ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ပါ။ ပိုဆိုးသည္က ကားမွာ ေရသုတ္တံ မပါေသာေၾကာင့္ ကားသမားက ကားေမာင္းရင္းႏွင့္ပင္ လက္ကေလးႏွင့္ ေလကာမွန္ေပၚက မိုးေရးကို သုတ္သုတ္ေနရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ခရီးမတြင္။ ေရွ႕ျမင္ကြင္း ကိုေကာင္းစြာ မျမင္ရေသာေၾကာင့္ ကားဘီးကို လိမ့္သည္ဆိုရံုေလးသာ ေမာင္းေနရသည္။

အားလံုးရဲ႕ စိတ္ဆႏၵကလဲ ေရာက္ခ်င္စိတ္က ျပင္းပ်ေနၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အားလံုး ပင္ပမ္းေနၿပီ။ နားခ်င္ၾကၿပီ။ ရန္ကုန္က စထြက္ၿပီးကတည္းက တစ္ရက္မွ နားရသည္ မရွိေသး။ ျပင္ဦးလြင္က ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႕ ညေနတြင္ မေကြးသို႕ ခရီးဆက္ခဲ့ရသည္။ မေကြးတြင္ တစ္ညအိပ္ၿပီ ပခုကၠဴသို႕ ခရီးဆက္ခဲ့ရသည္။ ပခုကၠဴတြင္ တစ္ညအိပ္ၿပီး အခုမႏၱေလးသို႕ ခရီးဆက္ခဲ့ ျပန္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အားလံုးနား ခ်င္ေနၾကၿပီ။

မံုရြာလမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ မိုးက ရပ္သြားသည္။ အားလံုး ေပ်ာ္ၾကသည္။ ကားကိုလဲ အရွိန္ျမင္ ့ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည္။ လူတို႕သည္ အရမ္းအိပ္ခ်င္ ေသာ္လဲ ခရီးသြားရင္း မအိပ္ရသည့္ အခါ၌ မိမိအိပ္ရာေလးကို မ်က္စိထဲ ေျပးျမင္ကာ တမ္းတမိၾကသည္။ ငယ္ငယ္က အခုလို မိုးေတြရြဲလာရင္ အေမက အိမ္မွ ဆီးႀကိဳ၍ တစ္ကိုယ္လံုး ေျခာက္ေအာင္ သုတ္ေပးကာ ေစာင္ေလးထဲ တြင္ေႏြးေထြးစြာ ေကြးေနခဲ့ဘူးသည့္ ရက္ေတြကို ေျပးကာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမနဲ႕ အေ၀းမွာ . . . . .

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္အခု ျမင္းမူေတာင္ေရာက္လာ ၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ ဆိုရင္ နားရေတာ့မည္။ အားလံုးလဲ ကိုယ္အိပ္ရမဲ့ ဟိုတယ္က အိပ္ရာေလးကို ေျပးျမင္ကာ တမ္းတေန ၾကေရာ့မည္ ထင္ပါသည္။ မိုးေၾကာင့္ ညဆယ္နာရီ ေလာက္ေရာက္မည္ဟု ခန္႕မွန္း ထားခဲ့ေသာ ကားက အခု ညတစ္နာရီေက်ာ္ ေနၿပီ မေရာက္ေသး။ ညတစ္နာရီ ခြဲေလာက္ေရာက္ေတာ့ စစ္ကိုင္းေကာင္းမူေတာ္ ဘုရားေလးကို ေရာက္ၿပီ။ အဲကိုေရာက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ တိတ္ေနေသာမိုးက ရုတ္ရက္ ရြာခ်လိုက္ၿပန္သည္။ မၾကာခင္အိပ္ ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြက ရြာက်လာေသာ မိုးေရစက္မ်ား ႏွင့္အတူ လြင့္ေမွ်ာကာ ေပ်က္ကြယ္ကုန္ၾကၿပီ။

အဲဒီအခ်ိန္တြင္ မႏၱေလးသား တစ္ေယာက္က သူတို႕ႏွင့္သိေသာ သီလရွင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း စစ္ကိုင္းေတာင္ေျခတြင္ ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ ကားသည္ မႏၱေလးသို႕ ဆက္မေမာင္းႏိုင္သည့္ အတူတူေတာ့ အဲဒီသီလရွင္ေက်ာင္းမွာပဲ သြားနားၾကဖို႕ရာ ဆံုးျဖစ္လိုက ၾကေတာ့သည္။

ကားသည္ စစ္ကိုင္းေတာင္ေျခ နားက ကုန္းေလးေတြ ကိုတက္ရင္ လမ္းက်ဥ္းေလးမ်ားကို ေကြ႕၀ိုက္ကာ ေမာင္းရင္းနဲ႕ သီလရွင္ေက်ာင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြား ပါေတာ့သည္။ စစ္ကိုင္းေတာင္ ေျခတြင္ သီလရွင္ေက်ာင္းမ်ား ေတာ္ေတာ္ေပါမ်ားသည္။ ေအာ္ေခၚလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သိပ္မေခၚလိုက္ရ။ ေက်ာင္းထဲမွာ သီးလရွင္ အဖြားအို ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔အထဲက သီလရွင္နဲ႕ ရင္ႏွီးေသာ လူက အက်ိဳးအေၾကာင္းကို တင္ေလွ်က္ေတာ့ ဘြားသီလက ကၽြန္ေတာ္ကို အိပ္ဖို႕ ေနရာေပးသည္။ သီလရွင္ ေက်ာင္းက အိပ္ရာကား ၾကမ္းျပင္တြင္ ဖ်ာခင္းေပးထား ျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။

သို႕ေသာ္မတတ္ႏိုင္ အားလံုးဒီတိုင္း အိပ္ရသည္။ အားလံုးပင္ ပမ္းလာ၍လား မသိ အိပ္ၿပီးမၾကာမွီတြင္ပင္ ျငိမ္သက္ သြားၾကသည္။ ေစာေစာက စက္ရံုရိပ္သာကို စုတ္လို႕ မအိပ္ခ်င္ဘူး ဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္ပင္လွ်င္ တင္ျဖဴးဖ်ာ ခင္းထားေသာ အိပ္ရာေလးေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္ရာခင္းမပါ၍ မအိပ္တတ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကို ခရီးသြားရင္း သီလရွင္ေက်ာင္းတြင္ တစ္ခါမွ် မအိပ္ဘူးပါ။ ထို႕ျပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိပ္ရာကို ဇီဇာေၾကာင္သူ ျဖစ္သည္။ အိပ္ရာတြင္ အနည္းဆံုး အိပ္ရာခင္းမပါလွ်င္ မအိပ္တတ္။ အခု ဘြားသီလ ေက်ာင္းမွာကား တင္ျဖဴးဖ်ာၾကမ္းေလး ခင္းေပးသည္ အိပ္ရာခင္းမပါ။ ျခံဳဖို႕ေပးထားသည့္ ေစာင္ကို ခင္းအိပ္ၾကည့္ေတာ့ ရြာေနသည့္ မိုးအရွိန္ေၾကာင့္ ခ်မ္းလာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မခင္းပဲ ျပန္ခ်ံဳလိုက္သည္။ မိုးအသံသည္ သြပ္မိုးေပၚသို႕ ဆူညီညံစြာ ခုန္ဆင္းလွ်က္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့နားထဲ တြင္သြပ္မိုးသံမ်ားသည္ ဆူညံစြာ ၾကားေနရသည္။ ခဏအၾကာမွာေတာ့ ထိုအသံမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းတိုး၍ တိုး၍ေပ်က္ကြယ္ သြားၾကသည္။ မိုးတိတ္သြား၍ကား မဟုတ္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ အသံတိတ္ သြားတာလဲ။ အိပ္ရာတြင္ ဇီဇာေၾကာင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ာၾကမ္းခင္းထားေသာ အိပ္ရာေလးတြင္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ ၿပီေလ။

Read More...

Summary only...

အခုမႏၱေလးမွာ

ညေနကားနဲ႕ ရန္ကုန္ျပန္လာၿပီ

Read More...

Summary only...