ငါ့ကို မစားနဲ႔
အစားေသာက္ေတြက ေျပာတယ္
အထဲကို ၀င္မလာနဲ႔
တံခါးခ်ပ္ေတြက ကန္႔ကြက္တယ္
ငါ့ကိုမခ်စ္နဲ႔
ေကာင္မေလးက တားတယ္
စားေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ
ကၽြန္ေတာ္စားလိုက္တယ္
၀င္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ
ကၽြန္ေတာ္ တံခါးခ်ပ္ေတြကို တြန္းဖယ္လို္က္တယ္
ခ်စ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ
ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပစ္လိုက္တယ္
မစားနဲ႔ ဆိုတာစားေတာ့
အဆိပ္မိတယ္ မေသရံုတမယ္ေပါ့
မ၀င္နဲ႔ ဆိုတာ၀င္ေတာ့
အထဲမွာ အဓိပၸယ္မဲ့ေနတယ္
မခ်စ္နဲ႔ ဆိုတာခ်စ္ေတာ့
ဘ၀တစ္ခုလံုး ဆံုးသြားတယ္
5 comments:
ဒီကဗ်ာကေတာ့ ေရလည္လန္းတယ္ဗိ်ဳ႕...
မိုက္တရ္ ရွင္းရွင္းေလးနဲ. စားတရ္
This poem i like very much.
woww!! ^-^ nice one..
Post a Comment