Art is My Life: အေျပာင္းအလဲ

Tuesday, May 21, 2013

အေျပာင္းအလဲ

ကၽြန္ေတာ္ ဆူးေလးမွတ္တုိင္နားမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္း ဘီအမ္ကားတစ္စီး ဝင္လာသည္။ မွတ္တုိင္တြင္ ေစာင့္ေနေသာလူမ်ား ကားေပၚသို႔ ထိုင္ခံုေနရာ ရေရးအတြက္ အလုအယက္ ေျပးတက္ၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ားလည္း ပါသည္။ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားလည္း ပါသည္။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေယာက္်ားမ်ားလည္းပါၾကသည္။

ထိုမွ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ရာ...
ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘက္မွ ဗႏၶဳလပန္းျခံဘက္ကို လမ္းျဖတ္ကူးေနခုိက္... ဆူးေလ ဘက္မွ ေမာင္းလာေသာ ဘတ္စ္ကားတစ္စီးက မီးေတာက္ၿပီး အတင္းေမာင္းလာသည္။ လမ္းျဖတ္ကူးေနသူ အားလံုး လန္႔ဖ်ပ္ကုန္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အေရွ႕သို႔ ေရာက္ေအာင္ ေျပးႏွင့္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အလန္႔တၾကား ေနာက္သို႔ ျပန္ဆုတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ဆြဲကာ ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ ရပ္ေနၾကသည္။ အရွိန္ျဖင့္ ေမာင္းလာေသာ ထုိဘတ္စ္ကားသည္ လမ္းမအလယ္တြင္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ ရပ္ေနသူမ်ား ေဘးက ပြတ္ကာ သီကာ ေမာင္းထြက္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ကားကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ဘတ္စကားေတြ စည္းကမ္းအမဲ့ဆံုးျဖစ္သည္ကိုကား အထူးေျပာဖို႔ မလိုၿပီ။ မထသ လည္းမႏုိင္ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္လည္း မႏုိင္။ လူကူးမ်ဥ္းက်ားမွာ လူအမ်ား ကူးေနစဥ္ အရွိန္ျဖင့္ တရပ္စပ္ ကားမ်ား ဝင္ျဖတ္ေမာင္းသည္ကို ေတြ႕ဖူးသည္က ဒါပထမဆံုး အၾကိမ္မဟုတ္ေတာ့။ ေန႔တုိင္း ျဖစ္သည္။ အျမဲတမ္းျဖစ္သည္။ ထံုးစံပင္ ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ ထိုကဲ့သို႔ စဥ္းစားရင္းက စည္းကမ္း ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံ၊ လူ႔အခြင့္အေရး အေျပာင္းအလဲ အစရွိသျဖင့္ တသီၾကီး ေလွ်ာက္စဥ္းစားျဖစ္ေတာ့သည္။

အေျပာင္းအလဲ.....

အေမရိကန္ သမၼတ အိုဘားမားသည္ Change ဆိုေတာ့ စကားကို ရြတ္ဆုိရင္း သမၼတ ျဖစ္လာသည္။ Change ဟု ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည္က အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားတုိ႔ အလိုရွိေသာ အေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာလည္း အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံက လူတုိင္းကို သြားေမးၾကည့္ပါ။ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲခ်င္တာလဲ... အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း ေျဖၾကလိမ့္မည္။

စစ္အာရွင္စနစ္ကို ဒီမိုကေရစီ စနစ္အျဖစ္ ေျပာင္းခ်င္သည္.....

ဒါက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံသားေတြ အားလံုး လိုခ်င္ၾကေသာ ဆႏၵတစ္ခုျဖစ္သည္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီ ရေနၿပီ၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေနၿပီဟု ျပည္တြင္းမွာသာမက အခ်ိဳ႕ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားကပါ အသိအမွတ္ျပဳလာၾကၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ျပည္တြင္းေရာ ျပည္ပက လူေတြကပါ ရာႏႈန္းျပည့္ အားရၾကသည္မဟုတ္။ ဒီစနစ္ကို ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ ထပ္ေျပာင္းခ်င္ၾကသည္။

ဆိုကၠားသမားကစ ကမၻာေက်ာ္ ႏုိင္ငံေရးသမားၾကီးမ်ား အဆံုး ထပ္ေကာင္းေအာင္ ေျပာင္းခ်င္ၾကမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ေရာ စာဖတ္သူ ကိုယ္တုိင္းေရာ အားလံုးက ပိုေကာင္းတဲ့ အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္ၾကသည္။

လူေတြက အေျပာင္းအလဲလို႔ ေျပာလွ်င္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒၾကီး ေျပာင္းဖုိ႔ လြတ္ေတာ္ထဲက စစ္သား ၂၅ ရာႏႈန္းကို အရပ္သားေတြ အစားထိုးဖို႔၊ အစရွိသျဖင့္ မ်ားျပားလွစြာေသာ ႏုိင္ငံထဲက ေျပာင္းလဲဖုိ႔ လိုအပ္သည့္ အရာမွန္သမွ်ကို ေျပးျမင္ၾကသည္။ ေျပာင္းဖို႔ ၾကိဳးစားၾကသည္။ လတ္တေလာမွာ ေျပာင္းဖုိ႔ ျဖစ္လာႏုိင္တာေတြရွိသလို လတ္ေလာမွာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘဲ အခ်ိန္အမ်ားၾကီး ယူရဦးမည့္ကိစၥမ်ားလည္း ရွိပါလိမ့္မည္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေမ့ေနၾကတာက ကိုယ့္ကိုယ္ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးေအာ္ၿပီး

လမ္းေပၚမွာ အမိႈက္ေတြ ပစ္လို႔ေကာင္းေနတုန္း
ေယာက်္ားၾကီးတန္မဲ့ ဘတ္စ္ကား တစ္စီး ဆုိက္လာလွ်င္ ထုိင္ခံုရရွိေရးအတြက္ မိန္းကေလးမ်ား ႏွင့္အျပိဳင္ တိုးေဝွ႔ ေနရာလုေနၾကတုန္း...
လူကူးမ်ဥ္းက်ားမွာ လူေတြကူးေနတုန္းမွာ ကားေတြကို အရွိန္ေလွ်ာ့ရေကာင္းမွန္းမသိ ေမာင္းေနၾကတုန္း
ကြမ္းေသြးေတြကို တုိက္ေလွခါး နံရံေတြမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေထြးေနၾကတုန္း
တစ္ေယာက္ထက္ ပိုတဲ့ေနရာေတြမွာ တန္းမစီဘဲ တိုးေဝွ႔ေနၾကတုန္း
ေတြ႕ကရာလူကို အျဖစ္မရွိဘူး ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူးဟု ထုိင္ေျပာရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ အျဖစ္လာရွိေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ သတိေမ့ေနၾကတုန္း...

ဒီမုိကေရစီအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ၾကီး မပ်က္စီးဖုိ႔အတြက္ ဆႏၵျပလုိက္ၾကသည္က အၾကိမ္ၾကိမ္။ ဆႏၵျပပြဲၿပီးသြားလွ်င္ ထိုေနရာတြင္ ဆႏၵျပသူတုိ႔ လြင့္ပစ္ခဲ့ေသာ ေရသန္႔ဘူးနဲ႔ အမိႈက္မ်ားက ပြစာၾကဲ။ တစ္ခုေသာ ဆႏၵျပပြဲတြင္ ကိုယ္ပစ္ခဲ့ေသာ အမိုက္မ်ားကို စည္းကမ္းရွိရွိ ျပန္ေကာက္ဖုိ႔ ဆႏၵျပ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ညြန္ၾကားခဲ့တာ ေတြ႕ခဲ့ဖူးေပမယ့္ က်န္ေသာ ဆႏၵျပပြဲမ်ားက ဒံုရင္းဒံုရင္း... ကိုယ္ပစ္တဲ့ အမိႈက္ကို ကိုယ္ေကာက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေလ့အက်င့္ရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုတာင္ မေျပာင္းႏုိင္ေသးတာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္သမၼၾကီး၊ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒၾကီး၊ အစရွိသျဖင့္၊ သူတုိ႔ ပါးစပ္ထဲက ေအာ္ေနတာေတြ ဘယ္လို ေျပာင္းၾကမည္မသိ။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါ၊ ႏုိင္ငံအတြက္ တုိင္းျပည္အတြက္ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူထားတာေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က ဒီမိုကေရစီကို လိုခ်င္လွ်င္၊ ကိုယ္တုိင္က အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္လွ်င္.... ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း အက်င့္စရိုက္ဆိုးေတြကို အက်င့္စရိုက္ ေကာင္းေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရပါလိမ့္မည္။

1 comment:

chitthu said...

ေသခ်ာတာေပါ့ ကိုစိုးေဇယ်ထြန္းေရ။ လူတစ္ဦးခ်င္းဆီကေန ျပဳျပင္သြားရမွာ၊ အဓိကကေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကေန ရွက္တတ္တဲ့စိတ္ပဲ။ မေကာင္းတာလုပ္တာကို ရွက္တတ္တဲ့စိတ္ရွိရမယ္။ ခက္တာက တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၅၀)ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကိုယ္တိုင္က စည္းကမ္းနဲ႔ ဥပေဒဆိုတာကို ရာထူးအႀကီးအလိုက္ ေဖါက္ဖ်က္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အခြင့္အေရးနည္းနည္းရရင္ နည္းနည္းလိုခ်င္တယ္။ မ်ားမ်ားရရင္ မ်ားမ်ားလိုခ်င္တယ္။ ျဖစ္သင့္တာတစ္ခုကေတာ့ သမတကိုယ္တိုင္က စံျပအျဖစ္ စည္းကမ္းလိုက္နာျပလိုက္ပါလား။ ဥပမာတစ္ခုကေတာ့ မီးပြိဳင့္မိတယ္။ သမတပါ အမိခံလိုက္ပါလား။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူမွ မီးပြိဳင့္ကို မျဖတ္ခိုင္းေတာ့ဘူး။ လူေတြအတြက္လည္း စည္းကမ္းလိုက္နာဖို႔ကို လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္စည္းေပးရမယ္။ ဥပမာ အမႈိက္ပစ္ခ်င္တယ္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ အမႈိုက္ပံုးရွာမေတြ႕ဘူး။ ကားလမ္းကူးခ်င္တယ္။ မ်ဥ္းၾကား က တစ္လမ္းလံုးမွာမွ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကားေတြၿပိဳင္ေမာင္းၾကတယ္။ ေမာင္းမွာေပါ့ ဖမ္းမဲ့လူလည္းမရွိ၊ မီးပြိဳင့္က ရဲက ကားလာရင္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ေငြ(၂၀၀)ေတာင္းဖို႔။ ဒါေတြကိုမသိတဲ့သူက ဘယ္လိုလူမ်ဳိးျဖစ္မလဲ။ နားမၾကား၊ မ်က္စိမျမင္၊ စကားမေျပာတတ္တဲံသူေတြပဲျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ တန္ဖို႔ လိုေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တန္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလားလို႔ ေမးခ်င္တယ္။ မိဘေတြကိုယ္တိုင္က စည္းကမ္းေဖါက္ဖ်က္ျပေနတယ္။ (ဥပမာ မ်ဥ္းေသမွာကားျဖတ္တယ္) ဒါေတြကို ကေလးေတြကၾကည့္ၿပီး လစ္ရင္လုပ္လို႔ရတယ္လို႔ ထင္သြားၿပီ။ ဒါေတြကစၿပီး ျပင္သင့္တယ္ထင္တယ္။ ေျပာခ်င္တာကို ေျပာလို႔ရတာ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံႀကီးသားေတြ ပီသေစခ်င္တယ္။

There was an error in this gadget